Tetsunori Tawaraya ‘First encounter in the planet of Transkam’ (2018)
俵谷 哲典はノイズパンクバンド2up（アップアップ）のギターリスト、ヴォーカリストとしても知られる日本人ミュージシャン、アーティストである。宮城県に生まれ、現在は東京都を拠点としている。90年代後半にカリフォルニア州サンディエゴにて人々やミュージシャンのポートレートを描き始め、意欲的にSF/実験的なグラフィックノベルを制作した。2upと並行して、2007年までサンディエゴを拠点としてバンドDmonstrations（デモンストレーションズ）の活動を行う。グロテスクかつ色彩豊かな世界観が世代を超えて評価されている。Colour Code、Hollow Press、Le Dernier Criからシルクスクリーンやリソグラフを用いて、アートブックが出版されている。その他、Brain Dead、Element、NTS Radio、RVCA、Volcomとのコラボレーションを発表するなど、多分野において活動している。
TETSUNORI TAWARAYA is a Japanese musician and artist, known as the guitarist and vocalist for the noise rock band 2up and for his graphic art. Tawaraya is originally from Miyagi, currently based in Tokyo, Japan. He started drawing portraits of people and musicians in San Diego, CA in 1999, and prolifically created sci-fi/ experimental graphic novels. His San Diego-based band Dmonstrations was active and toured until 2007 besides 2up. His grotesque and vibrant perspective has been appreciated over generations. Art books and graphic novels have been published on Hollow Press,Le Dernier Cri and Colour Code with using the techniques of screen printing, risograph and offset printing. Braindead, Volcom, NTS Radio, Medicom Toy respectively collaborated, and his works have being active in multiple platforms.
Tetsunori Tawaraya ‘Art for Tetsunorictus’ – ‘One Eye Space Alien’ (2015)
Japonya’dan her zaman iyi sanatçılar ve iyi işler çıkmıştır. Akira Kurosawa, Godzilla, Hayao Miyazaki… Bu topraklardan çıkan sanat, bazen hemen, bazen ise bir süre sonra, fakat eninde sonunda batı sanatını da tetikler ve hayalgücümüzü harekete geçirir.
Japonya, Tetsuori Tawaraya’nın yaşadığı yer ve Lucca Comics & Games’te bu yetenekli illüstratörün çalışmalarını gördükten sonra onunla röportaj yapmaya karar verdim.
MUTANTLAR ÇAĞI
Röportaj: Marco Taddei, D.A.T.E. HUB web magazine Türkçesi: Özgür Kayım
Tetsunori merhaba, öncelikle İtalya tecrübene değinmek istiyorum, Michele Nitri ile tanıştıktan sonra, işlerin UDWFG Magazine’de yayınlandı; İtalya ve İtalyan çizgi romanı hakkında neler düşünüyorsun?
Ben bir film canavarıyım ve Dario Argento hayranıyım. Amerikan Sineması sadece tüyler ürpertici filmler yapmayı beceriyor. Argento ise ölüm konusunda korkutucu olmanın ötesinde, eşine az rastlanır bir gerçeklik duygusu yaratıyor. Bu olağanüstü bir durum, onun filmlerini izlerken bir çok sahneyi dondurup, yaratılan muhteşem kompozisyonları tekrar tekrar gözlemliyorum. Ardından ise Sergio Leone filmleri geliyor; O, sessizliği nasıl kontrol edeceğini çok iyi bilen bir yönetmen. Onun filmlerinde kullanılan müziğin etkileyiciliğini başka bir yönetmenin başarabileceğini sanmıyorum. Evet, Morricone müziği muhteşem kullanıyordu ama Leone, doğru sahne için doğru müzik seçme ustası. Tekrar soruna gelirsem, ne yazık ki bir çok İtalyan çizgi romanı Japonca’ya çevrilmiyor, keşke çevrilse.
Tetsunori Tawaraya | RVCA Shibuya Art Gallery
Yakın zamanda orjinal işlerini Lucca Comics fuarında gördüm; minimal ve obsesif tekniğinle ilgili ne söylemek istersin?
alışmalarımda çok katmanlı bir yapı kullanıyorum; kimi zaman fazla dinamizm yanıltıcı olabiliyor ya da çok fazla detay eklemek bütünü bozabiliyor. Genelde çizimlerim çok sıkışıktır ve bunu arka plana da yansıtırsam, bu her şeyin iç içe geçmiş görünmesine yol açar, bu yüzden kontrastlarda çok dikkatli davranıyorum.
Peki ya ucubeler ve deformasyonlar? Burada zengin ve karmaşık Japon kültüründen etkiler görüyoruz, aynı zamanda batı kültüründen de etkilendiğini söyleyebilir miyiz?
Japon Kültürü beni farkında olmadan etkilemiştir. Bizim kültüre ait çok tuhaf gelenekler, korku masalları ve hikayeler mevcut: Kimi zaman ruhlar diyarına dönmüş hastaneler, mezarlıklar, kazalara yol açan tüneller gibi tüyler ürpertici mekanları kullanıyorum.. Bir bataklık canavarı olan KAPPA, Japon Kültürü’nün bir parçası olan karda yürüyen canavar NAMAHARGE gibi figürler %100 mutant’tırlar. Benim büyüdüğüm Tohoku Bölgesi’nde bu yaratıklar çoğu kişi tarafından bilinir. Öte yandan batı kültürünü de seviyorum; yaratıcı düşüncenin önünü açmak için yerelliğe bağlanmıyor, kendime sınır koymadan her yerden ilham alarak çalışıyorum.
Tetsunori Tawaraya ‘Mutans Ocean’ ink on paper (2015)
Gençken etkilendiğin mangalar hangileriydi?
O kadar çok ki, çizdiğim ilk karakter mesela ana okulundayken Gegege no Kitarou’daki Kitarou karakteridir, bunun dışında Coro Coro Comic, BonBon Comic, Weekly Shonen Jump’tan Osamu Tezuka’nın mangalarına kadar herşeyi takip ederdim.
Japon sanatçılar arasında sevdiklerini öğrenebilir miyiz?
Osamu Tezuka. Olağanüstü bir hikaye anlatma becerisi ve doğuştan gelen bir illüstrasyon yeteneğine sahip, ayrıca tuhaf detayları ve yarattığı mutantlar harika.
Son olarak hayalgücünüzle ilgili bir şey sormak istiyorum. Kafanızın içindekileri merak ediyorum: Bu fantastik dünyayı, gördüğünüz rüyalarla mı canlı tutuyorsunuz?
Yanılıyorsun, çünkü neredeyse hiç rüya görmem; görsem bile çoğu zaman hatırlamam. Fakat çocukken yaşadığım bölgede, bizim okul evden bir hayli uzaktı ve okul yolu da oldukça uzundu ve bu yolu arşınlarken ilginç hayaller kurduğumu hatırlıyorum; belki de bu yüzdendir, kim bilir!
1970’lerin hippie sonrası, punk öncesi Japonya’sında sanatçı Yumura Teruhiko tarafından el yapımı, ham grafik tarzını izah etmek için ortaya atılan bir kavram ‘heta-uma’. Dilimize tercüme edecek olursak ‘beceriksiz ama yetenekli’ veya ‘berbat ama aslında güzel’ gibi tuhaf bir anlama geliyor. Muhteşem sanat kaygısı taşımayan ‘heta-uma’ için Pop Brut Sanatı diyebiliriz. Bu ekolün okuyucuyla buluştuğu en önemli manga dergisi olan Garo, 1964 yılında yayın hayatına başladığında çok seviliyor ve ilerleyen senelerde 80.000 gibi rekor rakamlarda satışa erişiyor. Nemoto Takashi’nin ‘ero-guro’ erotik groteski veya Shiriagari Kotobuki’nin Zen absurdizmi gibi çizgi romancılar zamanla kendi tarzlarını yaratıyorlar. Böylece teknik olarak zayıf olsa bile kendini ifade edecek cesarete ve güce sahip sanatçı ruhlar için yeni bir kapı aralanıyor.
Aradan kırk sene sonra 2014 yılında, Fransız baskı resim militanı Pakito Bolino ve Le Dernier Cri ekibi, Marsilya’da yetmişlerden günümüze Japonya’dan üç farklı jenerasyonu, kırka yakın Japon sanatçıyı bir araya getirerek, MANGARO / HETA-UMA başlıklı, iki farklı mekanda sergilenen baş döndürücü bir sergi gerçekleştiriyor; bizler de dosya kapsamında yaptığımız seçkide az çok bu kriteri göz önünde bulundurduk.
Japonya’da her gün, her çeşit ve renkte milyonlarca manga etrafta uçuşuyor, peki bir zamanlar bizi heyecanlandıran bu durumdan artık sıkıldık mı?!
Hentai’den, hani şu manga’nın yasadışı -dışkılı, öldürmeli, kusmalı- pornografik tarzından bile mi… İster inanın, ister inanmayın ama neredeyse. Bu alt tür, birkaç senedir canlandırılmayı bekliyor ve bize göre bu ihtiyacı giderecek olan sanatçı Shintaro Kago. Kago, manga’yı kendine özgü tribal deneylere sokuyor. Kendisini kisou mangaka “acayip manga sanatçısı” olarak tanımlıyor ve bir çok alandaki çalışmaları, çizgi romanın yanı sıra bağımsız film yapımcılığı ve oyuncakçılığı da kapsıyor.
Industrial Revolution and World War, Hollow Press, 2015
Ancak Kago’nun manga eserleri, yaptığı diğer şeylerden çok daha sapkın ve biz de tam bu konuda onunla konuşmak istedik. Tokyo’daki stüdyosunda yaptığımız bu söyleşi yeni çizgi romanı üzerine.
Vice: Eserlerinde çok fazla pislik kullanıyorsun. Çizgi romanlarında ve oyuncaklarında her yerde var bu. Shintaro Kago: Pislik, hikayelerimde nakarat niyetine kullandığım bir öğe. Bunu işlemeye başladığımda manga dünyasında henüz bunu yapan biri olmadığını farkedip bu temaya eğilmiştim. Ayrıca çizgi romancılar, çalıştıkları dergilerin formatına da uymaya gayret ederler ve o dönem çizdiğim dergilerin çoğu kendine özgü yayınlardı. Pisliğe yönelik şeyler, bok temalı bir manga dergisi için çizmeye başladığımda aklıma geldi. Fakat, dürüst konuşmak gerekirse sürekli bokla ilgili hikayeler bulmak hiç kolay değil, özellikle de aynı zamanda bunları erotikleştirmek.
Shintaro Kago
Shintaro Kago
Shintaro Kago
Shintaro Kago
Dikkat ettiğin herhangi bir asgari koşulun var mı? Mesela çizgi roman başına karşılaman gereken bir bok kotası?
Hayır, sadece bok… Temelde, bu bok ve seks çevresinde gelişen kaç hikaye varyasyonu çıkarabileceğin sorunsalı. Aşırı zor. Aslında ilk iki veya üçüncü çizimden sonra bırakmayı düşündüm. Bok ve seks sadece başlangıç noktaları ve bunları halletmedikçe hikayenin kendisi üzerine düşünmeye bile başlayamıyorsun. Ve ben, ana karakter olarak tatlı genç kızları ön plana çıkarmaya çalışıyorum. Sorun bu, fakat yine de Manga’mın yaygın bir okur kitlesi olduğunu düşünüyorum.
Peki ya senin bu tip şeylere cinsel bir eğilimin var mı?
Hayır, bu tür aktivitelerde bulunmuyorum, fantezim bile değil, sanatımda kullandığım bir tema sadece ama splatter mizahın hastasıyım.
Seks sahneleri çizerken tahrik olmuyor musun? Robert Crumb’ın kendi çizimlerine bakıp otuz bir çektiğini herkes bilir.
Doğrusu seks sahneleri çizmekten pek de tat almıyorum, imkanım olsa uğraşmazdım bile. Ama erotik bir dergi için çalışıyorsanız pek de bir şansın yok. Eğildiğim temalar biraz uç, bu yüzden insanlar özel hayatımda tuhaf şeyler yaptığımı düşünüyorlar oysaki sadece bana sunulan temalar ve ilkeler çerçevesinde sanatını icra etmeye çalışan bir çizgi-romancıyım.
Shintaro Kago
Shintaro Kago
Shintaro Kago
Kendini ‘kisau mangaka’ olarak tanımlamaya ne zaman başladın, nerden çıktı bu?
Birgün öylesine aklıma esti ve kullanmaya başladım, her halde başka biri kullanmıyordur diye düşündüm. Son zamanlarda unvanımı sadece ‘çizgi romancı’dan ‘çizgi romancı artı bir şey’ olarak değiştirip değiştirmeme konusundan düşünüyorum. Çünkü kendinizi sadece çizgi romancı olarak adlandırdığınızda insanlar, sizi sadece bir çizgi romancı zannediyor, bu yüzden farklı bir şey yapmaya başladığınızda ‘Ama sen çizgi romancı değil miydin, nerden çıktı şimdi bu!?’ gibi şeyler düşünüyorlar. Bu yüzden de unvanımda biraz değişiklik yapmam gerekti.
Ama kendini ‘sanatçı’ ilan etmek de istemiyorsun sanırım.
Evet, bir işin sanat eseri, yaratıcısının da sanatçı olup olmadığına izleyicinin karar vermesi gerektiğine inanıyorum. Ayrıca Manga geleneklerinin ötesine nasıl geçebilirim, çizim veya gerçek fotoğraflarla kolaj yaparak manganın gelişmesine nasıl katkıda bulunabilirim diye uzun zamandır düşünüyorum.
Şimdi yaptığın anlamda manga çizmeye ne zaman başladın?
Lise döneminde muhtemelen, Manga kulübündeydim, o zamanlar çizdiğim çoğu şey neredeyse tamamen kara mizahtı ve çok da ciddi şeyler değildi. Fakat aynı sınıfta ciddi vanilla gag çizgi romanları çizen bir çocuk vardı; belki de buna tepki gösterdiğim için tam tersi bir yola girdim.
Bizim için yaptığın çizimlerde sürekli sabit bir boyut ve çerçeve kullanıyorsun, diğer çalışmaların için de bu geçerli, niçin? Günümüzde çoğu manga, çeşitli boyut ve çerçeve şekllerine izin veriyor.
Çünkü her sahneye eşit düzeyde çalışıyorum ve belli bir çerçeveye bilinçsiz bir şekilde ağırlık vermiyorum. Bazen gag’larda kullanabileceğim çerçevelerin sayısını sınırlandırmak en iyisi oluyor, mesela tek çerçeveler veya geleneksel dört çerçeveli çizgi roman stripleri gibi. Sanırım çok ortada olmayı da sevmiyorum ve o şişirilmiş çerçevelerin pazarlamaya yönelik olduğunu düşünüyorum.
Shintaro Kago
Yeni konular bulmakta zorlandığın oluyor mu?
Evet, eğer yapılan iş bir diziyse, bazen tıkanma yaşanıyor, kaldı ki ben, çoğunlukla sonu olan kısa öyküler çizmekten yanayım. Bu bile bazen zorluyor, eskiden daha kolaydı ama bugünlerde maalesef aklıma hiçbir şey gelmiyor. Geçmişte bir kenara koyduğum şeyleri bile kullandığım oluyor, ayrıca istediğim her şeyi çizmeme izin verecek çok da dergi yok maalesef. Yayın presipleri olan ciddi dergiler için çizdiğim zaman iş daha da zorlaşıyor. Cotton Comic isimli bir erotik manga dergisi benim vahşi hikayelerimle sayfalarında dolaşmama izin verdiklerinde yaşanan bazı tatsızlıklar, gerçekten canımı sıkmıştı. Ama bence bu tür dergilerin nesli tükenmek üzere. Tuhaf erotik dergi Flamingo gibi soft-porn manga dergilerin bile önümüzdeki süreçte çok tutacağını düşünmüyorum. Benim gibi manga sanatçıları için işler daha da zorlaşacak.
Peki ya birisi sana ‘ne istiyorsan çiz’ derse ne yapardın?
Aslında bu daha zor olurdu, çünkü bir yayın için belirli kural ve temalara uymak durumunda olduğunda az çok işin ne yöne doğru gideceğini kestirebiliyorsun. Tamamen özgür olduğunda ise yaratıcılığına garip bir şekilde ket vurulduğunu hissediyorsun. Belli sınır veya kısıtlamalar olduğunda ise ifade alanın zenginleşiyor. Seks sahneleri geniş alan kapladığı için fikirler azaldığında çok işe yarıyor. Sayfaları doldurmam gerektiğinde ve aklıma bir şey gelmediğinde hikayenin orasına burasına sık sık acayip seks sahneleri sokuyorum.
Söyleşi ve fotoğraf: Tomokazu Kosuga / 2 Şubat 2008 vice magazine
Henry Darger (1892 – 1973) Chicago, İllinois’da bir hastanede bekçi olarak çalışan, toplumdan izole bir hayat yaşayan Amerikalı yazar ve ressam. İçinde yüzlerce eskiz ve suluboya resimlerin bulunduğu 15 adet 145 sayfalık (Realms of the Unreal olarak da bilinen Story of the Vivian Girls) el yazması kitapların ölümünden sonra keşfedilmesiyle ünlü olmuştur. Kolaj ve karışık teknikle yaptığı çalışmaları çiçekli doğa manzaralarından doğaüstü yaratıkların ve çocukların yer aldığı Kral Edward dönemine ait pastoral sahnelere, küçük çocukların işkence ve katliamlara maruz kaldığı korkunç resimlere kadar değişkenlik gösterir. Darger’ın eserleri zamanla naif sanatın en bilinen örnekleri haline gelmiştir.
Anne Van Der Linden ‘Au-delà gothique’ 2015 – 38 x 46 cm – acrylic on canvas – private collection
Bu arsız ölüm, ola ki dehşete varan bir keyifsizlik damıtmasaydı, Anne Van Der Linden’in sanatı en işlevselinden en hor görülenine, hayatın tüm yönleriyle sınırsız ve düşsel bir uzlaşmaya varabilirdi.
Tıpkı büyük ustalarda olduğu gibi, Van Der Linden’in resmi de muazzam bir anlamsal zenginlik taşır. Tensellikten hiçbir surette kaçınmayan insanlarla dolu, bizleri pozisyonumuzu tamamen gözden geçirmeye davet eden sembolizmiyle, muazzam bir hayvanat bahçesi; üstelik burada içeri ile dışarı, yenen ile dışkılanan, nüfuz edilen ile boşaltılan, tüm bu meseleleri tek bir ana rahminde uzlaştıran büyük bir parousia’da birbirine giriyor. Benzersiz özgünlükteki bu düşlem, deliklerle özgü ne varsa “tasavvur edilebilir resim” çerçevesine işleniyor.
İşte sonunda buradalar, bu iğrenç delikler taşıyabilecekleri kadar yoğun bir görsel şiirle donatılmış vaziyetteler. Hatta bunun da ötesinde, otantik bir Alvin Kozmogonisine doğru çekiliyoruz. Güneş anüslerimiz, şafağın ilk ışıklarıyla birlikte güneşi yumurtlayan Tanrıça Nut edasıyla kötü günlerin kara bulutlarını boşaltmazsa, bu bulutlar göksel pisliklere dönüşüyorlar. Ve Nut’un zaman zaman bir inek formunda temsil edildiğini göz önünde tutarsak, bu yeni ve istisnai diziye duyulan muhabbetin de bu şekilde adlandırılmış olması şaşırtıcı değildir. Son olarak, sabırla birbirini keşfetmekle meşgul olan bedenlerimizin etrafında dolaşan bu arsız ölüm, ola ki dehşete varan bir keyifsizlik damıtmasaydı, Anne Van Der Linden’in sanatı en işlevselinden en hor görülenine, hayatın tüm yönleriyle sınırsız ve düşsel bir uzlaşmaya varabilirdi.
D. Kelvin, 2022 / Türkçeleştiren: Gökçe Mine Olgun
‘Dark Chamber’ A film by Francis H. Powell featuring painter Anne Van der Linden (2009)
1959 doğumlu Fransız ressam Anne van der Linden, Paris banliyölerinden biri olan Saint-Denis’te yaşıyor. Edebiyat eğitimi gören sanatçı, desen çalışmalarından sonra yağlı boyaya geçmiş, kısa bir süre soyut işler üretmiş, doksanlardan bu yana ise figüratif tarzını geliştirmiştir. Resimlerinde Alman ekspresyonizminden ortaçağ gravürlerine, Robert Crumb’dan erotik çizgi romanlara kadar uzanan geniş bir yelpazeden etkiler taşır; ilkel içgüdülerimiz ve toplumsal normlar arasındaki ilişkileri, gerilimi ifade etmenin yollarını arayan sanatçının ebebiyatla olan ilişkisi de resimlerinde dile geliyor ve pek tabii eserleri Fransa başta olmak üzere bir çok farklı ülkede sergilenmiş. Karanlığa dalmaktan çekinmeyenlere.
Van Der Linden ‘Partouze sur chaîne de montage’ 2019 – 100x100cm – acrylic on canvas- private collection
“Ne venait distiller un malaise qui confine à l’effroi, l’oeuvre d’Anne van der Linden pourrait être considérée comme une onirique réconciliation avec tous les aspects, même les plus fonctionnels et méprisés, de la vie.”
Telle celle des grands maîtres, la peinture d’Anne van der Linden est d’une richesse sémantique prodigieuse. Prodigieuse comme l’est sa ménagerie humaine dont la symbolique n’escamote jamais la nature charnelle. Prodigieuse comme l’est la révision complète de nos repères à laquelle elle nous invite, et où le dedans et le dehors, le mangé et le déféqué, le pénétré et l’excrété, se mêlent en une grande parousie qui réconcilie les matières en une seule et même matrice maternelle. Originalité singulière, cette oeuvre inscrit l’orificiel dans le cadre du « concevable pictural ».
Les voilà enfin, ces dégoûtants orifices, investis de la poésie visuelle à laquelle ils peuvent décemment prétendre. Au-delà même, c’est à une authentique cosmogonie alvine à laquelle nous sommes conviés. Les nuages deviennent étrons célestes à moins que, telle la déesse Nout ovulant le soleil au jour naissant, nos anus solaires expulsent les nuages noirs de nos sombres journées. Et Nout étant parfois représentée sous la forme d’une vache, rien d’étonnant donc à ce que l’amour de cette nouvelle et exceptionnelle série, soit ainsi nommé. Finalement, si cette mort ricanante qui rôde continuellement autour des corps patiemment occupés à s’explorer, ne venait distiller un malaise qui confine à l’effroi, l’oeuvre d’Anne van der Linden pourrait être considérée comme une onirique réconciliation avec tous les aspects, même les plus fonctionnels et méprisés, de la vie.
– D Kelvin
‘As Gardens Need Walls’ a short documentary by Sara Di Pancrazio, 2022
Anne van der Linden, born 1959, She is a French painter and drawer who lives in Saint-Denis, suburb of Paris. Brought up In a literary education, she came early to drawing and then to oil painting late. After an abstract period, she developed her figurative style from the 90’s. Her art draws from a vein of German expressionism, middle-age engravings, and the work of American cartoonist Robert Crumb along with others. Her attachment to literature is naturally brought to life through her work.Her works aim is in searching for expression through the visual arts in finding the interaction between inner wild life and social standardization. Her work has been widely exhibited and published in France and other countries.
‘As Gardens Need Walls’ poster (2022)
Sara Di Pancrazio
Sara Di Pancrazio is an Italian photographer and video maker who lives in Rome. She studied at IED (Rome and Milan) and from that moment she started working as assistant for filmmakers/photographers. Her cinematic style influence’s starts from her cinema’s studies, in particular from Dario Argento and David Lynch. She was born as photographer and she started publishing on some magazines like ‘Nakid Magazine’, ‘Assure Magazine’, ‘To Be Magazine’. Her first short film “AS GARDENS NEED WALLS” has been released in June, 2022.
Çalışma sürecin ve yaptıklarına ilişkin bizleri biraz aydınlatabilir misin?
Çizgi roman yapıyorum, çizimler ve foto-manipülasyonlar. Yaptığım işin niteliği, harcadığım zamana ve moduma göre değişiyor. Çoğu zaman çizimleri ve tüm yüzeyi renklendiriyorum. Bazen de yüzeye farklı bir sayfadan kopardığım kağıt parçalarını yapıştırarak katmanlar yaratıyorum veya daha çok fotografik çalışmalarımda olduğu gibi farklı bir çizimden kestiğim parçalarla montajlıyorum. Bu çok katmanlı dokular şans eseri keşfettiğim bir teknik ama oldukça hoşuma gidiyor : Kaba ve çirkin. Sonra geriye tarama ve belki biraz da temizleme işlemi kalıyor.
Şu an neler üzerinde çalışıyorsun?
Özel bir şey yok. Sadece çizmeyi ve birşeyler yapmayı seviyorum. En son Witchcraft Hardware için bir t-shirt ve skateboard tasarladım, gayet memnunum.
Bu karakterler nerden ilham alıyor?
Heavy Metal albüm kapakları ve GG Allin’ın dövmelerinden.
Daniel Cantrell ‘Black Goo’ (2012)
Bizlere biraz fanzin kültürü ve senin bu işlere nasıl bulaştığından bahsedebilir misin?
Fanzin yapmaya Hiromi Nakajima ile Good vs Evil temasına yönelik ortak çizimler yaparak başladım. Başlık hoşuma gitti ve diğer sanatçıların da bu konsepte katılmalarını ve fanzin olarak yayımlamayı teklif ettim. Bu noktadan sonra diğer sanatçıları ve yayımcıları tanımaya başladım. Fanzinleri ne kadar kaba ve çiğ olurlarsa o kadar çok seviyorum.
Çalışmalarını hangi seviyede görmeyi umuyorsun?
Sanırım Le Dernier Cri çizimlerimden oluşan özel bir kitap yayımlayacak ayrıca 3D kitapları için de bir kapak çizimi yaptım. Onların yaptığı her şeyi seviyorum, teklifleri benim için gurur verici. Ayrıca son zamanlarda Star Wars kartları yaptım ki gayet güzeller.
Çocukken hangi çizgi romanları okurdun?
Asterix, Viz magazine, 2000AD, Beano and Dandy.
Çalışmalarına yönelik ne tip reaksiyonlar alıyorsun?
Sanırım ufak da olsa bazı insanların hoşuna gidiyor. Çoğunluk, büyük olasılıkla boktan olduğunu düşünüyorlar.
Can you explain to us a little about your work process and what you do?
I make comics, drawings and photo mess-ups. What I make depends on how much time I have, or my mood. I usually paint all the lines, and colour with ink. Sometimes I add new layers of paper on top of another with white paper tape, or rip a section of another drawing and stick it on, then rip it off again – you can see that more with my photo stuff. This multi-layering was something I discovered by chance, but I really like the aesthetic of it: rough and ugly. I then scan and maybe add a bit of photoshop to clean it up.
What are you working on at the moment?
Nothing special. I just love to draw and make stuff. I recently designed a shirt and skateboard for Witchcraft Hardware that I’m pretty happy about.
What inspires the characters in your work?
Heavy metal album covers, tattoos of GG Allin.
Can you tell us about zine culture and how you got involved?
I started making zines when I made some collab drawings with Hiromi Nakajima on the theme Good vs Evil. I liked the name, so I asked other artists to get involved and printed it as a zine. From there, I got to know other artists, publishers, etc. I like zines as they are rough and raw, how good art should be.
Daniel Cantrell
What’s been the high point of your career so far?
Maybe Le Dernier Cri putting out a silkscreen book of my work, or being on the cover of their 3D book. I love everything they put out, so was a great honor to be asked. Also, I did some Star Wars sketch cards which was pretty cool.
What comics did you read growing up and how did they influence you in your work now?
Asterix, Viz magazine, 200AD, Beano and Dandy.
What sort of reaction do you normally get from your work?
I think some people like it, a small niche. Others probably just think it’s shit.
“J’ai aimé (et aime toujours) cette fin des 70’s parce que je découvrais la pop le rock en même temps que la révolution des punks, et j’ai plongé dans cette frénésie qui m’a accompagné longtemps. J’ai eu beaucoup d’émotions avec ces musiques, ces groupes, la presse rock, et j’ai découvert ces drôles de petits livres, ces revues bizarres d’images. Et surtout : moi aussi, je pouvais faire des dessins dans ce qui ressemblait à des livres.”
Comment nous expliquerais-tu le début de ton aventure de l’art? Comment cela a-t-il commencé?
Bonjour, Erman, j’ai commencé à dessiner quand j’étais petit, faisant des bandes dessinées de Tarzan, des dessins d’humour, sur du papier jaune que mon père rapportait de son bureau. Je n’ai jamais arrêté. Je lisais des bandes dessinées, des livres de contes, et des romans, plus tard : ça m’a nourri pour dessiner.
Tu as étudié à l’Académie ou bien tu as tout appris toi-même?
Aucune académie pour ça : j’ai eu des dessinateurs-fétiches (Serge Clerc, à travers Métal Hurlant, Bazooka Productions, Mark Beyer plus tard, Daniel Clowes bien plus tard, Kerozen, Colas Meulien, Raymond Pettibon, Loustal, Pyon, les gens de Krapaud Baveux, Pigassou, Y5P5, Caro, Swarte, Ever Meulen, Koechlin, Charlie Schlingo, il y en a trop, Munoz & SAmpayo, Placid & Muzo, Captain Cavern, Windsor Mac Kay pour les plus mainstream, hohoho…). Je n’ai jamais « appris » à dessiner, je n’apprends pas comme ça. Dans ma vie (ma tête), les dessinateurs en question sont des rockers, des postiers, des bibliothécaires, sans style vestimentaire, souvent : leur intérêt est dans leurs dessins, mais ils pourraient être musiciens (dans le genre de ceux qui pullulaient dans les 70’s/ 80’s, à travers le rock et ses dérivés, hybrides, ses mutations) et leur vie est banale ET fantasque. J’ai intégré une fac d’arts en 83-84, où j’ai absorbé beaucoup de choses nouvelles et excitantes pour moi, mais peu travaillé : on s’amusait beaucoup, les retombées du punk n’en finissaient pas, le rock était partout, de pleins de couleurs bizarres. On écoutait plein de rock 60’s, 70’s, Punk, tout, du Blues, Throbbing Gristle, Donovan… Scott Walker… Radio Birdman…
Une illustration de Daniel Azélie
“Mais aujourd’hui, il est difficile de travailler pour la presse (bien que j’aie travaillé pour le quotidien Le Monde pendant 6 ans, par exemple, illustrant des articles sur des musiques, des questions de société, cinéma, littérature… entre 1995 et 2001 : ça, c’était intéressant !! Je recevais un fax avec l’article du journaliste, j’écoutais les musiques en question, et dessinais, sans brouillon comme toujours, et je gagnais, à l’époque, la valeur de mon loyer mensuel avec 2 dessins par mois !), me semble-t-il.”
Comment tu travailles en général? Comment est ton style ? Est-ce que tu distingues tes oeuvres comme « des dessins de style libre » et « des illustrations professionnelles »?
Je dessine « à volonté », mais aussi par entrainement à dessiner. Je ne fais les choses que je fais que par instinct. Je travaille comme ça. Je dessine ce que j’ai en tête, ce que j’ai envie de dessiner : des situations ou des objets, des collisions de choses, d’idées, de mots, des associations, des prétextes à dessiner. Des pseudo-histoires. Ce qui m’importe, c’est dessiner > j’invente des prétextes.
Mon style ? Je ne sais pas du tout répondre, là. Mes dessins sont libres, et j’ai aussi dessiné pour des magazines, des journaux, des agences de communication, des éditions. Mais aujourd’hui, il est difficile de travailler pour la presse (bien que j’aie travaillé pour le quotidien Le Monde pendant 6 ans, par exemple, illustrant des articles sur des musiques, des questions de société, cinéma, littérature… entre 1995 et 2001 : ça, c’était intéressant !! Je recevais un fax avec l’article du journaliste, j’écoutais les musiques en question, et dessinais, sans brouillon comme toujours, et je gagnais, à l’époque, la valeur de mon loyer mensuel avec 2 dessins par mois !), me semble-t-il.
Une illustration de Daniel Azélie
“Internet permet la circulation instantanée des créations, partout, tout le temps, mais/et beaucoup d’apathie se crée via les réseaux sociaux (par une surabondance de livres, musiques, arts, textes, informations, produits à vendre, états d’âmes : tout est mis au même niveau, le désir s’émousse). L’absence de désir, c’est ça, le problème : on regarde et commente plutôt que faire des choses. Personnellement, je préfère m’amuser, monter sur les toits, faire le mur la nuit, courir dans les rues.”
Ainsi tu es dedans la musique, peux-tu nous parler de tes travaux dans des autres matières comme la musique et le théâtre?
Oui : j’ai depuis longtemps aimé avoir des instruments, j’en joue comme je dessine : pour jouer ! J’adore les instruments, vraiment. Mon rêve est de former une fanfare d’amateurs, des débutants enthousiastes qui composent et jouent des choses inventées comme des dessins, pour le plaisir de jouer. Des musiques joyeuses, intriguantes, mystérieuses, épiques ou minuscules. Le théâtre, je n’ai jamais été formé pour ça non plus : avec ma sœur d’adoption, nous avons une compagnie de théâtre « documentaire », où j’a appris à travailler « sur le tas » : faire des images sur scène avec des systèmes bricolés ou numériques, des caméras, imaginer les scénographie, les réaliser, travailler avec des comédiens, circassiens, acrobates, danseurs, conteurs. On met en scène des spectacles après des « enquêtes de terrain », interviews, prises de vues, sur des questions humaines, sociales. Voilà, pour faire court. J’adore cette activité et l’élaboration de langages scéniques, visuels, sonores. Les sons m’accompagnent depuis longtemps, les machines, l’électricité, la puissance sonore.
“…mais je ne suis pas au courant de tout, bien sûr, et tant mieux : j’aime pouvoir ignorer les choses nouvelles, je rattraperai peut-être plus tard.”
Tu m’as introduit des publications très interessantes comme ORTIE et tu parles de la culture souterraine an France et tu penses qu’elle plus vivante et active pendant les années quatre-vingt dix ? Quelle est la raison selon toi?
Non, je ne pense pas en terme de « plus active », ou moins active : j’apprends lentement parfois, des choses existent sans moi. Question de circonstances : j’ai souvent traversé (par chance, par « hasard ») des situations curieuses, excitantes pour l’imagination, depuis l’adolescence. Dans les 90’s, j’ai « creusé » des choses qui m’intéressaient déjà, et découvert d’autres, plus récentes, avec du retard sur l’actualité aussi. Alors qu’à l’âge du lycée, sortaient plein de 45 rpm de PIL, Clash, BAsement 5, etc. Dans les 90’s, des gens plus jeunes me faisaient découvrir des choses plus « radicales » du moment, à travers la techno hardcore, la noise, et d’autres musiques, baroques, improvisées, funk, dub, free, speedcore, japanoise… Aujourd’hui ça continue, mais je ne suis pas au courant de tout, bien sûr, et tant mieux : j’aime pouvoir ignorer les choses nouvelles, je rattraperai peut-être plus tard. J’ai des livres de Beckett que je lirai plus tard, si je veux.
Une lettre mystérieuse de William S. Burroughs à Daniel Azélie
“J’ai toujours aimé ce que raconte Jello Biafra (dans un N° de RE/SEARCH) à propos de la spécificité des Dead Kennedys, musicalement : ils écoutaient beaucoup de choses curieuses, comme des « interprétations » de heavy metal par des brésiliens, des versions chinoises du punk rock, des folklores d’Europe Centrale, et cette nourriture leur a permis d’introduire des clarinettes dans leur punk des formes de chansons étranges, saugrenues.”
Est-ce que c’est comme ça seulement en Europe ou dirais-tu la même chose pour le monde entier?
J’ai toujours aimé ce que raconte Jello Biafra (dans un N° de RE/SEARCH) à propos de la spécificité des Dead Kennedys, musicalement : ils écoutaient beaucoup de choses curieuses, comme des « interprétations » de heavy metal par des brésiliens, des versions chinoises du punk rock, des folklores d’Europe Centrale, et cette nourriture leur a permis d’introduire des clarinettes dans leur punk des formes de chansons étranges, saugrenues. Aujourd’hui, j’ai un ami berlinois voyageur, qui fait connaître (par son label et son site, ainsi que la réalisation de compilations) les diverses musiques NOISE d’Asie du Sud-Est, il y a des punks en Afrique de l’Ouest et du Sud, des touaregs électriques, le Wild Classical Music Ensemble (check them out !), DJ SPOOKY qui traite les enregistrements comme de la mémoire virale… Internet permet la circulation instantanée des créations, partout, tout le temps, mais/et beaucoup d’apathie se crée via les réseaux sociaux (par une surabondance de livres, musiques, arts, textes, informations, produits à vendre, états d’âmes : tout est mis au même niveau, le désir s’émousse). L’absence de désir, c’est ça, le problème : on regarde et commente plutôt que faire des choses. Personnellement, je préfère m’amuser, monter sur les toits, faire le mur la nuit, courir dans les rues. Je dîne rarement chez des amis, parce que si j’ai le choix, je préfère aller me balader dehors. J’affectionne aussi les drogues, j’essaie des choses pour voir comment ça marche, comment on peut s’en servir « au mieux ».
La malédiction continue…
“Burroughs était, par sa stature anti-establishment et criminel, junkie, lié au rock, à la « contreculture » des 60’s/70’s. Il a défendu le 45 rpm « God Save The Queen » des Sex Pistols attaqué en justice, censuré : pour moi ça disait tout (il aimait les garçons très sauvages, et n’aimait pas qu’on empêche ces jeunes de s’exprimer, surtout s’ils gueulaient contre la monarchie en prenant du speed.”
Est-ce qu’on s’est ennuyé des possibilités permises par les ordis et la technologie?
Sûrement, parce qu’internet a permis aux humains de paraître plutôt que faire des choses, et de collectionner plein de choses de leur jeunesse (ou du passé, en tous cas), de s’occuper sans but. Mais c’est comme ça avec chaque media nouveau, peut-être. J’aime bien l’entropie, le chaos total, c’est excitant; mais aussi le sens qu’on donne à des actes.
Lorsqu’il s’agit de littérature et d’édition indépendante, la France est au premier plan ; de nombreux artistes y installent leurs ateliers. Quelle est, selon vous, la raison de cette tradition et de ce potentiel ?
Il y a une, des histoires de l’image « imprimée » en France, et beaucoup d’artistes d’hier et d’aujourd’hui se tournent à un moment vers d’anciennes techniques de reproduction d’image (divers types de gravure, sur tous supports, risographie, litho). Ces formes d’arts par la publication, l’image imprimée, la traduction d’un trait, sont très populaires, signe vivant de l’expression et de la confrontation passé/ présent, aussi : Blanquet réalise de splendides lithographies, tel un ogre). J’aime les images imprimées. Loulou Picasso disait que certaines images de Bazooka ne tenaient que pour le moment de l’impression (et pouvaient se désintégrer après, ne tenant que par du scotch). J’aime ça. Le chaos, l’émiettement (l’atomisation) sont des terrains de jeu.
« Est-ce que vous avez un avenir ? Ouais, il est derrière moi ! »
“J’ai aimé les Sex Pistols parce qu’ils voulaient vraiment détruire la crédibilité du jeu des rockstars et de tous ses parasites bien au chaud, confortables.”
Est-ce que tu peux nous parler de ton amitié avec William S. Burroughs? Qaund et sous quel pretexte vous avez commencé à correspondre ? de quoi vous parliez? Nous serions très contents d’écouter…
Amitié, c’est exagéré : Burroughs aimait de toutes façon connaitre de jeunes hommes (pas trop jeunes), et nous avons échangé des cartes postales à un moment, parce que je réalisais qui il était, ce qu’il portait d’histoireS, d’histoirE, sa vie et le récit de sa vie se confondaient, j’adore ces menteurs/artistes, voleurs, escrocs, intoxiqués, dealers. Il a ouvert mon imaginaire dès que j’ai rencontré « the wild boys » : j’ai ri, beaucoup, en le lisant, dans le métro, partout. On s’en lisait mutuellement des passages, avec un ami rocker. Burroughs était, par sa stature anti-establishment et criminel, junkie, lié au rock, à la « contreculture » des 60’s/70’s. Il a défendu le 45 rpm « God Save The Queen » des Sex Pistols attaqué en justice, censuré : pour moi ça disait tout (il aimait les garçons très sauvages, et n’aimait pas qu’on empêche ces jeunes de s’exprimer, surtout s’ils gueulaient contre la monarchie en prenant du speed. Ballard aussi disait que le PUNK a été le dernier grand vent culturel de révolte puissant et intéressant, créatif, en Angleterre. Le chaos m’a toujours donné la chair de poule. J’ai aimé les Sex Pistols parce qu’ils voulaient vraiment détruire la crédibilité du jeu des rockstars et de tous ses parasites bien au chaud, confortables. Burroughs : un écrivain unique, une vraie vie de fiction, il jouait des rôles, sans prétention, mais quel comique ! À un moment, avec un ami, on s’est dit que ces personnages qu’on admirait étaient juste des gens : j’ai ainsi communiqué avec Monte Cazzazza, Vale (de Re/Search books & graphics), COIL (John Balance), et donc William Burroughs. J’étais un « fan », il était un « écrivain » de la contre-culture, un outlaw avec ses chats. J’ai écrit à propos de ses livres, ses idées (pour l’université), j’ai beaucoup lu ses divers écrits (entretiens, romans, essais, articles, préfaces), vu des films. Quand il est mort, ce fut pour moi un détachement, je n’étais pas plus triste. Comme Fellini, il manque à l’imaginaire du monde. Comme plein d’autres. Mais il continue de vivre à travers ceux qui le portent en eux. William Burroughs était un clown, aussi. Je suis heureux d’avoir connu son œuvre de son vivant, je suis heureux d’avoir connu la Terre depuis les 60’s. Jusqu’aujourd’hui.
Passionnants jours !
Merci beaucoup pour l’interview, n’hésite pas si tu veux ajouter quelque chose?
Merci pour ces questions, qui me permettent de tracer des lignes entre les choses qui me touchent. J’aime cette vie depuis le début, cette Terre. On disparaîtra, mais on aura pu faire connaissance, lire des livres, écouter des chansons, toutes ces choses. I love being alive in this world (it’s revolving, stimulating, it’s awful and wonderful). I love people, I hate people. I hate love, I need love. I’m out of it, anyway.
Bye, Erman
Une affiche de rock provenant des archives de Daniel Azélie
N’hésitez pas à vous joindre aux actions de cet extraordinaire anarchiste français !
Bir Fransız kadını ve akrep burcu olan Céline Guichard bizlere gerçeklik, şehvetli oyunlar ve anormal anatomilere olan saplantısından bahsetti. Çizimleri her zaman tükenmez kalem veya mürekkeple kağıt üzerinde hayat buluyor, sonrasında photoshop’a geçerek çeşitli filtrelerle deneyler yapıyor. Bizlere, zihninde imgeler ve formlardan oluşan bir bankası olduğunu ve bunları kendi eserlerine dönüştürürken ilgisini çeken şeylerin de bu bankadan çıkan deformasyonlar olduğunu söyledi. Tıpkı asimetri, dengesizlik, çirkinlik ve grotesk gibi.
Toshio Saeki, Lucien Freud gibi ressamlardan, Thomas Gainsboroug’un “Mr and Mrs Andrews”ı veya Goya’nın “Caprichos” u gibi resimlerden hoşlanıyor ancak bunların kendi dünya görüşü ile alakası olmadığını da ekliyor. Daha çok edebiyat, sinema ve kendi tecrübelerinden esinleniyor. Taşrada geçirdiği çocukluk anıları ile insan ve hayvan biyolojisine olan saplantıları, anormallikler, düş dünyası ve sınırları aşanlardan aldığı ilhamla onlara ithafen çiziyor.
Céline Guichard is an artist creating strange, surrealist, fantastic and grotesque images inspired by her childhood memories, her obsessions for human biology, abnormality, dream and transgression.
She paints and shows her work on a regular basis until 1996. After 1996, she dedicates her time to free drawing. From march 1999, she is strongly involved in the web development by hosting the group websites bonobo.net, leportillon.com, bonobocomix.com. She opens her own publications spaces around 2005, time when the need for magazines was increasing. Since then, she is actively working in the contemporary drawing field through exhibitions, publications and collaborations.
Hayakawa’nın resimlerinde uzak bir galakside yaşanan sıradışı muharebelere tanıklık ederiz. Hayatta kalmak için ölümüne savaşan yaratıklar ve robotlar izleyici açısından pek bir tehlike arz etmiyor olabilir, ama o resimleriyle birlikte, bizlere kimsenin kolay kolay ayak basamayacağı bu diyarlara yolculuk ettiğini açıkça ispatlıyor.
1974’te, Japonya Yamaguchi Bölgesinde dünyaya gelen Motohiro Hayakawa, sanat ve çizgi-roman alanında kendisini saygın bir noktaya getirecek olan birçok grafik etkileşimin içinde büyümüştür. Bilim-kurgu ve çizgi romanlar yaşamının önemli kısmını oluştururken; çizme ve boyama, sanatında büyük rol oynar. 70’ler ve 80’lerin televizyon programları da bu çerçeveye yabancı değildir; en iyi bilinen eserlerinden bazıları, 70’lerin çok sevilen televizyon programı ‘Space Sheriff’den esinlenmiştir. Karmaşanın içinde detaylara ne derece önem verdiğini çizgilerinden görebilirsiniz. Bu eserlerin her birinde bir anlam doğar ve yavaş yavaş emekleyip gözümüzün önünde canlanan fantazileri deneyimleme imkanı sunarlar. Savaşçılar, prensesler, uzay giysileri içindeki yeşil adamlar ve tamamen farklı yaratıklar, düş dünyamıza gerçek gibi yansıyan karakterler.
Sergilediği eserler arasında özellikle ‘Space Sheriff’i kapsayan psikedelik bilim-kurgu serileri belki de Motohiro Hayakawa’nın bütün bu düşsellik içinde bizim yakaladığımız tek gerçekliktir: Bu televizyon programı ve onun Hayakawa üzerindeki etkisini canavarlar, savaşçılar, uzaylılar ve muazzam savaş meydanlarında hayatta kalma mücadelesi veren çeşit çeşit yaratıkların ileriki çalışmalarına yansımasından anlayabiliriz.
Motohiro Hayakawa ‘LaserBeam’ 2013
Funny story: whenever the time to write about something that is essentially visual arises, the lack of words grows bigger and undoubtedly shames the perpetrator of such a task. Time runs out and—still–nothing. This kind of struggle happens mainly due to a number of different factors, starting with the complexity of the work at hand and ending with our own personal opinion, which can easily end up screwing the article and turn it into a mushy, oversentimental statement. My role here is to bring you none of these to the table and still make you enjoy the subject, to mesmerize and charm your interest, and mostly to show you why you should definitely be checking out this Japanese wonder artist, sci-fi aficionado, Motohiro Hayakawa.
Motohiro Hayakawa ‘Laser Beam’ 2013
Asıl büyüleyici olan Motohiro Hayakawa’nın aklından geçeni bunca ayrıntı içinde sergilemekten yorulmamış olması. Her biri ayrı bir amaç taşıyan küçücük detaylarla tıka basa dolu, hayranlık uyandıran senaryolarla karşımıza çıkıyor ve modern dünyayı nasıl da birebir tasvir ediyor, insan şaşıyor. Kartlar dağıtıldı, kavga, dövüş gürültü, iyiliğin ve kötülüğün karakterleri onun hayal edilmiş evrenlerinin olduğu kadar içinde yaşadığımız dünyanın da parçaları değil mi?
Motohiro Hayakawa sanat alanında bir zirve sayılan Tokyo Illustrators Society üyesidir aynı zamanda. Tokyo Illustrators Society, ya da TIS, 1988’de kurulmuştur ve şu anda 200’den fazla üyesi mevcuttur. Sıradışı yetenekleri ortaya çıkarmayı amaçlayan bu topluluk, tanıtma ve takdir etme hizmeti de vermektedir. TIS Tokyo’da düzenlediği birçok sergi, konferans ve çeşitli kültür etkinlikleriyle de tanınır. Ayrıca 1995’ten bu yana topluluğun ünü, Marunouchi Bölgesine dahil Ginza’daki Creation Gallery G8’de düzenlediği sergilerle piramidin en tepelerine kadar yükselmiştir. Buna ek olarak TIS açıkça ‘alanında uzman olmak’ isteyen yeni sanatçı ve illüstratörlere de her zaman açıktır.
早川モトヒロ
Born in the Yamaguchi Prefecture, Japan, in 1974, Motohiro Hayakawa was raised under several graphic influences that would later bring him to the place he is now regarded in art, illustration, and comics. Science fiction and cartoons were a massive part of his life, playing a paramount role in the way he draws and paints. TV shows of the 70s and the 80s were no strangers to his household: one of his most well-known works is a tribute to “Space Sheriff,” a TV show from the 70s, and you cannot really get enough of it: the intricacy, the attention to detail, the clear convolutedness of the traces. A narrative is born in each of his works and you can almost sense the fantasy crawling out and being brought into life right in front of you. Warriors, princesses, green men in space suits, and a whole lot of different creatures are a few of the characters you can count on.
Actually, this tribute I just mentioned, the one encompassing psychedelic sci-fi TV shows, specifically “Space Sheriff,” is perhaps the most renowned fact about Motohiro Hayakawa in all its glory: the TV show and the subsequent influence it had on him were the trigger for a much bigger side of his art, the background that prompted his vast battlefields filled with monsters, warriors, aliens, and a multitude of creatures fighting for survival.
Motohiro Hayakawa ‘Laser Beam’ 2013
2012 yılında Madrid Watdafac galerisinde Aralık’tan Ocak’a kadar süren bir Motohiro Hayakawa sergisi düzenlendi. ‘MAKUU KUUKAN’ hem sanatçı hem de galerici olan Manuel Donada’nın gösterimine karar verdiği sade okur ve izleyiciler olarak bizim de bildiğimiz şekilde Donada da illüstrasyon işine dört yıl önce girmiştir. Düzenlenen bu sergiyle Hayakawa’nın son zamanlarda gördüğü en büyük yeteneklerden biri olduğunu dile getirmiştir. ‘MAKUU KUUKAN’ ayrıca Hayakawa’nın birçok eserini bir araya getiren sınırlı sayıda basılmış kitabın adıdır.
‘MAKUU KUUKAN’dan önce Motohiro Hayakawa’nın eserleri için Tokyo’da özellikle Billiken Gallery’de ‘HEROES AND VILLAINS’ (2012) ve ‘Dai/U/Chu/Jin/Ten’ (2012) sergilerine göz atılabilir. ‘Shigeru Sugiura’s Toto?’ (2012) de Tokyo Morishita Culture Centre’da düzenlenmiş bir sergidir ‘LASERBEAM’ ise Fransız yayımcı Le Dernier Cri tarafından yayımlanmış bir eseridir ki 2009 da 9. Tokyo Illustrators Society Contest gümüş ödülüne layık görülmüştür.
Hayakawa
What truly is hypnotic is the fact that Motohiro Hayakawa does not seem to get tired of showing us what goes through his mind, although leaving it free to interpretation. How can he come up with such enthralling scenarios, jam-packed with small details, each and every one of them holding a purpose? He just does. To what extent is he depicting our global society, one can only imagine, but it would not be hard to believe. The cards are set. The portraits of fighting, debating, and discussing evil and harm are as much a part of the world we live in as they are matters of fantasized universes.
Motohiro Hayakawa is a member of the Tokyo Illustrators Society, which is somewhat a victory as far as the arts are concerned. The Tokyo Illustrators Society–or TIS–was established in 1988 and has now well over 200 members. This society, although not a secret one, intends to bring out the amazing talents behind the subject and serve as a platform for promotion and praise. TIS is well-known for being hands-on in the art scene in Tokyo, hosting a number of exhibitions, conferences, and much more. Better yet, since 1995, the name of the organization went higher up in the food chain by setting up exhibitions at the Creation Gallery G8, in Ginza, in the Marunouchi area, a high-roller specialist in fine arts and graphic design. In addition to this, TIS is ever more open to receive new artists and illustrators who desire to become “professionals in the field,” so to speak. The people behind this amazing initiative are administrative director Mizumaru Anzai, vice presidents Hiroyuki Izutsu, Jun Tsuzuki and Shinbo Minami, and acting director Sugio Yamazaki.
Motohiro Hayakawa ‘Laser Beam’ 2013
In December, falling through January, Motohiro Hayakawa held an exhibition in Madrid at the Watdafac gallery, an up-and-coming exhibit space open since 2012 in the 6th floor of a building located in the heart of the Spanish city. “MAKUU KUUKAN” was the reunion of a number of prints that both the artist and the gallery owner, Manuel Donada, agreed on including in the solo showcase. They almost did not get to the destination, but Donada was keen on making it happen no matter what, as he considers Hayakawa a genius. So, as we, mere readers and observers, Donada knew he was dealing with a person who just got into illustration four years prior and was already showing much more talent than he had recently seen. “MAKUU KUUKAN” is also the name of his limited edition publication, which gathers a variety of his artwork.
Before “MAKUU KUUKAN,” one could take a look at Motohiro Hayakawa’s work at several exhibitions around Tokyo, specifically in Billiken Gallery with “HEROES AND VILLAINS” (2012) and “Dai/U/Chu/Jin/Ten” (2012). “Shigeru Sugiura’s Toto?” (2012) was held at the Morishita Culture Centre, also in Tokyo. “LASERBEAM” is the title of his latest release through Le Dernier Cri, a French publisher dedicated to screen-printed books produced in limited editions. Although he started only in 2009, he was already bestowed with an award, the Silver Award from the 9th Tokyo Illustrators Society Contest Society Contest.
We are certainly witnesses to a scene taken from a distant war in a well-hidden place no one can put his eyes on. Creatures battling for life and, of course, to death, carrying no danger for us, far-distanced viewers. Manuel Donada furthers states he believes Motohiro Hayakawa has been where no one has ever been. I could not agree more.
Daisuke Ichiba ‘isimsiz’ desen, kağıt üzerine mürekkep
1963 doğumlu Ichiba, çokça ürettiği çizimler ve yayınladığı kitapçıklarla tanınan bir sanatçı. Özel yerlerde sergilenen çalışmaları ise bir çok Japon hayranı beraberinde getirmiş.
Aurélien Estager, 2007 / Türkçesi: Erman Akçay
Bilindiği üzere manga ve animasyon kültürü Japonya haricindeki ülkeler için de her zaman ilgi çekici olmuştur. Ve bu ‘Otaku’ kültürü, bir çok genç Japon sanatçıyı da doğal olarak etkilemiş; Ichiba da hiç şüphesiz bu kültürel iklimde büyüyenler arasında ve artistik açıdan çizimlerinde bunu yakalamak hiç de zor değil; fakat hakkını vermek gerekir ki Ichiba‘nın sergilediği bu mutasyon, tekniğin de yeteneğin de ötelerinden derin ve karanlık bir tutkudan, bir arayıştan kaynaklanıyor gibi.
Daisuke Ichiba ‘isimsiz’ desen, kağıt üzerine mürekkep
Henüz çocuk yaşta olmasına rağmen küçük yaşlardan itibaren çizgi romanlar yapmaya başlar. İlkokul sıralarındayken bile dönemin popüler çizgi romanlarından esinlenerek arkadaşlarının karikatürlerini çizip dikkatleri üzerine toplamayı başarmıştır. Sonrasında ergenliğin de verdiği enerjiyle çizimi bir kenara bırakır ve kısa ömürlü de olsa bir funk müzik grubu kurmayı başarır; onu heyecanlandıran müzikten ziyade sahnede seyircilerin karşısında olmaktır. Grubun dağılmasıyla birlikte Ichiba kendine döner ve yeniden bir şeyler karalamaya başlar. Saplantılarla yaralanmış zihninin toplumla olan çekişmesi ve yarattığı kaos, Ichiba‘nın karanlığını durmadan besler ve kadın figürünü merkeze alan çizgilerinde sekiz yaşında kaybettiği annesini arayan bir kırılganlık vardır.
Daisuke Ichiba ‘isimsiz’ desen, kağıt üzerine mürekkep
George Akiyama‘dan etkilenen Ichiba, Dadaesk kolajlar, desenler ve abartılı hikayeleriyle mutant kurbağalardan göl kenarlarına, iblislere şarkı söyleyen tek kollu sakat kızlara kadar seks ve vahşetin çarpıcı sahnelerini tuhaf bir mizah duygusuyla gözlerimizin önüne seriyor ve bizleri absürd diyaloglara, karabasanlarına ortak ediyor.
Ichiba, sanatı için şöyle diyor:
“Hoşumuza gitsin ya da gitmesin, içimizde çürüyen bir şeyler her zaman var. Yaşadığımız dünyanın büyüleyici güzellikteki manzaralarına paralel berbat manzaraların olması gibi. Elbette ki bunlar hastalıklı ve negatif, fakat böyle olmaları onları görmezden geleceğimiz anlamına da gelmiyor. Güzele doğru eğildiğim her sayfada tuhaf unsurların, grotesk elementlerin dengeyi sağlamak adına yükselen, karşı konulmaz dürtüsüne yenik düşüyorum; buna rağmen çoğu izleyici farkında olmasa da resimlerimde her zaman kendime has bir denge kurmayı başarmışımdır.”
Daisuke Ichiba ‘isimsiz’ fotoğraf
– ENGLISH –
Ichiba’s Intricate Drawings Interweave The Disturbing And The Grotesque
by Leslie Tane
Life is an inextricable combination of beauty and awfulness, good and evil, and Japanese artist Daisuke Ichiba captures these dichotomies in his highly detailed, densely populated drawings. Drawing is just one of the media that Ichiba has mastered — he is also a painter, filmmaker, and photographer. No matter the form, though, his content grapples with the reality of life and its grotesqueries.
“Choosing to create work that is only beautiful feels artificial. Thus I paint both. You cannot sever the two. The expression that results is a natural chaos. In my work I project chaos, anarchy, anxiety, the grotesque, the absurd, and the irrational. By doing so I attain harmony. This is my art. Put simply, I paint humanity (the spirit).”
At first glance it’s possible to miss the disturbing elements of Ichiba’s work. The Indian ink compositions are dense and unusual for Japanese art, which tends toward clean lines and minimalism, although they do include Japanese iconography such as the schoolgirl and cherry blossoms. Influenced by his early admiration of comic book art and manga as well as the loss of his mother at age 8, his works fuse vile, often many-eyed, monsters into domestic scenes. Figures are missing features—an eye here, a mouth there—and the occasional introduction of color feels threatening, reminiscent of spreading blood.
He meditates on sexuality and death and the intangible cord that ties them together. Ichiba’s haunting tableaus are a type of contemporary shunga (Edo-period erotic scrolls), in which beauty navigates chaos with one eye closed. (Source)
The impassivity of the deformed figures is striking in the work. Both human and monster accept their fates. The faceless children and severed heads represent the darkness in all of us, ubiquitous and unquestioned.
