No Contact is a 184-page publication focused on visual arts and the artists operating within the field of Black Metal and its satellites.

Each copy is stamped and sealed with human blood.

Exclusive and official distribution by @metastazis_paris.

Originally the intention was to deliver a fanzine experience similar to the one editors produced in the ‘90s. However, the xeroxed DIY primitive roughness of clandestine print media was traded for high-end production means and a sharp design.

No Contact was printed in two tones (deep blue and gold) on 130g coated stock, with red thread visible on the exposed binding.

For those who need labels, the result could be described as ‘art-zine’.

Soaked in the analogue, xeroxed activist Black Metal madness of the ‘90s, No Contact is a timeless item in which a multitude of fragments emanating from the past and present come clashing together. In addition to countless moments of outrage, profanity, and provocation, accounting for the lion’s share of the publication, it features portfolios of active visual artists, exclusive interviews, rare and re-published ones, as well as a full dossier about psychoactive spirituality, and reviews of records and demos.

Preorder your copy here:


Pigs of Author: The Secret Charm of the Little Pigs of Pomaire

Clay Pigs by Alex Chellew and Sebastian Clover

“This project seeks, on the one hand, the re-signification and revaluation of those traditonal Piggy artifacts made of Greda (Clay) from the town of Pomaire, mainly because it represents an object belonging to both a living folk tradition and to the identity of the people living in the central/southern area of Chile. On the other hand, I consider that, as a visual form in the field of the arts, “Chanchos de autor” offers a different and innovative medium, much closer to the public, which helps to bring different social and cultural segments closer to art”,

says Daniela Greve, organizer of the project and founder of the Por Chanchos de Greve platform.

  • Pigs of author is a project that brings together more than 100 piggy banks of clay painted mostly by a curated group of both chilean and international artists that will be on display to the public from this May 2 at the CEINA (Extension Center of the National Institute).
  • Curated and produced by Daniela Greve, Chanchos de Autor is a traveling exhibition that has been already displayed in different art spaces in Santiago and is preparing to be exhibited in other Chilean cities museums.
  • Different techniques, stories and stylistic approaches converge in a project that evaluation and circulation of a significant object within our identity and popular/cultural history.

In Chilean popular culture, the ‘Clay Pig’ occupies a particular place, both in terms of decoration and in the appreciation of the work of popular pottery that began to develop in different areas of the center / south of Chile, even before than the arrival of the Spanish conquerors.

Clay Pig by Gonzalo Cienfuegos

From the pig from Quinchamalí (Ñuble Region) to the one made in the Quebrada de las Ulloa (Bío Bío); From the Pig of Pomaire (Metropolitan Region) to the Pig of Pilen or the figure of Vichuquén (Maule), in each area different artisans have been making pigs with very particular features and attributions, that range from the functional (decoration/savings) to the magical/pagan (good fortune/make a wish). No pig is the same as the other, the story states that, to maintain their magical attributions, each one must have a character. Throughout this vast area of pottery production, different stories and mythologies have been generated around this figure, which today has also become the livelihood of local micro-economies.

A few years ago, Daniela Greve, a political scientist, cultural manager and art collector, began to acquire the classic clay pigs (which, depending on their region of origin, have particular characteristics, tones, materials and functions). Almost like a natural instinct during the quarantine process that the pandemic brought, Greve and her daughter began to intervene and decorate them, giving them an even more unique character.

In the midst of the pandemic, Daniela began to travel to Pomaire, to learn about the manufacturing process of the piglets and to begin, together with local potters, the production of more than 200 figures. The contingency of confinement and the affection that the figure inspires in each one, resulted in a collection of unique works made by artists from different disciplines and styles.

Clay Pigs by Victor Castillo, Jose Carcavilla, Icha Vizcarra & Pablo Inda

In the year 2021 Daniela Greve founded Chanchos de Greve, a project whose concept seeks to connect the cultural and identity attributions of the pig of clay in our cultural heritage by inviting different visual artists to capture their gaze and connection with the object.

Canchos de Autor’ is an eclectic and energetic collection of clay piggy banks made by Chilean potters where artisan work intersects with an also eclectic and wide selection of visions and techniques and more than one reflection on our current situation.

After a successful first version, at the Ralli Museum in Santiago, ‘Canchos de Autor’ is currently presented at the Exhibition Hall of the Cultural Corporation of Las Condes, located in the Pueblito de los Dominicos and this Monday, May 2, it will be will open at the CEINA (Extension Center of the National Institute).

The creators summoned include Víctor Castillo, Vivian Werbin, Vicente Irarrázaval, Leonardo Portus, Gonzalo Cienfuegos, Rodrigo Cociña, Carmen Piemonte, Javier Aliste, Marcia Bravo, Leonardo Casas, Carmen Valbuena, Cristián Elizalde, Sol Guillón, among others.

Clay Pig

“This exhibition (at CEINA) is very important to us, since it is a space where many students come, especially from the National Institute, and it is they, the young people and children, who enjoy the exhibition the most, because of the colors, the concepts and the forms; In addition, this exhibition generates interest in art and a desire to learn from it in some”,

concludes Daniela Greve, who is already preparing the exhibition to be exhibited in the city of Melipilla, where the same artisans and the general public of the city of Pomaire will be able to appreciate the project in its aesthetic dimension.


@porchanchosdegreve en Instagram

Catálogo completo on-line

carpeta con imágenes disponible en email:

WHEN JUNKIES LEGALIZE MURDER: The Body Image of GG Allin As a Non-Discoursive Object of The Eye

GG Allin in one of his controversial performances.

“I hate you motherfuckers”


This essay will focus on an American Punk that both enlighted the spirit of rebellion which anarchy would take place in but also brought up a huge cinism: GG Allin who manifested himself as a part of an “image” throughout his body and the “hate” he possessed. GG Allin in The USA was a popular phenomenon with a non-discoursive punk attitute which included speeches of both self-awareness that turned into a cinism and self-reputation by using his own bodily rejections such as urine and feces. “I hate you motherfuckers” began to officialize his state of self-manipulation and he became one -or maybe the first- of the most hated artists of all time. It’s been officially heard from his own speech that the day he met rock’n’roll was a salvation which prevented him from becoming a serial killer. It is no coincidence that he received fan letters from the infamous serial killers whose positions within societies were highly related to the industrialization and idolization of the “other” as the modern day anti-heroes. GG Allin borrowed the same cultural influence by sloganising “legalize murder”. Still a hate against the members of a society would never prepare an enough space for a legitimate homicide in any sense GG Allin believed in. Was it a flashpoint when he started to reflect the anger to himself and the hate to his body?

GG Allin concerts were full of “artistically” self-mutilation that both affected himself and the audience. The throwing of his own feces to the face of an audience simply resulted with a lawsuit which has been lowered as killing rock’n’roll if he ever was sentenced. He simply declared that all his actions were licit as long as he really believed in that. Thus, his lowering continued as avoiding an artist to be put in a political context since “socio” was eliminated by self-oriented, lucid behaviours. That’s why GG Allin should be evaluated as a “body image” through the visual methodology of Panofsky which consists of pre-iconography, iconography and iconology. This method will contextualise the Punk attitutes which turned into a body image rather than a political discoursive commune.

Dr. Burak Bayülgen

GG Allin & the Holy Men ‘You Give Love A Bad Name’ LP cover


Hated: GG Allin and The Murder Junkies (Todd Phillips, 1993) presented GG Allin from the public eye rather than judging his actions. The film stripped GG Allin from the comments which metaphorically covered up his body. Almost the whole film presents GG Allin in performance, naked and uncovered from the accusers. Phillips depanded on fans, long time drinking buddies and audience. The film saved GG Allin’s phenomena for the pre-iconography as if no over-voice has been dubbed onto his career. This leads the way from an undubbed representment to a critically approached “body image” in which GG Allin shall be deduced. This is an approach to see GG Allin through a reasonable eye, yet this structure makes his actions apparent to lead the way to iconology. Phillips’ film focused on representations of his artistic reality while avoiding the apprehensions of his hate against everything that were reflected and cinically submerged. The reflection of GG Allin as a non-discoursive artist will stick to Phillips’ film but the first part of this reading necessitates avoiding an over-voice.

Phillips structured his film from “what he did in front of people” rather than “how he is accepted”. As pre-iconography, GG Allin was nothing more than he artistically thought. Since GG Allin behaved in the name of rock’n’roll, he became a cornerstone that rather changed himself instead of his time and space. He did not offer a salvation but his short life submitted a kind-of-joy for the eyes of his fans, apoliticized from all the rules and regulations.

The Final Years Of GG Allin

“hate”, “fuck”, “scum”, “die”, “myself”, “ass”, “cock”, “suck”, “shit”


“He kept threatening to kill himself, yet he poured every ounce of himself into living his life to the fullest and doing it his way. He was committed to his art. Over the course of his life, he made numerous recordings, overcoming lack of money, lack of consistent collaborators, lack of anything even close to record label support. He recorded output ranges from catchy as hell songs like “I Wanna Fuck Myself” to sinister dirges like “Snakeman’s Dance.” He was unrepentant about everything he did. He was on a mission. And it ended too soon”. (Johnson, Richard, 2015: 5)

According to some of his fans, GG Allin was totally an idol that was on a mission. Nevertheless, even Phillips’ film does not determine the motivation of a fanhood and agglomerate a GG Allin fan with a punk music fan. That’s why the iconography should focus on how GG Allin treated himself and his body in terms of “hate”, “rock’n’roll” and “mission”.

The most significant part of iconography is the assumption of a discourse as an out-of-discourse. In other words, how did GG Allin extinguish the signs of a discourse into none? It requires 2 steps in which his lyrical themes are included.

The first step is to look at his body as an “image” which has been seen through the eyes of fans. He’s been treated as a fictious character who could be adapted into anything that is “other” than a leading artist. The anthology called Blood For You managed to do that:

“It’s not meant to aggrandize the man of apologize for the shit he did in his life. It’s designed to put this character that had no place in the real world into worlds where he makes sense, and maybe to make sence out of who he was”. (2015: 5)

The Second Step is to attribute a fantasy that refers to any other arts. The image is so loaded with fantasy that his licit attitutes make sense as if they were fictious. GG Allin’s image is not only the rejection of urine and feces but a rejection and apoliticization of real-time/space. GG Allin’s image becomes fictious if the punk attitute has been drawn out of a political context which brings out toleration and endurance of his stage acts.

Iconography’s schematics lead their ways to look at GG Allin in terms of visual methodologies such as artist-artwork-audience relationship in which the audience take part in both iconography and iconology. As Greenberg stated for Pollock paintings, the kitsch was where there was no other explanation beyond the viewing or every viewers would feel the same. Out of his performative characteristics, GG Allin’s visual body was kitsch that could not complete itself to a camp behaviour. He broke his teeth with the microphone, hurt and cut himself with razors, injected microphones and bananas to his anus. He intended to rape his female audiences. He shit and smeared. All these actions were beyond an explanation and were self-mutilations of a body image that was viewed but not interpreted as if reading a newspaper by hearingly repeating the slangs “who cares?” or “suck it then”.

Iconography is also related with the context of his music. Since most of his recordings were poorly produced in audio quality, he performed music from punk to spoken word, from rock’n’roll to country. He gave stand-up shows and most of them resulted with brutality. He stood as if he convinced to say something to his audience, but he only burned newspapers which he read and attacked his female audience which resulted with being attacked by her boyfriend. The repetition of words “hate”, “fuck”, “scum”, “die”, “myself”, “ass”, “cock”, “suck”, “shit” in almost all of his songs still make no sense out of slang, self-mutilation and cinism. These songs refer to end his own self rather than ending a society or a commune. Whenever he had a message to convey, it consisted the words “fuck it, suck my cock, die” as a formulation. His disbelief in any authorities applied every outlaw casts to himself and only left a few of them to the audience. His defense against “killing rock’n’roll” prevented him from flapping and as much as he flapped, rock’n’roll survived beyond authorities.

“GG Allin is like a cartoon character – a horrible, obscene cartoon character with a rich history of fucked up behaviour and a messiah complex, not to mention all the cum, shit, self abuse and abuse of others. He’s got an army of obsessive fans that is balanced out by those who hate and deride him”. (2015: 4)


Iconology strips GG Allin from the time/space of a fantasy in which the toleration of a devoted fan took place both artistically and visually. To give him an extra-diagetic life brought him an utopian safety to ensure his extreme actions. That was the moment when punk attitutes made sense in GG Allin’s context. His lyrics made sense unless they were not applied to a fantasy. Then, he became a flashpoint of where and when everything had possibilities like “legalizing murder”. His fans stated that GG was their God, yet, it was still the fantasy which was applied to their self, rather than a consciously focus on politics. Hated did a great work which apoliticized GG Allin from his fans’ discourse. The film did not bring out a determinist basis for becoming a fan who wanted to be apoliticised from the discourses they have been embarked. That was how the audience perceived GG Allin as if as much as they see GG Allin and apoliticize them from a discourse, they see themselves away from the politics of the environment that sorround them and dominantly embarked on them by governments, states and nations.

“As GG Allin stated in the mass media’s populer phenomenia on serial killers, he is a cartoon character to whom mass audiences follow, like and enjoy. He preached violence, but was almost always polite and respectful offstage. In some interviews he was soft spoken and thoughtful, while in others he was clearly putting on a show. He happily invited as many punches as he threw”. (2015: 4)

Hated: GG Allin and The Murder Junkies (1993) documentary


This essay has evaluated GG Allin as a non-discoursive artist despite his actions meant much for his fans. In order to determine a “non-discoursive” statement, GG Allin has been taken as a “body image” that required perspectives of pre-iconograpy, iconography and iconology. Pre-iconography followed Hated: GG Allin and The Murder Junkies’ structure to present him as the object of an eye without an over-voice. Iconography part took his actions and his lyrical themes to a level of fantasy which staged him to a fantastical view rather than politically acquired. The artist-artwork-audience framework has been given in terms of artist-message-receiver but the body image of GG Allin has only been what it was seen without an interpretation. Finally, iconology stripped GG Allin from all the real time/space to create him in a world of cartoon in which the toleration for his actions took place.


Bal, Mieke (1996) “Reading Art?” In Generations and Geographies in the Visual Arts: Feminist Readings, G. Pollock (ed). London: Routledge, pp. 29-52.

Barthes, Roland (1977) “The Rhetoric of the Image.” in Image-Music-Text, S. Heath (trans.) Glasgow: William and Collins and Sons, pp. 32-51.

Blood For You; A Literary Tribute to GG Allin (2015) Ed. Johnson, MP, Sam Richard, Weirdpunk Books.

Foucault, Michel (1978) “The Incitement to Discourse.” In The History of Sexuailty, Vol. 1. New York: Pantheon Books, pp. 17-35.

Rose, Gillian (2001) “Discourse Analysis I-II.” In Visual Methodologies. London: Sage, pp. 135-186.

Dans La Têtes de Stéphane Blanquet (In the Heads of Blanquet)

Blanquet, Halle Saint Pierre, 2020

“The sub-culture is more pernicious, more virulent, more vicious than art. We know where to find art, it is warm, even if it calls itself violent or anarchist, it will remain warm under its gilding. The subculture does not pretend, does not give itself medals, or chocolate. The subculture is still in danger, hidden in the jungle, between a packet of laundry detergent and cheap plastic toys. Even if sometimes I flirt with the warm and comfortable environment, even if I slip a finger or even an arm there, the rest of my body is in the bad weather of the basements.”

Presented at the Halle Saint Pierre in 2011/2012 as part of the exhibition HEY! modern art & pop culture by Anne and Julien, Stéphane Blanquet specially designed an installation there. This carried very high the challenge of the exhibition: to affirm the vitality of these individual and autonomous artistic expressions which break with the conventions and the dominant codes and reverse the established values ​​of the “beautiful” and the “ugly”, of the “good” and “bad” taste. The artist is now returning to our walls to deploy his sprawling imagination: a carte blanche which will also be an opportunity for him to invite artists with whom he shares the same taste for our underground humanity.

Dans La Têtes de Stéphane Blanquet

By Martine Lusardy, director of the Halle Saint Pierre

Translated from French for English readers / resource:

Blanquet, Halle Saint Pierre, 2020

Illustrator, visual artist, art director, Stéphane Blanquet has behind him a long career in the world of publishing where he founded in 1990 the mythical Chacal Puant, awarded at the Angoulême comic book festival in 1996 for the graphzine La Monstrous then the United Dead Artists. Considered one of the major figures of the underground art scene, his tormented universe goes far beyond the framework of his graphic production. Installations, live performance, scenography, animated cinema, costumes and theater sets, toys, dolls and other atypical and subversive objects, Chinese shadows, are all creative spaces where Stéphane Blanquet signifies his bias: “The sub- culture is more pernicious, more virulent, more vicious than art. We know where to find art, it is warm, even if it calls itself violent or anarchist, it will remain warm under its gilding. The subculture does not pretend, does not give itself medals, or chocolate. The subculture is still in danger, hidden in the jungle, between a packet of laundry detergent and cheap plastic toys. Even if sometimes I flirt with the warm and comfortable environment, even if I slip a finger or even an arm there, the rest of my body is in the bad weather of the basements.”

Blanquet, Halle Saint Pierre, 2020

“If you look closely, I draw a twig as if it were a organ, grass like hair, it’s an organic vision of everything, everything sweats more or less, and everything is alive… And then, it’s much more exciting to draw, to bring pieces to life, it becomes like landscapes, cliffs of gorges, forest of vulvas, it becomes more interesting than a short walk in the countryside”

The basements would therefore be the matrix universe of Blanquet, a real cultural underground where his abrasive images are born, but also the symbolic place from which comes the voice that animates them. His influences would be to be found on the side of cheap erotic comics from the 70s to the 90s, in particular that of the sulphurous French publisher Elvifrance. This licentious station literature, with explicit sex and unbridled horror, will have been a direct inspiration.

The artistic exploration of our psychic and mythical worlds according to Stéphane Blanquet reveals what we thought we knew: the world of impulses, sex and the organic “If you look closely, I draw a twig as if it were a organ, grass like hair, it’s an organic vision of everything, everything sweats more or less, and everything is alive… And then, it’s much more exciting to draw, to bring pieces to life, it becomes like landscapes, cliffs of gorges, forest of vulvas, it becomes more interesting than a short walk in the countryside”. This language from the depths of the human body is able to make accessible the unspeakable, the unthinkable, the unacknowledged. But if Eros is generous here, if it secretes in a joyful abundance, its vital and creative force is no less disturbing in its generation to the point of obscene, in its proliferation to the point of monstrosity. “Throwing up one’s own work, facing the void, facing the thick ink, facing one’s own disgust, oneself, that’s where the impact is. Face to face. To be alone and vomit your own molasses, your own juice, black or red, as long as it is not transparent”. The body, for Blanquet, is established as an inexhaustible reserve of vitality, a veritable factory where each organ does not stop at a biological function but then takes on an expressive status, unwinding its symbolic secretions onto the surrounding world. Does desire impose itself with too much force? He must then explode the heads, the sexes, make them cascades of liquids.

Blanquet, Halle Saint Pierre, 2020

The world according to Stéphane Blanquet is a world reduced to its instinctual and organic underpinnings. But the artist establishes his own topography, creating in an exuberant, almost frightening style, new relationships between words, images and bodies. He reveals them as much as he covers them with their cruel, grotesque, excessive strangeness. An extreme that we already find in many of his titles: Goudron Pressage – Sillon Tympan, Vide point. pink hole, Black jaws, Blanquet gangrene Tokyo, Blanquet opens his belly, Labyrinthine intestine, Room with a view of my nightmares, Meet Me in You, The Poisonworm with two spurs, Willies in the basement!, The news with worse, Cold Meat and Co., The Ghost of Others, My Mean Me, Lachrymal Monograph.

Blanquet shocks, provokes, disturbs, likes to create discomfort by manipulating our frustrations and his own obsessions. His tortured, anguished universe is populated by men, women and children whom we see inhabited by the demon of perversity. But this tension between innocence and cruelty, between sexual jubilation and death drive is not hopeless despair. Blanquet skins the repressed, resurrects the flesh, the bodies freed from guilt and the fear of dying.

“To wear to the rope, stiff, stiff and red. The radicality of a work is not collective, it cannot be, it is with oneself, without posture, naked in the face of death”.

Presentation of the exhibition by Stéphane BLANQUET

It is very rare that you are given the keys to a place to invest it entirely, over a long period, leaving you free to deploy there from bottom to top, on all the walls, in all the spaces, to invest it with images, drawings, sculptures, visual experiments, bright red colors and lights, new pieces dreamed up for the place. You have to invest it, spread it, open yourself up and go find your own material. It’s inside oneself that it happens, inside me that are my images, my universe, my universes. One head is not enough to contain all my desires, I always need more, as usual, more of everything, more colors, more space, and obviously more heads. More universe requires/calls for/requires/means more heads.

In the mind of Stéphane Blanquet – in my minds.

A year-long exhibition cannot remain static, I am too restless to let it sleep comfortably. I need discomfort and my discomfort will be generous. Dividing a year into three stages, evolving exhibition in three stages, every four months reinvesting the space, making it evolve with new images, new installations, little-seen works, new tapestries, new totems, new heads . Why stop there? It’s not enough, it’s never enough, so let’s deploy. Above me, upstairs, above my heads, I want to show other universes, sister universes. Guests from all over the world. Painters, collagists, draftsmen, artists from all over the world, in two successive exhibitions, around fifty artists. We must deploy in generosity. So, at the same time as the walls, launch a newspaper, a weekly, La Tranchée Racine. Every week, throughout the duration of the exhibition, a graphic excrescence, in color, printed on beautiful paper. 40 issues, 500 artists from around the world. You need at least that, it’s a minimum. You need the maximum. In my mind, that’s how it is.

Tranchée Racine Hebdomadaire – N°2 – 13 artists /12 artworks

« La sous-culture est plus pernicieuse, plus virulente, plus vicieuse que l’art. L’art on sait où le trouver, il est au chaud, même s’il se dit violent ou anarchiste, il restera bien au chaud sous ses dorures. La sous-culture, elle, ne fait pas semblant, ne se donne pas de médailles, ou alors en chocolat. La sous-culture est toujours en danger, cachée dans la jungle, entre un paquet de lessive et des jouets en plastique bon marché. Même si parfois je flirte avec le milieu chaud et confortable, même si j’y glisse un doigt ou bien même un bras, le reste de mon corps est dans les intempéries des sous-sols ».

Dans La Têtes de Stéphane Blanquet

Par Martine Lusardy, directrice de la Halle Saint Pierre, 2020

Présenté à la Halle Saint Pierre en 2011/2012 dans le cadre de l’exposition HEY! modern art & pop culture par Anne et Julien, Stéphane Blanquet y conçut spécialement une installation. Celle-ci portait très haut l’enjeu de l’exposition : affirmer la vitalité de ces expressions artistiques individuelles et autonomes qui rompent avec les conventions et les codes dominants et renversent les valeurs établies du “beau” et du “laid”, du bon” et du “mauvais” goût. L’artiste revient aujourd’hui en nos murs déployer son imaginaire tentaculaire : une carte blanche qui sera également pour lui l’occasion d’inviter des artistes avec qui il partage le même goût pour notre humanité souterraine.

Dessinateur, plasticien, metteur en scène, réalisateur, Stéphane Blanquet a derrière lui un long parcours dans le milieu de l’édition où il a fondé en 1990 le mythique Chacal Puant, primé au festival de la BD d’Angoulême en 1996 pour le graphzine La Monstrueuse puis les United Dead Artists. Considéré comme l’une des figures majeures de la scène artistique underground, son univers tourmenté déborde largement du cadre de sa production graphique. Installations, spectacle vivant, scénographie, cinéma d’animation, costumes et décors de théâtre, jouets, poupées et autres objets atypiques et subversifs, ombres chinoises, sont autant d’espace de création où Stéphane Blanquet signifie son parti pris : « La sous-culture est plus pernicieuse, plus virulente, plus vicieuse que l’art. L’art on sait où le trouver, il est au chaud, même s’il se dit violent ou anarchiste, il restera bien au chaud sous ses dorures. La sous-culture, elle, ne fait pas semblant, ne se donne pas de médailles, ou alors en chocolat. La sous-culture est toujours en danger, cachée dans la jungle, entre un paquet de lessive et des jouets en plastique bon marché. Même si parfois je flirte avec le milieu chaud et confortable, même si j’y glisse un doigt ou bien même un bras, le reste de mon corps est dans les intempéries des sous-sols ».

Les sous-sols seraient donc l’univers matriciel de Blanquet, un underground culturel réel où naissent ses images abrasives, mais aussi le lieu symbolique d’où provient la voix qui les anime. Ses influences seraient à chercher du côté de la bande dessinée érotique bon marché des années 70 à 90, notamment celle du sulfureux éditeur français Elvifrance. Cette littérature de gare licencieuse, au sexe explicite et à l’horreur débridée, aura été une inspiration directe.

Blanquet, Halle Saint Pierre, 2020

« Si on regarde bien, je dessine une brindille comme si c’était un organe, de l’herbe comme des poils, c’est une vision organique de tout, tout transpire plus ou moins, et tout est vivant… Et puis, il est bien plus passionnant de dessiner, de faire vivre des morceaux, cela devient comme des paysages, falaises de gorges, forêt de vulves, ça devient plus intéressant qu’une petite balade dans la campagne ».

L’exploration artistique de nos mondes psychiques et mythiques selon Stéphane Blanquet met à découvert ce que nous pensions connaître : le monde des pulsions, du sexe et de l’organique « Si on regarde bien, je dessine une brindille comme si c’était un organe, de l’herbe comme des poils, c’est une vision organique de tout, tout transpire plus ou moins, et tout est vivant… Et puis, il est bien plus passionnant de dessiner, de faire vivre des morceaux, cela devient comme des paysages, falaises de gorges, forêt de vulves, ça devient plus intéressant qu’une petite balade dans la campagne ». Ce langage issu des profondeurs du corps humain est à même de rendre accessibles l’indicible, l’impensabl e, l’inavoué. Mais si Éros est ici généreux, s’il sécrète dans une joyeuse abondance, sa force vitale et créatrice n’en est pas moins inquiétante dans son engendrement jusqu’à l’obscène, dans sa prolifération jusqu’à la monstruosité. « Vomir sa propre œuvre, face au vide, face à l’encre épaisse, face à son propre dégoût, soi- même, c’est là qu’est l’impact. Face à face. Être seul et vomir sa propre mélasse, son propre jus, noir ou rouge, pourvu qu’il ne soit pas transparent ». Le corps, pour Blanquet, est instauré en une réserve de vitalité inépuisable, une véritable usine où chaque organe ne s’arrête pas à une fonction biologique mais prend alors un statut expressif, dévidant sur le monde environnant ses sécrétions symboliques. Le désir s’impose-t-il avec trop de force ? Il doit alors faire exploser les têtes, les sexes, les faire cascades de liquides.

Le monde selon Stéphane Blanquet est un monde réduit à ses soubassements pulsionnels et organiques. Mais l’artiste en établit sa propre topographie, créant dans un style exubérant, presque effrayant, de nouvelles relations entre les mots, les images et les corps. Il les dévoile autant qu’il les recouvre par leur étrangeté cruelle, grotesque, excessive. Un extrême que l’on retrouve déjà dans nombre de ses titres : Goudron Pressage – Sillon Tympan, Vide point . rose trou, Mâchoires noires, Blanquet gangrène Tokyo, Blanquet s’ouvre la panse, Labyrinthique intestin, Chambre avec vue sur mes cauchemars, Rendez-vous Moi en Toi, La Vénéneuse aux deux éperons, Chocottes au sous-sol !, La nouvelle aux pis, Viande froide et Cie, Le Fantôme des autres, Mon méchant moi, Monographie lacrymale.

Blanquet choque, provoque, trouble, aime créer le malaise en manipulant nos frustrations et ses propres obsessions. Son univers torturé, angoissé est peuplé d’hommes, de femmes et d’enfants que nous voyons habités par le démon de la perversité. Mais cette tension entre innocence et cruauté, entre jubilation sexuelle et pulsion de mort n’est pas désespérance sans issue. Blanquet fait la peau au refoulé, ressuscite la chair, les corps délivrés de la culpabilité et de la peur de mourir.

« Dans les têtes de Blanquet », une exposition-choc à la Halle Saint Pierre

« S’user jusqu’à la corde, raide, raide et rouge. La radicalité d’une œuvre n’est pas collective, elle ne peut l’être, elle est avec soi-même, sans posture, à poil devant la mort ».

Présentation de l’exposition par Stéphane BLANQUET

Il est très rare que l’on vous donne les clefs d’un lieu pour l’investir entièrement, sur une longue période, en vous laissant libre de s’y déployer de bas en haut, sur tous les murs, dans tous les espaces, de l’investir avec des images, des dessins, des sculptures, des expérimentations visuelles, des couleurs et lumières rouges vives, des nouvelles pièces rêvées pour le lieu. Il faut l’investir, se répandre, s’ouvrir soi-même et aller chercher sa propre matière. C’est à l’intérieur de soi que ça se passe, à l’intérieur de moi que sont mes images, mon univers, mes univers. Une tête ne suffit pas à contenir toutes mes envies, il m’en faut toujours plus, comme à mon habitude, plus de tout, plus de couleurs, plus d’espace, et évidemment plus de têtes. Plus d’univers nécessite / appelle / exige / signifie plus de têtes.

Dans les têtes de Stéphane Blanquet – dans mes têtes.

Une exposition d’un an ne peut pas rester statique, je suis trop agité pour la laisser dormir confortablement. Il me faut de l’inconfort et mon inconfort sera généreux. Diviser un an en trois temps, exposition évolutive en trois moments, tous les quatre mois réinvestir l’espace, le faire évoluer avec de nouvelles images, de nouvelles installations, des œuvres peu vues, des nouvelles tapisseries, des nouveaux totems, de nouvelles têtes. Pourquoi s’arrêter là ? Ce n’est pas suffisant, ce n’est jamais assez, alors déployons. Au-dessus de moi, à l’étage, au-dessus de mes têtes, je veux montrer d’autres univers, des univers frères, des univers sœurs. Des invités du monde entier. Des peintres, des collagistes, des dessinateurs, des artistes du monde entier, en deux expositions successives, une cinquantaine d’artistes. Il faut se déployer dans la générosité. Donc, en même temps que les murs, lancer un journal, un hebdomadaire, La Tranchée Racine. Chaque semaine, sur toute la durée de l’exposition, une excroissance graphique, en couleurs, imprimée sur un beau papier. 40 numéros, 500 artistes du monde entier. Il faut au moins ça, c’est un minimum. Il faut le maximum. Dans mes têtes, c’est comme ça.

Tranchée Racine Hebdomadaire – N°1 – Spécial Stéphane Blanquet

magasin de proximité

Yazılar, Şiirler, Nedircikler’den Haberler

Söz bir kuştur, uçmuştur!

Nedircikler hayatına 2015 yılında web üzerinden yayımlanmak üzere tasarlanmış kişisel bir yayıncılık mecrası olarak başladı. Beş yıl boyunca ekoloji alanından Zen Buddhacılık ve Tao’ya, şiirlerden radikal politik metinlere pek çok çeviri ve telif yazıya ev sahipliği yaptı. Ancak yıllardır süren bir özlemle, yayıncılığın en doğrudan yolunun nasıl olabileceğinin arayışı içindeydi. Kadim Çin köy matbaaları örneğindeki gibi zanaatkârca kendi kâğıdını yapanların bu kâğıtları Yol’un özünü taşıyan şiirler ve metinlerle buluşturduğu bir yayıncılık yolu ahir zamanda mümkün müydü? Dolayımdan olabildiğince azade, her şeyi doğrudan kendin yaparak, her şeyde olduğu gibi yayıncılığın da endüstrileşmesine sessiz sakin kafa tutan bir “Yavaş Yayıncılık” olabilir miydi? 2020 yılının sonlarında bu düşüncelerle ilk kâğıtlar yapılmaya başlandı ve Nedircik Yayınları doğdu.

Geri dönüşüm kâğıtlarının yanı sıra ellerimizle yetiştirdiğimiz ve doğadan topladığımız bitkilerin lifleri de bin bir emekle kâğıda dönüşüyor. Türlü bitkiden mürekkepler elde ediliyor. Nedircikler atölyesi adeta bir simya atölyesi gibi çalışıyor ve tüm bunlar en nihayetinde zihnin ve gönlün simya evinden çıkma sözlerin büyüsüyle buluşarak el yapımı kitaplara, defterlere ve baskılara dönüşüyor. Her kitapçık sınırlı sayfa sayısında oluyor ve sınırlı adette (50-100 adet arası) basılıyor. Bunların beraberinde Nedircikler elektronik kitapları, sesli yayınları ve gelecekte olası başka ifade biçimleriyle de yayıncılığın her alanında başka türlü bir söz üretmenin gayretini gösteriyor.

Kalemle, kâğıtla, yazıyla, çevirilerle ve çoğunlukla doğanın bağrında geçen bir ömrün semeresi Nedircik Yayınları. En dolaysız, en doğrudan tecrübenin, köklerin ve kaynağın arayışında bir yolculuğun hem yolcusu, hem taşıtı hem yolun kendisi biraz bu macera. Yavaşlayarak, yaşamın kendi ritmine uyan adımlarla talim ederek düşlerin ve gerçeğin patikalarını; kelimelerin ve şeylerin, mürekkebin ve liflerin hakkını vererek, SÖZ’ün gerçekten de YOL olduğu ve insanın YOL’la bir olduğu bir yaşamın izinde bir seyrüsefer. 

İnan Mayıs Aru ve Nedircik Yayınları

YOL’umuz hep açık

SÖZ’ümüz hep özümüz olsun.

Metal ve Işıklar Şehri

Pantera, ileri baktı ve alev alev bir gökyüzü gördü ama bu bir ateş falan değildi, parlak bir bulut gibiydi ya da daha ziyade havada asılı kalmış floresan bir ışık lağımı sathı. Çantasının içinde nfumbe* alarm sinyalleri yolluyordu. Hemen altındaki uçsuz bucaksız şehir yüksek, marazi ışıklara doğru sere serpe uzanıyordu. Pantera, yıldızların olmadığı bir gökyüzünü daha önce hiç görmemişti.

Işıkların haricinde şehirden bir gök gürültüsünü andıran ciyak ciyak tınlamalar ve gürültüler de geliyordu. Pantera dürbünle baktığında şehrin devasa bir metal yayılımı olduğunu gördü. Eğilip bükülen metal her yere sarmaşık gibi sarılmıştı ve çığlık atıyordu. Şehir canlıydı. Belki bir zafer çığlığı, belki de acı bir çığlık. Belki üstünde asılı duran göğe kendini sunuyordu belki de ona sayıp sövüyordu. Nfumbe de çığlık atar gibiydi: Pantera’ya burası bir ölüm diyarı diyordu.

Palero rayado, yani bir mayombe rahibi olarak geçen koca bir ömür Meksikalıyı bu sahneye hiç hazırlamamıştı. Kendininkinden daha güçlü bir büyü vadinin üstünde bir karaltı gibi asılı duruyordu. Tepeden toprak ve metal tanrısı Ogun’a sessiz bir ricada bulundu ama aktarım kesintiye uğruyordu. Çok fazla ışık vardı.

Önceki günler ve gecelerde at sırtında yolculuk ederken Pantera doğadan bir uyarı almış ve hayal avına çıkmıştı. Varmadan iki gece evvel ufkun ardından çıkan bakırımsı bir ışık huzmesi görmüştü. Bu, Şehir’di.

İşverenleri ona Şehrin aydınlığının üçte birinin göğe atıldığını söylemişlerdi. Büyük bir enerji israfı, kötülüğe sunulan bir kurban; sanki vadinin üstündeki gök, kanla beslenen bir nganga’ymış** gibi. Her yıl iki milyar dolar, yıldızları saklamaya harcanıyordu. Sekiz milyon ton karbona eşdeğer. “Ve bu hep daha kötüye gidiyor,” demişti Doktor Sladek, “kim bilir döndüğümüzde şehir ne hale gelmiş olacak…”

Ertesi gün, şehre daha on mil yol varken, atın toynakları on santim derinlikte bir çeşit balçığın içinde bitap düşmüştü. Pantera ne olduğuna bakmak için yere atladı: çürüyen milyonlarca ölü kuş. Göç esnasında ışıklar yüzünden yollarını şaşırmış ve korkunç bir şey tarafından öldürülmüş gece kuşları.

Sladek ona bu durumu açıklamıştı: “Şehrin parıltısı biyolojik ritimlerine müdahale ederek pek çok hayvan türünü tehdit ediyor. Gece kuşları, ayla yıldızlar sayesinde yollarını buluyorlar. Bazen koca bir sürü aşırı aydınlatılmış binalara, kulelere, ticaret merkezlerine çarpıyor ya da dermansız kalıp yere düşene dek etraflarında dönüp duruyor… Deniz kuşlarının durumu daha da beter: biyoluminesant planktonlarla beslenen türler tümden yok olma tehdidiyle karşı karşıya. Şehrin ışıkları yiyecek arayışlarına mani oluyor. Deniz kaplumbağalarının ürediği sahillerde yeni doğan yavrular denize doğru gitmektense arkalarındaki ışığın cazibesine kapılıyor ve bu da onları Şehre ve kesin ölüme götürüyor. Her gece her sokak lambasının etrafında yüzlerce böcek ölüyor. Milyonlarca böcek ışıkların cazibesine kapılıyor ve diri diri yanıyor ve bu da ekosistemden geriye her ne kalmışsa onu muazzam bir biçimde etkiliyor. Böcekçiller yiyecek bir şey bulamıyor ve yeni bölgelere göçüyorlar. Ama belli ağaç parazitlerini kontrol altında tutan da gene aynı böcekçiller. Uzun vadede bu domino etkisi felakete davetiye çıkarıyor. Ağaç kalmayınca metaller hiçbir engelle karşılaşmadan çoğalıyor. Her tarafa yayılıyor ve her şeyi kaplıyorlar”.

Pantera tüm bu imgeleri kelimesi kelimesine kabul edemese de Şehrin bir canavar, habis bir güce sahip zalim ve çirkin bir yaratık olduğunu anlamıştı.

“Dahası,” diyordu Sladek, “bazı araştırmalar gösteriyor ki aşırı gece aydınlatması melatonin salgılanmasını engelliyor ve bu da meme kanseri riskini arttırıyor”.

Pantera melatonin hakkında hiçbir şey bilmiyordu ve kaplumbağalar da pek umurunda değildi ama yıldızlara dair çok şey biliyordu. Reglas ayinlerinin çoğu gökkube altında yapılmak zorundaydı. Onun dininde sırf göğün zapt edilmesi bile müsamaha gösterilemez bir işti.

Yine de aklında soru işaretleri vardı: “Duyduğuma göre dünyanın pek çok şehrinde ışık kirliliğine dair yasalar yapıyorlarmış ve bu sorunun farkında olan pek çok insan da varmış. Benim güçlerime ne diye ihtiyaçları olsun ki?”

Sladek’in yüzünde alaycı bir tebessüm belirdi, “Şehri gördüğünde Bay Pantera, sorunun iyi niyetli yasaların çok ötesinde olduğunu fark edeceksin. Şehir’de artık yasa falan yok. Daha üstün bir gücün müdahalesinin gerekli olduğuna inanıyoruz.”

Acaba karanlığın ruhu, endoki’yi mi çağırmalıydı bu koca turuncu parıltının güçlerini bozguna uğratmak için? Yoksa başka türlü bir yol mu seçmeliydi? Deri çantasının içinde duran, Prenda’nın bir parçası olan ölü kafatasına, nfumbe’ye danıştı. Sordu ve etrafına bakındı. Bakışları, atının hâlâ ölü kuşların kalıntılarıyla dolu toynaklarına takıldığında, ölüler ona açık seçik bir umut ışığı sundu. Prenda’ya ışıklar tarafından öldürülmüş hayvanların kemiklerini eklemesi gerekiyordu. Bu hayvanların ruhlarını, binlerce ruhu geri çağırmak üzere. Cesetleri her taraftaydı.

Pantera yere çömeldi ve ellerini balçığa daldırdı. Özenle minik kemikleri ve kafataslarını çıkarıp temizledi. Düzinelercesini düz bir kayanın üstüne yerleştirdi. O uğraşıp dururken metalin feryadı yeniden göğe yükseldi, bu kez daha da güçlü. Pantera’nın tecrübesine sahip bir palero’nun bile dikkati dağılabilirdi. Nfumbe’den yardım istedi ve o da onu yatıştırdı.

Minik kemiklerden yeterince topladığına ikna olduğunda onları bir taşla öğüterek toz haline getirdi. Çantasını açtı, nganga’yı çıkarıp kayanın üstüne yerleştirdi, birleşimden bir kaç öğeyi çıkarttı ve hepsinin etrafına ve aralara tozu serpiştirdi. Sonra ayağa kalkıp orishalara yakardı.

Bir anda toprak canlandı ve balçık binlerce kanat çırpışıyla sarsıldı. Topraktan yayılıp, her tarafa yayılmış çürüyen cesetlerin sathına ulaşana dek millerce genişleyen bir dalga haline geldi.

Topraktan muazzam bir sürü havalandı; Şehrin üstünde bir örtü oluşturup onu büsbütün kaplayarak göğe ağan ışığı kapatan binlerce uçan ruh. Pantera, metal feryadı daha da güçlü duydu; feryat, bir hırıltıya, astımlı bir soluğa dönüşene ve nihayet durana dek.

Kuşlar yeniden havalandı ve geceye karışarak uzaklara uçtular. Metal sessiz, kımıltısız kalakaldı. Şehir, hâlâ hayatta olduğuna hayret eden biri gibi ihtiyatla nefes alıyordu sanki. Üzerinde, gök karardı ve bir kez daha yıldızlara boyandı. Tam ortada Samanyolu’nun bir ucu görünüyordu. Pantera, bunun tıpkı milyonlarca kuşun ruhundan oluşan kozmik bir çamura benzediğini düşündü.

Wu Ming 1
Çeviri: İnan Mayıs Aru

* Nfumbe Kongo kökenli bir Afro-Küba sözcüğü. Hatırı sayılır bir interaktif ağ içerisinde dünyevi ilişkilere dahil olanruhlar için kullanılır. Ataları tanımak ve onlara itibar etmek pek çok Afrika, Asya ve Amerikan yerlisi halkların kadim ilkelerinden biridir. Nfumbe kavramı değişen bir modern çevreye uyum sağlayan geleneksel manevi bağlarla ilişkildir.

**Nganga toprak, dal parçaları, kemikler, bitkiler ve diğer kutsal nesnelerle doldurulmuş kutsal bir kazan, su kabağı ya da kil çömlektir. Palo Mayombe dinsel pratiğinde merkezi bir yeri vardır. Nganga (Prenda ya da cazuela da denir), aynı zamanda ölülerin ruhlarına ve Santeria/Candomble dinlerindeki Orishalara eşdeğer sayılabilecek güçlü ruhlar olan Nikisilere ev sahipliği eder. Prenda genelde Nikisi’yi temsil eder ve bu iki sözcük zaman zaman birbirinin yerine kullanılır. Ancak tam olarak erginlenmiş bir Palero/Palera bir Nganga/Prenda sahibi olabilir. Bir Prena’ya sahip olmak kişiye kendi Manansa ya da Palo Evi’ni kurma imkânı verir. Farklı Nkisileri barındıran pek çok Nganga’ya sahip olmak da yaygın bir durumdur.

Bir nganganın içerebileceği öğeler: dal parçaları; kemikler (hayvan ve insan); deniz kabukları ve taşlar; mezarlık toprağı; kumaş; kutsal bitkiler; nikisileri temsil eden tahta heykelcikler; oyuncaklar, kelepçeler, silahlar gibi sembolik eşyalar; haçlar ya da çarmıhlar; mıknatıstaşları; bilyeler, atnalları, çiviler, zincirler gibi metal eşyalar vs.

Sayfada kullanılan İllüstrasyon Éric Chahi ‘Another World’ oyunundan alıntıdır.

Üstad Valerio Evangelisti’ye ithaf olunmuştur.

Pantera, Valerio Evangelisti’nin, Metal Hurlant (Einaudi 1998), Black Flag (Einaudi 2002) ve Anthracite (Mondadori 2003) kitaplarının baş kahramanıdır.

The Unabomber, LSD and the Internet

Unabomber Manifesto


  1. Sanayi Devrimi ve sonuçları insan soyu için bir felaket oldu. Bu sonuçlar, “gelişmiş” ülkelerde yaşayan bizlerin yaşamdan beklentilerimizi oldukça arttırırken toplumun dengesini bozdu, yaşamı anlamsızlaştırdı, insanları aşağılamalara maruz bıraktı, yaygın psikolojik acılara (Üçüncü Dünya’da fiziksel acılara da) yol açtı ve doğal dünyayı şiddetli zararlara uğrattı. Teknolojik ilerleyişin devamı durumu daha da kötüleştirecek; insanları daha büyük aşağılamalara maruz bırakıp, doğal yaşamda daha fazla zarara sebep olacak; büyük olasılıkla daha fazla sosyal bozulmaya ve psikolojik acılara yol açacak; belki de “gelişmiş” ülkelerde bile fiziksel acıların artmasına neden olacak.
  2. Endüstriyel-teknolojik sistem devam edebilir veya yıkılabilir. Eğer devam ederse, sonunda psikolojik ve fiziksel acılar daha düşük seviyelere inebilir; ancak uzun ve acı dolu bir alışma döneminden sonra ve insanlarla diğer pek çok yaşayan organizmayı işlenmiş birer ürün ve çark dişlilerine indirgemek pahasına. Üstelik, sistem devam ederse, sonuçları kaçınılmaz olacak. Sistemi, insanların saygınlığını ve bağımsızlığını elinden almayacak bir şekilde yenilemenin
    veya değiştirmenin bir yolu yok.
  3. Eğer sistem çökerse, sonuçları yine çok acı verici olacak. Ancak, sistem büyüdükçe çökmesinin sonuçları da daha dehşetli olacağından eğer çökecekse en kısa zamanda çökmesinde fayda var.
  4. Biz, bu nedenle, endüstriyel sisteme karşı bir devrimi savunuyoruz. Bu devrim, şiddetli veya şiddetsiz olabilir, hemen gerçekleşebilir veya birkaç on yıla yayılarak görece daha aşamalı olabilir. Bunların hiçbirini şimdiden bilemeyiz. Ancak, biz, endüstriyel sistemden nefret edenlerin, bu çeşit bir topluma karşı bir devrimi hazırlamak için atmaları gereken adımların bir taslağını çiziyoruz. Bu, POLİTİK bir devrim olmayacaktır. Amacı ise hükümetleri değil, bugünkü toplumun ekonomik ve teknolojik temelini yıkmak olacaktır.
  5. Bu makalede, endüstriyel-teknolojik sistemin doğurduğu olumsuz gelişmelerin yalnızca bazılarına değindik. Benzer diğer gelişmeleri yalnızca kısaca açıkladık veya tümüyle göz ardı ettik. Bu, diğer gelişmeleri önemsiz bulduğumuz anlamına gelmez. Ancak pratik nedenlerden dolayı tartışmamızı yalnızca yeterince toplumsal ilgi çekmeyen veya yeni bir şeyler söyleyebileceğimiz alanlarla sınırlamak zorundayız. Örneğin, iyi örgütlenmiş çevreci ve vahşi doğayı savunan hareketler bulunduğundan, oldukça önemli olduğunu düşünmemize rağmen çevre kirliliği veya
    vahşi doğanın yıkımı hakkında çok az şey yazdık.

Theodore Kaczynski, 19 Eylül 1995

Sanayi Toplumu ve GeleceğiUnabomber Manifesto.pdf


  • Unabomber Manifesto
  • Giriş
  • Modern Solculuğun Psikolojisi
  • Aşağılık Duygusu
  • Aşırı Toplumsallaşma
  • Güç Süreci
  • Yapay Etkinlikler
  • Bağımsızlık
  • Toplumsal Sorunların Kaynağı
  • Çağdaş Toplumda Güç Sürecinin Bozulması
  • Bazı İnsanlar Nasıl Uyum Sağlar
  • Bilim Adamlarının Motifleri
  • Özgürlüğün Doğası
  • Tarihin Bazı İlkeleri
  • Endüstriyel-Teknolojik Toplum Reforme Edilemez
  • Endüstriyel Toplumda Özgürlüğün Kısıtlanması Kaçınılmazdır
  • Teknolojinin “Kötü” Tarafları “İyi” Taraflarından Ayrılmaz
  • Teknoloji, Özgürlük Özleminden Daha Etkin Bir Sosyal Güçtür
  • Daha Basit Toplumsal Sorunların Dahi Çözülemez Olduğu Görüldü
  • Devrim Reformdan Daha Kolaydır
  • İnsan Davranışının Kontrolü
  • İnsan Soyu Dönüm Noktasında
  • Gelecek
  • Strateji
  • Teknolojinin İki Türü
  • Solculuk Tehlikesi
  • Sonuç

A controversial documentary from Germany (in English) about the Unabomber, Ted Kaczynski, and the emergance of high-speed communication technology and its effects on society and consciousness.

Ultimately stunning in its revelations, Lutz Dammbeck’s THE NET explores the incredibly complex back-story of Ted Kaczynski, the infamous Unabomber. This exquisitely crafted inquiry into the rationale of this mythic figure situates him within a late 20th Century web of technology – a system that he grew to oppose. A marvelously subversive approach to the history of the Internet, this insightful documentary combines speculative travelogue and investigative journalism to trace contrasting counter cultural responses to the cybernetic revolution. For those who resist these intrusive systems of technological control, the Unabomber has come to symbolize an ultimate figure of Refusal. For those that embrace it, as did and do the early champions of media art like Marshall McLuhan, Nam June Paik, and Stewart Brand, the promises of worldwide networking and instantaneous communication outweighed the perils. Dambeck’s conceptual quest links these multiple nodes of cultural and political thought like the Internet itself. Circling through themes of utopianism, anarchism, terrorism, CIA, LSD, MK-ULTRA, Tim Leary, Ken Kesey and the Merry Pranksters, THE NET exposes conspiracies and upheavals, secrets and cover-ups along the way.

English: Industrial Society and Its Future.pdf

French: La Societe Industrielle Et Son Avenir.pdf

Şeytan Tüyünden Resimler: Mutaf

Mutaf ‘Karabasan’ (2020)

Gün geçmiyor ki genç çizerlerle karşılaşmayalım, son zamanlarda Cehennem tasvirleriyle dikkat çeken yeteneklerden biri de Mutaf. Kendini en iyi çizgilerle ifade ettiğini dile getiren sanatçı daha çok illüstratif grafik işleriyle biliniyor. Hayal dünyasından yarattığı fantastik karakterler kimi zaman ürkünç, kimi zaman sempatik halleriyle şimdiden kendine seçkin bir kitle oluşturmuş durumda. Karmaşık kompozisyonlarına eşlik eden grotesk hikayeler, bizleri karanlık diyarlara götürüyor. Huzursuz çizgilerle betimlenmiş bu hikayeler, içinde yaşadığımız dijital-çağın tüm kasvetini ve hastlalıklarını gözlerimizin önüne sererler, aşırı uyarılmadan sinirleri aşınmış bir pişmiş kelle bilgisayar odasında ruhunu teslim etmektedir, üzerinde madalyalar üniformalı bir figür ise kaybettiği insanlığını tabiatta aramaktadır; kaza, yaralanma, çarpışma ve felaketler sanatçının bolca kullandığı temalardan. İnsana içkin envayi çeşit deliliği tüm çıplaklığıyla resmetmekten çekinmeyen Mutaf aynı zamanda müzik sahnesinin de ilgisini çekmişe benziyor. Make Mama Proud gibi Rock’n Roll grupları için hazırladığı illüstrasyon işlerinde becerisini tüm incelikleriyle gözler önüne seriyor. Sanatçı aynı zamanda 2020 yılında İstanbul’da ‘Neşeli Günler’ isimli ilk kişisel sergisini açmıştır.

Mutaf ‘Neşeli Günler’ Big Baboli Sergi Afişi, 2020 İstanbul


Mutaf ‘Deadly Notes & End of a City’ serigraphy (2020)

Not a day goes by that we don’t meet young talents. Mutaf is one of the artists who have recently attracted attention with his portrayals of Hell. He says that he expresses himself best in drawings, the artist is mostly known for his illustrative graphic works. The fantastic characters he created from his imagination have already created a distinguished audience for themselves, with their sometimes frightening and sometimes sympathetic states. The grotesque stories accompanying his complex compositions take us to dark lands. These stories, depicted in restless lines, reveal the sickness of the digital-age we live in, a baked head whose senses have been corroded from overstimulation is about to surrender its soul in the computer room, while a human in uniform with his medals on is searching for his innocence in nature; accidents, injuries, collisions and disasters are among the themes that the artist uses profusely. Mutaf, who does not hesitate to draw all kinds of madness inherent in human being, is also an artist who has attracted the attention of the music scene. His illustration works for rock’n’roll bands such as Make Mama Proud reveal all the subtleties of his art. At the same time, the artist opened his first personal exhibition titled ‘Happy Days’ in Istanbul in 2020.

Make Mama Proud – The Fall
Don’t forget to check more Mutaf !


Noirceur en Couleur: Jaky La Brune

Artist Portrait : Jaky La Brune

Jaky La Brune est une plasticienne normande vivant et travaillant à Paris depuis 2012. C’est en réalisant des pochettes d’albums qu’elle découvre la peinture. Celle-ci ne la quittera plus. Ses principaux thèmes tournent autour du questionnement sur l’identité et des émotions humaines. Ses peintures naissent d’histoires inspirées de ses tourments, une sorte de psychanalyse à travers les formes et les couleurs. La toile continue à vivre à travers l’imagination et l’interprétation libres de l’observateur. C’est à ce moment-là que son travail artistique prend tout son sens.

Découvert et proposé par Bernard Laurent-Zopf

Jaky La Brune is a visual artist from Normandy living and working in Paris since 2012. It was while making album covers that she discovered painting. This will never leave her. Her main themes revolve around the questioning of identity and human emotions. Her paintings are born from stories inspired by her torments, a kind of psychoanalysis through shapes and colors. The canvas lives on through the free imagination and interpretation of the viewer. This is when her artistic work takes on its full meaning.

Shamatic Power : Jaky la Brune

Blackness in Color

Written and Prepared by Bernard Laurent-Zopf

If we suddenly decide to go for a walk in the head of Stéphane Blanquet, we can come across a doorway to the multiple heads of Jaky La Brune. To be more clear and understandable, if we are going to pay a visit to the current exhibition devoted to the artist/painter/illustrator Stéphane Blanquet “Dans les Têtes de Stéphane Blanquet” at the Halle Saint-Pierre in Paris, we must meet the masks and painted characters of the painter Jaky la Brune.

This painter is part of “Tranchée Racine” which is an artistic manifesto initiated by Stéphane Blanquet. Originally a publication of graphic images bringing together an international group of artists, it is transformed into an exhibition from May 19, 2021 to January 2, 2022, to accompany Stéphane Blanquet‘s monograph. “Tranchée Racine” which is therefore also a publication, a giant graphic tabloid (47.5 x 66 cm) of 12 pages, is sold at the sweet price of 5 euros. It presents, over its 42 issues, more than 500 works and brought together.

“Artistes viscéraux, généreux, hypnotiques, obsessionnels, ils viennent de tous les courants et contre-courants. Agitateurs rebelles, bruyants, cruels, généreux, non-conformistes”. 
Ils sont du monde entier.

Si on décide tout d’un coup d’aller faire un tour dans la tête de stéphane blanquet, on peut tomber au détour d’une porte sur les multiples têtes de Jaky La Brune. Pour être plus clair et compréhensible, si on va faire une visite à l’exposition actuelle consacrée à l’artiste/peintre/Illustrateur Stéphane Blanquet “dans les têtes de stéphane blanquet” à la Halle Saint-Pierre à Paris, on se doit de rencontrer les masques et personnages peints de la peintre Jaky la Brune.

Cette peintre fait partie de “Tranchée Racine” qui est un manifeste artistique initié par Stéphane Blanquet. A l’origine édition d’images graphiques fédérant une internationale de dessinateurs, elle se transforme en exposition du 19 mai 2021 au 2 janvier 2022, pour accompagner la monographie de Stéphane Blanquet. La tranchée racine qui est donc aussi une publication, un tabloïd graphique géant (47,5 x 66 cm) de 12 pages, est vendu au doux prix de 5 euros. Il présente, au fil de ses 42 numéros, plus de 500 œuvres et rassemble des “Artistes viscéraux, généreux, hypnotiques, obsessionnels, ils viennent de tous les courants et contre-courants. Agitateurs rebelles, bruyants, cruels, généreux, non-conformistes“. Ils sont du monde entier.

“Cet esprit rebelle et libertaire est le lien entre tous ces artistes, une racine démultipliée, qui interroge notre rapport à la sexualité, à la mort, à la nature, à l’animal, au végétal, à la politique, à l’image ….  Leurs créations sont autant de possibles, de devenirs qui tissent leur relation dans un imaginaire ouvert“. 

Outre Jaky La Brune, il vous reste donc nombre d’artistes à découvrir.

“Visceral, generous, hypnotic, obsessive artists, they come from all currents and counter-cultures. Rebellious, noisy, cruel, generous, non-conformist agitators”. They are from all over the world.

Peınture Murale Réalısée Pendant Le Vernıssage De L’exposıtıon “La Tranchée Racine” À Parıs. (2021)

“This rebellious and libertarian spirit is the link between all these artists, a multiplied root, which questions our relationship to sexuality, death, nature, animals, plants, politics, images… Their creations are as many possibilities, becomings that weave their relationship in an open imagination”.

Jaky la Brune ‘Dans Les Tetes’ totem installation (2021-2022)

Et donc, au milieu de cette exposition collective rassemblant quelques-uns des artistes de “Tranchée Racine”, votre route risque de croiser celle de Jaky. En vérité, on ne peut pas l’éviter tant ses masques suspendus dans leur container/chambre s’adressent à vous avec agressivité et joie en même temps. Ils sont surmontés d’un totem haut en couleur qui vous attirera immanquablement. De plus, les murs extérieurs de leur maison/boite sont ornés de personnages peints qui assurent la garde avec la même violence et gaité. La troupe de ces créatures hybrides provient de la même tête, celle d’une plasticienne normande vivant et travaillant à Paris depuis 2012 répondant au nom parfait de Jaky La Brune. Sa grande force particulière est ce mélange de la souffrance sombre de ses personnages et de l’allégresse des couleurs très vives par laquelle ils émergent. C’est l’occasion idéale d’entrevoir le reste de son travail, et du coup, on a eu envie de lui demander ce qu’elle avait dans sa tête de brune.

“J’ai découvert la peinture en réalisant des pochettes d’album et des clips de musique. Les logiciels sur les ordinateurs ont dû à un moment me faire mal au crâne alors j’ai trouvé refuge dans les pinceaux et la peinture. Être en contact direct avec la peinture a été révélateur pour moi et je suis restée bloquée dedans comme une junkie“.

Jaky la Brune ‘Dans Les Tetes’ totem installation (2021-2022)

Besides Jaky La Brune, you still have a number of artists to discover.

And so, in the middle of this collective exhibition bringing together some of the artists of “Tranchée Racine”, your path may cross that of Jaky. In truth, we cannot avoid it as its masks suspended in their container/room address you with aggression and joy at the same time. They are surmounted by a colorful totem that will inevitably attract you. In addition, the exterior walls of their house/box are adorned with painted figures who stand guard with the same violence and gaiety. The troop of these hybrid creatures comes from the same head, that of a Norman visual artist living and working in Paris since 2012, answering to the perfect name of Jaky La Brune. Her great particular strength is this mixture of the dark suffering of his characters and the joy of the very bright colors through which they emerge. This is the perfect opportunity to glimpse the rest of her work, and suddenly, we wanted to ask her what she had in her dark head.

Jaky la Brune with one of her painting

“I discovered painting by making album covers and music videos. Computer softwares must have given me a headache at one point, so I found refuge in brushes and paint. Being in direct contact with the paint was eye-opening for me and I got stuck in it like a junkie.”

Jaky la Brune ‘Dans Les Tetes’ paintings (2021-2022)
Jaky la Brune ‘Dans Les Tetes’masks (2021-2022)

Jaky: “The creation of masks came later, but I find the same power as in painting: the mixture of materials, colors and the primitive aspect. It’s great to be able to decline your pictorial universe on other media, it enriches the spirit a lot! And then, my sister brings me fabrics from her travels, my mother gives me the jewelry she no longer wants and my grandmother sends me lace… I had to let me do something with all this mess! Sometimes communication is difficult in the family so it allows me to bond with my blood somewhere. (Hahaha) “.

Installation créée par Jaky La Brune dans l’exposition collection “Tranchée Racine” qui accompagne la monographie “Dans Les Têtes de Stéphane Blanquet”

Jaky : “La création de masques est venue après, mais je retrouve la même puissance que dans la peinture : le mélange des matières, les couleurs et l’aspect primitif. C’est super de pouvoir décliner son univers pictural sur d’autres supports, ça enrichit beaucoup l’esprit ! Et puis, ma sœur me ramène des tissus de ses voyages, ma mère me donne les bijoux qu’elle ne veut plus et ma grand-mère m’envoie de la dentelle… il fallait bien que je fasse quelque chose de tout ce bazar ! Parfois la communication est difficile dans la famille alors ça me permet de me lier à mon sang quelque part. (Hahaha)”.

“Généralement, je travaille la nuit avec un verre de porto dans une main et un pinceau dans l’autre. Et avec des documentaires sur des tueurs en série en fond pour m’enfermer dans une atmosphère sombre”.

Jaky la Brune

“Usually I work at night with a glass of port in one hand and a paintbrush in the other. And with serial killer documentaries in the background to lock me in a dark atmosphere.”

Jaky la Brune in her killer mood

“L’identité et les émotions sont mes thèmes principaux. On peut aussi retrouver des sujets tels que le sexe, la violence et la passion amoureuse dans mes peintures”. 

Jaky : “Une idée naît lorsque que ma sensibilité est touchée (en bien ou en mal) et que je n’arrive pas à expliquer avec des mots ce que je ressens. Parfois, j’ai l’impression d’exorciser ma tristesse ou ma colère. Créer et peindre me permettent de canaliser mes émotions et d’apprendre à vivre dans ce monde de brutes”.

Jaky : “J’aime me retrouver seule pour peindre mais j’adore aussi l’idée de pouvoir travailler avec d’autres artistes. On m’a proposé récemment de coudre des masques pour un spectacle de théâtre, on verra vers quoi ça me mène ! Je n’ai pas vraiment de projet d’avenir, je ne regarde pas aussi loin devant moi”.

On a demandé à Jaky de partager avec nous un/une artiste qu’elle aimait. Jaky : “tschabalala self est une artiste très inspirante. J’adore son travail sur les corps humains et sa façon de mixer les textiles sur toiles”.

Et on n’a pas résisté à lui poser cette question ultime : D’où vient ce nom génial ? Jaky : “Je suis heureuse de savoir que mon nom trouve des admirateurs mais je ne sais pas d’où ça vient… Je demanderai à ma maman“.

Alors, bien sûr, si vous pouvez passer dans le coin de la Halle Saint-Pierre, ne vous privez surtout pas du pur plaisir d’aller voir les masques et peintures de cette brune Jaky et d’entrer un peu dans sa tête. Parce que, comme de bien entendu, c’est toujours mieux en vrai.

Jaky La Brune ‘Gorge Diable’

“Identity and emotions are my main themes. You can also find subjects such as sex, violence and love passion in my paintings”.

Jaky: “An idea is born when my sensitivity is touched (for good or bad) and I can’t explain in words what I feel. Sometimes, I feel like I’m exorcising my sadness or my anger creating and painting allow me to channel my emotions and learn to live in this world of brutes”.

Jaky: “I like being alone to paint but I also love the idea of ​​being able to work with other artists. I was recently asked to sew masks for a theater show, we’ll see what that leads me to. lead! I don’t really have a plan for the future, I don’t look that far ahead of me”.

We asked Jaky to share with us an artist she loved.

Jaky: tschabalala self is a very inspiring artist. I love her work on human bodies and her way of mixing textiles on canvas”.

And we couldn’t resist asking her this ultimate question: Where does this awesome name come from?

Jaky: “I’m happy to know that my name finds admirers but I don’t know where it comes from… I’ll ask my mum”.

So, of course, if you can pass by the corner of the Halle Saint-Pierre, do not deprive yourself of the pure pleasure of going to see the masks and paintings of Jaky Brune and getting into her head a little. Because, of course, it’s always better in real life.

Original Article by Bernard Laurent-Zopf /

Translated for general reader from French to English by Lopcuk webzine

Artist’s Portrait : Jaky La Brune

Zapatista’lardan Mesaj: Savaştan Geriye Toprak Kalmayacak




(Rus ordusunun Ukrayna’ya istilası üzerine)

2 Mart 2022

Yaşam Bildirgesini imzacıları

Altıncı Ulusal ve Uluslararası Yaşam Bildirgesi

Sevgili yoldaşlar,

Avrupa dediğiniz coğrafyada şu anda neler olup bittiğine dair bildiklerimizi ve düşüncelerimizi sizlere aktarmak istiyoruz.

Saldıran bir güç var, Rus ordusu. Her iki taraf için de büyük sermaye çıkarları tehlikede. Şu anda bazı tarafların hezeyanları ve sinsi ekonomik hesapları yüzünden zarar görenler, Rusya ve Ukrayna (ve belki de yakın zamanda, yakın veya uzak diğer coğrafyaların) halklarıdır.

ABD ordusunun öncülüğündeki çokuluslu Irak işgali başladığında (neredeyse 19 yıl önce), bu savaşa karşı dünyanın her yerinde seferberlik çağrısında bulunuldu. Aklı başında hiç kimse işgale karşı çıkmanın Saddam Hüseyin‘in yanında yer almak olduğunu düşünmedi. Şimdi aynı olmasa da benzer bir durum söz konusu. Ne Zelenski ne de Putin. Savaşa Hayır.

Bu iki taraftan birini desteklemeye karar veren birçok hükümet bunu ekonomik hesaplarına göre yapmıştır. Aldıkları kararda hümanist bir kaygı güdülmemiştir. Bu hükümetler ve onların “ideologları” için müdahaleler/işgaller/yıkımlar iyi veya kötü olarak ikiye ayrılmaktadır. İyi olanlar destekçileri tarafından gerçekleştirilenler, kötü olanlar ise düşmanları tarafından gerçekleştirilenlerdir. Putin’in Ukrayna’nın askeri işgalini haklı çıkarmaya yönelik canice argümanına tutulan alkışlar, aynı sözlerle, başka halkların büyük sermayenin işine gelmeyen işgalini haklı çıkardığında bir ağıt haline dönüşecektir.

“Neo-Nazi zulmünden” kurtarmak ya da komşu “uyuşturucu devletlere” son vermek için başka coğrafyaları da istila edecekler. Ardından Putin’in “Bölgeyi nazilerden arındıracağız” sözlerini (veya bunun benzeri bir söylemi) tekrarlayacaklar ve eylemlerini bol bol “halklarının güvenliği” bahanesini kullanarak açıklayacaklardır. Rusya’daki yoldaşlarımız diyor ki: “Rus bombaları, roketleri, mermileri Ukraynalılara doğru uçuyor ancak onlara siyasi görüşlerini ve konuştukları dili sormuyor” ama onların ve diğerlerinin “uyruğunu” değiştirecek.

“Batı’daki” büyük sermayaler ve onları elinde tutan hükümetler arkalarına yaslanıp durumun kötüye gidişini izlediler, hatta durumu teşvik ettiler. İşgal başladığında ise, Ukrayna’nın direnip direnmeyeceğini görmek için beklediler ve hangi sonucun hangi çıkarlarına hizmet edeceğini hesapladılar. Ukrayna direnince, daha sonra geri alacakları “yardımları” yapmaya başladılar. Ukrayna’nın direnişine şaşıran sadece Putin değildi.

Bu savaşın kazananları, fethetme, yok etme/yeniden inşa etme, yani yeni mal ve tüketici, insan pazarları yaratma fırsatını değerlendiren büyük silah konsorsiyumları ve büyük sermayelerdir.

İlgili tarafların medyada ve sosyal ağlarda yaydığı bilgilere –“haber” diye sundukları şeylere – veya jeopolitik uzmanların aniden arttığı bu ortamda “analizlere” ve Varşova Paktı ve NATO’dan medet umanlara başvurmak yerine, bizim gibi olanlara, Ukrayna ve Rusya’da yaşam mücadelesi verenlere ulaşmaya ve onlara sormaya karar verdik.

Altıncı Zapatista Komisyonu birkaç denemeden sonra Rusya ve Ukrayna dedikleri coğrafyalarda direniş ve isyan halinde olan aile fertlerimizle temas kurmayı başardı.

Kısacası, özgürlük bayrağını da yükselten bu aile fertlerimiz dimdik ayaktalar: Ukrayna’da, Donbas’ta direniyor; Rusya’da, sokaklarda ve alanlarda isyan ediyorlar. Rusya’da savaşı protesto ettikleri için tutuklanıyorlar ve dövülüyorlar. Ukrayna’da Rus ordusu tarafında öldürüyorlar.

Savaşa HAYIR demenin yanında halkına zulmeden hükümetlerle “ittifakı” reddetmek onları birbirleriyle ve onları bizimle birleştiriyor.

Her iki taraftaki karışıklık ve kaosun ortasında, görüşlerine sıkı sıkıya bağlılar: özgürlük mücadeleleri, sınırları ve ulus devletlerini reddetmeleri ve sadece bayrakları değişen ezici güçler.

Onlara elimizden geldiğince destek olmak görevimizdir. Bir söz, bir resim, bir ezgi, bir dans, havaya kaldırılan bir yumruk, bir kucaklama -uzak coğrafyalardan bile olsa- onların yüreklerine cesaret verecektir.

Direnmek, vazgeçmemek ve üstün gelmektir. Bu aile fertlerine direnişlerinde, yani yaşam mücadelelerinde destek olalım. Hem onlara hem de kendimize bunu borçluyuz.

Bu nedenle, henüz bunu yapmamış olan ulusal ve uluslararası Komisyon birimlerini programlarına, coğrafyalarına ve usullerine göre savaşa karşı ve özgür bir dünya için kendi coğrafyalarında savaşan Ukraynalılar ve Ruslara destek için gösteri yapmaya çağırıyoruz.

Ayrıca Ukrayna’daki direnişe maddi destek çağrısında bulunuyoruz. Banka hesaplar bilgileri zamanı gelince tarafımıza bildirilecektir.

Zapatista Ulusal Kurtuluş Ordusu Altıncı Komisyonu da kendi çağrısına uyup Rusya ve Ukrayna’da savaşla mücadele edenlere yardım gönderecektir. Ukrayna’da direnenleri desteklemek için ortak bir ekonomik fon oluşturmak üzere SLUMIL K’AJXEMK’OP‘taki aile fertlerimizle de iletişime geçilmiştir.

Eğilmeden, haykırıyoruz ve haykırmaya ve talep etmeye çağırıyoruz: Rus Ordusu Ukrayna’dan Çık.

Savaş hemen durmalı. Devam ederse ve beklendiği gibi şiddeti artarsa, o zaman belki de savaştan sonra toprağa anlam verecek kimse kalmayacak.

Güneydoğu Meksika dağlarından.

İsyancı Ast Komutan Moisés Ast Komutan Galeano

Zapatista Ulusal Kurtuluş Ordusu Altıncı Komisyonu.

Mart 2022

İspanyolca’dan çeviren: Hazal Akbaş