Neo Rauch, eserlerinde kendi kişisel tarihinin, endüstriyel yabancılaşmanın politikasıyla olan kesişme noktalarının derinlerine iner. Resimleri toplumsal gerçekçilik etkilerini yansıtır, her ne kadar kendini bir sürrealist olarak tanımlamasa da çalışmaları Rauch’un Sürrealist Giorgio de Chirico ve René Magritte’e çok şey borçlu olduğunu gösterir. Hochschule für Grafik und Buchkunst Leipzig’de okuyan Rauch, Almanya’da Leipzig yakınlarındaki Markkleeberg’de yaşıyor ve New Leipzig School’da öğretmenlik yapıyor. Sanatçı aynı zamanda Galerie EIGEN + ART Leipzig/ Berlin ve David Zwirner, New York tarafından temsil edilmektedir.

Bir sanat tarihçisi olan Charlotte Mullins, açıklamasında Rauch’un resimlerinin bir hikaye anlatacakmış izlenimi uyandırdığını fakat yakından incelendiğinde izleyiciye sadece bilmeceler sunduğunu ifade eder; mimari öğeler miyadını doldurmuş, geçmişteki üniformalı adamlar yüzyılları aşarak insanları sindirir, nedeni açık olmayan mücadeleler gelişir, tarzlar geçici heveslerle değişir.

Resimlerinde stilizasyon, önermeler ve sonsuzluk dikkat çekicidir.

“Resmetme sürecini son derece doğal bir biçimde dünyayı tanıma yöntemi olarak görüyorum, neredeyse nefes almak kadar doğal. Görünürde neredeyse kasıtsız şekilde gelişiyor. Bu ağırlıklı olarak konsantre bir akış süreciyle sınırlı. Bilinçli olarak bu yaklaşımdaki masumiyeti baltalayabilecek katalitik etkiler üzerinde düşünüp taşınmaktan kaçınıyorum çünkü hatlarda örnek yoluyla belli bir dereceye kadar netlik göstermek istiyorum. Kendimi zaman nehrinde bir tür sığamsal bir filtre olarak görüyorum…”

Rauch, New Leipzig School’un bir parçası olarak görülmekte ve çalışmaları Komünizmin Toplumsal Gerçekçiliğine tabi bir tarzda nitelendirilmektedir. Özellikle Amerikalı eleştirmenler onun çağdaş tarzındaki Post Komünist Sürrealizmi görmeyi tercih etmektedirler. Fakat Rauch herkesten daha çok Doğu-­Batı ressamı olarak tanınmaktadır. Rauch, hem Varşova Anlaşması hem de Batı dünyasının modern mitlerini bir araya getirir. Figürleri Amerikan Çizgi Roman-estetiğini komünizmin Toplumsal Gerçekçiliği ile buluştuğu bir planda resmedilmiştir. Rauch, sanatsal yayın Texte zur Kunst’da yeni-Alman muhafazakarlığı akımına örnek gösterilmiştir.

Organizatörlerinden biri Roberta Smith (New York Times yazarı) “Soğuktan gelen ressam”la ilgili makalesiyle Rauch’un eserlerinin Amerika’da büyük coşkuyla karşılanmasını sağladı. 2007’de Rauch, New York’taki Metropolitan Müzesi’nin Modern Sanat kanadının ek katında sergisi için özel bir seri çalışma yapmıştır. Bu özel serginin adı “Para”. Rauch bunu Para’nın zihninde oluşturduğu çağrışımlardan aldığı keyifle açıklar ve “Para” çalışmalarında özel bir niyeti olmadığını ama herhangi birinde herhangi bir anlamı uyandırabileceklerini söyler.

“Metropolitan sergisi ile ilk anlaştığımızda müze atmosferi ile ilgili bir çalışma şekli düşündüm. Ama hemen farkettim ki stüdyomdaki “ Witches Circle’dan imgeler”le, tamamen tematik bir şekilde meydana çıkan şeylerden daha çok ilgileniyordum. Onları “imgeler” olarak adlandırmak karakterimi yansıtıyor – ilhamdan üstünler ve bilişsel kararlar harekete geçerken içsel imgelerin ortaya çıktığı anlardan fırlıyorlar. Bu şekilde keşfettiğim herşeyi kabul etmekten başka şansım yok.”

“Para” çalışmaları:

• Jagdzimmer (Avı’nın odası), 2007
• Vater (Baba), 2007
• Die Fuge (Füg/Boşluk), 2007
• Warten auf die Barbaren (Barbarları Beklerken), 2007
• Para, 2007
• Paranoia, 2007
• Goldgrube (Altın Madeni), 2007
• Vorort (Banliyö), 2007
• Der nächste Zug (Sıradaki Hamle/Sıradaki Çizim), 2007
• Die Flamme (Alev), 2007

“Para” için üretilen eserler üç öğeyle karakterize edilir; pre­komünist kentsel­düşüncelilik, komünist Toplumsal Gerçekçilik ve idealize edilmiş bir kırsal. Diğer yandan para­normal, para­doks ya da para­noya gibi kelimelerle bağlantılı çağrışımlar yapan bir örnek. Sistem bağlantısı içinde okunabilir, örneğin Paranoia gibi bir resim hermetik bir odada bilişsel teorileri yansıtabilir.

Rauch’un içinde doğduğu şehir Leipzig, Leipzig Ticaret Fuarı sayesinde tarihi bir ticaret şehri olarak bilinir. Die Wende’ye (Değişim) kadar varan popüler direnişin merkezi olan Leipzig gibi bir ticaret şehrinde kentsel­ düşüncelilik ayrıca kendini komünizm içinde ifade eder. Rauch, Doğu Almanya’da komünizm tarafından ezilmiş pre­komünist sivil toplum hayatının karakterleri ve imgelerini kullanır. İdeolojilerin bu yıkıcı güçleri belki de Rauch’un kendi eserlerini, yıkıldığı sanılan kentsel burjuvazi düşüncesinin şekillendirdiği haliyle kültürel görecelik hatrına güçlü cümlerlerle açıklamayı reddetme nedenidir.

---

Mechanic of Dreams

Interview by David Molesky, Juxtapoz mag. 2019

Neo Rauch once expanded a variation on Descartes famous meditation and said, “I dream therefore I am.” In an era where thinking is often outsourced to computers, dreaming is an activity intrinsically human. Dreams can magically leave us feeling simultaneously connected to universes of time—present, past, and future.

Neo Rauch’s work stands before us like a portal that links our era with all of its Postmodern confusion back to a time when fairy tales served as plausible short stories. With feet firmly rooted in his native Saxony, Rauch engages an ethereal undercurrent of symbol and storytelling.

Neo Rauch has often said that his overall mission is to re-enchant the world and take off where the Romantics left off. In reading many of his previous interviews, one gets the sense that Rauch engages a spectrum of pre-Enlightenment and Romantic occult wisdom. He mentions the Akasha, bursts of pantheism, time continuum, and Caspar David Friedrich’s Monk by the Sea as representing the awareness of one’s placement within a grand design.

Allowing hypnagogic visions to guide his foray into new compositions, Rauch works mostly in stream-of-consciousness with no preliminary drawing. Flowing from his trance state, the painting takes on a life of its own. Rauch spoon-feeds his creature-like creations from brushes held by large, clumsy-looking gardening gloves with paint he mixes on the floor in containers before his canvases. He keeps a schedule like a factory worker: 9 AM–7 PM, five days a week, working on three to five large canvases at a time. On the weekend he lets the paint dry, takes a break from the studio, and spends time with his family working in his garden. 

For three decades, Rauch’s efforts have resulted in his own distinct world populated by humans and humanoid subjects that he refers to as his paintings’ personnel. These characters interact in an atmospheric space that challenges us with scale change, perspective shifts, and intense passages of color. The integration of historical architecture and dress, with the special effects of science fiction, spans the viewpoint across different eras of human history.

Neo Rauch was raised by his grandparents in Aschersleben after a train accident put an early end to the lives of his young parents, who at 19 and 21, were both still art students. Rauch would later attend his parents’ alma mater, Hochschule für Grafik und Buchkunst Leipzig (Leipzig Academy of Visual Arts), receiving an MFA and becoming a professor there from 2005–2009. Having remained in Leipzig his entire adult life, Rauch feels a deep connection to the intellectual and creative legacy of the region’s terroir. Since the early ’90s, Rauch has made a top floor studio space in an old cotton mill the epicenter of his creative activities, with his wife, casein painter Rosa Loy, working in another studio just across the hall.

Twenty-five years ago, Rauch had his first solo exhibition with Eigen+Art, which is still his principal gallery in Europe. At the turn of the millennium, he was picked up by New York gallerist David Zwirner, followed by a solo show at the Metropolitan Museum of Art in 2007. When Rauch turned 50 in 2018, he was given a retrospective exhibition, titled Dromos, that filled all four floors of the Museum de Fundatie in Zwolle, Netherlands. This past summer, Rauch and Loy designed the costume and set for the Bayreuth Festival’s production of Wagner’s Lohengrin, which will continue to be staged for the next three summer festivals. Reopening this April at The Drawing Center in Manhattan, an exhibition traveling from the Des Moines Art Center, will feature 170 drawings by Rauch on A4 standard paper.

Over the Holiday break, Rauch was able to squeeze in an interview with Juxtapoz as he prepares for a solo exhibition opening March 26, 2019 at David Zwirner’s new gallery space in Hong Kong. David Molesky fired off a set of questions hoping to gather insight into the mind and process of the most epic painter hailing from Eastern Germany. ––Juxtapoz 

David Molesky: I felt so fortunate that I was able to see your exhibition, Dromos. Retrospectives are an unprecedented opportunity for an artist to reflect and to make comparisons between images. What was the takeaway realization upon seeing your work filling the Museum de Fundatie in Zwolle, Netherlands? 

Neo Rauch: It was like a family reunion, a great homecoming with touching moments of reuniting and recognition. A few of the pictures I had not seen for a long time, and all—really all, even the older ones, somehow aged well.

Also, the interlocking of images from two decades does not seem abrupt or inorganic at any point; on the contrary, everything harmonizes in the most excellent way without giving up tension.

It is inevitable that an artist who has worked prolifically for decades will find some repetition and certain aspects that are continuous. Despite a stated resistance to analyzing your pictures, are there any patterns in your narratives which you cannot avoid noticing?

Certainly, there are recurrent patterns. Above all, probably the fact that the interactions of my characters are caught in a state of limbo; that they never really connect or even maintain eye contact. Also, I avoid, with very few exceptions, the eye contact between figures and viewer. I always perceive such stagings as indecent.

In addition, there may be props, such as the burning backpack or cannons, which appear directly or in modified form again and again. Architectural elements, such as factory chimneys and church towers, are also found again and again over the decades, as well as clouds of smoke! No smoke without fire.

It’s exciting that you recently translated your theater-scaled paintings into the third-dimension of opera. How has the opportunity to design costume and sets for Lohengrin affected your approach to painting? And how sensational that this has sparked a collaborative process with your wife Rosa Loy! I love that you stated, “It was easier than driving in the car together.” Will you collaborate on future projects?

This is not yet foreseeable; the impressions left by the stage design are still too fresh to serve as a mold for pictures. They have to cure first. The effect of the light in the room has, in any case, addressed the painter directly, and it remains to be seen how and if this experience is reflected on the canvases.

Yes, working with Rosa is indeed a great pleasure. She is very nimble—in the head and with the eyes—and thus, fills a fatal gap that gapes on my part. For the time being, there are no stage projects on the horizon, with the exception of our further work on Bayreuth Lohengrin.

I am looking forward to seeing your exhibition Neo Rauch: Aus dem Boden/From the Floor when it comes to The Drawing Center in Manhattan. How do you use drawing in your practice? I would imagine drawings, which are not preliminary, could be used as exercises to help you feel out various sensibilities, like what you’ve called “the moment prior to excess.” Ms. Loy must be helpful navigating these regards. She is an exceptional painter in her own right, and I’ve heard the only person you allow into your creative process?

As part of my work, the drawing is considered a kind of by-catch; she gets into the net, yet the hunt was meant for larger prey. These are, at best, finger exercises, which I complete in a trance-like state, and which take place in the run-up to a canvas project. However, they do not prepare them directly, but only charge the space between me and the canvas atmospherically. Yes, Rosa is actually the only person whose advice and help I ask for when needed. One should be picky and careful in this regard.

You’ve described that your initial motivation in beginning a composition comes from dreams or hypnagogic visions that can sometimes be as vague as a concept or a phrase. What techniques or rituals do you engage in to encourage yourself to remain in these kinds of mindstates? 

I derive my pictures directly from dreams only in very rare cases. Rather, I try to simulate the mechanics of a dream event. That is, I go before the picture on the sloping path of free-flowing imagining. Gravity eventually brings things together, creating a common sound. The rational can assist at best. When she takes over the direction, propaganda or journalism arise.

I am very interested to know more about your view of universal processes and their relation to the collective unconscious. Could you direct me to concepts that might deepen my understanding of how paintings work to bring re-enchantment to the world? 

If one agrees that painting penetrates into spaces in which concepts become blurred and words lose their competence, then one accepts the management of undercurrents that unfold their own magnetism.

Julien Green, for example, described very clearly how the perception of a ray of light falling on an armchair became the starting point of an entire novel. The creative person differs from someone acting creatively, in that they become the medium through which something wants to speak to us.

As your work is celebrated more and more, society will inevitably want to find a message in your enigmatic paintings. What might you hope can be gleaned through your life project as a painter?

If it were possible to help a few people to suspect that under the concrete of reality a life pulsates, which forms branched mycelia and suddenly comes to the surface in the form of a work of art, then much would have been gained.

Art is unpredictable and eludes appropriation; it is a phenomenon that amazes us and should awaken a certain reverence for the possibilities of the creative. It is a gift and a miracle, and thus, the absolute opposite of what political commissars and ideologues want to make of it.

Having spent your entire life based in Leipzig, the largest city in the German state of Saxony, I am particularly intrigued by your sense of pride for this region and your engagement with its rich history of intellectual and artistic pursuits. In researching for this interview, I learned that the composer Wagner and the philosopher Nietzsche hail from Saxony. Through one of your interviews I also discovered Novalis, the great Romantic writer was also from Saxony. What common point of inspiration might foster like-minded creatives from this region?

It should by no means go unnoticed that Max Beckmann was born in Leipzig, and that J.S. Bach worked in the city as Thomaskantor (the music director of an internationally known boys’ choir founded in Leipzig). The cultural humus on which one could found their workshop here is so dense and nutrient-rich. The connecting element that led to this condensation may be atmospheric. Climatic conditions conducive to creative activity could also play a role. I just do not know. 

You are known internationally for your work as an individual artist, as well as for your position as a leading member of the New Leipzig School of painting. Tell me a little about how this community has supported each other and grown together. Has your role as the leading figure in this art community helped nurture your own work and sense of purpose?

The “New Leipzig School” is a term that emerged independently and outside of our consciousness as painting contemporaries. This label was pinned to us and did not appeal or seem fitting to everyone. Basically, it referred to the fact that in Leipzig, painting was still taught on a high figurative level, even though most “experts” in the early ’90s thought to abolish the utilization of brushes after 40,000 years. Painting was considered obsolete by these cretins, and those who nevertheless turned to it could be sure of their contempt and ignorance. In this respect, these years were a healing retreat, in the course of which it came to a thinning of the people, as only the real painter could resist the temptation of electronic cabinets and those of conceptualist seminars.

In any case, working in this blind spot was beneficial to my work, although the feeling of being marginalized was already gnawing at my pride. My first big personal exhibition with Judy Lybke at the gallery Eigen+Art in 1993 was a commercial flop, although the pictures were great! Only that at the time, the only people who saw it that way were Rosa, Judy, and me.

What will you be showing for your upcoming exhibition at David Zwirner in Hong Kong? What new developments have you explored in this new body of work, and are there any aspects of this work that have come about in consideration of the location?

There will be eight large (nearly 10’ x 9’) and seven small “handbag-sized” pictures. Whatever is new to them, new to my standards, that is, will only come to me much later. I am still too entangled in the sometimes agonizing development of these canvases to be able to attest to them a peculiarity. Also, the location of the presentation did not play a major role, yet rather an underlying one.

Neo Rauch’s Aus dem Boden / From the Floor will be on view at The Drawing Center, NYC, from April 12—July 28, 2019. 

Resource: Juxtapoz magazine

---

Neo Rauch (born 18 April 1960, in Leipzig, East Germany);  is a German artist whose paintings mine the intersection of his personal history with the politics of industrial alienation. His work reflects the influence of socialist realism, and owes a debt to Surrealists Giorgio de Chirico and René Magritte, although Rauch hesitates to align himself with surrealism. He studied at the Hochschule für Grafik und Buchkunst Leipzig, and he lives in Markkleeberg near Leipzig, Germany and works as the principal artist of the New Leipzig School. The artist is represented by Galerie EIGEN + ART Leipzig/Berlin and David Zwirner, New York.

Rauch’s paintings suggest a narrative intent but, as art historian Charlotte Mullins explains, closer scrutiny immediately presents the viewer with enigmas: “Architectural elements peter out; men in uniform from throughout history intimidate men and women from other centuries; great struggles occur but their reason is never apparent; styles change at a whim.”

In painting “Characteristic, suggestion and eternity” are important marks of quality.

I view the process of painting as an extraordinarily natural form of discovering the world, almost natural as breathing. Outwardly it is almost entirely without intention. It is predominantly limited to the process of a concentrated flow. I am deliberately neglecting to contemplate all of the catalytic influences that would have the power to undermine the innocence of this approach because I would like to express a degree of clarity in these lines by way of example. I view myself as a kind of peristaltic filtration system in the river of time …

Rauch is considered to be part of the New Leipzig School and his works are characterized by a style that depends on the Social Realism of communism. Especially American critics prefer to recognize in his contemporary style a post communist Surrealism. But more than anyone Rauch is recognized as an East-West painter. Rauch merges the modern myths of both the Warsaw Pact and the Western world. His figures are portrayed in a landscape in which an American Comic-Aestheticism meets the Social Realism of communism. In the art publication Texte zur Kunst (Texts about Art, number 55), he was defined as an example for a new German neo-conservatism.

In the US, Roberta Smith, art critic for the New York Times, called attention to Rauch’s work in 2002 with an article about the “painter who came in from the cold.” In 2007, Rauch painted a series of works especially for a solo exhibition in the mezzanine of the modern art wing at the Metropolitan Museum in New York City. This special exhibition was called “Para.” Rauch explains that he enjoys the associations the word “para” evokes in his own mind, and says that his works at “Para” have no particular intention, but that they could signify anything to anyone.

When I first agreed to do the Met exhibition, I thought about a way of working that would be about the nature of a museum. But straight away I realized that I was much more interested in those “visions from the Witches Circle” in my studio than I was in coming up with things in a purely thematic way. Calling them “visions” reflects my personality—they precede inspiration and spring from the moment when internal images appear at the prompting of intellectual decisions. I have no choice but to accept everything that I discover in this way.

Works for “Para”:

• Jagdzimmer (Hunter’s room), 2007
• Vater (Father), 2007
• Die Fuge (The Fugue/The Gap), 2007
• Warten auf die Barbaren (Waiting for the Barbarians), 2007
• Para, 2007
• Paranoia, 2007
• Goldgrube (Gold Mine), 2007
• Vorort (Suburb), 2007
• Der nächste Zug (The Next Move/The Next Draw), 2007
• Die Flamme (The Flame), 2007

The works created for “Para” are characterized by three elements: a pre-communist civic-mindedness, communist Social Realism, and an idealized countryside. On the other hand, it’s a prefix which evokes associations like para-normal, para-dox or para-noia.
It may be read in a system connection, for example a picture like Paranoia reflects the cognitions theory in a hermetic room.

Leipzig, Rauch’s city of birth, is known historically as a city of trade through its association with the Leipzig Trade Fair. This civic-mindedness of a trader’s city also expressed itself under communism where Leipzig was the center of popular resistance that led to Die Wende. Rauch uses characters and images of life of pre-communist civil society that was oppressed by communism in the GDR. The oppression of communism and the total control of civic life under the rule of communist ideology is one of the elements of Rauch’s work. The destructive powers of ideologies is perhaps the reason why Rauch refuses to interpret his own work as a powerful statement in favor of a cultural relativism that characterized the civic bourgeois thought that was destroyed.

Resouce: wikipedia

---

Murat Göç / Albemuth Özgür Basın, Ekim 2005

Fotoğraf : Anıl Eraslan ‘Errors’ Serisi, 2010

Usulca kapattı sanal sohbet hologramını ve bir süre holografik sohbet arkadaşlarının birer birer boşalttığı odanın gerçek nesnelerle dolu gerçek görüntüsüne alışmak için gözlerini kırpmadan bekledi. Yavaşça döndü oturduğu (ya da uzandığı mi demeli) koltukta ve neredeyse hiç hareket etmiyormuş gibi dingin bir şekilde kapıya doğru baktı. “Daha yavaş hareket etmeliyim” diye düşündü, “yoksa kalbim yerinden fırlayacak. Daha sakin olmalıyım, ve kalbim de deli gibi çarpmaktan vazgeçmeli. Kapı çalıyor. Ne yapacağım şimdi ben?”.

Kapının çalması, hele içinde insan bulunan bir evin kapısının çalması belki siz okura son derece doğal gelecektir, ancak bundan yıllarca önce, isadan sonra 2031. ve Büyük Yıkım’dan sonraki 27. yılda, yani henüz serpintinin insanları evlerine hapsettiği zamanlarda, bir evin kapısının çalması ancak dehşetengiz simülasyonlarda yer alabilecek derecede inanılmaz bir olaydı. O yıllarda herkes yalnız yaşar, yalnız yer, yalnız uyurdu. Hükümet insanların sebebi ne olursa olsun evden çıkışını yasaklamış, savaş sonrası radyasyonundan korunmak için panjurların kapatılmasını ve internet ağının sürekli açık tutulmasını emretmişti. Tüm ihtiyaçlar pnömatik sistemler sayesinde evlere gönderiliyor, karşılığı insanların internet ağı üzerinden yaptıkları işlerle kazandıkları kredilerden düşülüyordu. Tüm insani ilişkilere, yakınlarla iletişim, romantik akşam yemekleri, okul arkadaşları ile kaçamaklar ve sekse internet ağı ile bulabileceğiniz holografik simülasyonlar vasıtası ile ulaşılabiliyordu.

İşte o zamanlarda, Büyük Yıkım başladığında henüz anne babası ile yaşayan ve öldükleri günden bu yana henüz hiçbir gerçek insan görmemiş ve duymamış olan kahramanımız dehşet içinde kapıya bakıyordu. En ufak bir ses çıkarsa yada nefes alsa kapıdan bir el uzanıp onu kaçamadan yakalayacakmış gibi öylece hareketsiz kendini ölümcül korkunun insanı varlığından endişeye sokan ellerine bırakmıştı. Ne yapacağını yada yapabileceğini bilmiyordu, sadece belirli belirsiz sesin dinmesini ve kapıyı çalan her kim ya da her ne ise bir an önce vazgeçmesini diliyordu. Ama kapı tekdüze bir ısrarla çalmaya devam etti. Sonunda, içindeki insancıl tarafın yok oluşa götüren merakı hayvani tarafının hayatta kalma üzere kurulu endişe ve korkusunu yenmeyi başardı. Kalktı yerinden ve yıllarca kullanılmadığı için artık neredeyse duvara sabitlenen kapının kilidini zorlukla çevirdi. Kapıyı açarken çıldıracak gibiydi, bir taraftan hemen o anda yok olmak istiyor, diğer taraftan göreceği şeyin merakı ile içi içine sığmıyordu. Kapıyı açtı, geriye çekildi ve dezenfektan spreyin yarattığı dumanın dağılmasını bekledi biraz. Şimdi dumanların arasında 30lu yaşlarda bir adam duruyordu, üzerinde çok uzun süreden beri giyilmediği belli olan ve aslına bakarsanız biraz da komik duran bir takım elbise vardı. Adam da kendisi gibi garip bir şekilde gözlerini kırpıyor, sanki görünenin çok ötesindeki bir boşluğa amaçsızca bakıyordu. Belli ki yıllarca sadece hologram görmekten yorulan gözler şimdi kendilerini gerçek bir insanın görüntüsüne alıştırmaya çalışıyorlardı.

“Merhaba” dedi adam tutuk bir şekilde, “kaç gündür evlerin kapılarını çalıp durduğumu söylesem inanmazsın”. Hala inanamıyordu olanlara zaten, karşısında kendisi gibi konuşan, terleyen, heyecandan ve belki de korkudan titreyen birisi vardı. Hologram değil, yazılım değil, kurgu değil gerçek bir insan, ne söyleyeceği, ne düşüneceği, ne yapacağı daha önceden belli olmayan tekinsiz bir varlık.

“Muhtemelen benim gerçek olup olmadığımı merak ediyorsun” diye devam etti karşıdaki. “Haklısın da aslında. Bu öteki simülasyon yazılımlardan birisi ya da bir rüya olabilir. Gerçekten sorulması gereken soru şu an yazılımı kimin kullandığı veya kimin rüyasında olduğumuz belki de. Sence fark eder mi?” Yanıt alamayınca kendisi cevabını verdi. “Aslında benim için fark etmez de. Bunu bilemeyecek kadar çok uzakta kaldı gerçek”.

İçeriye gir demek istedi ama diyemedi. Diğeri de hiçbir hamle yapmıyordu aslında içeri girmek için. İkisi de bu kadar yıldan sonra canlı birisini görmenin şaşkınlığı ve ne yapacağını bilememezliğin verdiği donuklukla öylece duruyorlardı.

“Günlerden beri evimin dışındayım” diye ısrarla konuştu kapıdaki. “Bunun nasıl bir duygu olduğunu asla bilemezsin. Serpinti olduğunu ya da kaldığını hiç sanmıyorum. Eğer hükümetin her gün söylediği gibi olsaydı ne ben ne de yolda, orada burada gördüğüm hayvanlar canlı kalabilirdi. Beri yandan artık ben bir hükümetin varlığından bile şüphe ediyorum. Günlerden beri açık bir şekilde kanunları çiğniyorum, dışarıdayım, önüme gelenin kapısını çalıyorum ama hiç kimse gelip de bana müdahale etmedi. Belki de, olur ya, hükümet bile kendinin gereksizliğini anlamış ve her şeyi otomatik bir sisteme, kendi kendine işleyen bir yazılıma devretmiştir. Bu kadar yazılımı zaten olsa olsa başka bir yazılım bir arada tutabilir bana sorarsan”.

Öyle çok konuşuyordu ki adam artık rahatsız bile olmaya başladığını düşündü. Birden bu komik geldi çünkü uzun yıllardan sonra ilk defa gerçek bir insan görüyordu ve o anda bile sessizliği ve yalnızlığı özlediğini hissetti. Bu bir sohbet ya da toplantı simülasyonı olsa tüm katılımcıları yazılımın içerisinden seçebilir ve böylece bu sabah kapısına dayanan gevezeler gibi sürprizlere karşı hazırlıklı olurdun. “İnsanoğlu” diye düşündü kendi kendine ve son derece içinden, “ne kadar da rahatsız edici olabiliyor bazen. Belki de yazılım işi o kadar da kötü değil. Belki de gerçekten başkalarına ihtiyacımız yok varolmak için ve istediğin her şeyi tasarlayabildiğin ve istemediklerini sonsuza kadar unutabildiğin bir dünya ancak bu şekilde mümkün olabiliyor. Belki de karşımdakinin distopya dediği benim ütopyam.”

“Haydi ne duruyorsun” diye böldü düşüncelerini kapıdaki heyecanla. “Sen de gel dışarıya. Birlikte gezelim ve keşfedelim bu cesur yeni dünyayı. Kim bilir bizim gibi kimler var bu dünyada öylece birilerinin kapılarını çalmasını bekleyen. Biliyor musun neyi fark ettim. Dışarıdan bakınca yaşadığımız bu binalar morgda ölülerin yattığı çekmece yığınlarını andırıyor. Dışarıda bir yerde mutlaka öldü sanılıp da morga konan bir sürü insan var. Haydi gel ve bu dünyanın yeni Adem ve Havvaları olmamıza izin ver”.

Bir an durdu ve düşündü. Hakikaten de cazip olabilirdi dışarıda olma fikri. “Ama” diye düşündü yine. “Dışarıda keşfedecek ne var ki”. Evinde bir uydu seti, sürekli internet bağlantısı, istediği an tüm ihtiyaçlarını görebileceği bir simülasyon arşivi ve hiç uğraşmadan yiyeceğini, giysilerini ve hatta gazeteyi ayağına ge tiren bir havalandırma sistemi vardı. Dünyaya gitmesine ve onu yeniden keşfetmesine gerek yoktu çünkü dünya zaten oradaydı, tüm hayatını geçirdiği 20 metre karelik odasındaydı. Ve güvenliydi, kapıdakine morg çekmecesi kadar soğuk gelen ona ama rahmi kadar sıcak geliyordu. Başta hayvani endişelerine üstün gelen insani merak yerini hayvani güvenlik duygusuna bırakmıştı yine. “Hayatta kalmalıyım” dedi kendi kendine derinlerde bir yerden, “sadece evimde iken güvenliyim. Başkaları benim ölümüm olabilir ancak. Evim bana bunu sağlıyor. Sonsuza kadar mutlu ve güvende olabileceğim bir hayat.” Ve ilk kez, kapıyı açtığı ve davetsiz misafirini gördüğü ilk andan itibaren ilk kez ağzını açtı ve biraz da ürkekçe “Özür dilerim” dedi. “Sanırım ben aradığınız kişi değilim.”

---

Bir Punk Rock şarkıcısı, müzisyen, aynı zamanda isyankar ruhlu bir sanatçı Birce; kendisine bizlerle paylaştığı çizimler için çok teşekkürler.

monxx art

1959 yılında Küba devriminin ardından, bir sinema tutkunu olan Fidel Castro Sanat ve Sinema Endüstrisi için Küba Enstitüsü’nü (ICAIC) kurdu. Hollywood’dan gelen filmlere ambargo uygulanıyordu ve Küba doğal olarak daha sosyalist filmlere, bununla birlikte, mali sebeplerden ötürü de Japon film kültürüne meyletti. Akira Kurosawa Batıda henüz keşfedilmesinden çok önce Küba’da biliniyorduı. Ulusal film üretiminin teşviki artırmasıyla devrimci Küba sinemasında ihtiyaçlar da arttı; bir grup sanatçı ve grafik tasarımcısı, afiş sanatı için yeni bir görsel dil yaratmak amacıyla bir araya geldiler. Alfredo Rostgaard, Eduardo Munoz Bachs, Rafael Morante, Antonio Fernandez Reboiro, René Azcuy ve Antonio Perez gibi sanatçıların afişleri kısa sürede dikkatleri üzerine çekti ve yerli-yabancı kültür sanat etkinliklerinde sergilenmeye başladı.

ICAIC afişlerinin tamamı üretim maliyeti düşük olması sebebiyle Küba’da yaygın olan serigrafi tekniğiyle basılmıştır. ICAIC binlerce film afişinin yanı sıra politik afişler ve daha sanatsal işler de bastı. Bir ICAIC afişinin boyutu her zaman 76 x 61 cm’dir. Bu boyut hala korunmaktadır. Buna ek olarak afişler tamamen el yapımıdır ve üzerlerinde bilgisayar müdahalesi yoktur. Mürekkep yağ bazlıdır ve afişlerin sergilenmeden önce en az 24 saat boyunca kuruması gerekir.

ICAIC afişlerinin dünya çapında beğeni kazanması Küba’daki kültürel ortamın da canlanmasına sebep olur, afişler zamanla devrimci kültürün vazgeçilmez parçaları haline gelirler. Susan Sonntag 1970’lerde Küba afişlerinin kültürlerini ticaret olarak tanımlamayı reddeden bir toplum için -çelişkili bir şekilde- de olsa reklamını yaptığını not düşer. Pratik ihtiyaçlara karşılık vermiyor olmalarından dolayı bu afişler, zamanla sanat aşkıyla yapılmış birer sanat eserine dönüşürler.

Eduardo Munoz Bachs : 1937 doğumlu Bachs, 1960 yılında ICAIC için ilk afişi olan Historias de la revolution‘u (Devrimin Tarihi, Tomas Goutierrez Alea) yapmadan evvel animasyon filmleriyle uğraşıyordu. Sonrasında Küba grafik tasarımı geleneksel yaklaşımlardan uzaklaştı ve zamanla kendi dilini oluşturmaya başladı. Bachs‘ın en sık kullandığı figürlerden biri Charlie Chaplin’di. Bunun sebebi ise Chaplin siluetinin evrenselliği ve grafik potansiyeliydi. Bachs, ölümünden hemen önce Chaplin’in Özgürlük Anıtı’na karşı verdiği mücadeleyi resmeden son afişini ise New York’taki Havana Film Festivali (2001) için hazırlamıştır.

Orijinal Metin: Juan Carlos Menez & Meeloo Gfeller, mollusk mag. #01

Türkçesi : Gökçe Mine Olgun

In 1959 after the Cuban social revolution, Fidel Castro, who was a film buff, created the ICAIC (Cuban Institute for Art and Movie Industry). The embargo sanctioned films coming from Hollywood, and Cuba naturally swayed towards more socialist films, but also, for financial reasons, towards Japanese film cul­ture. Akira Kurozawa was a name in Cuba long before the west discovered him. As the national film production boomed the pro­motion needs of the new revolutionary Cuban cinema increased. A group of artists and graphic designer was formed with the aim to create a new visual language for poster art. It didn’t take long before the posters by artists like Alfredo Rostgaard, Eduardo Munoz Bachs, Rafael Morante, Antonio Fernandez Reboiro, Rene’ Azcuy and Antonio Perez were highlighted and exhibited in national as well as international art events.

The posters by ICAIC were all printed in silkscreen – a popular technique in Cuba since it had low production cost and a unique experimental character. ICAIC printed thousands of film posters, but also political and more artistically oriented works. The size of an ICAIC poster always has been, and still is, 76 x 61 cm. Furthermore they are exclusively hand made without the invol­vement of computers. The ink is oil based and the posters need to dry at least 24 hours before being exhibited.
The worldwide recognition and the popularity of ICAIC posters transformed the cultural landscape in Cuba. It established the poster as a revolutionary cultural medium. Susan Sonntag (1970) writes that Cuban posters paradoxically promote culture in a society which refuses to define culture as merchandise. Since the posters lack practical needs, they become luxus objects, made simply for the love of art.

Eduardu Munoz Bachs : Born in 1937, Bachs worked with animation-films before he made his first poster in 1960 for the ICAIC film, Historias de la revolution (History from the revolution by Tomas Goutierrez Alea). From then on Cuban graphic design moved away from traditional conven­tions and formed its on visual language Bachs often used the Charlie Chaplin image becau­se of the universality and graphic potential of Chaplin‘s silhouette. Right before his death, Bachs created his last poster for the Havana film festival in New York 2001, a Chaplin vs the statue of Liberty collage.

source : Juan Carlos Menez & Meeloo Gfeller

Mollusk mag. #01, 2005

* ROLAND TOPOR, 1938 yılında Paris’te doğdu ve 1956-58 yılları arasında Paris’te sanat eğitimi aldı. Çizimleri ve animasyon filmleri ile uluslararası bir üne kavuştu. Kendisini GRAPHIS’in 133’üncü sayısında okurlarımızla buluşturduk veardından 151. sayıda yine kendisini konu alan ikinci bir makale yayınladık. Bu makalede gördüğünüz eserleri, Zürih’teki Diogenes yayınevi tarafından Tagträume (Gündüz Düşleri) adıyla hazırlanan ve Paris’teki Editions du Chêne tarafından Fransızca olarak da basılan bir kitaptan alınmıştır. Eserlerin Almanca ve Fransızca isimleri bu kitaplardan alınmıştır ve çevrilmiştir. Sanat eleştirmeni Manuel Gasser, bu metinde Topor’un eserlerindeki Polonya ruhunu tartışmaktadır. Editör’ün notu.

Roland Topor’un çizimlerinin Hieronymus Bosch’un canavarlarıyla en azından bir ortak noktası olduğunu söyleyebiliriz: İzleyici, çizimlerde bir anlam bulmaya çalışır, zaman zaman karşısındaki gizemin anahtarına erişmeye yaklaştığını hissebilir fakat son raddede tüm teorileri kaçınılmaz olarak yanlış çıkacaktır.

Kabustan bozma bu resimler, şüphesiz ki psikanalistler için define niteliğindedir. Fakat Freud’un Leonardo da Vinci üzerine yazdığı makalelerden de bildiğimiz üzere psikanaliz, her ne kadar sanatçının ruhsal durumuna dair birçok şey söyleyebilse de, sanatçının sanatına dair verimli bilgiler sunamaz. Biz de burada Topor’un insani vasıflarıyla değil, sanatçı Topor ile ilgileniyoruz.

Konuya dair yüzeysel bir bilgi birikimine sahip bir izleyici için dahi Topor’un Sürrealist geleneğe sonradan dahil olduğu aşikardır. Buna rağmen, kendisi hiçbir suretle bir taklitçi konumunda olmamıştır. Topor’un korku tasavvurları ile kıyaslandığında, erken sürrealistlerin ortaya koyduğu kasvetli mizah oldukça zararsız ve masum kalmaktadır.
Öte yandan sürrealizmin, ortaya çıkışından yarım yüzyıl sonra bile diri ve taze kalabilmiş acı tatlı bu meyvenin hala lezzetini bu denli koruyabilmesi, onu diğer tüm sanat ekollerinden farklı kılıyor.

Topor’un hiçbir zaman “sürrealizmi hayata döndüren kişi” mertebesine ulaşamadığı doğru olsa da, bu büyük ölçüde modern eleştirmenlerin eskize ve karikatüre yeteri kadar saygı duymamasından kaynaklanmaktadır. Fakat şunu da belirtmek gerek ki, Topor’u bir karikatürist olarak sınıflandırmak, Bruegel, Goya ya da Picasso’yu da bu sınıfa dahil etmek kadar doğru ve aynı zamanda yanlış olacaktır.

 

– ENGLISH –

• ROLAND TOPOR, born in Paris in 1938, studied art there in 1956-58 and has since made an international name with his drawings and ani­mated films. He was introduced to our readers in Graphis 133, a second article following in Graphis 151. The drawings reproduced here are taken from a new book published by Diogenes Zurich, under the title of Tagträume (Daydreams) and in French by Editions du Chêne, Paris. Our German and French titles are taken from these books, while the English versions are our own translations or adaptations. The art critic Manuel Gasser here speculates on the influence of Topor’s Polish parentage on his work. Editor

Roland Topor’s drawings have at least one thing in common with the monsters of Hieronymus Bosch: the viewer would like to find a meaning in them, and occa­sionally he may have the feeling of being near to the key to their mystery; but finally all his theories inevitably prove to be wrong.

These nightmares turned pictures are no doubt a treasure trove for the psycho­analyst. But we know since Freud’s essay on Leonardo da Vinci that the psychoanaly­tical approach, while it can tell us a great deal about the mental state of the artist, cannot furnish any useful information about his art. And we are not interested, here, in Topor the human being, but only in Topor the artist.

It is quite clear even to the superficial observer that Topor is a late comer in the Surrealist tradition. But while he is a late comer, he is not by any means an imitator. For compared to his visions of horror most of the sable humour produced by the early Surrealists really appears fairly innocuous.

On the other hand, the mere fact that Surrealism can bear such toothsome if bitter-flavoured fruit half a century after its first emergence proves it to be possessed of a vitality and durability hardly equalled by any other school of art.

It is true that Topor has not been hailed as yet as a reviver of Surrealism; but this is largely due to the low esteem in which drawing in general and the cartoon in particular is held by modern critics. To which we should perhaps add that to rank Topor among the cartoonists is just as right or wrong as to allocate Bruegel, Goya or Picasso to this category.

If we pass the drawing and painting Surrealists in review, we are bound to note that the differences between them are much more marked than the resemblances. This is in itself not surprising; for no other movement has ever allowed greater freedom and spontaneity of personal expression to its exponents. One of the essential ingredients of the human personality is the hereditary disposition, which is to a large extent determined by one’s antecedents. For instance, by a Gallic cast of mind in Marcel Duchamp, by a Catalan lineage in Miró and Dali and by the Germanic strain in Max Ernst.

It was while walking through the National Museum in Warsaw that I first realized just how strongly the Polish element can be sensed under the surface of the imaginary world of Roland Topor.

Easily the most impressive section of this museum collection is the wing with the altars and panels from the second half of the fifteenth century. These represent the ‘hard’ or ‘broken’ style which, in Poland as elsewhere, followed the ‘beautiful’ or ‘soft’ style of international Gothic.

I cannot recall ever having seen so many representations of cruelty in any other single place. On all sides wretches are being beheaded, broken on the wheel, hanged, drawn and quartered; naked bodies are being branded, flayed, hacked to pieces, eyes are being put out, breasts cut off, ears slit, men castrated and women raped. And all these horrors are presented with a cool objectivity, a realism which does not spare the observer even the slightest detail.

Roland Topor was born of Polish parents in Paris in 1938. I cannot say whether he has ever visited the chamber of horrors of the National Museum in Warsaw. But it seems to me that very cogent evidence can be put forward for the fact that he has the cruel and sinister imagination of those fifteenth-century Polish artists in his blood: Figure below of this article is a drawing entitled The Maternal Instinct which shows a naked woman lying in a pig-sty and suckling seven piglets, while she caresses an eighth with her hand.

Now there is an episode in the life of the Polish national saint, Stanislaus, which runs like this: during a war, the women of a Polish town had intercourse with strangers. King Boleslaus Smialy (the Bold) thereupon had the bastard babes born of this adultery suckled by bitches, while the whelps of the bitches were laid to the breasts of the faithless wives. This cruel punishment, against which the saint protested with great vehemence, is drastically portrayed on a wing of the Stanis­laus altar now kept in the castle of Pieskowa Skala.

Topor is hardly likely to be familiar with this retable, but the cor­respondence between his pig-suckling nude and the whelp-suckling adulteresses is to say the least striking.

*

Çizimler ve resimler üreten Sürrealistleri gözden geçirdiğimizde, aralarındaki benzerliklerden ziyade daha çok farklılıkların dikkat çektiğini belirtmek zorundayız. Bu durum hiç de şaşırtıcı değildir çünkü başka hiçbir akım, temsilcilerine bireysel ifade konusunda daha fazla özgürlük ve içtenlik imkanı sağlamamıştır. İnsan kişiliğininin en temel öğelerinden biri, soydan miras alınan tavır ve eğilimlerdir ve bu büyük oranda kişinin ataları tarafından belirlenir. Marcel Duchamp’ın Galyalı düşünce tarzı, Miró ve Dali’nin Katalan kökeni ve Max Ernst’in Germen arkaplanı buna birer örnektir.

Roland Topor’un hayal dünyasının derinliklerinde sezilebilen Polonya etkisinin ne kadar kuvvetli olduğunu ilk kez Varşova Ulusal Müzesi’i gezerken fark ettim.

Müzenin kolesiyonunun açık ara en etkileyici bölümü, 15. yüzyılın ikinci yarısından kalma sunakların ve duvar kaplamalarının bulunduğu bölümdü. Bu eserler, tıpkı diğer coğrafyalarda da olduğu gibi Polonya’da da uluslararası gotiğin ‘güzel’ ya da ‘yumuşak’ tarafını takip eden ‘sert’ ve ‘bozuk’ tarafını yansıtıyordu.

Daha önce zalimliğe dair bu kadar çok tasviri hiçbir yerde bir arada gördüğümü hatırlamıyorum. Dört bir yanda kellesi vurulmuş, işkence tekerleğine bağlanmış, asılmış, sürüklenmiş ve parçalanmış insanlar vardı. Çıplak bedenler kızgın demirlerle dağlanıyor, derileri yüzülüyor, parçalara ayrılıyor, gözleri oyuluyor, göğüsleri kesilip kulakları koparılıyor, erkekler hadım ediliyor ve kadınların ırzına geçiliyordu. Tüm bu dehşet soğukkanlı bir tarafsızlıkla, en ince detayları bile izleyiciden sakınmayan bir gerçekçilikle sunulmuştu.

 

Roland Topor 1938 yılında Polonyalı bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Onun Varşova’daki bu müzeyi ziyaret edip etmediğine dair bir şey söyleyemeyeceğim. Fakat bana göre, 15. yüzyılda yaşamış bu Polonyalı sanatçıların zalim ve şeytani hayal gücünün, Topor’un kanında da mevcut olduğuna dair son derece ikna edici kanıtlar sunulabilir. ‘Annelik İçgüdüsü’ adlı çizimde bir domuz ahırında yatan bir kadının yedi domuz yavrusunu emzirdiği ve sekizinciyi de eliyle okşadığı görülebilir.

Polonyalı bir aziz olan Stanislaus’un hayatında şöyle bir olay var: Bir savaş zamanında, Polonya’daki bir kasabanın kadınları yabancılarla cinsel ilişkiye girer. Bunun üzerine kral Boleslaus Smialy (Gözüpek Boleslaus), bu ilişkilerden doğan piç çocukların köpekler tarafından emzirilmesini emreder. Kocalarına ihanet eden bu kadınlar da köpeklerin yavrularını emzirecektir. Aziz Stanislaus’un şiddetle karşı çıktığı bu zalim ceza, Pieskowa Skala kalesinde bulunan Stanislaus altarında apaçık tasvir edilmiştir.

Topor’un bu tasviri bildiğini söylemek pek mümkün olmasa da, onun domuz emziren nü çizimi ile köpek emziren sadakatsiz kadınlar arasındaki benzerlik, en hafif tabirle bile çarpıcıdır.

 

It so happens that the name Topor shares its second syllable with both horror and stupor. It is not inconceivable that the name might one day come to designate a sensation in which horror and stupor are equally compounded. The reader of the future would then be able to look it up in his dictionary; Topor: a stupefying horror or horror-induced stupefaction, usually mitigated by laughter, so called from the name of the artist, Roland Topor, who first excelled in it. For the time being we can leave open the question of whether the mitigating laughter expresses more of human compassion or of diabolical glee.

Tesadüfe bakın ki Topor isminin ikinci hecesi, İngilizcede korku anlamına gelen ‘Horror’ ve sersemlik anlamı taşıyan ‘stupor’ kelimelerinin son hecesiyle aynıdır. Günün birinde Topor kelimesinin, korku ve sersemlik anlamlarını eşit derecede ifade eden bir kelimeye evrilebileceğini düşünmek çok da mantıksız değildir. Belki de gelecekte bir okur, sözlüğe baktığında şu tanımı görebilir: Topor: Genellikle bir kahkahayla yatıştırılan afallatıcı bir korku ya da korkuyla tetiklenmiş bir duyumsuzluk. Anlamını bu hissi en iyi ve mükemmel bir şekilde yaratabilen sanatçı Roland Topor’dan almıştır. Biz ise şimdilik bu yatıştırıcı kahkahanın, insanoğlunun merhametinin mi yoksa şeytani zevklerinin mi bir ifadesi olduğuna dair cevapsız bir soruyla karşı karşıyayız.

Orijinal Almanca metin: Manuel Gasser
İngilizce çeviriden Türkçeleştiren: Tunç Olcay

 

Yayımladığımız fanzinlere aşağıdaki bağlantılardan erişebilirsiniz :

NP01 Müzik ve Özgür Müzik Üzerine Düşünceler / Şevket Akıncı

NP02 Ya Şimdi, Ya Asla / Miron Zownir

NP03 Bira Bardaktan Taşıyor, Bardaktan Taşıyor Bira / Altay Öktem

NP04 Yüzsüz Adam / Osman Çakmakçı

NP05 Sitüasyonist Manifestolar / Guy Debord

Night Press, İstanbul menşeli bağımsız bir yayın organıdır.

Yeni Yıl DADA Eylemlerimiz tüm karanlığıyla devam edecektir…

Zines Must Go On !

Biographical details about the reclusive artist and autodidact, Mark Beyer, are limited to a few lines of facts and dates. Looking online, nothing further is to be gleaned beyond that which is already published. Beyer does not have a personal website. It appears there is a single known photograph of him in the public domain. The only interview of any length appeared in issue two of Escape conducted by Paul Gravett in 1983, when Beyer was in London for the Graphic Rap exhibition at the ICA. For nigh on 30 years this remains the only commentary made by the artist about his work. Much to my surprise and pleasure, I have been in contact with Mark who has been most forthcoming in response to my numerous email questions as well as providing images from all periods of his creative life.

Although Beyer‘s reputation resides primarily within the comics genre, he has always painted, produced silkscreen prints and made soft dolls. His first exhibition, at the age of 27, was at Moravian College, Bethlehem, Pennsylvania, followed by a second two years later at the Greg Weaver Gallery, Allentown, Pennsylvania. Since then he has had a steady stream of exhibitions, but his impact on the art world has remained marginal. It would be true to describe his art as having cult status.

Born in Bethlehem, Pennsylvania, at the height of the baby-boom era, Beyer was an only child. At the time, his parents rented an apartment, but within a year the family moved to a house in nearby Allentown, a city 90 miles east of New York. Both of his parents were children of the Depression years. His father served in the American Air Force during World War II, then went on to own a small construction company. Beyer‘s relationship with his parents was difficult, particularly with his father. ‘He wanted a son who was an all-American kind of boy. A kid who enjoyed playing baseball and had an interest in eventually taking over the family business. I was just not that kind of person.’ As Beyer became older, their understanding and tolerance of each other deteriorated.

By the age of 13, the frustration that existed between father and son erupted into violence. ‘We would get into an argument and I would start throwing things around the house. One night when I was 15, I really went berserk and started smashing furniture and breaking everything in the house. My father called the police who came out and wanted to arrest me, but eventually they left.’ The consequence of this outburst resulted in Beyer being sent to a special school about 80 miles from Allentown.

The institution had the dual function of being a reform school and mental hospital, an environment where young criminal offenders and ‘juvenile delinquents’ would co-habit with others suffering from serious mental health problems. Punishment for any perceived failure to conform was dealt with by ECT (electroconvulsive therapy). ‘I knew a guy there who received shock treatment six times. I came very close to getting sent off to get shock treatment myself, but I always managed to avoid it.’ Beyer was introduced to a regime based on fear and repression, society’s most fundamental and primitive psychological strategy for controlling people, barring direct physical torture.

Finding himself in unstimulating surroundings, Beyer reverted to books as a way to occupy himself. ‘I would also draw little doodles in notebooks. It was mostly figurative work. Drawings of strange-looking people. I really didn’t think of what I was doing as art. It was just a way to kill time.’

• Les Colmen: died in January 2013 and was a London-based sculptor, installation artist, cartoonist, collector and writer. He had published several humorous volumes of drawings and thoughts, including his most famous Meet the Art Students. Coleman was an enthusiastic collector of comic art and imagery and this article was his own concept and his last text before he died so unexpectedly.

Source: Raw Vision #78

For print works of artist:  lederniercri

Acrylic & oil paintings & drawings in progress at the time, abstracted from portraiture.

A certain accusatory drawing practice underpins work which goes from Painting, ‘compromised’ print-making (i.e stencilled), through to songs & books of drawings & rant (instruction manuals for exhibited work). I want my work to read as a big dirty cross referenced soup with source material plundered from everywhere. I’m interested in outsmarting & outdumbing complex issues with conventional portraiture elements. This is because as an attempted murder victim, I had to view 3 video id parades, nothing to do with how somebody carries themselves. It could’ve been anyone. In addition to this I make & keep new years resolutions in my work, so now all the clouds in my skies say stupid, all the land says lack on it. I graduated in 2003 from Glasgow School of Art, exhibited in Bloomberg New Contemporaries, Frieze Art Fair, Milton Keynes Gallery & the Berliner Kunstsalon amongst others.

 

Çizim tekniğim pentürden, stencilvari baskılara, illüstrasyonlardan, sergilenmiş işlerin kullanım kılavuzlarına kadar değişik tarzları kapsıyor. İşlerimin ordan burdan talan edilip toplanmış her yere referanslar gönderen bir çorba olarak algılanmasını istiyorum. Karmaşık sorunlar karşısında basit görünen geleneksel portre tarzımla akıllıca cevaplar verme amacındayım. Bu da aslında cinayete kurban gitme teşebbüsüne üç kez maruz kalmış biri olarak insanların ne anlatmak istedikleriyle hiç bir alakası olmayan bir yığın şey görmemden kaynaklanmaktadır. Bunları yapanlar herhangi birileri olabilirdi. Ek olarak her yıl kendime verdiğim yeni yılda şunu yapacağım bunu yapacağım sözlerimi işlerime uygulamayı tercih ederim. İşte şimdi gökyüzündeki bütün bulutlar aptallığı gösterirken yerler de eksik olanları gösterir. 2003 yılında Glasgow Güzel Sanatlar Akademisi’nden mezun oldum. Bloomberg Yeni Çağdaş Eserler Sergisi, Frieze Sanat Fuarı, Milton Keynes Sanat Galerisi, Berlin Sanat Galerisi gibi yerlerde sergiler açtım.

 

laurenceelliott.co.uk

---

Gün geçtikçe canımıza okuyan gösterinin hızı, renklere ve ışığa karşı bizleri öylesine duyarsızlaştırdı ki çoğumuz için renk, neredeyse artık donuk bir anlam taşımaya başladı. Karanlık bir depresyonun içine sıkışmış doyumsuzlar gibi hiç bitmeyecek bir kabusun içindeyiz adeta. Bu modern sefalet içerisinde gösterinin yol açtığı ileti bombardımanı da maalesef gündelik hayatımızın vazgeçilmez bir parçası haline geldi. Belki de bu tekno-endüstriyel gösterinin kaosundan kurtulmanın tek yolu seçilen malzemede farklılaşmaktan geçiyor. İnsan dışkısına yerleştirilmiş bir silikon mesela, balmumu bir ağda ya da kalem veya fosfor. Akıllı telefonlardan, internet başta olmak üzere her türlü dijital mecradan maruz bırakıldığımız bu enformasyon bombardımanı; zihnimizdeki içeriği her an güncellemekte, bazen de bizleri yalnızlıktan kurtarmakta ve kendimizi iyi hissetmemizi sağlamakta.

İşte Seishiro Matsuyama‘nın sanatı, bizlere saldıran renklere ve enformasyona karşı verilen mücadelenin bir manifestosudur. Starwows Koleksiyon’unda obje olarak seçtiği atlar, bademler, gamalı haçlar, güleryüzler – neden ve neye gülmektedirler? -, telefon aramaları, çiçekler, dişler, yeme eylemi, gülmek hep bu bilgi ve renk karmaşasına göndermeler yapmakta; renkle, enerjiyle, mutlulukla, bedenin doğal olarak verdiği her tepkinin manifestosunu çizmekteler. Tüm bu semboller; Seishiro‘nun dehası Starwows, Capital Starwows’un sayfaları arasına gizlenmiştir.

– ENGLISH –

Manic vibrancy pulsates in us everyday. We are saturated in light and colour so much so that it causes some people to become over saturated and subsequently die or even worse! imprisoned in a sea of grey misery (depression). It is a struggle, a constant war. Colour poses a risk as do the continual bombardment of information we face on most part of our daily routine in contemporary squalor. With an array of materials, from high end products of oil and silicone to human excrement, crayon wax and markers we choose materials and their instruments that leads to the exorcism of these bombardments we face in a techno-gizmotronic society. One by one the information is stored in log books, on sheets of paper or paradoxically on the screen of a computer laptop or hand held smartphone device via cloud storing technology to be contextualised for ourselves and for the enjoyment and the wellbeing of other humans.

The Art of Seishiro Matsuyama is a manifestation of the war we face with both colour and information. This frenetic struggle and subsequent balance between the two becomes evident in the collection ‘Starwows’ filled with horses, almonds, smiling faces (why are they smiling?) swastikas, phonecalls, flowers, teeth, eating, bambies, smiling (still smiling) all infused with colour, energy, anger, happiness, saturation expression where the body is engulfed towards the point of pure unadulteration. Seishiro’s artwork is unadulterated spelled with a capital that is contained and deeply imbedded to the pages of Starwows, Capital Starwow.

Seishiro‘nun facebook sayfasındaki ‘Art Work Moon’ isimli çalışması ise nispeten daha az kaotik, daha çağdaş ve klasik çizgilerde olmasına rağmen tanımlanması zor ve özgün bir tekniğin ürünüdür. Kırmızı çorapları ve kocaman kafaları tuhaf gülüşleri ile karakterler, bizi bu dünyaya ait olmayan turistik ve gerçeküstücü bir safariye davet ederler. Servis tabağındaki yumurta ve deforme olmuş et, krema ve ahududu arka planda çiçeklerle örülü bir dağ.

Kainatta pişen bir yumurta için bir domuzu kesip ortadan ikiye ayırmak, öte yanda sohbet eden iki iş adamı ve iç çamaşırıyla sigara içen domuz adama saldırmak üzere olan tavuk adam. İlk bakışta absürt gelseler de gündelik hayatımızda bizi insanlıktan çıkaran bir hızla çalıştığımız mesai biçimleri düşünüldüğünde pek de absürt sayılmazlar.

İletişim araçları zamanla değişirken, yeni diller ve anlatımlar; mutsuzluk, aşk, eğlence ve gizem gibi insani duyguları ifade etmenin sembolik işaretleri de her gün biçim değiştiriyor. İletişimin en popüler biçimleri, akıllı telefonlarımızın üzerindeki Emoticon ve Stickerlar aracılığıyla her geçen gün hayatımıza ekleniyorlar. Seishiro kendine has görsel bir dünya yaratırken, yarattığı karakterleri Sticker diline özgü olarak da bir araya getiriyor. ‘Kemono My House’ isimli seride, 40 farklı karakterden oluşan bir sticker koleksiyonu, görsellerle bir araya getirilmiş kelimelerle birleşiyor ve her ne kadar Seishiro‘nun kendine özgü zekice stilini yansıtsa da aşık olduğumuz birine o esnada ne yapıyor olursa olsun gönderebileceğiniz kadar da masum görünüyorlar.

– ENGLISH –

The work album ‘Art Work Moon’ found on Seishiro’s facebook.com album is less chaotic and show’s more of the composed stylings of contemporary classical collaged pastes and unidentifiable technique on the surface. Beautifully strange touristic imagery brings us on a safari filled with large headed smiling people being nice to fleshy limbed creatures whilst they wear red socks. Eggs on platters and deformed meat piles with cream and raspberries all set in the foreground of a lush calming floral field with mountainy backdrop.

You crack open a pig to get an egg to cook in the cosmos whilst two business men converse in the canteen but deep down inside a chicken man is paired up to fight a pig man smoking a cigarette in his underwear. Might sound absurd but it is no more absurd than the day to day trot-toils we are faced with in our everyday human lives.

Forms of communication change over time, new forms of language spread into the vox populi of human engagement where new means of symbolic gestures take form to express human emotions such as sadness, love, joy and misery. A popular form of communication now takes the form of emoticons or stickers used on smartphone technological handheld devices. Seishiro has gone about incorporating his characters into his own visual language through sticker language. The series ‘Kemono My House!’ is a collection of 40 stickers like combinations of arranged letters (words) communicate emotions albeit in Seishiro’s uniquely idiosyncratic way they are filled with much of his unique witty droplets that you can send to loved one’s at home or while their out driving their car.

Stephen Morton (21/4/15)

source: themootartgallery

Türkçesi: Özgür Kayım

---

‘Les objets domestique et intimes sont mon champ de recherche pour trouver l’inspiration – les objets qui sont les temoines du passé, qui sont toujours des histoires a nous raconter. Sauvant je trouve ces objects pour une projets dans une seule endroit. J’analyse, je documente et je crée des histoire – en coupand, dessiand, peindrand, modeland ect. essaie-je de poser des marceaux trouvé ensemble comme une puzzle.

Specialement interessant pour moi c’est la question comment nous on se crée, comment on se forme notre vision du monde entrain de grandir dans tout ces objetcs. Cette son des question sur l’agrandir, infantin, sur enfance, sur les partentes, la morale, la norme, les relationes, les hierarchies, le vrai et le faut. Ansi je transforme le vrai en faut, le bien dans le mauvais, le beau dans le laid pour fair visible les histoires qui se m’impose.’

Liza merhaba, seni tanımayan okuyucular için kendinden bahsetmek ister misin?

Aslında kendimden bahsetmeyi pek sevmiyorum. Sanırım resimlerim, kendim hakkımda dile getireceklerimden beni daha iyi anlatıyorlar (Bu yüzden annem yaptıklarımdan nefret ediyor). Çocukluğumdan beri doğaya ve mitolojiye, yaratmaya ve yıkmaya, yemeye ve yenmeye karşı büyük ilgim var. “Neden küçük tavşan derisini yüzdüğümüz zaman artık sekmiyor?” Gökkuşağının renklerine bürünmüş dağları izleyerek geçirdiğim tren yolculuklarım bitmek bilmezdi ve manzarayı izlerken kendimi metal iskeleti meydana çıkmış moloz yığınları içindeki yıkık binaların etrafında mastürbasyon yaparken hayal ederdim. Hafriyat, burada tekrardan değer kazanmıştı. Sonra kafamıza plastik çiçekler takıp, kahkahalar içinde komşumuzun kapısının önüne sıçtık.

Rahatsız edici, gerçeküstücü kompozisyonlar resmediyorsun; bilhassa tuhaf organik uzuvlarla yabancılaşmış bedenler ve tüm bu patoloji bizlere ne anlatıyor?

Ben, çıplak bedenleri kullanıyorum. Ancak bunun tam olarak cinsellikle ilgili olduğu söylenemez. Bazen büsbütün farklı bir şeyi anlatmaya çalışırken bu ‘araca’ tesadüfen denk geliyorum. İçsel çatışmalarla çok uğraşıyorum ve işlerimde bunları da kullanıyorum. Burada aslolan bireyin, dışarıdan yapılan sosyal ve ahlâki baskıyla arasındaki çatışma. Bununla birlikte, içsel ‘canavar’ımız ehlileşiyor ve sonunda yaratıcı, ilginç insanlar bile osuran figürlere dönüşüyor. Sonuçta kimseye resimlerimi nasıl algılaması gerektiğini söyleyemem. Yeni yorumlar almak ve insanlarda neleri tetiklediğimi, onlarda neyi kışkırttığımı duymak daha heyecan verici.

Warum hüpft der kleine Hase nicht mehr, wenn wir ihm das Fell über die Ohren gezogen haben?

Würdest du bevor dem Interview, etwas über dich erzählen, für unsere Leser die dich nicht kennen?

Eigentlich rede ich ungerne über mich. Ich glaube, besser als ich mich erklären könnten, können es meine Bilder (darum hasst meine Mutter auch was ich tue). Seit meiner Kindheit habe ich ein großes Interesse an Natur und Mythos, Kreation und Destruktion, fressen und gefressen werden. „Warum hüpft der kleine Hase nicht mehr, wenn wir ihm das Fell über die Ohren gezogen haben?“ Lange waren die Zugfahrten durch die regenbogen-farbenen Berge und aus dem Fenster sah ich mich neben einem eingestürzten Neubauten masturbieren aus dem sich Metallgerippe stützten. Hier erlangte Schrott neuen Wert. So steckten wir uns Plastikblumen in die Haare und kackten unserem Nachbarn mit lautem Gelächter vor die Tür.

Du malst nervig, und surrealist Kompositionen; entfremdeten Körper mit bizarre organische Organe und diese Pathologie was sagt es uns?

Ich benutze zufällig nackte Köper. Das hat aber nicht viel mit Sexualität in dem Sinne zu tun. Vielmehr stolpere ich zufällig über dieses ‚Mittel’ bei dem Versuch etwas anderes auszudrücken. Ich beschäftige mich viel mit inneren Konflikten. Hauptsächlich dabei ist der zwischen dem Einzelnen und dem moralischen, sozialen Druck von außen. Wobei unser inneres „Monster“ verkrüppelt und so selbst kreative und interessante Menschen und zu furzenden Fleischklopsen werden. Man muss sich schon anpassen. Und was nicht passt wird passend gemacht. Im Endeffekt möchte ich niemandem sagen wie er meine Bilder zu nehmen hat. Ich finde es spannender, neue Interpretationen zu hören und zu sehn was es in den Menschen auslöst.

Fransa’da birçok sanatçının, tasarımcının olduğu bir ortamdasın. Bu senin için besleyici oluyor mu? 

Çevremde birçok yaratıcı insan var, evet, ancak bunların çoğu, kendini asla bir sanatçı olarak nitelendirmiyor. Çoğu müzik, edebiyat ya da görsel sanatlarla uğraşıyor, ama bundan daha önemlisi; sıradan, günlük aktivitelerdeki şeffaf, özgür ve maddi beklentisi olmayan yaratıcı alış veriş. Hayalgücü her şeyi oyuna çevirip, gündelik hayatı bir maceraya dönüştürebilir. Yaratıcı insanlarla bilinmeyen gerçekliklere, imkânlara dalmak ve bunları aramızda ilişkilendiriyor olmak benim için büyük bir ilham kaynağı.

In Frankreich, befindest du dich in ein Milieu, wo viele Künstler und Designer sind. Ist das reichhaltig für dich? Kannst du Deutschland in Bezug auf Grafikdesign vergleichen?

Es gibt viele kreative Menschen um mich herum, jedoch würden sich die meisten davon selbst nicht als Künstler bezeichnen. Viele beschäftigen sich mit Musik, Literatur oder visuellen Ausdruck, aber wichtiger ist ein offener, kreativer Austausch in alltäglich normalen Handlungen, die sich nicht um ein materielles Resultat drehen. Phantasie kann alles zum Spiel machen und Alltag in ein einzigartiges Abenteuer verwandeln. Es ist eine große Inspiration für mich mit kreativen Leuten in unbekannte Realitäten und Möglichkeiten einzutauchen und diese unter uns zu verbinden.

‘Au centre de cette travaille est une serie de collage qui sont fundamental contruit avec des marceaux des magazine de tricot et de la couture des années 60 et des livre d’anatomie. Accompagnement donne les petites formes geometriques de tricot j’ai fabriqué á parti des example des magasins de tricot et des plastiques en Keramiplast et Aluminium, qui sont influencé par des organes et des jouetes d’enfant.

L’analase par a la destruction: des coups precis d’une chirugien sociale rendre l’interieure de ces figure vers le visible surface. Des geste, des forme precis, des posture parlent du jugenment entre bien et mauvais, beau et laide. La reflexcion sur l’importance de la norme en pensent a la fragilité de etre s’exrirme par des forme de tricot et des plastiques creé en suivent les instruction des magasine.’

Daha çok hangi teknikle çalışmaktan zevk alıyorsun?

Farklı teknikler deneyerek keşifler yapıyorum. Kolaj, oyma baskı, resim, beden boyama, farklı materyallerden kostüm tasarlama (materyallerin çoğunu çöplerden topluyorum) ve kısa bir süredir de dövme ile ilgileniyorum. Bunlara hem araştırma, hem de oyun diyebilirim. Benim için önemli olan fikirlerimi ve ifade şeklimi her anlamda geliştirmek. Her teknik farklı bir biçim ve anlatı içeriyor. Örneğin, kolajlar yaratılışlarında tahrip edicidir ve voodoo’yu hatırlatırlar. Buna karşın kestiğim parçalar, onlara yapacağım bütün terbiyesizliklere karşı çaresizce elime düşmüş durumdadırlar. Yani kullandığım tüm tekniklerin kendine özgü, beni geliştiren, aynı zamanda birbirleriyle sentezlenen yönleri var.

Edebiyatta, müzikte veya görsel sanatlarda olsun, sanatçıların kimseyle paylaşmadığı, kalabalıklardan sakladığı yönleriyle iç dünyamızın derinliklerine dalmaları ilgimi çekiyor. Ya da farklı bakış açıları ve farklı dünyalar vasıtasıyla bizleri sorguya çekip kafamızı karıştırmaları.

Mit welcher Technik arbeitest du am liebsten? Du bevorzugst klassische Technik wie Collage, Muster, Farbe, obwohl der Siebdruck zur Zeit Populaer ist. 

Ich probiere mich in verschiedenen Techniken aus. Von Collagen, Gravur, Malerei, Bodypainting, Kostüme aus verschiedenen Materialien (meisten aus Dingen, die ich im Müll fand) und seit kurzen auch Tätowierungen. All das ist Forschung oder Spiel. Mir geht es darum meine Ideen und den Ausdruck im gesamten zu entwickeln und nicht vordergründig ums einzelne Resultat. Man entwickelt zu jedem Material eine andere Beziehung und Geschichte. Collagen z.B. sind in ihrer Entstehung destruktiv und erinnern an Voodoo. Dabei sind mir die Figuren, die ich ausgeschnitten habe machtlos gegen all die Schandtaten, die ich ihnen antun werde, ausgeliefert. So hat jede Technik ihre Eigenarten, die sich auch unter sich vermischen und mich voran treiben.

Ob in Literatur, Musik, im visuellen Ausdruck wird es für mich interessant, wenn jemand versucht in unsere inneren Abgründe einzutauchen, die vor der Gesellschaft und oft auch vor uns selbst versteckt sind. Oder die versuchen unseren Verstand zu verwirren und uns alles in Frage stellen lassen, in dem sie andere Perspektiven und Realitäten eröffnen.

‘Le spectateur est confronté à des images de livres des années 60 jusqu’au 80 principalement avec des contenus médecinal, erotique, publicité alimentaire, conseille familial et des livres d‘enfants. Aussi des peluches, des installation de lumière, des poupées et autres jouets trouvent leur place dans cette accrochage. On dirat ce pourrait etre une ensemble des chose oublié deriere une placard ou ensous d’un lit.

Collagé les images ordinaire transmettent ces images plutot motivantes dans quelque chose d’angoissante. A la fin le collage est une mojenne de rendre des suptilités dans chaque image plus visible.

Une partie de l’installation est sur le sol. Grace à des installations motorisées certaines peluches sont en mouvement et bougent en boucle sur place. L‘animation des objets crée une ambiance fantomatique qui rend plus vivants ce qui ne semble être que des vieux souvenirs.’

Erkek egemen bir dünyada kadın sanatçıların yaşadığı zorluklar var mı, varsa sence neler? 

Cinsiyet ayrımı olmaksızın tüm sanatçıların muzdarip olduğu problemin –buna problem demekten çekinmiyorum– ‘sansür’ olduğunu düşünüyorum. Sansür bence sözde liberal kültürlerin arkasına saklandıkları dini, cinsel ya da ahlâki sınırlar çektikleri ve yanlış, sahte hukuklarını ve artan cehaletlerini büyük kelimeler olan ‘hak’ ve ‘hukuk’ kelimeleriyle ağızlarından düşürmedikleri bir riyakârlıktan ibaret.

Die Zahl der männlichen Künstler ist bemerkenswert mehr als Frauen Künstler, was denkst du darüber? Warum sind Frauen mehr im Hintergrund bei Produktion trotz ihrer Interesse an Kunst? Was ist deine Meinung? 

Das ist kein Thema für mich, da ich einerseits nicht in solche Situationen kam, aber auch andererseits nicht unbedingt in solchen (Gender-)Mustern agiere, denke oder lebe.

Nelerden ilham alırsın?

Mağara resimlerinden Orta Çağa, günümüze kadar her şeyden biraz biraz. Yalnızca belli sanatçılara odaklanmıyorum, aynı zamanda farklı konular, dönemler üzerine de yoğunlaşıyorum. Bu resimler arasındaki farkları, benzerlikleri araştırırken kayboluyor ve bir anda kendimi Ernst Haeckel’in derin su mikro-organizmalarının gelişimi üzerine kaleme aldığı bir makalenin içinde bulabiliyorum.  René Laloux’in “La planete sauvage”ı ile Hieronymous Bosch’un resimleri arasında tuhaf bağlantılar kuruyorum. Bunların dışında dadaizm, sürrealizm ve sitüasyonist geleneğin de takipçisiyim.

Welche Schwierigkeiten gibt es für die Künstlerinnen in patriarchalischer Welt? 

Ich denke, was für viele Künstler egal welchen Geschlechts, eine Schwierigkeit darstellt und ich bin nett es eine Schwierigkeit zu nennen, ist die ZENSUR. Es ist die Heuchelei einer sogenannten liberalen Kultur, die ihre religiösen, sexuellen oder moralischen Barrieren hinter einer falschen, leeren Politik verstecken, und mit erhobenen empörten Zeigefinger große Wörter wie „Recht“ und „Legalität“ in den Mund nimmt. 

Gibt es Künstler die für dich wichtig und einflussreich sind?

Visuelle Einflüsse sammle ich an von den ersten Höhlenmalereien, übers Mittelalter bis heute. Dabei aber nicht nur spezielle Künstler sondern auch speziell Themen, verschiedene Epochen, suche deren Unterschiede und Gemeinsamkeiten, gehe total verloren und finde mich wieder in einem Buch über den Aufbau von Kleinstlebewesen aus der Tiefsee von Ernst Haeckel. Ich stelle bizarre Verbindungen her zwischen „La planete sauvage“ von René Laloux und den Werken von Hieronymus Bosch. Vor allem bin ich Fan der Dadaistischen, Surrealistischen und Situationistischen Strömungen.

Şu an üzerinde çalıştığın herhangi bir seri veya proje var mı?

Çalışma şeklim bu soruyu cevaplamamı zorlaştırıyor. Herhangi bir spesifik şey üzerinde çalışmıyorum. Her zamanki gibi: Kolajla birleşmeyi bekleyen bir yığın kağıt kırpıntısı, tamamlanmayı bekleyen linol baskılar ve tuvaller var. Sanırım bu aralar beni takip etmenin en kolay yolu arada bir Facebook veya Tumblr sayfalarıma göz atmak.

Hast du ein Projekt oder eine Serie auf dem du jetzt arbeitest? Kannst du ein Hinweis für deineAnhänger geben? 

Die Art und Weise in der ich arbeite, macht die Frage etwas schwierig zu beantworten. Ich arbeite an nichts speziellen. Es ist wie immer: Ein Haufen Papierschnipsel, der zu Collagen verarbeitet werden will, halbfertige Linolschnitte und Leinwände wollen bearbeitet werden. Ich denke das einfachste, um auf dem Laufenden zu bleiben ist, von Zeit zu Zeit ein Blick auf meine Facebook-Seite oder Tumblr-Seite zu werfen.

das interview: 09/ 2016

Türkçesi : Selin Oransayoğlu

---