Marc Caro: Strapazin #18

Hätte Marc Caro im 19. Jahr­hundert gelebt, er wäre ein bombenwerfen­der russischer Nihilist gewor­den. Erfreulicherweise ist Marc Caro ein zeitgenössischer französischer Comiczeichner, wobei wir die Gegenwart aus gegebenem Anlaß 1976 beginnen lassen. Was sich 1976 andernorts in der Rockszene mani­festierte, veränderte in Frankreich das Aussehen der Comickunst nachhaltig.

1975 gründeten Olivia Clavel, Christian Chapiron, Loulou Picasso, Lulu Larsen und Bernard Vidal — größtenteils ehemalige Studenten der Kunstakademie — die Gruppe Bazooka. In einer Mischung aus teilweise gewolltem Dilet­tantismus und hochgradiger Perfektion zertrümmert Bazooka voll anarchistischer Freude die Selbstverständ­lichkeiten des klassischen Comic. Ihren ausgeprägten Gefallen am Schockierenden, Absei­tigen teilen sie mit vielen der gleichzeitig oder nach ihnen erscheinenden Comicschaffenden, die neben nervöser Grafik auch Fotos verwenden (Polizistenfotos, Leichenfo­tos, etc.).

“(Diese Richtung) ist gekennzeichnet durch einen schmutzigen, rohen, unfertigen Strich und durch die gewollte Obszönität einer mor­biden und/oder sexuellen Thematik.” Aus der nachfolgenden Genera­tion seien genannt: Matt Kon-ture, der gelegentlich an den frühen Caro erin­nert, La Casinie-re, Mokeit, J.C. Menu, der auch das her­vorragende LE LYNX (nach 7 Nummern leider eingegangen) herausgege­ben hat, Jocelin, der vor allem im eigenen AMTRAMDRAM seine kubo-expressionistischen Bilderserien ab­druckt. Hingewiesen sei noch auf SEDUCTION, hervorragende Fanzine-Zeitschrift, die in Troyes herauskommt. Hier, wie in den zahllosen Graphzines und 30-Exemplare-Produkten trifft man immer wieder auch Bruno Richard, Placid, Muzo, Marc Caro, gelegentlich auch Gotting und Loustal. Viele der Genannten ar­beiten zugleich auch in der Malerei, in der Musik (was man halt so nennt) und im Trickfilm.

Nach ersten Veröffentlichungen in Fanzines kam Marc Caro 1976 aus Avignon nach Paris und begann recht bald, einzelne Arbeiten und kurze Comics (eine Geschichte von Caro ist lang, wenn sie 4 bis 6 Seiten umfaßt) in Comiczeitschriften zu veröffentlichen. 1981 erschien TOT, eine Sammlung bis dahin veröffent­lichter Comics. Mit Jean-Pierre Jeunet, für dessen Anima­tionsfilme er bereits früher Trickfiguren gebaut hatte, drehte er 1981 den Kurzfilm Le Bunker de la derniere rafale. Er beginnt, die Möglichkeiten der Computergrafik zu benutzen, interessiert sich für das Video. Er produzier­te Musikvideos für Jean-Michel Jarre (Trickfiguren für Zoolook) und die erfolgreiche, aber nicht weiter bemer­kenswerte Popgruppe Indochine (Les Tsars). 1987 er­schien mit IN VITRO eine Sammlung seiner späteren, holz­schnittartigen Comics. Heute zeichnet er fast gar nicht mehr, produziert gelegentlich Musikvideos. Die frühen Sachen, in Fanzines wie FALATOFF, Keimzelle des Kleinverlags Artefact, und ab 1976 auch in Metal Hurlant, Char­lie, BD-Hebdo erschienen, erzäh­len von Selbstverstümmlern, Elektroschock-Rollkom­mandos, Kannibalis­mus im Bunker, von Rock­musikern, welche sich auf der Bühne Gliedma­ßen abschneiden. Es ist bereits die Zeit der Indu-strial-Tendenz, mit der Caro die Faszination für Gewaltsysteme, das Verstümmeln und sonstige Pathologien teilt.

Marc Caro and Jean-Pierre Jeunet “Bunker of the Last Gunshots” (1981)

Marc Caro sagt, seine früheren Sachen seien rea­listischer. Die Bildflächen sind mit verschiedenarti­gen Schraffuren und darüber hinaus mit dunkleren oder helleren Rastern fast vollständig bedeckt.

Die menschlichen Figuren sehen ungefähr menschlich aus, meist etwas deformiert. Etwa an George Grosz erinnernd, nur mit den Mitteln der realistischen Illusion dargestellt, die Zeichnung ist körperlicher. Ich kenne 27 Geschichten von Marc Caro, nur in dreien sind Sprechblasen mit erzähltechnischer Bedeutung, in den übrigen gibt es einen Text über dem Bild. Man dächte, daß der Text unter solchen Bedingungen eine doppelt gro­ße Erzähllast tragen muß, in der Tat erzählt uns der Text aber oft etwas anderes als das Bild. In TOT ist eine Ge­schichte, worin der Text die Briefe eines US-Soldaten aus Vietnam an seine ‘liebe Louisa” wiedergibt, er berichtet von der zweifelhaften Kampf­moral seines Mitsoldaten. Die Bilder sagen, daß er “verrückt” wird und vietnamesiche Leichen schän­det. Vielleicht ist dies auch eine der “anthropologi­schen” Geschich­ten, die Caro im Gespräch meint.

Die späteren Comic­geschichten, gesammelt in IN VITRO, verwenden häu­fig den Holz- oder Linolschnitt. Ein Übergang, der gröbere, eckige Li­nien, aber auch eine größere Klarheit des Bildes bringt. Diese Geschichten sind vierfar big, gelegentlich sogar ziemlich bunt, und vom In­halt auch fröhlicher: eine Sommer-Sonnen-Strand-Ge­schichte mit lustigen (der junge Mann klebt sich Toastbrot auf die Ohren um der jungen Frau zu gefallen) und kaf-kaesken Elementen (2 Meter große Fliege).

In diesen späteren Geschichten wird fast ausschließlich die Halbtotale benutzt, die filmischen Mittel der Bilddrama­turgie nur wenig verwendet. Die Geschichten sind daher weniger eindringlich, weniger “realistisch”. In den früheren Geschichten gibt es oft den acteur-narra-teur- einen, der erzählt oder sonstwie den Text liefert und zugleich die Hauptfigur ist. Diese Figur besitzt selten ein entwickeltes Innenleben, dafür sind die Geschichten auch zu kurz. Oft ist die Hauptfigur, am Ende der Handlung tot, denn er kann so ja eigentlich nicht mehr die Ge­schichte erzählen.

Ich glaube, es wäre falsch, das Schockieren­de in den Geschichten Caros übermäßig zu betonen. Er betreibt kein epater le bourgois, seine “Geschmak-klosigkeiten” sind nicht dazu da, moralisch empfindenden Menschen Alp-träu- me zu bereiten. Auch geben seine Ge­schichten, trotz düsterer Bunkerwelten, nur wenig zu einer emphatischen Apokalyp-sensentimentaliät her. Es ist geschrie­ben worden, Marc Caro betreibe Schwar­zen Humor. Vermutlich sind seine Comics hu­moristisch, schwarz sind sie sicher. Das Interview mit Marc Caro fand am 8. Mai 1989 in Paris statt, wir danken Thierry Groensteen für eine freund­liche Hilfeleistung.

Heinrich Raatschen


JP Dionnet interviews Eberoni, Max, Caro and Placid & Muzo

Wann hast du angefangen zu zeichen?

Als Junge, aber angefangen… ich mag das Wort Professionel­ler nicht, aber angefangen, in Zeitungen zu publizieren, 1976, 1977. Kleine Arbeiten, Zeichnungen…

Für die Zeit fällt mir als erstes Bazooka ein…

Das waren schon ein wenig die Vorreiter, aber eigentlich gab es eine ganze Bewegung, eine ganze neue Generation von Zeichnern. Neben Bazooka gab es “Elles sont de sortie”, mit denen ich mehr zu tun hatte… Das war eine ganze Strö­mung, die ein wenig vom Punk [sprich: pönk] her­kam. Es gab viele neue Leute, die in der Zeit her­ausgekommen sind.

Am Anfang eines Comic, steht da ein Bild, oder gibt es erst die Geschich­te, den Text?

Nun, zuerst gab es diese kleinen Texte, die ich geschrieben und dann illustriert habe. Die Ge­schichte mit Zeichnun­gen erzählen. Wie kann man eine Geschichte mit mög­lichst wenig Bildern erzählen. Für die späteren Geschichten in IN VITRO ist es die Geschichte, die dominiert. Die Bilder sind wichtig, und die Geschichte ist auch wichtig, es sind ja keine Gemälde.

Du gebrauchst, wie z.B. im chinesischen Comic, fast nie Sprechblasen.

Nein, ich habe nie Sprechblasen verwendet. Der Text ist immer oben drüber. Man kann das vergleichen mit dem, was im Film die Off-Stimme ist, so eine Erzählweise… Da sind diese kurzen Texte, Textfragmente und dann, tad, ein Schnappschuß. Was mich interessiert, ist so eine kleine Verschiebung, eine Diffe­renz zwischen dem Bild und dem Text. Die ist aber nicht unbedingt absichtlich hergestellt. Ich mag es, wenn das Bild etwas unbestimmt ist, damit ich hineinlegen kann, was ich Lust habe, darin zu sehen. Was ich den Leuten gebe, was die Leute sehen, wenn sie meine

Sachen anschauen, weiss ich nicht genau. Aber Comics, das ist für mich eigentlich ziemlich alt, das ist eine abgeschlossene Periode. Den größten Teil der Comics aus der Zeit habe ich irgendwann zerrissen, die gibt es nicht mehr.

Das war wichtig für die Zeit damals, aber heute interessieren mich andere Sachen. Wieviel hast du publiziert?

So viele Comics habe ich gar nicht gemacht, und fast alle sind in den bei­den Alben. Da fehlen vielleicht 4,5 Geschichten die nirgendwo veröffent­licht worden sind. Ich habe viele Zeichnungen gemacht, kleine Illustrationen, aber nie eine 60-Seiten Geschichte.

War es für dich einfach, deine Sachen in Zeit­schriften unterzubringen?

Ich glaube, im Comic ist das ziemlich einfach. Na ja, jetzt gibt es nicht mehr soviele Zeitschriften, wie vor 5,6 Jahren… Ich hatte Glück, eines Tages bin ich zu Metal gegangen und habe ihnen Zeichnungen gezeigt. Sie mochten es, dann wollten sie noch eine haben und später auch Comics-Geschichten.

Hast du auf Bestellung gearbeitet ?

Ja, sicher. Für die Sondernummern. Das meiste in TOT war für METAL Special Rock, METAL Special Guerre, METALSpecial Irgend­was. Ich mußte die dann, inner­halb eines Monats abliefern. Das hat mich ganz schön ins Schwitzen ge­bracht. Ich bin ein ziemlicher Fau­lenzer, eigentlich, he he…Nachdem Me­tal 36000 Mal den Besit­zer gewechselt hatte, habe ich das irgendwann fallen lassen, weil ich mich mehr zum Video etc. oriehtiert habe. Die Zeitschriften sind normaler ge­worden, das ist wirklich eine Rückkehr zum alten Comic.

Diese Katholiken, die jetzt all die Comicverlage aufkau­fen, findest du das beunruhigend?

Ach, das möchte ich so nicht sagen: Seit ich angefangen habe, selbst zu zeichnen, hat mich das alles nicht mehr so interes­siert. Ich weiß nicht…

Hast du viel in Fanzines veröffentlicht?

Nein, nein, ich habe überall veröffentlicht. Ich finde es gut, in Sachen wie Telerama zu arbeiten, Marie-Claire sogar, jetzt erscheine ich gerade in einem deutschen Blatt [Boxer no. 1 ], in Italien (FRIGIDAIRE)… Da erreiche ich ganz verschiedene Leute. Wenn du immer in den selben Graphzines erscheinst, dann erreichst du immer nur die selben Leute. Ich zeige das lieber Leuten, die darauf nicht gefaßt sind, die das noch nicht kennen.

Dann denkst du also an das Publikum?

Wenn ich an etwas arbeite, geht es mir nicht um das Publikum, sondern mehr um mich, daß ich sagen kann: Ah, da ist mir etwas gelungen, das mir gut gefällt, wofür ich mich nicht schämen muß.

Hinterher mögen es die Leute oder sie mögen es nicht, es erscheint oder es erscheint nicht. Findest du, daß man sich beim Comicmachen Beschränkungen auferlegen muss, weil man ja z. B. verständlich bleiben will?

Ich versuche natürlich, den Zusammenhang zu wahren. Aber man kann nicht unbedingt sagen, daß die Geschichten tatsäch­lich immer ganz verständlich sind, hebe… Das sind keine Schulaufsätze. Diese ganzen späteren Sachen in IN VITRO, das sind für mich eher so eine Art Aphorismen, so kleine Blödheiten. Viele kleine Bilder, und am Ende steht eine kleine Moral von der Geschichte.

Die früheren Geschichten sind da, glaube ich, anders. Die sind meist ziemlich grausam und bizarr…

Sicher, ich zeige ekelhafte Sachen, ich muß den Leuten aber nicht sagen: Schaut, wenn man dies oder das tut, das ist böse. Das ist mehr ein Art Anthropologie… Ich sage: Seht her, das existiert. Es gibt nichts in TOT, was es nicht wirklich gäbe. Gut, es ist ein wenig wahnhaft und phantastisch, es ist nicht dokumentarisch. Aber das alles gibt es ja, es ist nur in den Vordergrund gestellt. Trotz­dem, glaube ich, gibt es da keine Faszi­nation für das Morbide. Ich sage ja nicht: Schaut mal, wie lustig! Schaut, die schneiden sich in Stücke, wie lustig! Und nun gut, die netten kleinen Geschichten, wo alle glücklich und zu­frieden sind, ich meine, ich habe nichts dagegen, daß es das auch gibt.Den Vorwurf, den man mir vielleicht machen kann, ist, daß das ein wenig pessimistisch ist. Das ist keine sehr angenehme Beurteilung des mensch­lichen Wesens.

Machst du noch Musik?

Nein, ich mache keine mehr, nicht in der Gruppe. Was mich eigentlich interessiert, ist nicht die Musik allein, sondern eher eine Verbindung. Im Comic ist es eine Verbin­dung von Text und Bild, im Video ist es eine Verbindung der Wörter, des Textes mit dem Ton und dem Bild. Immer so eine Art Ganzes. Du mußt etwas herstellen, wo man weder die Musik, noch die Wörter, noch das Bild entfernen kann.

Glaubst du, du wirst irgendwann wieder Comics zeichnen?

Es interessiert mich, Sachen zu machen, die ich noch nicht gemacht habe. Eine Serigraphie? okay. Eine Serigraphie in Plexiglas mit einem Wecker drin? Oh ja, das wäre lustig. Oder ein Flaschenetikett für die Leute von Papiers Gras? Ist okay, obwohl ich eigentlich keinen Wein mag.

Ein Medium, eine Technik, die mir noch nicht vertraut sind, das interessiert mich. Auch als ich noch Comics gemacht habe, hat mich Animation schon sehr interessiert, ich habe Trickfiguren für Kurzfilme gebaut… Es ist eher so: Du schaust dich um, findest gute Ideen. Ob das Zeichnungen sind, oder etwas Filmisches… Für mich ist es ungefähr das gleiche, ob ich einen Film mache oder einen Comic. Aber beim Comiczeichnen fehlte mir immer etwas. Du sitzt da ein wenig allein in deiner Ecke, es fehlen die Eindrücke, die Bewegung. Beim Video bist du ausgefüllter, du mußt ein Story-board machen, du mußt zeichnen… Es gibt da viele unterschiedliche Aufgaben, das gefällt mir. Ich arbeite auch gerne mit Leuten zusammen. Und außerdem, mit Papier als Träger, wen erreichst du… Wenn du eine kleine Videosache machst, erreichst du 10 mal mehr Leute, als wenn du ein Album machst, das gut läuft.

Weißt du, wieviel Exemplare von deinen Alben gedruckt und verkauft wurden?

Gedruckt, weiß ich, aber verkauft, das war immer etwas matt, hebe… Also ich glaube, jedes Album ist in ungefähr 5 000 Exemplaren gedruckt worden. Das ist nicht viel. Es verkauft sich nicht besonders gut. Ich glaube, eine Zeitlang wurde ein Exemplar im Monat verkauft. Ah nein, eins pro Tag, immerhin, eins pro Tag, hebe… Das ist trotzdem nicht gerade viel. Aber, wenn es noch in 50 Jahren verkauft wird – das wäre doch nicht schlecht?


Strapazin No. 1, June 1984, Art work by Pierre Thomé

Strapazin is in Munich founded and today in Zurich sedentary comic – magazine . The quarterly magazine offers a platform primarily to independent artists.

In 1984, employees of the city newspaper Blatt founded the Strapazin in Munich. According to co-founders Herbert Meiler and Pierre Thomé, one of the role models was Art Spiegelman’s magazine RAW. Strapazin was “intended as a podium in a comics scene from the start”. The first number with contributions from, among others, Poussin , Muñoz – Sampayo and Ralf König appeared at the first comic parlor in Erlangen and was subtitled “Magazine for Durable”. After that there was nobody in Munich who could guarantee regular publication of the magazine, which is why the Swiss comic publisher and aficionado David Basler began to publish Strapazin from Zurich. In Zurich, illustrators from the so-called “Zurich School” such as Thomas Ott , Ursula Fürst, Andrea Caprez and Peter Bäder were associated with the magazine. From the 1990s onwards, many artists from the former GDR were there in Germany.

In 2010 the 100th edition appeared, with contributions from Chinese comic artists. At the same time, the Chinese publisher Special Comix published a strapazin special with contributions from many well-known Swiss illustrators and a cover photo by Kati Rickenbach . In the same year, according to David Basler, “almost half of the audience […] was female.”

In 2018, the City of Zurich awarded the Strapazin a cultural award in the field of literature : “Founded in 1984 by Swiss and German publishers, it has since had the wonderful variety of picture-narrative formats in large, lush, colorful, wild, and sometimes explosive formats demonstrated and pioneered the establishment of the ‘comic’ as the ‘ninth art’. “

In 2019 the Strapazin celebrated its 35th anniversary with the June issue. The edition is 2000 copies (also as of 2019).  The offices in Zurich and Munich still exist today.

Strapazin No. 2, September 1984

The Strapazin prints comics by, in some cases, little-known and often avant-garde comic artists. The aesthetics of the Strapazin comics are shaped by punk and Dadaism, among other things, the draftsmen have often studied at art schools. Ralf König , ATAK and Thomas Ott published here before their breakthrough.

From number 37 ( L’ASSOCIATION ) onwards, the editions were increasingly, later continuously, under a certain topic appearing in the title with a geographical allocation (e.g. Scandinavian comic world , comics from Tel Aviv ) or a common content (e.g. instructions for use , Comics without protagonists ). A number can also be dedicated to outstanding illustrators such as George Herriman (2002). Every time there are “interesting texts on the meta level” for the comics. 

www.strapazin.de


Marc Caro: Metal Hurlant n°98

Marc Caro, dans Metal Hurlant n°98

LA SCIENCE-FICTION RUSSE N’A PAS TOUJOURS ETE CHIANTE. AU DEPART, MEME, ELLE ETAIT REVOLUTIONNAIRE, REVOLTANTE ET INCROYABLEMENT FOLLE…
C’EST CE QUE L’ON DECOUVRE AVEC LE LIVRE D’OR DE LA SCIENCE-FICTION SOVIETIQUE, EN PRESSE-POCKET.

DANS CETTE ANTHOLOGIE DE LEONID HELLER, IL Y A SURTOUT MOT SOUS PRESSE D’ALEXEI GASTEV QUI NOUS RACONTE EN VRAI REVOLUTIONNAIRE COMMENT ON PEUT FAIRE DE LA BEAUTE EN EMBRASANT DES VILLES. CARO, CE VIEUX FUTURISTES IMAGE LE TOUT.
JOE STALINE

P.S. : HIER SOIR, A LA TELEVISION, SERGE GAINSBOURG PARLAIT DE LA RUSSIE ET IL NE DISAIT PAS QUE DES CONNERIES. APPELE A COMMENTER LE REPORTAGE HABITUEL SUR : «DIEU QUE LES RUSSES SONT BETES ET DIEU COMME ILS MANQUENT DE LIBERTE », IL RE-PONDiT QUE NOUS AVIONS ETE AUSSI GRANDS QUE LES RUSSES AU TEMPS DE NAPOLEON MAIS QUE MAINTENANT NOUS RESSEMBLIONS A UN ROQUET QUI MORD LES CHEVILLES D’UN GRAND ETAT IMPERIALISTE QUI PENSE A SES ENFANTS ET A L’AN 2000. DONT ACTE.


Marc Caro, dans Metal Hurlant n°98

Mode d’ emploi


« La liasse des ordres » doit se lire en extraits d’égale longueur comme si on en alimentait un appa­reil.

Faire cette lecture sans manifester la moindre expres­sion ni le moindre sentiment, sans hausser ni baisser le ton, de manière pseudo-classique ou pathétique. Mots et phrases doivent se succéder à un rythme égal.

Acte pesant, la « liasse » doit se présenter à l’audi­teur comme le livret des événements matériels.

L’ordre 05 pourra être lu par un second récitant, pa­rallèlement aux autres ordres ; ses phrases, entrecou­pées de longues pauses, couvriront le temps de lec­ture des ordres 01 à 09.


L’ordre 10 sera lu en guise de conclusion par le pre­mier récitant.

L’Auteur


LIASSES D’ORDRES

ordre 01


Quarante mille, sur un rang !
Repos. Les yeux fixés sur le manomètre : souder.
Regards fixes alignés.
Vérification de la ligne : salve.
Tir le long de la ligne.
Obus à dix millimètres des fronts.
Trente fronts effleurés : au rebut.
Régiment A à l’Est.
Colonne 10 à l’Ouest.
Vingt-neuf mille : sur place.

ordre 02

Chronomètres en marche
Aux métiers !
Debout.
Pause.
Attention maxima.
Présentation.
Branchement.
Automoteur.
Stop.
Trente secondes de pause.
Commutateur.
Opération B.
Procédé deux, procédé quatre.
Six.
Série 20, au travail.

Marc Caro, dans Metal Hurlant n°98

ordre 03

Médecins, auprès des rangs.
Augmenter la température.
L’élever de neuf dixièmes.
A la première dizaine
Petite pause.
Augmenter à cent.
Grande pause.
A mille E.
Aux métiers, aux truelles, aux microscopes !
Augmenter encore.
A cinq dizièmes.
Au million C.
A trente villes.
A vingt gouvernements.
Agit-canonnade.
Attaque-travail-extra.

ordre 04

Immeubles-prismes.
Liasse de vingt appartements.
Mise sous presse.
Écraser en parallélogrammes.
Serrer de trente degrés.
Roues et vis.
Quartier-tank.
Mouvement en diagonale.
Couper les rues sans dévier.
Mille calories supplémentaires aux ouvriers.

Marc Caro, dans Metal Hurlant n°98


ordre 05

Office des morts dans le cimetière des planètes.
Clameur dans les catacombes des mondes.
Par millions, dans les trappes du futur.
Par milliards, renforcez vos armes.
Bagne de l’esprit.
Cœur dans les fers.
Ingénieurisez les bourgeois.
Enfoncez la géométrie dans leurs crânes.
Les logarithmes dans leurs gestes.
Gâtez leur romantisme.
Des tonnes de mécontentement.
Normalisation des mots d’un pôle â l’autre.
Phrases selon le système décimal. Salle des machines des discours. Détruisez la littérature. Gutturalisez les tunnels. Contraignez-les à parler. Ciel peint en rouge pour créer l’excitation. Roues dentelées : vitesse supérieure. Cerveau-machine : changement. Œil-caméra : mise au point. Nerfs-électricité : travail. Artères-pompes : pompez.

ordre 06

Asie : entièrement en ré. Amérique : un accord au-dessus. Afrique : en si bémol. Radio-maître-de-chapelle. Violoncelle-cyclone en solo. Sur quarante tours : archet en mouvement. Orchestre le long de l’Equateur. Symphonie le long du septième parallèle. Chœurs le long du sixième méridien.
Cordes électroniques au centre de la terre.
Maintenir le globe terrestre dans la musique
pendant les quatre saisons.
Quatre mois de jeu pianissimo sur orbite.
Quatre minutes de volcan-fortissimo.
Interrompre une semaine.
Éclater en volcan-fortissimo-crescendo.
Maintenir six mois sur volcan.
Atténuer jusqu’au zéro.
Terminer le concert.

ordre 07

Bureau de répartition sur le Mont-Blanc. Commutateur Washington commandant l’Amérique. Radio-Calcutta pour le continent oriental. Télégraphistes : dormir pendant deux heures. Réveiller les opératrices pour cinq heures. Réhausser les plates-formes aériennes tous les dix mille kilomètres. Réparer vingt millions de culs-de-jatte. Chevaliser les habitants de l’Australie. Rajeunir de trente ans les Canadiens.


Erman Akçay’s Delicious Disasters

Erman Akçay ‘Alien Fetus’ 42x30cm, Digital Painting, 2022

Erman Akçay, 1982 İstanbul doğumlu, Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi mezunu, birçok farklı disiplinde işler üretmiş grafik sanatçısı, okur-yazar, eleştirmen, artizan.

Erman Akçay, born 1982 in Istanbul, graduated from Marmara University Fine Arts Faculty, lives and works in Istanbul. He is a multi-media visual artist making paintings, artist books, zines and art prints. Akcay’s incessant artistic output began in 1990s, making punk-rock zines and graphic art.


Reproduction: Erman Akçay, Alien Portrait, 42x30cm, Charcoal/ Digital Painting, 2022

“Çizgiler uyumsuza seslenir. Çizgi bir sınır talebidir. Uyumsuzluğun sınır kaldıraçları renkleri, duyumları karıştırır. Erman Akçay’ın işleri de bu uyumsuz çizginin sınırlarını yokluyor. Onun dünyasında nefessiz kalmak mübah. Çünkü dünyayla cebelleşirken, dünyaya sataşırken aynı nefesi bırakamayız. Akçay’ın çizimlerinde bir korku geleneği hakim. Çağın sesini bu korkudan alıyor. Korku yerleşik bir sonuç olarak değil Munch’un çığlığını güncelleyerek bugüne geliyor. Ölü sesler, iskeletler, kuru kafalar, yarılmış bedenler, metafizik ve maddenin içinde sürüklenen özne sesini imgelerin korkusuyla birleştiriyor.

Bir uçta kendi yarattığı dünyanın sınırlarına hapsolmuş bir özne, diğer yanda bütün kayboluşlara rağmen yaşamda ayak direten bir sesleniş.”

Dolunay Aker, 2020


Erman Akçay ‘Yamyam’, ‘Anne ve Çocuk’ mixed media, 2017
Sketches: Erman Akçay, charcoal on paper, 2021

Erman Akçay’s Delicious Disasters

Cemal Akyüz, 2007

Erman was born twenty four years ago. It was 80s and Mae West was dead. 20th century art history adore to classify all the modernists as post war babies driven by optimism (their parents at least) and had an illusion of progress. Which war? I don’t know, there were so many.

Artists who were born in 80’s clearly belong to 21st century. Allen Ginsberg already said it : America after all it is you and I who are perfect not the next world! Be in love with your life and let’s welcome them as creative and self-conscious artists of Generation Y.

Kids create in a kaleidoscopic reality, their country and their world – be it real, be it virtual – which is coming apart. He can link with his surroundings comfortably to colour it up and with same ease can contribute to an idea which can be as far as Holland. They question.

Erman is involved in a surreal Istanbul/ Izmir fanzine called Düzensiz or Disordered. It stroke the attention of the latest Portuguese surreal movement and he is invited to bless the exhibition with his youth along with his gang in an exhibition in Estremoz, a posthumous homage to all time great Portuguese surrealist, none other than Mario Cesariny. Quickly reshaped and put all his act together to wave his goodbye with a selection of dadaist collages and subhuman portraits.

More than anything Erman is a street producer. Cooperative soul of the street combines with his formal art training. Constant craving for decorating the streets of anonymous ugly metropols, sole efforts to give dynamism to the city without asking anything back, street artist is a street hero.

Erman Akçay ‘Alien Syndrome’ 2016

His series of black and white hand made large collages, surprisingly against the nature of famous collages we all are used to, consists only his own original work. Minimalist details of texture breath. Repetitive points, strikes, cloudy blurry images which are cut into perfect rectangular shapes and montaged to dada perfection. Rare colour assemblages dares to camp it up. Mother and child series consist picture perfect water colours which dash a tang of surrealist incapability. His Mona Lisa series are Marilyn Manson meets Condoleeza Rice, how scary can one get?Porcelain doll like faces with flies and insects coming out from the eyes, or is it just imagination? from streets to grotesque, from dada to pointism he is the perfect collage of his own persona. a strong but sentimental representation of phantasmagoria.

His youth attacks all intellectual creativity, that young man can make dada look fresh 90 years after, streets can be enjoyable playgrounds, and the dull old world an open air exhibition, you are all invited to take a piece with you from his artistic dandy.


Erman Akçay ‘Basketcase’, ‘Woman’ mixed media, 2017
Erman Akçay ‘Untitled’ Texture Works (Dokubilim) 2015

“Löpçük bana, asansör müziği eşliğinde çirkin bir çocuğun aynaya bakarak işlediği cinayetleri itiraf ettiği bir yayın organı gibi geliyor…” -Tan Tolga Demirci


Retina Decadence, Group Exhibition curated by Erman Akçay in İstanbul, 2020 (poster art by Zigendemonic)

Evolution of Consciousness

The ways of seeing and perception in Art are various and imply vast imaginativeness and hallucination of humankind as well as reality. All opens its door to creativity, freedom, soul and mind etc. under society until Universe’s expansion become universal under minor and major entities and identities. Therefore I would say herein Retina Decadence Exhibition which is curated by Erman Akçay gathering international and Turkish artists all around world to take public attention differently on one of those vision of our times called Graphic Art. It is enigmatic, bizzare, sluggish, histeric and evilsake mixed in all and more under(upper)world which underlines/ minds/ pins the artificial being of human soul, its bizzare, absurd and discordant existance and sub-concious inbetween pain and passion meanwhile trying to find an exit through its striving illumination. This is what we should expect and except as well as include and tolarate and finally put into our mosaic of art-world in İstanbul or elsewhere in World to broaden our view of conciousness as implied by ist name Decadence is on continue in this World now and then Retina observes it by narrow and wide blinked mind and eye side from dark to light and from light to dark but in the end openness is everything in Contemporary World and its ArtRetina Decadence keeps this secret to whisper your perception by its sickness inside to be healed asif in effect of dark hole after Big-Bang occured out of scattered scene of existance.

Erkut Tokman, October 2020
Osmanağa, Kadıköy – İstanbul


KHAS VCD – OCULUS VCD Talks – Erman Akçay ile Sokak Sanatı ve Fanzinler

lopcuk instagram


Karikatür: Yiğit Özgür

Bir Yaz Gecesi Rüyası: Ezgi Mutlu

Solist: Ezgi İrem Mutlu, Piyano: Erkan Mutlu

İstanbul’un en turistik yerlerinden biri olan Galata Kulesi ve çevresindeki eğlence mekânları, özellikle yaz aylarında cıvıl cıvıldır. İstanbul’a gelip de Galata’da eğlenmeyen yoktur herhalde. En azından arkasına Galata Kulesi’ni alıp fotoğraf çektirmeyen yoktur.

Galata’ya yolu düşenlerin son günlerde uğrak bir mekânı var. Çünkü yaklaşık iki aydır Galata’daki Barnathan Oteli’nin lobisinden çok özel bir sesin şarkıları, Beyoğlu’nun ışıkları arasından müzikseverlerin kalbine işliyor.

İşte o sesin sahibi, 9 yaşından beri solist olarak sahneye çıkan ve müzik deneyimini Sorbonne Paris 3 Tiyatro Bölümü’ne kadar taşıyan, ardından da lisans ve yüksek lisans programından yazar ve yönetmen olarak mezun olan Ezgi İrem Mutlu.

2007 yılından beri kendi bestelerini de seslendirmeye başlayan ve ses tasarımında kendi melodilerini yaratırken vokallerde synthesizer, akustik piyano ve yarı dijital ve analog enstrümanlara ses kaydı yapan Ezgi İrem, Sorbonne’daki eğitimini tamamladıktan sonra 2016 yılında davet aldığı İstanbul Devlet Tiyatrosu’nda yeteneklerini sergilemeye başlamış. İki yıl boyunca “Çehov Makinesi” ve “Narnia Günlükleri”nde oyunculuk, Tiyatro 9 tarafından sahneye konulan “Eksiği Var Fazlası Yok” oyununun ise solistliğini yapmış. Çeşitli dizi, film ve reklam filmlerinde oyunculuğunu sergileyen Ezgi İrem, halen birçok farklı projede şarkıcı, söz yazarı, oyuncu ve dansçı olarak çalışıyor.

Ezgi İrem Mutlu ‘Darağacında Eldivenler’ One woman project

Haziran ayında Fête de la Musique’in 40. yıl dönümü Edith Piaf, France Gall, Gainsbourg, Boris Vian, Charles Aznavour ve Enrico Macias’ın Fransızca şarkılarını seslendiren Ezgi İrem Mutlu, salgın döneminde de boş durmamış. Pandemi nedeniyle çevrimiçi olarak yapılan Akbank Kısa Film Yarışması’nda jüri, “Birbirinden farklı sinemasal anlatıların gücünü başarıyla harmanlayarak sadece ama sadece bugüne ait bir film ortaya koyması sebebiyle” değerlendirmesini yaparak 429 eser arasından Ezgi İrem Mutlu’nun “Darağacında Eldivenler” adlı kısa film çalışmasını ödüle layık bulmuş.

Saint Joseph’e giderken tiyatro kulübünde Antigone sahneleyip aynı zamanda dans ederken, yarı zamanlı müzikal eğitimine başlayan Ezgi İrem Mutlu, Haldun (Dormen) ustanın “Amphitryon” oyunu ile profesyonel olarak sahneye adım atmış. Fransa’da tiyatro yazarlık ve yönetmenlik okurken, le Trac Café de “Cabaret Barré” isimli bir oyun ile kabare de yapan genç sanatçı, aynı oyunu Sorbonne’daki sınıf arkadaşlarıyla birlikte yazıp sahnelemiş. Oyunculuğun yanı sıra canlı müzik ve çeşitli elektronik müzik performanslarında sahne alan Ezgi İrem, 2019 senesinde elektronik müzik üzerine mod synth çalıp ve üstüne söz yazıp şarkı da söylemiş.

Genç sanatçının o kadar anlatılası yeteneği var ki, hani gerçek anlamda “10 parmağında 10 marifet” derler ya, işte öyle. Tiyatro, resim, fotoğraf, sinema filmleri, sosyoloji ve tıpla ilgilenen ve bu alanlarda kendini geliştirmeyi hayat felsefesi haline getiren Ezgi İrem, Barnathan Oteli’nin lobisinde müzikseverlere muhteşem bir müzik şöleni sunuyor.

Fransızca, Türkçe, İspanyolca ve Yunanca şarkılar seslendirirken aldığı tiyatro ve oyunculuk eğitimiyle de kendisini dinlemeye gelenlerle müthiş bir bağ kuruyor. Müziğin ritmiyle dansçılığını da birleştiren genç sanatçı, Galata Kulesi görüntüsüyle süslenen sahnesini müzikal bir kabareye çeviriyor. Sahne aldığı iki saat boyunca izleyicilerine bir yaz gecesi rüyası yaşatıp Galata’dan Dünya turuna çıkarıyor.

Ezgi İrem Mutlu ‘Hey Woman!’ 2011

Şu sıralar da “Baraka” adlı yabancı bir filmde savaş muhabiri rolünü canlandırıyor Ezgi İrem.

Böylesi eşsiz bir sesi ve yeteneği izleme fırsatını kaçırmayın derim.

Benden söylemesi.

Erol Işık


Rezervasyon ve ayrıntılı bilgi için: @thebarnathan


e333


Evil on the Street: Bizon Murat & Siya Siyabend

Siyasiyabend sahnede, 2013

“Sokak müziği yoktur, müzik sokakta olmalıdır”

Bizon Murat, Devrim Ck. ile beraber 1995 ilkbaharında bir proje olarak Siya Siyabend’i kurmuş, sonraları Murat, Ahmet, Memduh, Okan, Pascal, Garbis, Orçun, Ferhat, Hakan ve diğer pek çok müzik adamıyla çalışmışlardır.

Siyasiyabend 90’larda başlayan, çeşitli enstrumanlardan ses çıkarmayı seven ve bunu birlikte yapmaktan hoşlanan bir grup insanın uzun, derin ve badireli bir yol arkadaşlığının; temelde köklü bir müzik sevgisine ve insanlığın bilgi-kültür mirasını özümseme ve yaşama arzusuna dayalı bir yolculuğun ürünü olarak ortaya çıktı.

Birçok farklı stüdyoda farklı sound denemelerine girişip değişik tarzlarda ürünler verdiler. Bunun yanında kısa filmler için müzik yaptılar. Fatih Akın’ın yönetmenliğini yaptığı Sound of İstanbul / Crossing The Bridge, köprüyü geçmek adlı belgeselde yer aldılar.

SSB ayrıca sokağı da önemli bir sahne olarak gördü. Türkiye’de sokaktaki müziğinin öncülerinden oldu. Bu konuda şu söylemleri ilgi çekicidir: “Sokak müziği yoktur, müzik sokakta olmalıdır”

SSB 2008’den beridir Erdem Göymen, Hakan Özboz, Murat Toktaş ve Devrim Ck, 2010’da Cansun Küçüktürk’ün katılımıyla oluşan çekirdek kadrosuyla, diğer müzisyenler ve görsel sanatçılarla ortaklaşarak, kayıtlar yapmaya konserler vermeye devam ediyorlar.

Burak Abatay / birgun.net


Yaşamın İzinde programı: Bizon Murat (Nûve Medya) 2021

Siyasiyabend


Istanbul Underground Scene Report: part 4

A.S. 2020, Kadıköy

MANİFESTO

Sitüasyonist Enternasyonel (1960)

Varolan çerçeve, teknolojinin karşı konulamayan gelişimi ve bunun toplumsal yaşamımızdaki anlamsız olası kullanımlarının [yarattığı] hoşnutsuzlukla birlikte, gün be gün artan yeni beşerî kuvveti boyunduruk altına alamaz. Bu toplumdaki yabancılaşma ve tahakküm, bir kısım değişkenler arasında dağıtılamaz; lakin yine aynı toplumun kendi içinde, hep birlikte reddedilebilir yalnızca. Bugünkü çok-biçimli krizin devrimci çözümüne kadar tüm gerçek ilerleme açıkça askıya alınmıştır.

Gerçekten de [özgün bir şekilde] “üretimi, üreticilerin özgür ve eşit birliği temelinde yeniden örgütleyen” bir toplumdaki yaşamın örgütsel perspektifleri nelerdir? Çalışma, bireye nihayetinde tam bir özgürlük veren yaşamsal maddelerin sosyalizasyonu ve üretimin otomasyonu aracılığıyla dış bir ihtiyaca indirgenebilir. Böylelikle, tüm ekonomik sorumluluklardan, öteki insanlara ve geçmişteki dair tüm sorumluluklarından ve borçlarından azat edilerek insanlık, borçlu iş ölçüsüne indirgenmesi imkânsız olduğu için parayla ölçülemez yeni bir artı-değer çıkaracaktır. Herkesin ve her bir kimsenin özgürlüğünün garantisi, özgürce inşa edilen yaşamın, oyunun değerinde bulunmaktadır. Bu oyunsal (karnavaleks) zeminin yeniden yaratımının uygulaması, insanın insan tarafından sömürülmesinin son bulmasıyla güvence altına alınan yegâne eşitlik çerçevesidir. Oyunun özgürleşmesi, yaratıcı özerkliği, dayatılan çalışma ve zevk arasındaki eski (ancient) işbölümünün yerini alacaktır. Kilise zaten popüler şenliklerde ihtiva edilen ilkel gülünç yönelimleri baskı altında tutmak için sözde cadıları yakmıştı. Katılımı olmayan, yalancı, berbat oyunlar üreten, hâlihazırdaki egemen toplumda gerçek sanatsal bir etkinlik, bir suç olarak sınıflandırılır. Bu, yarı gizli bir durumdur. Skandal şekline bürünerek ortaya çıkar.

Peki, durum ne kadar gerçektir?

Daha çok insan varlığınca kışkırtılan daha iyi bir oyunun gerçekliğidir. Bütün ülkelerin devrimci oyuncuları, gündelik hayatın tarih öncesinden ortaya çıkışını başlatmak üzere Sitüasyonist Enternasyonalce birleşebilirler. Bu nedenle, şu anda var olan sendikal, politik örgütlenmelerden bağımsız, yeni kültürün üreticilerinin özerk bir organizasyonunu tavsiye etmekteyiz, ilk halk hareketi, öncü deneysel aşamasını bu organizasyona bıraktığı anda, bizim atfettiğimiz en acil hedef UNESCO’nun ele geçirilmesidir. Bu durum dünya çapında birleştirilince, sanatın ve tüm kültürün bürokratizasyonu, geçmişin yeniden üretimi ve eklektik konuşma temelinde dünyada var olan sosyal-sistemlerin derin ilişkilerarasılığını açığa vuran yeni bir olgudur. Bu yeni koşullara, devrimci sanatçıların müdahalesi, yeni bir eylem türü olmalıdır. Tek bir yapı içerisinden yönlendirilen kültürün bu yönetimsel yoğunlaşması, komplocu ele geçirmeyi tercih ettiği için, onun tam kendi varlığı da darbe yoluyla ele geçirilebilir. Ve kurum, bizim yıkıcı perspektifimiz dışında herhangi bir anlamlı kullanımdan yoksun olduğu için, bu aygıtın ele geçirilmesini çağdaşlarımız önünde meşru görüyoruz. Ve onu ele geçireceğiz. Art arda gelen taleplerin açığa kavuşturulmasında en önemli olduğunu kanıtlayan işi çabucak yürüteceğimizden emin olduğumuz için, UNESCO’yu kısa bir süreliğine de olsa ele geçirmemiz gerekli.

Yeni kültürün ilkesel karakteristiği ne olabilir? Ve eski sanat ile nasıl karşılaştırabilir?

  • Gösteriye katılmış olana karşıt olarak, gerçekçi Sitüasyonist kültür, tam/total katılımı önerir.
  • Belirli bir zamana hapsedilmiş sanata karşıt olarak, doğrudan yaşanılan anın örgütlenmesini içerir.
  • Özelleş(tiril)en sanata karşıt olarak, her an bütün bir halde kullanılabilir eylemleri içinde taşıyan küresel bir uygulamayı içerir.

Doğal olarak bu, şüphesiz ki anonim olan kolektif üretime meyilli olacaktır (en azından emeğin artık metalaşmaması ölçüsünde, bu kültür arkasında izler bırakma gereğinin hâkimiyetinde olmayacaktır). Bu deneyimin asgari önerileri bütün yaşanılabilir gezegenlere genişletilebilir olan ve bütün gezegeni kaplayabilecek ölçüde birleşik, dinamik bir kentleşme ve davranışta bir devrim olacak. Tek yanlı sanatın aksine, sitüasyonist kültür bir diyalog, bir etkileşim sanatı olacak. Bugün görülebilen bütün kültürlerin sanatçıları toplumdan tamamıyla kopmuşlardır. Tıpkı rekabet dolayısıyla birbirlerinden ayrıldıkları gibi. Fakat kapitalizmin bu kör düğümüyle yüz yüze kalınınca, sanat da esas olarak bunun karşılığında tek yanlı kalmıştır, ilkelliğin (primitizm) bu kapalı alanı, tamamlanmış bütünlüklü bir iletişimle alt edilmeli ve yerine konmalıdır.

İleri bir aşamada herkes, -mesela, ayrılmaz bir biçimde total kültür yaratımının üreticileri/tüketicileri olarak- yeniliğin çizgisel kriterinin hızlı bir şekilde çözülmesine yardımcı olacak olanlar birer sanatçı olacak. Herkes yönelimlerin, deneyimlerin çok yönlü patlamasıyla ya da radikal olarak farklı ‘okullarla’ art arda olmayan, fakat anında olan durumlarla birlikte, konuşmak üzere bir sitüasyonist olacak.

Biz zanaatların tarihsel olarak sonuncusu olacak olanı takdim edeceğiz. Amatör-profesyonel sitüasyonist’in rolü -uzmanlık karşıtı olarak- yine, herkes kendi yaşamlarının inşasına iliştirilmeyen sanatçılar anlamında bir sanatçı olduğu zaman, ekonomik ve zihinsel bolluk noktasına değin uzmanlaşmadır. Fakat tarihin son zanaatı, yani SİTÜASYONİST ENTERNASYONEL arasında göründüğü ve zanaat olarak statüsü genelde inkâr edildiği zaman, kalıcı bir iş bölümü olmayan topluma çok yakındır.

Bizi doğru anlamayanlara, indirgenemez bir küçümsemeyle sesleniriz ki, sizin kendilerinizin yargıç olduğuna inandığınız sitüasyonistler, bir gün sizi yargılayacaklar. Bütün biçimleriyle dünyanın özelleş(tiril)mesinin kaçınılmaz tasfiyesi olan dönüm noktasını beklemekteyiz. Bunlar bizim hedeflerimizdir ve bunlar insanlığın gelecekteki hedefleri olacaktır.

ali rıza t. , ayça a. / tesmeralsekdiz için çevirildi. şubat 2006


FeminAmfi, Yeldeğirmeni,, 2022
Kırkyama FeminAmfi, Yeldeğirmeni,, 2022
FeminAmfi, Yeldeğirmeni,, 2022

Önce toplumsal çoğunluk patriyarkal, homofobik değerlerinden kurtulmaya çalışsın, AVM lere, kent mekanlarının ticarileştirilmesine karşı çıksın, üniversitelerin bilimsel özerkliğine sahip çıksın. Toplumsal çoğunluk muhafazakar ve konformist; onu “aydınlatmak” isteyenlere seçimlerde darbe üstüne darbe indiriyor.

-Yaşar Çabuklu (2014, hoşsohbet)

Evrenselliğe inanmıyorum. Evrensellik denilen şey genellikle batının evrenselliğidir. 18. ve 19.yy batı evrenselliği ötekileştirmeye dayanıyordu. Kadınlar, siyahlar, sakatlar, eşcinseller, etnik azınlıklar vb. ayrımcılığa uğruyordu.

Geçmişte Yunus Emre, Karacaoğlan, Pir Sultan Abdal gibi büyük şairler yetiştirmiş bir toplumuz, şu an böylesi gönül erlerine rastlayamıyoruz, geçmişle övünüyoruz; bu durumu nasıl değerlendirirsizin?

Bugünün toplumu geçmiştekinden farklı. Halk kültürü denen şey zayıflıyor, ana akım medyanın, televizyonun biçimlendirdiği ticari bir pop kültür öne çıkıyor ve halk bu yeni kültürü tüketiyor. Tasavvufun sosyal-kültürel koşulları giderek ortadan kalkıyor. Halk kültürü denilen şey batıda folklorik bir öğedir artık, yerel bir çeşnidir.

Bugün bilimin, teknolojinin nimetlerinden başta parası olanlar olmak üzere birçok toplumsal kesim farklı ölçülerde yararlanıyor. Dünyada görece daha demokratik kültürler de var daha otoriter kültürler de. Patriyarkayı sadece devlet yaratmadı, toplum gündelik hayatı içinde patriyarkal ilişkileri bizzat üretiyor. Önce toplumsal çoğunluk patriyarkal, homofobik değerlerinden kurtulmaya çalışsın, AVM lere, kent mekanlarının ticarileştirilmesine karşı çıksın, üniversitelerin bilimsel özerkliğine sahip çıksın. Toplumsal çoğunluk muhafazakar ve konformist; onu “aydınlatmak” isteyenlere seçimlerde darbe üstüne darbe indiriyor. Cioran’ın şu minvalde sevdiğim bir cümlesi var: “halk için üzülmeyi bırakın: meselesi çözümsüzdür”

Hayata karşı hep mesafeli bir tavrınız oldu, her zaman böyle miydiniz, karamsar biri misiniz?

Mesafeli olmak eleştirel olabilmenin önemli koşullarından biri. Yakınlığı dışlayan bir şey değil bu hatta yakınlığı daha değerli kılan bir şey.

Kötümserlik/iyimserlik gibi karşıtlıklar sorunlu ve göreceli. Karamsarlık genellikle topluma ilişkin bir umuda bağlı olarak düşünülüyor ki bence bu yanlış. Toplumsal çoğunluk genellikle egemen söylemin farklı biçimlerini içselleştirir. Eleştirel birinin zaten topluma ilişkin fazla bir umut beslememesi gerekir.

Toplumsal durum şöyle ya da böyle olabilir, iç karartıcı olabilir. Ulus denilen şey devletin yukarıdan aşağıya kurduğu, sınırlarını, yasalarını, ulusal bayramlarını, resmi dilini belirlediği, farklı etnik, dinsel vb. topluluklar arasında bir hiyerarşi ilişkisi kurduğu, homojenleştirmeye çalıştığı bir yığındır. Birey bu yığınla bir kader ortaklığı içine girmek zorunda değildir. O , imkanları çerçevesinde kendi istediği gibi yaşamaya çalışır, kendi çevresi içinde kurar mutluluğunu ya da mutsuzluğunu.


Yaşar Çabuklu 1955’te İstanbul’da doğdu. Boğaziçi Üniversitesi’nden siyaset bilimi yüksek lisans derecesi aldı (1983). Türk ve Dünya Ünlüleri Ansiklopedisi’nde metin yazarlığı yaptı.

Kitapları: Kovulanın İzi (2001), Özgürlükçü Düşüncenin Peşinde (2003), Postmodern Toplumda Kriz ve Siyaset (2004), Toplumsalın Sınırındaki Beden (2004), Uzam ve Kötülük (2005), Bedenin Farklı Halleri (2006), Toplumsal Kurgular ve Cinsiyetçilik (2007), Toplumsal Performanslar (2009), Postmodern Toplumdan Kesitler (2010), Kültürün Karanlığı (2012)


Rakunart, Yeldeğirmeni,, 2022
Yaşar Usta Emek Portalı, Kadıköy, 2022
2021, Kadıköy, İstanbul
Antisilence ‘Kesme Sesini!’ 1999

Alakır Nehri Kardeşliği

Sivil İtaatsizlik Alanları Bildirgesi

15 Mayıs 2014

Bizler için, insanlığın ve onu besleyen doğa’nın katili olan bu kapitalist sisteme, her ne bahaneyle olursa olsun, kıyısından köşesinden, gönüllü ya da gönülsüz içinde yer alarak ona hizmet etmenin, artık ne ahlaki, ne ideolojik, ne felsefi, ne fiziksel ne ruhsal ne de vicdani anlamda katlanılabilir bir hali kalmıştır.

Elimizin değdiği, gözümüzün gördüğü, yaşamımızın her alanında ve an’ında yer alan ‘şeylerin’ üretim ve tüketim aşamalarında, köle gibi, sağlıksız ve adaletsiz koşullarda çalıştırılan insanların ve doğa’da katledilen milyonlarca masum canlının vebaline daha fazla ortaklık edebilecek halimiz de kalmamıştır.

Karşı durduğumuz her şeyi, heran, devamlılığını besler halde davranmayı isteyebilecek bir yaşam düşümüz de yok bizim.

Artık bu kirli oyunu oynamıyoruz.

Tüm ürünlerinizi, sunduğunuz, dayattığınız her şeyi, her kullanımında kan, vahşet ve zulüm kokan tüm bu yarattıklarınızı istemiyoruz artık.

Almıyoruz. Kullanmıyoruz.

Toprağımıza ve doğamıza çekilip tamamen, sadece onun bizlere emeğimiz karşısında sunduklarıyla yaşıyoruz.

Sivil itaatsizlik alanları yaratıyoruz.

Toprağa gireceksek elbet birgün hepimiz, bizler, bu topraklarda, bu şekilde yaşayıp gitmek istiyoruz.

Alakır Nehri Kardeşliği


Suadiye, 2022
K. ‘Arada Kaldım’, 2022, Suadiye
Bilinmeyen Sanatçı, 2022, Suadiye
GEG’den iki gizemli figür, 2022
Bakı
Cin-löp, Rakun, Suadiye
Mad, Suadiye
Bufer^SCR Crew, Yeni Suadiye Köprü, 2021
SCR CREW – İstanbul Bombings 1, BMF 2018
Tunç Dindaş’ın hazırlayıp sunduğu HipHop kanalı

Beat Music Factory


Semi^OK, Bahariye, 2022

WEST-KADIKÖY

Bahariye, 2022
MECK^BUKO, Bahariye
ERiAN^OPAK CREW, Bahariye
Rapor2 ‘Çiz’ feat. Radical Noise, 1999
Hasanpaşa Yarı Açık Graffiti Koğuşu, 2021
Canavar, Hasanpaşa Underground, 2022

Nudity at Altıyol
Turcrew, Altıyol Merdivenler
Ördek, Altıyol Merdivenler
Pasor^Conk, Altıyol Merdivenler
OSD, Altıyol Merdivenler
Merz, Altıyol Merdivenler
Yeldeğirmeni, Kadıköy

Canavar, 2017, Bahariye
Sol: Odin, Petuk, Tok70, Adekan, Robo, Ares / Sağ: Canavar, Bahariye, 2017
Whydah Gally, Bahariye Yokuş, 2021
PSE, Bahariye Yokuş, 2021

AS, Brain Corruption, 2021
MRE, Creature from Yoğurtçu Parkı, 2021
M?, Karanlığın Hizmetkarları, 2021

Siya SiyaBend – Hayyam (Kadikoy) 2019

Tepe Boys Sahil Ziyareti, Nisan 2022, Suadiye

TEPE ÇOCUKLARI

DÖNDÜR KADEHİ

Cem, Emre Yiğit, Eray Şahin, Bora, Resa, Kerem Şahinoğlu, Taha – Nisan 2022, Suadiye Sahil
Bora, Resa, Taha, Mert, Eray Şahin – Nisan 2022, Suadiye Sahil
Cem, Emre Yiğit, Eray Şahin, Bora, Resa, Kerem Şahinoğlu, Taha – Nisan 2022, Suadiye Sahil
EMAR on Action !
FATAL EMAR !
Yeldeğirmeni, 2022

Don’t forget to check preview issues !!


Batuhan Dedde: Yazık Yenilenlere

Batuhan Dedde ‘Yazık Yenilenlere’ 2022

“Kalbim dediğim

Evindir işte senin

Sen orada yaşarsın

Tarçın kokusu yayılır sokaklarıma

Saçlarını tararsın.”

Batuhan Dedde, yeni kitabıyla farklı bir dil deneyimini sunuyor hepimize. Kitabın akışı adeta bir ruhun pusulasını da okuruna sunuyor. Şairin, yazarın üzerinde durduğu benliği, cinneti, karanlığı, rüyaları adeta onun bir taraftan ruhsal fırtınalara diğer yandan tarihin derinliğe ve mitolojik göndermelere de zemin hazırlıyor. Antik dünyada karanlığın yaratılıştan önce geldiğine inanıyorlardı. Modern zamanlarda  “gece” sözcüğü ağırlığını hissettiriyor, sanki bireyselliğe ulaşmak için karanlığın ve de gecenin dünyasıyla yüzleşmek zorundadır günümüz insanı.

Sanatçılar, şairler, yazarlar, yaratıcı süreçler için kolektif bilinç dışında kök salmış zihinsel ve yaratıcı formları kullanırlar. Sanatsal yaratım sürecinde bu zihinsel imgeler zihnin bilinçli katmanlarına ulaşır ve yapıtı ortaya çıkartır.

“Yazık Yenilenlere” kitabı çok zor bir yaşam deneyiminden süzülerek biçim bulmuş. “Corona” ve “karantina” günlerinin şiire, sanata, edebiyata nasıl yansıdı sorusunun da bir nebze yanıtıdır bu kitap. Tüm zorluklara rağmen “umut” sözcüğünün örtülü biçimde de olsa şairlerin yüreğinden yükselmesi önemlidir. Özellikle günümüzün kritik dünya koşullarında ve insanlık tarihinde eşi benzeri olmayan Corona denen bir olguyla yüzleşmede umudun yeri, insanı ve insanlığı kurtarabilecek tek ışık penceresidir. Umut ise, şiirin, öykünün, sanat yapıtlarımızdan başka bir şey değil. Batuhan Dedde’nin zengin dili, bakış açısı ve şaşırtıcı derecedeki yaratıcılığı okuruna yol fenerdir.

“Terk edilmiş tren yollarında yürüsem,

Yaban otları bileklerimi yaralasa

Pardon, desem, kimse var mı?

Kim olduğu fark etmez

Sarılan şeytan da olsa…”

–Batuhan Dedde (Yazık Yenilenlere-s.29)


Simurg Art


LDC NEWSLETTER SUMMER 2022

BUY BOOKS AND PRINTS !!!


Emre Orhun ‘Fissure FOLIO BOOK’

All silkscreen/ 22 pages / 35,5 cm– 44 cm/ white ink on black paper/ fedrigoni black 350 gr.

Emre Orhun ‘Fissure FOLIO BOOK’
Emre Orhun ‘Fissure FOLIO BOOK’

VASIJONA ‘Maskulator’

25,00€

22 cm- 22 cm/ 26 pages / 9 colors all sickscreen paper fedrigonni 260 gr./ cover black 320 gr./ 150 copies

VASIJONA ‘Maskulator’
VASIJONA ‘Maskulator’

Laetitia Brochier ‘Tarot de Marseille’

Tarot de mars / 20 x 12,5 cm / 22 cartes / 4 pass. couleurs offset tons directs papier 260 grm + boîte sérigraphiée 1 couleur papier noir 320 grm / 500 ex

 

Laetitia Brochier ‘Tarot de Marseille’
Laetitia Brochier ‘Tarot de Marseille’

SAKABASHIRA ‘Mondo Kappa’

TOTAL SICKSCREEN loporello book 20 pages / 22- 30 cm / 8 colors / 150 copies / paper fedrigonni 260 grm + Cover black 350 grm / 30 euros

SAKABASHIRA ‘Mondo Kappa’
SAKABASHIRA ‘Mondo Kappa’
SAKABASHIRA ‘Mondo Kappa’

EXPOSITION

le mauvais oeil 61

Emre 0rhun ‘Fissure’

du 22 Juin 2022 au 9 Septembre 2022

Atelier du Dernier Cri

EXPOSITION: Emre 0rhun ‘Fissure’ Atelier du Dernier Cri

Fissure :

Ce projet est né de l’envie de retranscrire le rêve récurrent que je fais depuis des années. Un rêve en huis-clos, dans des maisons et des appartements délabrés et lugubres, qui ont des portes, des pièces et des couloirs qui apparaissent et disparaissent, qui se multiplient à l’infini alors que je me perds dans les méandres de ces lieux mouvants. Je croise souvent des personnages dont je n’arrive pas à distinguer clairement les visages en raison de l’obscurité des pièces. Puis leurs traits changent en un clin d’oeil sans que je puisse les saisir.

Pour retranscrire ce rêve récurrent, j’ai d’abord réalisé une série de 25 dessins automatique où j’ai laissé errer ma plume au gré de mon inconscient, un trait amenant un autre, un dessin appelant le suivant. Ces encres m’ont servi de base pour les vingt grands dessins en carte à gratter que j’ai dessinés par la suite et qui m’ont pris pas moins de trois ans à réaliser : au vu du format plutôt grand pour cette technique longue et exigeante qu’est la carte à gratter, chaque dessin me prenait à peu près trois semaines pour les finir et pour donner vie aux personnages étranges qui les habitent. Véhicules de mon exorcisme.

EXPOSITION: Emre 0rhun ‘Fissure’ Atelier du Dernier Cri

Emre Orhun est un illustrateur de nationalité turque, né en Chine, lyonnais d’adoption depuis 1993, formé au dessin à l’Ecole Emile Cohl (Lyon) d’où il a été diplômé avec félicitations en 1998. Depuis 2005, il est retourné à l’Ecole Emile Cohl, cette fois-ci pour enseigner la bande-dessinée et l’illustration.

Pour ses illustrations et dessins, il utilise le plus souvent la technique de la carte à gratter qu’il a vu pour la première fois dans une bd du dessinateur underground Thomas Ott. Il n’hésite pas à varier les plaisirs en utilisant des techniques plus traditionnelles comme le crayon, la plume, l’acrylique et la gouache, mais aussi l’informatique pour des peintures numériques.

Préférant l’art populaire et sans frontières, il a travaillé pour différents supports comme l’illustration jeunesse, le dessin de presse, la bande-dessinée, des affiches, des couvertures et des pochettes d’albums… Mais aussi, toujours et régulièrement, en produisant des dessins dans le seul but de les exposer.

Il a publié un grand nombre d’albums pour l’édition jeunesse comme Dr Jekyll et Mr Hyde (Grimm Press – Taïwan), Le Chant des Génies (Actes Sud) ou Pierre Noël (éd. Sarbacane) mais travaille aussi régulièrement pour la presse nationale (Le Monde, XXI, Libération…). En parallèle de son travail d’illustrateur, il aime produire des séries de dessins personnels en vue de les exposer.

Il a fini en 2010 un projet de bande dessinée, Erzsebet, en collaboration avec Cédric Rassat, pour les éditions Glénat.

En 2011, il a été en résidence pendant 6 mois à la Maison des Auteurs d’Angoulême pour travailler sur son projet de bande-dessinée Medley.

Toujours chez Glénat, il a sorti un nouvel album avec le même scénariste : La Malédiction du Titanic en Mars 2012.

A paru en Juin 2013: un livre d’image, Les Vies Imaginaires chez Le Dernier Cri / Marseille.

Derniers ouvrages, paru en 2016 : Medley, bande-dessinée de 150 pages aux éditions Même Pas Mal / Marseille et en 2018, la version illustrée du roman Kinyas ve Kayra de Hakan Günday, auteur turc ayant reçu le prix Médicis Etranger en 2016.

site internet : www.emreorhun.com

Emre Orhun ‘Fissure FOLIO BOOK’

LE DERNIER CRI, 41 Rue jobin, 13003 Marseille

www.lederniercri.org


Lumiere Sur: Audrey Faury

Audrey Faury ‘Photo de classe’ collage 2015

« ce sont des morts qui jouent à l’humain, des morts vivants grotesques ! »

Salut Audrey ! Cest très sombre ici, on peut allumer la lumière ?

Mes lampes sont toujours de seconde main, en piteux état, les ampoules grillent souvent… Mais je peux frotter des allumettes…

J’aime bien tous ces crânes ça me rappelle mon enfance, et toi tu tiens d’ où cet engouement pour l’os de tête ?

Il est chargé d’affects ! Je suis une fétichiste-animiste dont les rituels de protection prennent un temps fou; alors tout ces crânes que je dessine sont des offrandes aux morts que j’affectionne et ils me permettent aussi de me placer sous leur bénédiction ! Mes protecteurs édentés me font rire, ce sont des morts qui joue à l’humain, des morts vivants grotesque !

Le corps féminin est assez récurrent aussi dans ton travail, c’est par pur attrait des courbes ou est-ce que ça a une signification particulière ?

Je crois que je n’ ai toujours pas réglé mes conflits avec ma mère.

Aussi Freud pensait-il que le complexe d’Electre ne se résolvait jamais complètement chez la fille et que ses effets s’en ressentaient dans sa vie mentale de femme. Oui, c’est ça, oui, c’est très clair, dans ma vie mentale de femme…

Audrey Fawry, Dessins encre noire / stylo, collages (2019, 2018)
Audrey Fawry, ‘L’Amour au premier regard / Dessins et autres Romantismes à retrouver à la Galerie Le Mât chez Mr Nils Bertho pour l’expo Rifuel Fanglant 2015! Dessins encre noire / stylo, collages (2015, 2018)

Et comment tu as commencé à noircir du papier ?

En me servant du cordon ombilical dès ma sortie dans ce monde de dingues… Y ai su très vite que je serai nullissime en maths, en cuisine et en psychologie cognitive… Je devais trouver un moyen de me démarquer et d’exister en temps que femme très rapidement.

Tu as un style bien particulier, à la fais très fin et très brut, doux et inquiétant Tu as cherché longtemps avant de trouver ce qui te correspond ? Ou peut-être que tu te cherches encore en fait..?

C’est arriver sans crier gare, ça s’est infiltré insidieusement, à travers chaque pores de ma peau, et c’est resté là… Les gens sont souvant surpris quand ils me rencontrent, je ne corres­pond pas du tout à mes dessins (je suis souriante et je ne des­sine pas en porte-jarretelles).

En lisant ton entretien dans Illustre Magazine, f ai vu que tu parlait d’une BD à propos « d’une fille-chien qui engage un combat avec chaques sœurs enfantés. » Je lirais carrément ce genre de chose, est-ce que ça va voir le jour finalement ?

Ahahah ! Non ! Cette histoire est retournée au fond de son tiroir, la fille chien a grandi, n’a toujours pas retrouvé sa mère et s’est enlisée dans des textes pompeux… Comment trouver une fin ? D’autant plus que je hais les fins.

Audrey Fawry, Dessins encre noire / stylo, collages (2019, 2018)
Audrey Fawry ‘Old Fuckers Never Die’ Dessins encre noire / stylo, collages (2014)

« Je suis imagearienne, je me nourris de dessins et je suis une grande vorace… »

Et sinon qu’est-ce que tu mijotés en ce moment ?

Je suis la femme élastique avec un bras qui dessine pour le prochain Gonzine de Sarah Fisthole (que j’ aduuuule), un autre qui dessine pour un fanzine reptilien, un autre moyenâgeux, une expo à Bruxelles dans d’ anciens abattoirs (Ahahaha quelle idée judicieuse par les temps qui courent !), une jambe chez un projet avec un groupe de musique expérimentale, l’autre jambe qui court après Christophe Siébert pour des illustrations quand il voudra bien de moi et actuellement trois petits dessin à la galerie Le Mat de Nils Bertho à Montpellier…

Le futur c’est bientôt, on s’en approche doucement mais surement, pour toi 2016 année de..?

No more prothèses !

Désolée mais parler de mijoter ça me donne faim D’ailleurs de quoi se nourrissent le corps et l’esprits d’Audrey Faury ?

Je suis imagearienne, je me nourris de dessins et je suis une grande vorace… Chloé Poizat, Anne Careil, Fanny Mickaëlis, Daisuke Ichiba, Emre Orhun, Céline Guichard, (et je suis la fan numéro one d’ Arnus Horribilis) ; les photos de Wolfgang Tillmans, les univers des tatoueurs (genre Jean Luc Navette, Sixo Santos, Ophélie Taki, Jakub Tramecourt…); Je soupe aussi de textes… surtout ceux d’ Emily Dickinson ou de Marion Aubert…

Merci beaucoup pour cette interview, Banzaï est ravi de mieux te connaître ! Imaginons que cette interview se termine avec un générique, ce serait quoi la chanson de fin?

Oh my god Huuum, mmmmmm…. « Girl Just Want To Have Fun » de Cindy Lauper…

audreyfaury.tumblr.com


Cette interview est tirée du magazine Banzaï (2016)

banzai-editions.com


Notes from the Lumineh: Praying to the Sun

Praying to the Sun

Half a year ago, before sunset I had an encounter, while walking in the forest.

I heard something from the bushes and was sure it was an animal movement I wasn’t familiar with, I stop, looked that direction. Something looked back at my direction, started walking to me as if we’ve met before. I had never seen a badger in my life before. I wasn’t even sure what the heck was walking towards me this fast. It stopped, I take my hand out for it to sniff (that’s ‘hi’ in animal language). It reached, and to my mistake I say ‘hi’ in human. That was unnecessary. And it turned away walked back in the woods.

I stood there like some minutes what just had happened and where I did wrong. Not that we were gonna sit and have tea or anything; I believe it was the ‘hi’. But also at that moment skunk came into my mind and wondered if it does such attacks, and a bit of fear appeared. I also believe that was it.

In nature, if another fears, it means it has a higher chance of attacking. Same for human psychology tho.

We’re just not aware of it.

And is why we often walk away from people sometimes unknowingly. We smell fear.

It was a very cute badger. Very big!!

Peek into the amazing secret life of badgers

Celebrating the sunshine

And so we fantasize.. fictionalize.

Sensual soft foreplay with sun is spring.

Spring is sexy as f.

So is imagination.

Unsharable realm is for those who does not have the emotional budget to actualize.

It’s made for this. Nothing lost, nothing gained is the agreement. Not compared to what can be lost or gained in real life.

I love people.

But that love is kept fresh at a distance. For you burn if too close to sun. drown too close to water.

I do not know the balance.

I am a clumsy magician.

And people are too important to experiment with. I stay put. I breathe. I focus.

Open to learn. but doubt.

Very weird time to be alive.as always. Changing, learning. Nature cycles are holding my hand. Teaching me what it has been doing over centuries.

Processing.

I am not not drawing or painting.

I am processing the change. I give space to loss. But also space for new.

It’s like I went someplace and observed myself, my life and everyone else from a distance. And I am very suprised over the things I see.

Having such a wow moment, like a documentary. But also calm.

This is new.

I don’t really desire, I do but then like a separate entity. A color pops up, a shape and it moves and flies away.

I desire to be able to take care of myself. Permanently.

I hope to understand people much more on a different level, with whatever I have, and same the other way around.

I am super busy. And I pray.


Lumineh at work observing the secrets of nature

It’s just about absorbing spring. Knowing it will end, trying to hold on to it before it even really began. Trying to observe from every angle with every light.

Not feeling enough.

Not enough for this world.

Not even close to be for this world.

Because it’s so big. It’s so much. And I so limited, like I am not paying enough respect. Not giving enough attention.

Feeling less-than because I don’t have enough to give.

I am deficit. Like I have malabsorption of nutrients, I can’t absorb enough of what I am experiencing, seeing, feeling. Like my lenses are broken.

This analog photography gadget I found in my father’s stuff, you look down in, you see straight ahead somewhere else and it’s very dusty. It’s a different lens.

You shed a light and move it and all details change.

Then the magic of shadow. Imprint it on me. I want to absorb as possible. Tattoo it on my skin. But it moves. And there is no way to hold on to nature. It moves. All the time. Same essence. Untamable. Super annoying. Humans can not control. It must be stressful on us.

You can’t hold on and encapsulate the pleasant and can not eliminate the discomfort. You might have money. But you still can not capture spring. Spring is never for you. How rejected I feel by spring.

My inside mimics everything happening outside. Knowing I can not replicate the feeling for rest of the year.

The inside and outside. Would it be possible to become spring if I were to leave the body?

This has always been the wonder.

Feeling left out as a human. Like wolfdogs, not a wolf, neither a dog. Stuck inbetween.

We are not unnatural, yet we are not entirely nature now are we? Don’t you feel this alienation while walking a vast forest? Don’t you love it?

You can feel the connection and feel home, yet the alienation and be fascinated. Which other living thing on earth is fascinated by nature as we are?

Which living thing copies images of flowers on their walls, mass produce leave patterns on kitchen towels, give soft grizzly bear replicas to babies. Over and over in all different perspectives, perceptions, shapes,forms and materials.. as if there is a malabsorption.. and it’s just not enough.

We are those aliens.


Lumineh, drawing (wip) ink on paper, 2022

This massive mess of a being I am. Entangled myself in my own hurricane. Blended into a gew of a thousand slugs. Sits right at the center of my chest. I can’t get oxygen. Veins going dry sometimes. Crumbles into dust blown to the other end of existence by the wind of my very own hurricane. Particles everywhere and NOWHERE. My very own supernova explosion.

Yeah glamorizing it much. It’s nothing as glamorous as a star explosion not gonna lie.

…old incomplete drawing, as usual.


We need more nature

Tree photobooth.

Smell it, hug it, love it, take a rest on it. When a tree hugs you, everything becomes perfectly clear. Everyone is perfect & nothing matters. As it really is.

For me to make art again, something I have within needs to somehow feel unobligated to anything and anyone in any sense.

And that is only possible with sovereignty.

So I take it as it is.

Maybe it’s all in the mind. Sovereign mind. ‘Obligated’ is perhaps a state of mind. And I feel too human right now to be anything else that I am.

I was blissed living in my head before. People hate that. They have to point out everything you must do, because that’s the way to do it and you are ridiculous if you don’t.

Neurodiverse is a made up thing for most.

I am struggling with integrating my new found power in a way that I can attune to that non human free beast within in me.

And that might mean finding a way to support myself in the way both sides are happy. And I am really struggling with that idea. The beast does not like to comply, it does not understand I need to do boring stuff for us to climb trees and dream. It refuses the numbers in a bank account. For it, it does not exist. Beast frowns. My beautiful beast. I don’t want to deny you. I would choose you over human.

We gotta attune. We gotta find a way to make it magical, still.

Black panther resting in its nest

🦇 Mine Sübiler 🌟

Turkish/ Danish Visual Artist


Cadı Olmaktan Korkmamalıyız! (Söyleşi 2021)