Can Ömer Uygan: KAM, Land Of Session & Circle Horn

“KAM’ın rol paylaşımları aslında doğal olan, birbirini dinleme üzerine kurulu; provalarda, sahnede ve birbirimizle herhangi bir iletişim kurarken olabildiğince sese, müzik içindeki müzikal zevklerimize, yani bu yoldan çıkarak birbirimize kulak vermeye çalışıyoruz.” –Can Ömer Uygan

Yörükler ve göçebe toplumların kültürlerine bakınırıken KAM ismi ile karşılaştım. Coğrafyasına göre farklı anlamları olan bir kelime; Osmanlıca’da; zaman, yüzyıl, sese kulak vermek, Farsça’da; zevk, dilek ve mutluluk anlamında, Anadolu ve Orta Asya’da da; ozan, şifacı, destan anlatıcısı ve şaman olarak anlamlanıyor. Bu karşılaşma sonucunda KAM ismi gruba ‘‘konmuş’’ oldu. İlk konseri 2011 Mart ayında, Şenol Küçükyıldırım’ın davetiyle Başka Şeyler Başka Sesler Festivalinde verdik. Grubu hayata geçiren bu ilk kadrosunda ben (trompet-fx) ve o dönem ev arkadaşı olduğumuz Taner Yücel (gitar-fx), Fehmican Gözüm (saksafon-fx) ve zaman zaman bizim evin salonunda bi şekilde bir projeksiyon bulup trompet ve görseller olarak takılmalar yaptığımız Candaş Şişman (görseller) olarak sahne aldık. Bu konserden sonraki 6 yıl içinde kadro bir kaç kez daha değişti, yeni parçalar eklendi, aranjmanlar gelişti ve hepsi de grubun gelişmesinde rol oynayan değerli müzisyen arkadaşlarımızdır. Artık KAM olarak kemik kadroyu oluşturduk; Ethem Saran (Davul), Cansun Küçüktürk (Gitar), Okan Kaya (Bas), Can Ömer Uygan (Trompet & Flugelhorn) olarak yola devam ediyoruz.

“…hikaye grup üstüne kuruluydu ama bi şekilde kadro kemikleşip o halde devam edilemedi, bu nedenle bir kişi etrafında toplandığı izlenimi vermesi normal.“

Türkiye’nin progresif rock grubu Gevende ve Anadolu motiflerini caz soundları ile harmanlayan KAM’ın kurucularından ve Circle Horn ve Land Of Session’dan tanıdığımız Uygan, İzmir Devlet Opera ve Balesi Çocuk korosunda eğitimi sonrası 1994 yılında Carmen Operasında korist olarak yer aldı ve profesyonel müzik hayatına başladı. Eğitimini Anadolu Üniversitesi Üflemeli ve Vurmalı Çalgılar Ana SanatDalı’nda Mehmet Erten ve Erden Bilgen ile tamamlayan, Vincent DiMartino, Marvin Stam, Rich Illman, Matthias Kamps, John Hangstrom, Bill Mays, İmer Demirer, Gerassimos İoannidis, Graham Nicholson ve Yahya Dai gibi isimlerle İstanbulda ve yurtdışında çalışmalarına devam etti. Okay Temiz, Kalben, Yahya Dai, Şenol Küçükyıldırım “WAYS”, Pinhani, Yolda,Yasemin Mori, Anadolu Nefesli Quartet, Şevket Akıncı, Emin Fındıkoğlu “UniqueHorns”, İzzet Kızıl, Senem Diyici, Jean-Pierre Smadj, Korhan Futacı ve Kara Orkestra, Tobias Klein, Mircan Kaya, Julian Bonequi, Jürg Solothurnmann, Natalia Mann, Benjamin Skeeper, Candaş Şişman (Görsel), Tom Freyer, Mark Alban Lotz, Alain Blesing ve Mark O’Leary gibi isimlerle de sahne ve albüm çalışmaları gerçekleştirdi. Eğitim dönemi ve sonrasında bazı kısa film ve tiyatro projelerinde de müzisyen/ oyuncu olarak yer aldı. Bugüne kadar deneysel, psikodelic folk, free jazz, pop, etnik, Tarihi Türk müziği ve Klasik Batı Müziği projeleri ile New York, Amsterdam, Londra, Belçika, Berlin, Yunanistan, Çin ve Endonezya gibi bir çok ülkede sahne aldı.

Eskişehir Caz Festivali / Can Ömer Uygan & KAM Band

“The way roles are shared in KAM is actually quite natural and based on listening to one another; during rehearsals, on stage, and whenever we communicate with one another, we try to focus as much as possible on the sound and our musical sensibilities within the music—in other words, we strive to listen to one another through this approach.” –Can Ömer Uygan

Can Ömer Uygan founded the group ‘Gevende’ with his friends in 2000. In 2006 he and the band decided to move to Istanbul and toured as “Gevende on the roof” project in Iran, Pakistan, India and Nepal. They played together at many festivals and concert venues around the world as well as in Turkey. ömer parted ways with Gevende in 2007. He then founded his new band, KAM with colleagues in 2010.

Ömer collaborated with many musicians, such as: Tobias Klein, Yahya Dai, Mark Alban Lotz, Yasemin Mori, Şenol Küçükyıldırım “Ways”, Şevket Akıncı, İzzet Kızıl, Jürg Solothurnmann, Korhan Futacı, Tom Freyer, Okay Temiz, Mircan Kaia, Natalia Mann, Şirin Soysal, Jean-Pierre Smadj, Benjamin Skeeper, Replikas, Ayyuka, Pinhani, Candaş Şişman (Visuals), Senem Diyici ”Mavi Yol Quartet”, Alain Blesing, Enzo Ikah, Yolda, Emin Fındıkoglu ‘’Unique Horns’, Anatolian Brass Quartet, Mark O’Leary and many more. Thereby he was a part of experimental, pschedelic folk, free jazz, pop, historical turkish music and classic music projects.

Can Ömer Uygan has performed on stage in New York, Amsterdam, Berlin and London. Apart from this he toured in Belgium, Greece, Indonesia and China, etc. Along with these projects, he is currently teaching trumpet in his studio from 2007.

Can Ömer Uygan: Trompet, Loop, FX / Netam: Live Producing, Synthsizer

“Can Ömer Uygan’ın trompetiyle katıldığı çığlıksı gelgitler karmaşık bir ilişki biçimi sayılmamalı. Ses dokularının üzerinde Uygan’ın tiz kontrast trompet performansı etkisi giderek artan elektronik vuruşlarla örülü ikili müzikal anlatıyı yeni bir atmosfere çevirmekte mahir duygusal bir çeviklik üretiyor ve bu anlar son derece nitelikli bir yaklaşık yedi dakika olarak elimizin altında artık kayıtlı duruyor.”

Kaynak: cazkolik.com

Uygan’ın farklı müzisyenlerle buluştuğu müzikal deney projesi Land of Session’da elektronik müzik sanatçısı NETAM ile beraber geliştirdiği CAVE II (Live) single çalışması müzikal olarak dinleyici üzerinde etkileyici bir ortam dinlemesi yaratıyor.

Yıllar önce büyüleyici tarihi atmosfere sahip bir mekânda Norveçli gitar ustası Eivind Aarset’in elektronik setiyle dinlettiği müzik o gece konserde bulunanların aklından çıkmamıştır. Keza, yine Norveçli Terje Rypdal’in elli yıldır yaptığı orijinal müzikler de öyle. Aarset ve Rypdal örneklerinde olduğu gibi elektronik alt yapıların elektrik/akustik enstrümanlarla ilişkisi güçlü bir müzikal dil üretmeye muktedir ve farklı örneklerde gördüğümüz gibi bu dil yıllardır kuvvetle gelişiyor. CAVE II (Live) isimli single çalışma bunu bize bir kez daha ispatlıyor.

Özellikle Netam’ın iki yıl önceki albümü “Yabani”yi dinlemekle işe başlamak Can Ömer Uygan’ın trompetiyle katıldığı yeni çalışma CAVE II için iyi bir geçiş ilişkisi sağlayacaktır.

Can Ömer Uygan: Circle Horn X Yasemin Mori

Her hafta farklı konuk sanatçılarla bir araya gelen Circle Horn, sanatsal derinlikteki boyutları, kendi uzantısı olan ArtD’yi tanımlamak için kullanıyor.

Hafıza” başlığı etrafında toplanan Circle Horn, koreografileri ile dans sanatçısı Tuğçe Göncü ve Berk Can Ceylan; görsel sanatlarda Meltem Şahin, Serra Utkum İkiz ve Zeynep Erkman; video sanatçısı Cem Çat; elektronik müzik sanatçısı Emin Gök, Netam; trompette Can Ömer Uygan ana ekibinden oluşuyor.

» canomeruygan.art

Toshio Matsumoto ve Nishijin Dokumacıları: The Weavers of Nishijin

“Anlamak bizi eyleme götürmelidir. Gördüğümüz her şeyin yapısını sökmeli, bozmalı ve düzmeliyiz. Kendimizce. Ustalarımızın mesajı açık! Uygarlık derhal çökmeli!”

Taylan Onur

Sıfır

Sanayi devrimi dünyadaki birçok kültürü budayarak tek düze militarist bir gündelik hayat yarattı. Bu devrimden sonra dünya birçok gündelik ritüeli ve kutsalını kaybetti bunun yerine daha ilginç şeyler koydu. Mesela yaz tatili ya da tatile çıkmak gibi herhangi bir proleterin 1 yıl içerisinde dinlenmesi gereken zaman dilimleri üretildi ve herkes için ulaşılabilir kılınmaya çalışıldı. Yine çok ilginç olmayacak şekilde yüzme bilenlerin sayısı bu dönemde patlama yaşadı. Sanayi devrimi ilk önce işi üretti ve sonra çalışmak yeni bir din gibi kullanıldı. Emeklilik gibi birçok fikir bu zamanda üretildi. Şirketler çağı olarak anılması da yanlış değil.

Japonya da bundan nasibini aldı. Meiji Restorasyonu, batılılaşmayı önceleyen ve bunu japon yaşamına adapte etmeye çalışılan dönem olarak tarihe geçti. Her dönüşüm kendi sancılarını yaşar ve bazen doğan yeni kutsal bir şeytan olabilir.

Bu dönemin en efsanevi ismi kesinlikle Ned Ludd adındaki dokumacıdır. Kumaş ve halı üreten insanlar bu işi makinaların daha hızlı yaptığını görünce el sanatlarının gittikçe değersizleşeceğini anlayarak, Ned Ludd adındaki adamın önderliğinde fabrikaları basarak makinaların çarklarına sabo denen terliklerini sıkıştırarak çarkları ve dişlileri kırdılar. Bu olanlar tarihin ilk sabotaj eylemleriydi. Ve bundan sonraki tüm makinekırıcı girişimler ya da sanayi karşıtı hareketler Luddizm olarak anılmaya başlandı.

Bunlar teknolojinin önünde geçici süre engel olsalar bile dünya tüm hızıyla gelişti ve sömürüldü. El sanatları da diğer kaybolan şeyler arasına karıştı. Yine ilginç olmayacak bir şekilde müze kültürü bu dönemde patlak verdi. Çünkü aslında müzeler, mumyalanmış kültürlerden oluşuyor. Samuray müzesi ya da Anadolu halk yaşamı müzeleri gibi ilginç müze anlayışları bunlara örnek. Öldürdükleri kadim geleneklerden günah çıkarır gibi bazı fabrikaların içine dahi mini müzeler yapıldı. Eski araçların ve gereçlerin sergilendiği. Bir açıdan insanın evrimini anlatmak istiyorlardı anlaşılan.

“Sinetaj sensei olarak kimi örnek alabileceğimizi ben önermiş oldum. Toshio Matsumoto üzerine kitaplar ve makaleler yayınlayarak tanınırlığına katkıda bulunmak için çabalıyorum. Şu sinema falan fakülteleri tam olarak neler çalışıyorlar. Akademisyenler tam olarak neyi çalıştırıyorlar ki böyle kuvvette bir yönetmenden hiç bahsedilmiyor.”

EksiBir

The Weavers of Nishijin – Nishijin Dokumacıları, Toshio Matsumoto’nun 1961 yılında yaptığı kısa bir filmdir. Japonya’nın deneysel sinemasında derin izler bırakan Matsumoto, bu kısa filminde tam da Kyoto’nun Nishijin bölgesindeki ünlü dokumacıların sanayi tarafından nasıl yok edildiğini göstermek istiyor bizlere. Bilindiği üzere Kyoto eski başkenttir. Ve buradaki dokumacılarda asırlardır süre gelen dokuma kültürünün aktarımcılarıdır. Kimonolar için kumaş ısmarlanan desen seçilen tarihin en renkli sokaklarına sahip yerlerden biriymiş eskiden. El işçiliği ile günlerce süren ama sonucunda nadide kimonolar üretilen bu yerler giderek batılılaşma etkisiyle önce giyim tarzını daha sonra üretim tarzını değiştirdi.

Hatta bu kısa filmde ilginç bir sahne var. Denim pantolon giymiş birisi eski yöntemlerle kumaş üretiyor… Kimono defilesine batılı kıyafetlerle ziyaret gerçekleştiriyor. Zarafetimiz kayboldu. Geç kaldık.

İşte Matsumoto bu konuya dikkat çekmek istiyor.

Eksiki

Mishima’nın gelenekçi ruhunun nerelerden geldiği anlaşılıyor. Dönem Japonya’sında kültürel bir hazımsızlık zaten yaşıyor. Film başladığında, Kyoto’nun bir görüntüsü var yukarıdan çekilmiş. Çatıları izletiyor bize Matsumoto. Biraz daha bakınca bunun başka bir şey anlattığını düşünmeye başlıyoruz hemen. Aslında sanayinin, dünya üzerinde binalardan yeni bir bitki örtüsü yarattığını ve iğrençliğini bizlere göstermek istiyor.

Toshio Matsumoto, 1961

“Kyoto, eski anıların yağmurunda sırılsıklam bir şehir.”

Eksiüç

Bir dokuma fabrikası ve geleneksel dokuma evleri arasında gidip geliyoruz. Matsumoto, diğer filmleri gibi burada da tekrarın rahatsız edici, iğneleyici, terörize eden yönünü kullanarak iyice gözümüze soktuğuna emin olmak istiyor. Daha sonra her yerde fabrikaların afişleri başlıyor. Eleman aranıyor. Dokumacı aranıyor. Şirketler ilk sendikal direnişlerle ve bunları durdurmakla tanışıyor. Yeni haklar ve yeni hak kayıpları doğuyor. Daha fazla dokumacı aranıyor. Daha sonra dokumacılar yetiştiriliyor. Dünyanın önde gelen 3 dokuma merkezinden biri haline geliyor. Fakat kâğıt üstündeki başarının ya da ekonomik büyümenin, neleri yokettiğini izlettiriyor bize Matsumoto.

Ned Ludd’a hak veren bir taraftan estetik çözülmenin ve zarafetin altüst oluşunu adım adım anlatıyor kendince. Ve çok terörist bir tarzda.

Eksidört

Film kaybedilmiş bir savaşın resmi gibidir. Modernizme kurban edilmiş ve artık kimsenin hatırlamadığı ya da hatırlamak için bir müzeye gitmekten başka çaresinin olmadığı bir dünya. İşverenlerin artık özgür zamanı da planladığı korkunç bir dünyanın başlangıcı. Yaşamın hızlıca adına rutin dediğimiz gündelik işkenceye dönüştürüldüğü ve sanatın giderek anlamsız bir noktaya itildiği bir dünya. Sanatın ve estetiğin üzerinden işgücü, emeğin ve zamanın kısıtlandırılarak türevler ve kopyalara dönüştürüldüğü gerçek bir canavar dünya. Ama bu dünyaya karşı bir sinetaj diyebiceğimiz bir film. Ned Ludd’un ruhu yaşıyor. Matsumoto 1961’de Kyoto’nun Nishijin mahallesinde direniyor.

Sıfır

İşi reddet, saç tıraşını değiştir, meydan oku, Matsumoto izle rutini algılamanın antropolojik vesveselerini kavra, kavrat! Yesenin, Mayakovski, Kawabata, Mishima gibi birçoğu rutini sonlandırmak adına canlarından oldular. İntihar ettiler. Bizler romantik ölü seviciler olarak sadece takdir ettik. Anlamak bizi eyleme götürmelidir. Gördüğümüz her şeyin yapısını sökmeli, bozmalı ve düzmeliyiz. Kendimizce. Ustalarımızın mesajı açık! Uygarlık derhal çökmeli!

Sinetaj sensei olarak kimi örnek alabileceğimizi ben önermiş oldum. Toshio Matsumoto üzerine kitaplar ve makaleler yayınlayarak tanınırlığına katkıda bulunmak için çabalıyorum. Şu sinema falan fakülteleri tam olarak neler çalışıyorlar. Akademisyenler tam olarak neyi çalıştırıyorlar ki böyle kuvvette bir yönetmenden hiç bahsedilmiyor.

Farkeder mi? Aziz serseriler gün gün uygarlığın altını oyuyor. Şimdi bile. Bu oyuk büyüdü!

NEW NOISE, NEW FLESH: Pakito Bolino x Gülşah Error x BBPH

İSKELETLER ASLA YALAN SÖYLEMEZ !!

Elbette, insanların hayatlarını kontrol eden paranın ve finans sistemlerinin küreselleşmesi aptalca bir şey. Ancak, bizim yaptığımız gibi, farklı ülkelerden sanatçılar ve editörlerin bir araya geldiği küreselleşme, daha geniş ölçekte var olması gereken bir şey, bu fenomenin olumlu tarafı. İnsanların bir araya gelmesi, birlikte çalışması, kültürel bağlar kurması ve bağlantılar bulması iyi bir şeydir, çünkü dünyanın tüm ülkeleri ortak bir şeye sahiptir: Sanat. Bunun için sadece tarihe bir göz atmanız, bazı ilkel sanatları incelemeniz yeterli. Dün piramitleri ziyaret ettik. Bazı tanrıların heykellerini gördüm, bunlar bana Asya sanatını ve hatta eski Avrupa heykellerinin bazı yönlerini hatırlattı. Bu, dünya çapında popüler kültürde derin kökleri olan karnavallar gibi: İsviçre’de Bolivya’daki La diablada’nınkine benzeyen karnaval kostümleri var. Benim sanatla derdim de işte bu, çizim alanında veya tasarımda olsun bu bağlantıları keşfetmek ve göstermek. İskeletler çizdiğimizde bile aynı esansın ve yaşamın varolduğunu göstermeye çalışıyorum. İskeletler hayattır! –Bolino

Bolinoiz Before XMas at 60m2 / Insta-Live Record

“Sanat yalnızca sanatçının değil, toplumun da nefesidir. Ve bu nefesi çoğaltmak, ortak akılla mümkün. Art’n Party, bir başlangıçtı, bir prova, bir ses. Ama aynı zamanda bir çağrı: Daha adil, daha katılımcı, daha özgür bir kültür iklimi için omuz omuza verme çağrısı.” –Gülşah Erol

Bir dayanışma alanı olarak Art’n Party

2025 yılı, dünyada ve coğrafyamızda derin gerilimlerin, belirsizliklerin, mücadelelerin ve buna rağmen umudu yaşatmanın yılı oldu. Sanat, bu karmaşık zamanlarda sadece bir üretim biçimi değil, aynı zamanda bir direniş, bir nefes, bir çare ve en önemlisi bir dayanışma dili hâline geldi. İşte tam da bu ruhla Art’n Party doğdu: Yalnızca bir festival değil, birlikte üretmenin, düş kurmanın, düşünmenin ve paylaşmanın mümkün olduğunu hatırlatan bir alan.

Art’n Party, kurumsal olmayanların, bağımsız düşünenlerin, yorgun ama inatla üretmeye devam eden sanatçıların, hayal kırıklıklarını çantasına koyup yine de sahneye çıkanların festivalidir. Bu festival, karanlığın içinde bir kibrit çakmak gibi, belki küçük ama yön gösterici, belki geçici ama iz bırakıcı bir kolektif harekettir.

Bu yıl festival, sadece mekânsal olarak 60m2’lik bir alanda değil; gönüllerde, zihinlerde ve ortak hafızamızda çok daha geniş bir alana yayıldı. Küçük bir oda, bir eve; ev bir mahalleye; mahalle bir dünyaya dönüştü. Çünkü aslında mesele büyüklük değil, içtenlikti. Birlikte kurulan sofralarda fikirler de paylaşıldı, sesler çoğaldı. Müzik, resim, şiir, dans ve kelimeler, bu festivalde yalnızca estetik değil, aynı zamanda iyileştiriciydi.

Bugünün dünyasında sanatçı olmak, yalnızca yaratmak değil; var olmak için direnmek anlamına geliyor. Dayanışma, yalnızca bir kelime değil; her afişte, her teknikte, her gece taşınan sandalyede, her ses kablosunu çözen elde, her destek mesajında bir anlam kazandı. Bu festivalin en büyük değeri, birlikte harcanan emekti.

Evet, yoruldum. Bazen anlaşılmadım. Kimi zaman destek görmedim. Ama işte tam da bu yüzden Art’n Party gibi festivaller var olmalı. Çünkü sanatçının da izleyicinin de yalnız olmadığını, başka türlü bir yaşam ve üretim modelinin mümkün olduğunu göstermeli. Hepimizin içinde taşıdığı ama bazen kaybettiği o umut ışığını yeniden büyütmeli.

Marseille Underground Versus Istanbul Underground

SKELETONS NEVER TELL LIES !!

Sure, the globalization of money, of financial markets that control the life of the people is a stupid thing. However, globalization as we do it, meetings among artists and editors from different countries, is something that should exist on a broader scale, it’s the positive side of that phenomenon. It’s a good thing that people meet, work together, create cultural bonds and find connections, since all countries of the world have a thing in common: art. You just need to take a glimpse into history, check out some of the primitive arts. We visited the pyramids yesterday. I saw sculptures of certain gods which reminded me of Asian art, and even some aspects of ancient European sculptures. It’s like carnivals, so deeply-rooted in popular culture around the globe: there are carnival costumes in Switzerland which resemble those of La diablada, in Bolivia. That’s why I try, be it on drawing or design, to find all of these links and show that there is the same essence, life, even when we draw skeletons. Skeletons are life! –Bolino

Alexandrine & Bolino at Taksim, Last pose before the Terror Night

➫ lederniercri.org

➫ lederniercri.org

Never Ever Give Up by Pakito Bolino X Gülşah Error

bandcamp edition ➫ NEVER EVER GIVE UP

Pakito Bolino, Big Baboli Atölyesinde işlerini imzalarken

Gündem ne olursa olsun BIG BABOLİ tarih yazmaya devam ediyor sevgili maceraperest ruhlar!

Moklich, Pakito Bolino ve Zez Eah / Big Baboli Print House 2025

“Girişimci gençlere

girişmelerini tavsiye ederiz.”

Big Baboli Print House 2011 yılı İstanbul-Kadıköy merkezli özgün baskı ve sanatçı atölyesidir. Moklich ve Zezeah rumuzu ile üretim yapan bir sanatçı ortaklığıdır. İkilinin ortak gayesi müzik odaklı illüstrasyon ve tasarımlar üretmek; üniversitede Resim ve Grafik bölümlerini bitiren ekip, baskı resim üzerine yoğunlaşmış ve mezun oldukları yıl kendi kişisel atölyelerini açarak yola çıkmışlar. Açıldıkları yıldan bu yana yüzü aşkın sanatçıya serigrafi baskı hizmeti vermiş ve ulaşılabilir sanat kavramının temellerinin oluşmasına büyük katkıda bulunmuşlar. Krüw başta olmak üzere birçok kolektif serginin yanında düzenli olarak kendi karma / kişisel sergilerini açmış ve Hamburg Flatstock’a ülkemizdeki ilk poster atölyesi olarak katılımda bulunmuşlar. İkili kişisel üretimlerinde yerli ve yabancı birçok müzik grubu için albüm kapağı, konser afişi ve merch. tasarımı üretmiştir. 2019 yılında “Şarküteri Big Baboli” adı altında Berk Kula ortaklığı ile bir sanat galerisi açmışlar, 2021 yılında pandemi sebebiyle kapatmak durumunda kalmışlardır. Üretim kapsamları özgün baskı tekniklerinin (serigrafi baskı, gravür baskı, linol baskı, risografi baskı) dışında, orijinal eserler, 3 boyutlu oyuncak tasarımı ve müzik odaklı olarak nitelendirilebilir. İkili atölyelerinde baskı servisi vermeye ve kişisel üretimlerine devam etmektedir.

➫ shopier.com/bigbaboli

➫ bigbaboliprinthouse.cargo.site

Gülşah Error & Pakito Bolino ‘Bolinoiz Before Christmas’ X25

Bu yıl da politik olarak baskıların arttığı, kültürel alanların daraldığı bir yıl oldu. Sanatçılar ötekileştirildi, alanlar gasp edildi, ifadeler sansürlendi. Bu nedenle Art’n Party, sadece bir etkinlik değil; aynı zamanda bir ifade özgürlüğü alanıydı. Özgürce konuşmanın, üretmenin, paylaşmanın hâlâ mümkün olduğunu kanıtladı.

Ama bu tek başına sürdürülemez. Bu yüzden doğru desteklere, vizyoner sponsorlara ve kolektif emekle büyümeyi göze alan bireylere ihtiyaç var. Bir festival yalnızca sahnesiyle değil, onun arkasındaki niyetle, samimiyetle ve paylaşımla var olabilir.

Sanatçının emeğine saygı duyulmadıkça, dayanışma büyütülmedikçe bu tür festivaller ya zayıflar ya da sessizleşir. Ama ben sessiz kalmayı seçmedim.

Art’n Party, yeni bir modelin prototipidir. Bütçeler küçük olabilir ama hayaller sınırsızdır. Sponsorlar yalnızca logo koyan değil, sürecin bir parçası olan, vizyoner bir anlayışla kültüre yatırım yapan paydaşlara dönüşmeli. Böylece bir sonraki Art’n Party, sadece daha çok katılımcı ile değil; daha nitelikli, daha güçlü, daha sürdürülebilir bir yapıyla var olabilir.

Sanat yalnızca sanatçının değil, toplumun da nefesidir. Ve bu nefesi çoğaltmak, ortak akılla mümkün. Art’n Party, bir başlangıçtı, bir prova, bir ses. Ama aynı zamanda bir çağrı: Daha adil, daha katılımcı, daha özgür bir kültür iklimi için omuz omuza verme çağrısı.

Çünkü biliyorum ki, Dayanışma lüks değil, bir zorunluluktur. Sanat gösteri değil, bir ifadedir. Festival bir eğlence değil, bir duruştur.

Ve biz bu duruşu birlikte kurduk. Art’n Party, herkes içindi. Ve hâlâ öyle. –Gülşah Erol

➫ lederniercri.org

Turkish-Sardinian Punks Gentilesky Announce New Album “Dream”

GENTILESKY / photography by Rosa Brianda

Gentilesky, the powerhouse Italian-Turkish punk collective, officially announces the April 3 release of their second full-length album, Dream, via Slovenly Recordings. Accompanying the announcement is the premiere of their latest single, “Chasing The Light,” an aggressive, staccato-driven track that pays homage to the jagged post-punk influence of the late Andy Gill.

Taking their name from the Baroque master Artemisia Gentileschi, the band bridges the gap between 17th-century subversive art and modern radical expression. Just as Gentileschi’s work reclaimed the female narrative through visceral, unflattering physical realities, Gentilesky utilizes a hard-edged sound to navigate the complexities of the current sociopolitical landscape. Three years after their debut on Hozac Records, Gentilesky returns with a sharper sonic profile. The band features veterans of the European underground, boasting members from Rippers, Undisco Kidd, and Sushicorner. While their debut explored broader artistic theories, Dream leans into a more muscular, rhythmic intensity, drawing a direct line from Gentileschi’s impact to contemporary figures with a visceral collection of work such as Nan Goldin, Jennifer Precious Finch & the late Kathy Acker.

LISTEN TO “CHASING THE LIGHT” HERE

Shards of Gang Of Four, Minutemen, Pere Ubu, Kleenex, and many others are melted together and reforged by a tight-as-hell band into tuneage that is angular yet catchy, bleak yet danceable. (Razorcake – USA)

Gentilesky, a group that better than any other simultaneously captures the state of health and marginality of the Italian underground. They survive within the confines of a limited circuit and are fully aware of their lack of prospects, yet they get together regardless. (Rumore – Italy)

Yaprak Kırdök (vocals) says this about the new album.

Dream is a continuation of Ways of Seeing, but taking a year to plan and write the record really highlights its maturity. Recording it with Piff played a big part as well, and listening to both albums shows our growth. I love how similar yet different each one is.

Recorded and mixed by Piff/Frizzer Studio at Smoking Fridge Studio, Cagliari, and mastered by the esteemed Nene Baratto (Movie Star Junkies), Dream will be available on vinyl and all digital platforms on April 3rd. Artwork by Yaprak Kırdök and Gabriele Serrau.

Pre-orders are currently live via the Slovenly Recordings Bandcamp page. In support of the release, Gentilesky will embark on a European tour, with dates to be announced in the coming weeks.

GENTILESKY “Freedom’s Coming” at WE’RE LOUD FEST | San Domino Island | October 7th 2023

Gentilesky is available for interviews, and physical copies and a digital link of Dream is available for coverage.

slovenly.com

Return of the Candyman: SKRIBBAL ‘Locusts & Honey’

With this release, Skribbal cements a new era in his catalog – one defined by risk‑taking, sharpened craft, and a willingness to carve out his own lane in the modern underground.

Los Angeles underground artist Skribbal returns with Locusts & Honey, a bold new EP that marks a significant evolution in his sound. Known for his gritty boom‑bap foundation, Skribbal pushes into heavier, industrial‑leaning territory while sharpening his lyricism and expanding the emotional and thematic range of his music.

The project opens with “Locust King,” a brooding narrative told through the eyes of a fallen angel reflecting on his life through the misunderstood lens of John the Baptist. It sets the tone for an EP built around misfits, outsiders, and the struggle to be seen for what you are rather than what the world decides you must be.

Across its tracklist, Locusts & Honey showcases Skribbal’s versatility. “Black Rivers Run” drags the listener into a midnight world where loyalty is currency and silence is survival. Skribbal turns Italian‑American folklore into street scripture, painting the river as a living accomplice — a black‑water witness that’s swallowed generations of secrets. It’s less a mafia song and more a family haunting. “Bloodscript Sermon for the Dying Breed” flips the energy with a tribal, chant‑driven beat and a barrage of kung‑fu references delivered in Skribbal’s raw, unmistakable style. “Eet The Weak” confronts societal decay over a jagged industrial backdrop, while “Maggot Brain” — the EP’s lead single — brings the demonic visuals and zombie‑ridden chaos that fans have already embraced.

With this release, Skribbal cements a new era in his catalog — one defined by risk‑taking, sharpened craft, and a willingness to carve out his own lane in the modern underground.

Skribbal “Maggot Brain” 2K26

» Locusts & Honey (EP)

Skribbal’s new single “Maggot Brain” out now on ALL digital outlets!

Hailing from Los Angeles, Skribbal has been making a splash in the underground hip hop scene since 2016 by working with the likes of Vinnie Paz, R.A. The Rugged Man, P.O.D.s Marcos Curiel and even former Cannibal Corpse, current Six Feet Under vocalist Chris Barnes, amongst countless others. Skribbal has also been featured on the Wu-Tang Clan “Wu Files” Mixtape Series alongside Ghostface Killah, Raekwon, Sunz Of Man and other Wu Tang affiliates.

Skribbal ‘To Die For’ feat. Joel Conner, 2K17

“I devoted a lot of my life to this shit. I lost quite a few girlfriends from this shit, because I had to go do a show, cause I didn’t stop making music. I don’t see why I would stop now? I mean, who’s gonna talk about Bob Hope in a Hip Hop song? Fucking nobody, so I’m a do it.” –Skribbal

Interview by Ceza aka Cesar / 1 World Magazine #10

First of all this is our 2nd Interview with Skribbal. He’s carving his own lane and keeps successfully climbing.

Your latest album, Black Eyed Children was amazing. The artwork might throw you off. Great artwork, but your not the wierdo alien rapper that people might think you are. You are a very skilled emcee.

Black Eyed Children, that was an album that went through like four different stages. Originally it was gonna be an all Trap Record’. I had all these fucking songs. I had about 20 songs recorded that didn’t even make the record. My original concept (for the album) The children of ‘Foster Care’, the children of abuse, that kind of thing. Of what I’ve been through. That was a record that took about 2 / 2 – 3 years to make. I never wanted to be that guy that had a feature on every other song but I’m that guy on this record. It features Chris Barnes from Six Feet Under. A Death Metal guy basically introduced your Hip Hop record. I’m really really proud of that. I love that record. It charted record. It charted 45 for Hip Hop Albums on iTunes.

Since 2017 Skribbal has been getting paid for his music. He’s been rapping since 2003. He grew up in Southern Oregon in a town called Selma and calls Los Angeles his home cause he spent the most time living there.

The reason I came to California when I was 11 was because I was put into Foster Care when I was 9 years old cause my parents were cooking ‘Speed’.

How much of your upbringing bleeds into your music?

It depends on what I’m writing about. With Black Eyed Children was all of it. All of my experiences, I wanted to put on record. When I do something like the last EPI dropped In Their Blood- it has nothing to do with my actual life.

What’s next for you Skribbal?

I plan on dropping 3 more EP’s this year. I wanna do basically 4 EP’s this year. One every couple months. There all gonna have a central theme. They’re all gonna be 5 tracks. So In Their Blood, my latest EP. That’s all 44 Calibur Killer-Son Of Sam-David Berkowitz. So if s a concept EP. The next one is gonna be all about the Italian side of my family. So it’s all gonna be Italian samples, Dean Martin samples, that kind of shit. The next one is gonna be about my Native side of my family. So it’s all gonna be Native samples, Indian shit. Then after that I’m gonna do…I’m really into the 40’s, 50’s black and white movies. I love Bob Hope and Bing Crosby flicks. Cary Grant and all that kind of shit. That’s what my grandpa introduced me to when I first moved to California. So I wanna do a whole EP using 40’s slang and that kind of shit. So thaf s what I got coming up.

I appreciate Skribbal’s creativity and execution.

I devoted a lot of my life to this shit. I lost quite a few girlfriends from this shit, because I had to go do a show, cause I didn’t stop making music. I don’t see why I would stop now? I mean, who’s gonna talk about Bob Hope in a Hip Hop song? Fucking nobody, so I’m a do it.

tonethreads.com SKRIBBAL merch

Skribbal Wants YOU!

Skribbal ‘Find My Way’ 2021

What are some goals you want to accomplish before you hang up the mic?

I’d like to go on a World Tour. I’ve done plenty of shows. I’ve done shit out of state. I’ve never been on a World Tour. I’d also like to do a Metal record. Actually me and my Uncle are working on that right now. He’s worked for Kom, Limp Bizkit and Faith No More. So we’re putting together a Metal record. Straight Rap/Metal shit. Real instruments, not none of that fake synth guitar shit.

What else are you working on that you want to mention?

Me and my homeboy Praise One, a fellow Italian emcee from New York. We’re actually gonna drop an album together called Black Nobility. People might be confused with 2 white dudes in a group called Black Nobility, right? Black Nobility has nothing to do with color or anything like that. According to “Conspiracy Theorists” Black Nobility are old Italian families. They basically own the llluminati. They answer to these muthafuckas. So we’re doing some real Italian shit. So that will probably drop in the next few months. This is gonna be fire.

So what label is putting thses projects out?

For the EP’s, I’m putting all that out on my own. If I’m putting out a Full Length, Sony will put that out. I’m only signed to them for those.

More Music, Artists and interviews you love

Order your copy at Galacticdistro.com

Hailing from Los Angeles, Skribbal has been making a splash in the underground hip hop scene since 2016 by working with the likes of Vinnie Paz, R.A. The Rugged Man, P.O.D.s Marcos Curiel and even former Cannibal Corpse, current Six Feet Under vocalist Chris Barnes, amongst countless others. Skribbal has also been featured on the Wu-Tang Clan “Wu Files” Mixtape Series alongside Ghostface Killah, Raekwon, Sunz Of Man and other Wu Tang affiliates.

To learn more about SKRIBBAL: undergroundhiphopblog.com

HUMAN SCUM: Now It’s Dark & We Will Never Recover From This

Kaan Akay her zamanki karanlık yolculukların birinde

“Şarkılar ve playlist’ler var artık. Eskiden para verip alırdın çekme kaset ya da orijinal CD, vs. Para vermiş olmanın getirdiği bir durum da vardı ve öyle dinlemeden kenara atmak istemezdin yani kolay kolay. Şu an her şeye erişim var ve müzik kiralanıyor. Kimse sahip bile değil albümlerine, şarkılarına. Sadece kiralıyorlar, internet ya da Spotify giderse müzik dinleyemeyecek milyonlar var.” –Kaan Akay

Bugünün gençlerinin müzikle olan ilişkisini nasıl değerlendiriyorsun? Bizim gençliğimizin çekme kaset kültüründen Spotify gibi zahmetsiz platformlara kadar geldik. Sence bu ‘zahmetsizlik’ müzik dinleme deneyimini nasıl değiştirdi? Peki ya müzisyenler bu değişime ayak uydurmak için neler yapabilir? –Zeynep Alpaslan

Bu “zahmetsizlik” müzik dinleme deneyimini epey kötü bir şekilde değiştirdi. Bizim zamanımızda kasetten walkman’de müzik dinlerken sevmediğin parçaları geçmezdin, geçemezdin; ya da pil bitmesin diye en kötü elle çıkarıp kaleme geçirip sarardın. Ama yolda yürürken de kimse bunu pek yapmadığı için bazen o sevmediğin şarkıları bile dinleye dinleye sever hale gelirdin. Buna aslında bir albümü sindire sindire dinlemek de diyebiliriz. Artık pek olmayan ve yapılmayan bir şey.

Şarkılar ve playlist’ler var artık. Bir albümü 2 dakika içinde hızlı hızlı sara sara dinleyip “Yok abi, bu benlik değil!” diyor insanlar. Biraz tuhaf bir dönem müzik adına. Eskiden para verip alırdın çekme kaset ya da orijinal CD, vs. Para vermiş olmanın getirdiği bir durum da vardı ve öyle dinlemeden kenara atmak istemezdin yani kolay kolay. Şu an her şeye erişim var ve müzik kiralanıyor. Kimse sahip bile değil albümlerine, şarkılarına. Sadece kiralıyorlar, internet ya da Spotify giderse müzik dinleyemeyecek milyonlar var ve bu benim hâlâ alışabildiğim bir şey değil.

Müzisyenlere ödenen telif hakları ve Spotify şirketinin para kazanmak için yaptıkları, hatta bu kazandıkları paralarla silah endüstrisine yatırım yaptıkları gibi korkunç gerçekler bile kimsenin umurunda değil. Çünkü o rahatlık her şeyden önemli. Böyle böyle zaten dünyanın ve insanlığın geldiği noktayı da hepimiz görüyoruz, çok iç açıcı değil.

Dolayısıyla müzisyenlere de pek bir tavsiyem yok, tek tavsiyem bildikleri ve sevdikleri/doğru olduğuna inandıkları şeyleri yapmaya inatla devam etmeleri. Ve çok fazla dinleyicileri olmasa da bunun yaptıkları şeyin kötü olduğu anlamına gelmediğini unutmamaları gerektiği.

İllaki 3-5 kişiye dokunuyorsun ve bazen bu yeterli olmak zorunda. En azından benim için hep yeterli oldu da devam edebildim. Aksi taktirde bol bol konser verip merch. satmak dışında yapılabilecek çok da bir şey yok gibi. Hard copy bir şekilde işlerini basarsan da illa birkaç manyak alıyor işte ve underground müzik zaten senelerdir bu şekilde işliyor. Biraz piyasanın dışında ve kolay olmayan işler yapıyorsan dinleyicin hep sınırlı bir kitleye sesleniyor oluyorsun.

» now it’s dark

Kişisel projen Human Scum’dan söz edelim mi biraz da? Nelerden ilham alıyorsun? İçinden atmak istediğin şeyler neler? İnsanlara bu müzik aracılığıyla kendin hakkında ne söylemek istiyorsun?

Yaşadığım veya yaşayamadığım her şeyden ilham alıyorum. Çok fazla film ve dizi izleyen biriyim, ayrıca oyun dünyasıyla da aram oldukça iyi. Hepsinden ilham aldığımı rahatlıkla söyleyebilirim. Ama daha çok içimde kalanlar ve söyleyemeyeceğim şeyler müziğe dökülüyor galiba. Ya da söylersem tuhaf bulunabilecek tepkiler, hisler, düşünceler, laflar, küfürler…

Aslında kendim hakkında bir şeyler söylemeye çalışmaktan çok insanların kendileriyle baş başa kalıp kendileriyle konuşmasına neden olmayı hayal ediyorum. Onların üzerine gitsin ve onları sıkıştırıp istemedikleri ya da kaçtıkları şeyleri düşünmeye sevk etsin, mesela. Ya da tam tersine huzur bulup düşüncelere hayallere dalsınlar.

Karanlık, sert, hüzünlü ve depresif müziklerde benim gibi konfor bulan insanlar olduğunu biliyorum. Onlara bir korunak olsun, onlara iyi gelsin; mesela. Güç versin, bu gibi şeyler hayal ediyorum daha çok. Beni hep hayata bağladı müzik, onları da bağlasa keşke yaptıklarım. Kısacası birilerine güçlü bir şekilde dokunabilmek çok önemli bence. Yalnız olmadıklarını hissetmeleri ve bunun gibi şeyler.

» we will never recover from this

İstanbul’la aran nasıl? Ben bu aralar onun çok romantik ve nostaljik bir versiyonunu özlüyorum. Ama sen bir müzisyen olarak full time orada yaşıyorsun ve şehrin seni nasıl etkilediğini merak ediyorum.

İstanbul mükemmel bir şehir ama bu kadar fazla insana yetemiyor artık. Sadece burada konsere/çalmaya gelen izlediğim isimler için bile bu şehirde yaşadığım için kendimi çok şanslı hissediyorum. Ama kaotik mi? Evet. Bazen delirtiyor mu? Evet. Fakat dediğim gibi, bu şehrin suçu değil.

Müzik Uğruna isimli bir kitap okumuştum. Bir grup konservatuvar öğrencisinin zorlu hayatını anlatıyordu ve hem çok sert hem de çok dokunaklı bir romandı. Sen yıllar içinde müzik için neleri feda ettin? Tekrar seçme şansın olsaydı, yine müziği seçer miydin?

Müzik için feda ettiğim şey sanırım para. Yani, elbette bu kadar müzikle iç içe olmanın başka kötü yönleri de oldu ama en şiddetlisi paraydı sanırım. Çok daha farklı bir yön seçip müzikten para kazanmak da bir opsiyondu tabii ama ben o yöne hiç gitmedim, gidemedim.

Kendi küçük dünyamda müzik benim için çok kutsal ve garip bir anlam taşıdı hep. Onu feda edip ruhumu satmak ya da kaybetmek istemedim. Orası bana ait bir yer olarak kalsın istedim çünkü defalarca hayatımı kurtardı ve hep en büyük yaşama sebebim oldu. Dolayısıyla onu bu tarz şeylere alet edemezdim, etmemeye çalıştım. Doğal olarak hiçbir zaman kız arkadaşlarımın anneleri için ideal bir damat adayı olamadım.

Biraz daha konforlu bir hayatım olabilirdi ama benim seçimim hepsi ve tekrar seçme şansım olsa yine müziği seçerdim. Sadece daha doğru ve farklı şekilde davranıp bazı şeylere daha önce uyansam iyi olurdu ama evet, müzikten vazgeçmezdim. // Kaynak: Patti Kahve Yapıyor Zeynep Alpaslan, 2025

KAAN AKAY X HUMAN SCUM

The Future is Now » Golem Radio Shows

Kaan Akay, nam-ı diğer *Golem*, 1997’den bu yana DJ’lik kariyerini sürdürüyor. 23 yıllık radyo geçmişiyle Dinamo, Standart FM, Sub FM ve Root Radio gibi platformlarda yer aldıktan sonra, Drum & Bass odaklı programlarına şu anda Radio 2019’da devam etmektedir.

Kariyeri boyunca Goldie, Adam F, Grooverider, Roni Size ve Photek gibi elektronik müziğin efsanevi isimleriyle aynı sahneyi paylaşmış; İngiltere’de Londra, Bristol ve Birmingham gibi önemli müzik şehirlerinde performans sergilemiştir.

DJ’liğin yanı sıra, *Human Scum* adı altında yürüttüğü solo projesiyle de üretimlerini sürdürmektedir.

Yeraltından Yerüstüne Bir Anti-Star: CEYDA ATAY

“Samimiyet, müzik türü ve yapım yöntemi ne olursa olsun önemli bence. Sesle yapılan her türlü kompozisyon benim için heyecan verici olabiliyor. Bu albümde, tüm kayıtlar kendi zaman dilimlerinde bir bütün olarak çalındı.”

Biraz 80’ler, biraz blues, biraz alternatif, daha çok da grunge esintileri var. Rock’n Roll ruhunun son kırıntılarını tatmış, 90’ların şarkılarını dinleyerek büyümüş, öylesini yapmayı hayal etmiş, belki takılıp kalmış, ama belki de iyi ki bırakmamış bir insan olarak, aslında özlem duyduğum ve şimdilerde ihtiyaç duyulduğunu da hissettiğim bir müzik yapmak istedim. Mesela trenle bir yere giderken bir albümü baştan sona dinlerdik, hayaller kurar, heyecana kapılır, üzgünsek umut dolar, güç bulur ya da üzüntümüzü, öfkemizi yaşardık, ya da evde son ses açıp bağırarak eşlik ederdik. Ben bu hisleri yaşatabilecek bir albüm yapmak istedim. Bunun için de sıcak bir bağ kurmak kesinlikle önemli.

Hayalimdeki müziği yapıyorum diyerek yola çıktım ama bunun bir risk değil aksine bir avantaj olduğunu düşünüyorum. Biraz da güncel rock sesleri ve sözleri duymaya ihtiyacımız var gibi geliyor. Riskli olan tarafı, parçaları single’lar şeklinde değil de bir albüm olarak çıkarmış olmam olabilir ama bu da tercih ettiğim bir şeydi çünkü bir duygu bütünlüğü vardı ve ben daha fazla biriktirmek istemedim. Hayalimde çok farklı müzikler yapmak da var. Şu an dünyanın her yerinde hâlâ rock, metal, punk türevleri yapılıyor; yeni gruplar çıkıyor. Amaç çok satmak olunca işin şekli ve boyutu değişebiliyor elbette ama çok “yeraltı” bir müzik de değil yaptığım, o yüzden ortada bir yerdeyim.

MUAF Kadıköy Konser_19.12.2023_Pt.2

“Zaman önüme ne getirir bilemiyorum ama farklı tarzlar ve yöntemler deneyerek ömrümün sonuna kadar müzik yapmaya devam etmek istiyorum.”

Müzik ve mimari birbirini kesinlikle besliyor ve hatta çok benziyor diyebiliriz. Ritim, doku, yapı gibi kavramlardan tutun, tasarlaması, detayları çözmesi, sonrasında hayata geçirme uygulama süreci, sunmasına kadar neredeyse aynı. İlgilendiğim konuları bir potada eritebilmek müthiş güzel bir his. Mekanların insan yaşantısını nasıl biçimlendirdiğine zaten bir mimar olarak senelerdir kafa yoruyorum, MİAM’da yazdığım tez de, canlı müzik mekanlarının kültürel değeri ile ilgiliydi. Şimdilerde ise mekanların işitme algımızı nasıl biçimlendirdiği ile ilgilenmeye başladım, hep öğrenmek istediğim bir konuydu ve ülkemizde çok az uzman var, bu yüzden kendimi şanslı hissediyorum.

Ceyda Atay ‘Sarkaç’ Live, Ali İsmail Korkmaz Parkı 2024

“Albümü baştan sona dinleyin.”

Kayıtlarınızı neredeyse müdahalesiz bıraktığınızı söylüyorsunuz. Bu tercih, müziğinizde nasıl bir gerçeklik arayışına işaret ediyor?

Evet bu özellikle prodüktörüm Hakan Kurşun’un tercihiydi. Her kanalı baştan sona canlı kaydettik. Volkan Öktem, üzerine canlı çaldı, ben şarkıları baştan sona söyledim. Kayıt bambaşka bir tecrübe, inanılmaz bir vücut ve ses hakimiyeti gerektiriyor. Bambaşka bir konsantrasyon. Yine de kayıtlarda neredeyse hiç düzenleme yapılmadı. Doğal ses tonum ve kusurlarım ile albümün içten bir havası oldu. Bu benim karakterimle de örtüşüyor aslında. Samimi olmak benim için insan ilişkilerinde de en önemli şey. Çoğu insan kendisiyle ve hatalarıyla yüzleşemeden bir maske ardında rol yaparak yaşıyor. Bu bence kendini tanımanın ve ilerlemenin önündeki en büyük engel. Kayıt sürecinde de heyecanlanıyorsunuz, çağrışımlar oluyor, daha önce hiç albüm çıkarmamışsınız kendinizi bile çok tanımıyorsunuz, çalıştığınız kişi de özellikle şarkılarla bir bağ kurabildiyse kendi dünyasından bir şeyler koyuyor vs. Benim için çok öğretici bir süreç oldu. // Kaynak: dergy.com ve sanatatak.com

Özlem Tekin – Herkes Şanslı Doğmuyor (Cover) 2023

“Kültürel çeşitlilik dünyada bir kalkınma hedefi olarak belirlenmesine rağmen biz hep aynı sanatçıları, aynı mekânlarda izliyoruz. Sanki Türkiye’de başka şehirlerde başka konser salonları başka müzisyenler başka (çok çeşitli) müzik türleri yokmuş gibi…”

Sizce günümüz müzik sahnesinin en büyük eksikliği nedir?

Bence en büyük eksik küçük müzik sahnelerinin önemsenmemesi ve başı-boş desteksiz bırakılması. Ülkemiz şartlarında nasıl olur bilmiyorum ama bu tür mekânlara kültür mekânları gözüyle bakılmalı, çalışanların sosyal hakları gözetilmeli vs. İngiltere ve Amerika’da bu tür mekânların yok olmaması için büyük dernekler var. (MVT, NIVA). Çünkü bu mekânlarda hem yeni müzisyenler yetişiyor hem birçok müzisyen geçimini sağlıyor hem de bu mekânlar, dinleyici ve tüm bileşenleri ile birlikte bir kültürü yaşatıyor. Kültürel çeşitlilik dünyada bir kalkınma hedefi olarak belirlenmesine rağmen biz hep aynı sanatçıları, aynı mekânlarda izliyoruz. Sanki Türkiye’de başka şehirlerde başka konser salonları başka müzisyenler başka (çok çeşitli) müzik türleri yokmuş gibi… Bu konuyla ilgili konferanslarda sunumlar yaptım, uzun uzun tartışılması gereken bir konu, ama bu sektörde pandemiden beri ara ara yapılan müzik endüstrisi tartışmalarında ben yer alamadım mesela. Sebep aynı… Tabii ekonomik politikaların etkisini de yadsıyamayız, şehirleşme tek bir merkeze toplanma vs. Hani sürdürülebilirlikten bahsediyoruz ya; ekonomik, kültürel, sosyal ya da iklim temelinde olsun, lokalleşme ortak bir çözüm olarak gözüküyor. Bu bakış açısının, bu sektörde eksik olan “dayanışma”nın da önünü açabilecek bir şey olduğunu düşünüyorum.

ceyda atay » apple music

Kendini güçlü hissetmek isteyenler için şarkılarımla burdayım!

Robert David Elwood’s Not Family Friendly CartoOns

Robert David Elwood ‘Untitled’ drawing (2016)

“I think as art goes it’s just a series of lines on paper, if you are not physically harming anyone, offended people can either learn to laugh at them selves, or continue to complain, and that’s fine. I don’t wish to take anything away from the artist who wishes to draw the clean family friendly cartoons.” –R.D.E

Drawing the Grindcore

Robert David Elwood

January 2016

How long have you been in the world of comics?

I’ve been making art since 2007 but in 2013 a friend of mine published this independent comic called Pure İnsanity that I and a few other artist contributed too, that was the first publication that showed my work although I guess I’m still relatively new still.

You produce bizarre animations, too and the amateur spirit surrounding your works has rapidly started to gain a powerful style recently. Considering the works you’ve created this far, where within your field of art do you position yourself?

I guess I’d be more of a animator who does art on the side. I personally would not have thought my drawings would get as big as they did, you see originally animation was and still is something that I wanted to do for a living. I had a fascination with cartoons ever since I was little but it was animated films from Bill Plympton, Bruce Bickford and Ralph Bakshi and many other animators that made me realize the great things that animation can do and it really motivated me to make the crazy cartoons I’ve done.

You enjoy pushing the limits of sarcasm, irony and absurdity to create bizarre worlds; considering the comics market, isn’t the obscenity of the works you create risky in terms of bringing the works to a more professional level?

No, I don’t believe so, I think as art goes it’s just a series of lines on paper, if you are not physically harming anyone, offended people can either learn to laugh at them selves, or continue to complain, and that’s fine. I don’t wish to take anything away from the artist who wishes to draw the clean family friendly cartoons.

What’s going on in the world of American Underground Comics recently; can you inform us a little bit? What about the artists you follow the most as well as your favorites? Taking into account also the developments in Europe, which echol do you find your style closer to?

I think that would be a better question for a current person who makes underground comix, from what I’ve seen it boils down to selling yourself and getting your art out there by going to conventions and networking. My favorite artists, where do I start, I really like the early 70’s Zap artist like R. Crumb, S. Clay Wilson, and Spain Rodriguez, and Rory Hayes. outside that there is Mike Diana, Johnny Ryan (who’s art I guess I find my work closer to) and Manga artist from Japan like Junji Ito, Suehiro Maruo, and Hideshi Hino.

“Acid Shark” by Acid Shark (music video) sfw version

Robert David Elwood ‘Untitled’ drawing (2016)

How do you like music ? What do you enjoy listening to?

I listen to mostly Sludge Metal, Black Metal, Death Metal, Grindcore, and Hardcore Punk.

What do you think about GG Allin? He’s one of the craziest guys ever taking place in the rock’n’roll stage that recorded great albums in the 80s but then (I though) flipped because of all the drugs he used. What do you think makes GG so legendary?

I’m a fan, you know I think what made GG Allin legendary was not so much his music but his life style, when we see the crazy things he did on stage I think there is a primal part of us that want’s to do the same, but wouldn’t out of fear of going to prison.

How do you like Antiseen?

There great, they got some awesome songs, and the played with GG Allin which must have been crazy!

Are there any projects you’re working on right now? Like a book you’re planning to publish or something for the S&T Studios that will take place in the future?

I’m trying to finish another cartoon, a little book featuring my art would be ideal in the future, although I don’t have any plans for that now.

Dont forget to visit S&T Studios for latest updates!!

Robert David Elwood ‘GG.Allin’ drawing (2016)

Robert David Elwood

Ocak 2016

Robert, Minneapolis’den genç bir çizer, aynı zamanda bir çizgi filmci. Ona, yaptığı tuhaf işler hakkında bazı sorular sorduk.

Robert merhaba, ne zamandan beri çizgi roman dünyasındasın?

2007’den beri sanatla uğraşıyorum. 2013 yılında birkaç farklı sanatçıyla birlikte bağımsız bir çizgiroman dergisi olan “Pure Insanity” için birşeyler çizdim; böylece çalışmalarımı yayınlama şansını yakaladım. Sanatımı sergilediğim ilk yayın bu oldu, bunun dışında yeni olduğumu söyleyebilirim..

Aynı zamanda çizgi filmler de üretiyorsun ve çalışmalarındaki amatör ruh, son zamanlarda gittikçe güçlü bir stil kazanmaya başladı.

Sanırım, ben bir sanatçıdan daha çok animatörüm. Çizimlerimin bu düzeyde ilgi göreceğini hiç düşünmemiştim açıkçası. Hayatımı animasyonla kazanmak istiyordum ve halen de bunda kararlıyım. Çocukluğumdan beri çizgi filmler beni büyülemiştir, aynı zamanda Bill Plympton, Bruce Bickford, Ralph Bakshi ve daha pek çok animatörün filmleri beni çizgi filmlerin muhteşem şeyler yapabileceğine ikna etti ve ben de çılgın animasyonlar yapma motivasyonu uyandırdı.

Hassas bir çizgiyle sarkazm, ironi ve absürdlüğü son raddesine kadar ileri götürerek tuhaf dünyalar kuruyorsun. Çizgiroman piyasasını göz önüne alırsak yaptığın işin müstehcenliğinin riskli olduğunu düşünüyor musun?

Açıkçası pek böyle düşünmüyorum. Yaptıklarımız sadece sayfanın üzerindeki çizimlerden ibaret ve fiziksel olarak kimseye zarar vermiyorsanız rahatsız olan insanlar, ya kendilerine gülmeyi öğrenecekler ya da şikayet etmeye devam edecekler ki bu benim için sorun değil. İyi aile çizgi filmleri yapmak isteyenler istediğini yapabilirler.

Amerikan Yeraltı Çizgiroman dünyasında son zamanlarda neler oluyor, bizleri biraz bilgilendirebilir misin?

Sanırım bu yeraltı çizgiromancıları için daha uygun bir soru olurdu. Kaldı ki, gördüğüm kadarıyla olay tamamen işini ortaya koyup kendini pazarlamaktan ve toplantılara katılıp bağlantılar kurmaktan geçiyor. En sevdiğim sanatçılar, nereden başlasam, 70’lerin Zap Comix sanatçılarını gerçekten severim : R. Crumb,S. Clay Wilson, Spain Rodriguez ve Rory Hayes gibi, bunlara Mike Diana ve sanatını kendime yakın bulduğum Johnny Ryan’ı ve Japon manga sanatçıları Junji Ito, Suehiro Mauro ve Hideshi Hino da ekleyebilirim.

Müzikle aran nasıl? Neler dinlersin?

Çoğunlukla sludge metal, black metal, grindcore ve hardcore punk dinliyorum.

GG Allin hakkında ne düşünüyorsun, GG’yi bu derece efsane kılan sence nedir?

Hayranı olduğumu biliyorsun. Bence onu efsane yapan müziğinden çok yaşam tarzıydı ve sahnede yaptığı manyak şeyleri gördüğümüzde, ilkel bir yanımız bunlara eşlik etmek istiyor ama kodesi boylama korkusuyla maalesef çekiniyoruz.

Antiseen’i nasıl buluyorsun?

Harika! Muhteşem şarkıları var ve GG Allin ile çaldılar ki bu gerçekten çılgınca!

Şu an üzerinde çalıştığın bir proje var mı?

Şu an üzerinde çalıştığım bir çizgi filmim var; bunun dışında yakın gelecekte işlerimi bir araya getiren ufak bir kitap da hiç fena olmaz.

S&T Studios » Robert David Elwood

Emma Cline’ın Misafir’i üzerine: Geçici Cennetler, Kalıcı Tehlike

Böylesine yalın bir iskeletin içinde yoğun bir psikolojik gerilim, sınıf çatışması ve ahlaki bulanıklık üretebilen bir yazar o.

Gökhan Gençay

Emma Cline’ın Misafir’i, tıpkı 2016’da edebiyat dünyasında büyük yankı uyandıran ilk romanı Kızlar gibi, aldatıcı derecede basit görünen bir çıkış noktasına sahip. Yüzeyde bakıldığında kısa bir zaman dilimine sıkışmış, tek bir karakterin hayatta kalma manevralarını izleyen minimal bir metin gibi duruyor. Oysa Cline’ın asıl becerisi romanın her satırında gözler önünde belirginleşiyor: Böylesine yalın bir iskeletin içinde yoğun bir psikolojik gerilim, sınıf çatışması ve ahlaki bulanıklık üretebilen bir yazar o.

Misafir, Long Island’da yazın sonuna denk gelen birkaç gün boyunca, plajdan plaja, havuz başlarından malikânelere savrulan bir hareket hâlinin tasviri. Bu coğrafya da tesadüfen seçilmemiş, tabii ki. ABD burjuvası açısından servetin sergilendiği gösterilerle dolu, mevsimlik bir cennet orası. İlişkilerin geçici, misafirliğin ise neredeyse ontolojik bir statüye dönüştüğü bu habitatta, Cline karakterini sürekli yerinden ediyor. Alex hiçbir mekâna gerçekten ait değil, her evde yabancı, her yatakta geçici, her partide reddedilme potansiyeli taşıyan bir özne.

Romanın merkezindeki 22 yaşındaki eskort Alex, Cline’ın en güçlü buluşlarından biri aslında. Tam manasıyla akışkan bir karakter; kimliğini, dilini, geçmişini bulunduğu ortama göre yeniden biçimlendirmenin ustası. Öyle ki, hayatta kalma stratejisi sabit bir özden değil, sonsuz bir doğaçlama yeteneğinden besleniyor. Onu tam anlamıyla kurban olarak görmemizi istemiyor Cline. Alex’i ilginç kılan, sürekli bir eşikte durması; manipülasyonla çaresizlik, hesapçılıkla içgüdü, kendini pazarlamayla toptan yok olma arasında bir yerlerde salınıyor sürekli.

Alex’in kendisinden otuz yaş büyük, varlıklı Simon’la ilişkisi romanın motor gücü. Simon, yalnızca bir erkek arkadaş ya da müşteri değil; bir yaşam tarzının, güvenliğin ve sınıfsal sıçrama ihtimalinin vücut bulmuş hâli. Alex’in maddi koşulları —kirasını ödeyememesi, müşteri kaybı, çaldığı para— onu zaten uçurumun kenarına getirmiş durumda. Simon’ın yazlığına gidişi, romantik bir jestten çok, bir kurtuluş hamlesi onun için; geçici ama hayati.

Eileen Noise ‘You Weren’t There’

Ne zaman fark edecekler? Ne zaman kovulacak? Ne zaman yanlış bir hamle yapacak?

Alex’in geçmişini geride bırakıp Simon’ın lüks dünyasına sızma hamlesi, romanın temel gerilimini oluşturuyor. Çünkü Cline, bu “sızma”yı bir başarı hikâyesi olarak değil, tehlikeli bir kumar hamlesi olarak aktarıyor. Alex’in en büyük “sermayesi” bedeni, cazibesi ve sezgileri, ama bu sermaye ziyadesiyle kırılgan ve sürekliliği garanti değil. Roman boyunca okur, her sohbetin, her bakışın, her davetin arkasında yatan sessiz soruların varlığını hissediyor: Ne zaman fark edecekler? Ne zaman kovulacak? Ne zaman yanlış bir hamle yapacak?

Cline’ın dili özellikle süslü değil; mesafeli, neredeyse klinik bir soğukkanlılıkla yol alıyor roman boyunca. Alex’in iç dünyasını tasvir ederken melodrama yaslanmıyor. Panik ve arzu çoğu zaman küçük jestlerle, yarım kalan düşüncelerle, bakışlar üzerinden kendini ele veriyor. Bu bilinçli minimalizm, romanın gerilimini yükselten ana unsurlardan biri. Büyük olaylardan ziyade küçük, anlık sapmaların felaket yaratabileceği bir atmosfer inşa ediyor Cline.

Misafir, yüzeysel bakıldığında “birkaç günün hikâyesi” gibi görünse de alttan alta ABD’nin sınıf yapısı, genç kadın bedeninin dolaşım ekonomisindeki yeri ve varlıklıların yeni kültürel normlarının doğası üzerine sert bir alegori içeriyor. Alex’in sürekli hareket hâlinde oluşu, yalnızca kişisel bir huzursuzluktan kaynaklanmıyor sonuç olarak, kapitalist bolluk sahnelerinin çevresinde dolaşan görünmez emekçilerin, arzu nesnelerinin ve misafir statüsündekilerin yapısal güvencesizliğinin bir sembolü o.

Sonuçta Misafir, bir yükseliş anlatısı değil, bir çöküşün anatomisi.

The Form of Time: SUPREME MYSTIC ‘Kala Rupa’

Shred Master Flex OG: Guitar & Back up Vocals / Luis Ulloa: Keys / Chino Noir: Vocals & Bass / Shank Nasty on Drums

Sanskritçe’de “zamanın biçimi” anlamına gelen “Kala Rupa”, bir albümden çok daha fazlasıdır. Yaşam, ölüm, karma, illüzyon ve içsel devrim için verilen mücadeleyi doğrudan yansıtan bir aynadır. Her şarkı, onlarca yıllık yaşam deneyimlerinden damıtılmış destansı bir yolculuğun parçasıdır.

Detroit, Michigan merkezli stoner/grunge/post-hardcore grubu Supreme Mystic, 3 Ekim 2025’te MahaVishnu Records / Third House Communications tarafından yayınlanan ilk albümleri “Kala Rupa”yla müzik dünyasına sağlam bir adım attı. –Bojan Bidovc / doomed-nation.com

C Squared Music’in izniyle:

Makine gürültülerinin ve isyan ateşinin dinmediği Detroit’in kalbinden yeni bir ses yükseliyor. Bu can alıcı, ham ve yakıcı ses, hiç şüphesiz grubun müzikal öfkesinden çok daha eski ve daha güçlü bir şeyin alameti. Bu ses Supreme Mystic’e ait ve grubun ilk albümü “Kala Rupa”, adeta benlik, amaç ve dönüşüme adanmış bir deklarasyon niteliğinde.

Grup, underground hardcore sahnesinin tanınmış isimlerinde Mike Couls a.k.a. Chino Noir tarafından kuruluyor. On üç yaşında kulüplerde çalmaya başlayan Couls, yirmili yaşlarına geldiğinde büyük plak şirketleriyle anlaşmalar imzalıyor ve bas gitarıyla sahnede unutulmaz izler bırakan varlığıyla zamanla bu kaosun içinden kendi yolunu çizmeye başlıyor. Couls, hardcore müzik dünyasının her zaman ünlü ve saygı duyulan gruplarının bir parçasıydı. Cold As Life, Sworn Enemy, Merauder, Terror ve Cro-Mags ile dünya turnelerine çıktı, efsanelerle aynı sahneyi paylaştı ve sahne içinde ve dışındaki mücadelelerden her seferinde galip çıkmayı başardı. Ancak bu grupların hiçbiri, Supreme Mystic’in şu an yaptığı gibi onun sesini taşıyamadı.

During the filming of Supreme Mystic’s “Halo of Vultures” music video

Supreme Mystic “Halo of Vultures” 2025 / Directed by Aaron Lumsden, Akuro Productions

A scene from the music video for Supreme Mystic’s “Halo of Vultures”

»Kala Rupa«, meaning “the form of time” in Sanskrit, is more than a record. It is a mirror. It looks directly into life, death, karma, illusion, and the struggle for inner evolution. Each song is a piece of a larger journey, built on decades of lived experience.

Sanskritçe’de “zamanın biçimi” anlamına gelen “Kala Rupa”, bir albümden çok daha fazlasıdır. Yaşam, ölüm, karma, illüzyon ve içsel devrim için verilen mücadeleyi doğrudan yansıtan bir aynadır. Her şarkı, onlarca yıllık yaşam deneyimlerinden damıtılmış destansı bir yolculuğun parçasıdır. Bu yeni bir müzik tarzı denemek için girişilen bir iş veya yan proje değil; Couls, Supreme Mystic ile sadece bir müzisyen olarak değil, bir elçi olarak da ilk kez tam anlamıyla kendini öne çıkarmıştır.

Albüm, stoner rock, post-hardcore, sludge, grunge ve doom türlerinden esintiler taşıyor, ancak kategorize etmek bu kadar basit değil. Ağırlığı çoğu zaman acımasızca, ancak bir güç gösterisi değil bu ağırlık. Distorsiyon katmanlarının altında, müzikleri ruhsallığa, felsefeye, ve hatta eski Vedik bilgeliğine kadar uzanıyor. Bunlar, zor kazanılmış içgörüler ve materyalist dünyanın tuzaklarının üstesinden gelme içgüdüsüyle yazılmış kavgacı ve aşkınlık dolu şarkılar.

Şekilciliğin acizliğini besleyen bir dünyada ihaneti ve kıskançlığı anlatan “Stealing Beauty” şarkısıyla başlayan albüm, geneline yayılan dürüstlük ve meydan okumacı temalarıyla dikkat çekiyor. “Halo Of Vultures” kötü niyetle etrafta dolaşanları hedef alırken, “Colorblind” cehaletin bir silah olarak kullanılmasını ve parçalara ayrılmış bir dünyanın ruhsal hastalığını anlatıyor. “Transmigration of the Soul” ve albüme ismini veren şarkıs “Kala Rupa”, dinleyiciyi metafizik bir dünyaya davet ediyor, benliğin görünmeyen yolculuğunu ve ‘zaman’ın düşman değil, bir öğretmen olduğu gerçeğiyle bizi yüzleştiriyor.

Supreme Mystic “Stealing Beauty”

Bu müzik, sınırları görmüş, hayatta kalmayı başarmış ve dönüşümünü becerebilmiş olanlar içindir.

Couls’a, Detroit’in deneyimli müzisyenleri ve enerjisi eşlik ediyor. Davulcu Jeff Shankin, Universal Stomp ve Earthmover gibi Detroit’in önemli gruplarında çaldığı onlarca yıllık ağır groove ve gürültülü ritimleri albüme taşıyor. Berklee’de eğitim almış, teknik becerisi ve mistik performansıyla Detroit’te tanınan gitarist Alfredo Riojas, hassas ve etkileyici bir ses, black metal ve spiritüel müziğe derin bir ilgi besleyen Honduraslı genç klavyeci Luis Ulloa ise albüme armonik renklerle farklı bir atmosfer katıyor. Birlikte, koca bir salonu yerle bir edebilecek veya dinleyicileri başka bir dünyaya taşıyabilecek güçlü bir ses yüzeyi oluşturuyorlar.

Mike Couls a.k.a. Chino Noir on stage (2024)

This is music for those who have seen the edge, survived, and returned changed.

Supreme Mystic ‘Kala Rupa’ X25

» ORDER

KALA RUPA ON 12″ VINLY

Photo by Mikel Pfeiffer^Digital Racket

Supreme Mystic’i diğerlerinden ayıran şey niyetleridir. Bu grup nostalji peşindeki bir kitleye hitap etmiyor, tamamen Krishna Bilinci’ne dayanıyor, A.C. Bhaktivedanta Swami Prabhupada’nın öğretileriyle şekillenmiş sözleriyle Sanskrit mantralar ve kutsal metinlere doğrudan atıflarla birlikte çalıyor. Bu, bir trend ya da nefret dolu bir heavy-metal değil; bu, içsel bir silah olarak müziktir ve amaçları yıkımdan ziyade kurtuluştur.

Elbetteki bu durum hiçbir şeyin yumuşak ya da steril olduğu anlamına da gelmiyor. Supreme Mystic, Detroit’in sertliğinden doğuyor ve yörenin tarihsel ağırlığını da taşıyor. Buna, Couls’un hayatını şekillendiren trajediler, kavgalar ve direnişin kendisi de dahildir. Kötü şöhretli Rouge Rampage olayında babasını kaybetmesi, Cold As Life’ın orijinal solistinin ölümü, Cro-Mags olayından kaynaklanan yaralar ve iyileşmeye giden uzun ve acılarla dolu bir yol, bu yeni projede silinmiş değil; aksine içselleştirilmiş. Geçmiş unutulmamış, adeta bir yakıta dönüştürülmüş.

Fakat en zor zamanlarda bile, “Kala Rupa” umut duygusunu elden bırakmıyor. Dinleyicileri yalnızca azdırmaya değil, uyandırmaya da çalışıyor. Bu müzik, sınırları görmüş, hayatta kalmayı başarmış ve dönüşümünü becerebilmiş olanlar içindir.Bu acıdan kaçmak değil, uyanmış gözler ve açık bir kalple hayata yeniden yönelmekle ilgilidir. Bu albüm, yaralar, inanç, ritim ve kararlılık üzerine inşa edilmiştir.

Resource: Bojan Bidovc / doomed-nation.com

Alfredo Riojas: Guitars & back up vocals / Luis Ulloa: Keys / Chino Noir: Vocals & Bass / Jeff Shankin: Drums

DETROIT HARDCORE

Yoğunluk ve kararlılığın eşit ölçüde birleştiği Supreme Mystic, sıradan bir metal grubunun ötesinde sesin ve ruhun yükselişidir.

Chino Noir Vocals, Bass
Alfredo Riojas Guitar
Jeff Shankin Drums
Luis Ulloa Keyboards
Aaron Starzec Guitar

KALA RUPA !!

Listen to “Kala Rupa” on all major digital platforms!

MahaVishnu Records / Third House Communications

Supreme Mystic, Michigan, Detroit’ten gelen, hardcore ve metalin sertliğini Vedik felsefenin derinliğiyle birleştiren, ruhani bir modern rock grubudur. 2023 yılında solist ve basçı Chino Noir (Cold As Life, Sworn Enemy, Merauder ve Cro-Mags ile yaptığı çalışmalarla tanınan Mike Couls’un evrimleşmiş takma adı) tarafından kurulan grup, bir ömür boyu süren müzikal savaşlardan ve kişisel dönüşümlerden ilham almaktadır. Mo-Metal ve DefRoc olarak tanımlanan müzikleri, post-hardcore, stoner rock, grunge, doom ve groove metal unsurlarını, ruhsal gelişim, ezoterik temalar ve içsel devrimden kaynaklanan mesajlarla bir araya getirir.

“…hikaye grup üstüne kuruluydu ama bi şekilde kadro kemikleşip o halde devam edilemedi, bu nedenle bir kişi etrafında toplandığı izlenimi vermesi normal.“

Her hafta farklı konuk sanatçılarla bir araya gelen Circle Horn, sanatsal derinlikteki boyutları, kendi uzantısı olan ArtD’yi tanımlamak için kullanıyor.

» canomeruygan.art

“Anlamak bizi eyleme götürmelidir. Gördüğümüz her şeyin yapısını sökmeli, bozmalı ve düzmeliyiz. Kendimizce. Ustalarımızın mesajı açık! Uygarlık derhal çökmeli!”

Sıfır

EksiBir

Eksiki

“Kyoto, eski anıların yağmurunda sırılsıklam bir şehir.”

Eksiüç

Eksidört

Sıfır

İSKELETLER ASLA YALAN SÖYLEMEZ !!

Bir dayanışma alanı olarak Art’n Party

Marseille Underground Versus Istanbul Underground

SKELETONS NEVER TELL LIES !!

bandcamp edition ➫ NEVER EVER GIVE UP

“Girişimci gençlere

girişmelerini tavsiye ederiz.”

LISTEN TO “CHASING THE LIGHT” HERE

Shards of Gang Of Four, Minutemen, Pere Ubu, Kleenex, and many others are melted together and reforged by a tight-as-hell band into tuneage that is angular yet catchy, bleak yet danceable. (Razorcake – USA)

Gentilesky, a group that better than any other simultaneously captures the state of health and marginality of the Italian underground. They survive within the confines of a limited circuit and are fully aware of their lack of prospects, yet they get together regardless. (Rumore – Italy)

Gentilesky is available for interviews, and physical copies and a digital link of Dream is available for coverage.

With this release, Skribbal cements a new era in his catalog – one defined by risk‑taking, sharpened craft, and a willingness to carve out his own lane in the modern underground.

» Locusts & Honey (EP)

Skribbal’s new single “Maggot Brain” out now on ALL digital outlets!

tonethreads.com SKRIBBAL merch

Skribbal Wants YOU!

More Music, Artists and interviews you love

Order your copy at Galacticdistro.com

To learn more about SKRIBBAL: undergroundhiphopblog.com

» now it’s dark

» we will never recover from this

KAAN AKAY X HUMAN SCUM

The Future is Now » Golem Radio Shows

“Samimiyet, müzik türü ve yapım yöntemi ne olursa olsun önemli bence. Sesle yapılan her türlü kompozisyon benim için heyecan verici olabiliyor. Bu albümde, tüm kayıtlar kendi zaman dilimlerinde bir bütün olarak çalındı.”

“Zaman önüme ne getirir bilemiyorum ama farklı tarzlar ve yöntemler deneyerek ömrümün sonuna kadar müzik yapmaya devam etmek istiyorum.”

“Albümü baştan sona dinleyin.”

“Kültürel çeşitlilik dünyada bir kalkınma hedefi olarak belirlenmesine rağmen biz hep aynı sanatçıları, aynı mekânlarda izliyoruz. Sanki Türkiye’de başka şehirlerde başka konser salonları başka müzisyenler başka (çok çeşitli) müzik türleri yokmuş gibi…”

ceyda atay » apple music

Kendini güçlü hissetmek isteyenler için şarkılarımla burdayım!

Drawing the Grindcore

Robert David Elwood

Dont forget to visit S&T Studios for latest updates!!

Robert David Elwood

S&T Studios » Robert David Elwood

Böylesine yalın bir iskeletin içinde yoğun bir psikolojik gerilim, sınıf çatışması ve ahlaki bulanıklık üretebilen bir yazar o.

Ne zaman fark edecekler? Ne zaman kovulacak? Ne zaman yanlış bir hamle yapacak?

»Kala Rupa«, meaning “the form of time” in Sanskrit, is more than a record. It is a mirror. It looks directly into life, death, karma, illusion, and the struggle for inner evolution. Each song is a piece of a larger journey, built on decades of lived experience.

Bu müzik, sınırları görmüş, hayatta kalmayı başarmış ve dönüşümünü becerebilmiş olanlar içindir.

This is music for those who have seen the edge, survived, and returned changed.

» ORDER

KALA RUPA ON 12″ VINLY

DETROIT HARDCORE

Yoğunluk ve kararlılığın eşit ölçüde birleştiği Supreme Mystic, sıradan bir metal grubunun ötesinde sesin ve ruhun yükselişidir.

Listen to “Kala Rupa” on all major digital platforms!

MahaVishnu Records / Third House Communications

suprememysticepk.com «

THE CORE OF THE EYE