The uneasy spring of 1988. Under the pretext of drug control suppressive police states have been set up throughout the Western world. The precise programing of thought feeling and apparent sensory impressions by the technology outlined in bulletin 2332 enables the police states to maintain a democratic facade from behind which they loudly denounce as criminals, perverts and drug addicts anyone who opposes the control machine. Underground armies operate in the large cities enturbulating the police with false information through anonymous phone calls and letters. Police with drawn guns irrupt at the Senator ’s dinner party a very special dinner party too that would tie up a sweet thing in surplus planes.

Mavado : A propos de mon travail artistique, je fais des dessins et des bande dessinées depuis que je suis enfant, et aussi longtemps que je me souvienne, j’ai toujours voulu représenter des scènes sexuelles et violentes. Mais pendant des années et des années, je n’étais pas du tout satisfait du résultat! J’ai réalisé des milliers de dessins ratés que je ne montrerai jamais à personne. J’utilisais alors la technique classique des auteurs de BD:  d’abord un crayonné, puis l’encrage à la plume, mais je n’étais pas à l’aise avec ce procédé lamentable. Lorsqu’il y a cinq ans, j’ai commencé à improviser mes dessins avec un simple crayon bille sur une bête feuille de papier, j’ai été vraiment épaté par le résultat: le dessin était soudainement devenu vivant! Ha… ça a été le début de la carrière de Mavado Charon!

En ce qui concerne mes publications, j’ai d’abord commencé à montrer mes dessins sur mon blog, et ils ont très vite été repérés par le rédacteur en chef de la mythique revue homo Straight to Hell basée à New-York. Il m’a encouragé à montrer mon travail, et j’ai commencé à être publié à partir de ce moment-là.

We been tipped off a nude reefer party is going on here. Take the place apart boys and you folks keep your clothes on or I’ll blow your filthy guts out.

>

Peux-tu me parler des sources d’inspiration qui alimentent ton imagination?

J’ai, bien sûr, de très nombreuses sources d’inspiration pour mon travail, mais tout est un peu mélangé. Il y a les choses de mon enfance, comme le manga post-apocalyptique Hokuto No Ken que je regardais à la télé quand j’étais petit; ou encore des jeux vidéo violents comme Mortal Kombat ou Final Fight, et même le catch! Je peux aussi mentionner les films pornos gays, qui vont des productions extrêmes de Treasure Media Island aux grands classiques du studio Falcon en passant par des œuvres plus expérimentales, comme celles de Bruce LaBruce. En ce qui concerne le cinéma traditionnel j’ajouterai le chef d’œuvre méconnu Singapore Sling (1990) aussi les 3-4 premiers films de John Waters, Pink flamingo en tête! Chose plaisante, Billy Miller a montré mon tout premier fanzine à John Waters, et il m’a dit qu’il avait adoré !

Je dois évidemment mentionner aussi la scène graphique internationale: j’adore les mouvements japonais Heta-Uma et Ero-Guro (avec le très grand Maruo en tête !), les bandes dessinées italiennes ultra-violentes des années 80 comme Ranxerox ou Necron, et bien sûr des fanzines et graphzines, comme ceux produits par Le Dernier Cri de Pakito Bolino ou United Dead Artists de Stéphane Blanquet… pour qui je prépare en ce moment une énorme bande dessinée d’ailleurs! Parmi les dessinateurs que j’aime particulièrement, il y aussi C.F., entre autres !

Une autre de mes sources d’inspiration importante est l’artiste Henry Darger. Bien sûr parce qu’il a dessiné des scènes avec des centaines de personnages qui se torturent et s’entretuent, mais aussi parce que son travail parle de vengeance! Ses Vivian Girls se vengent de tous les adultes qui ont tué et molesté des enfants innocents, et mes dessins sont aussi l’expression d’une vengeance. Celles des gens bizarres, pas conformes, les homos, les trans, les bi, les barjos, les monstres… qui se vengent de la normalité qu’on leur impose.

Mais ma source principale d’inspiration vient de la littérature! Je lis énormément, et je me retrouve complètement dans les œuvres de Williams Burroughs, D.A.F. de Sade, Pierre Guyotat…

J’aime beaucoup l’idée que lorsque vous décrivez quelque chose, avec des mots ou des dessins, vous la rendez présente, vivante. Sans les écrits de Sade, Burroughs, Guyotat, je crois que je me sentirai seul, perdu dans ce monde. S’il y a une place pour moi c’est qu’avec leurs mots, ils ont créé un espace où je peux me réfugier pour vivre. Je ne me vis pas comme un grand artiste, mais je tiens à créer avec mes images pornographiques des espaces pour que d’autres puissent y vivre.

We put out false alarms on the police short wave directing patrol cars to nonexistent crimes and riots which enables us to strike somewhere else. Squads of false police search and beat the citizenry. False construction workers tear up streets, rupture water mains, cut power connections. Infra-sound installations set off every burglar alarm in the city. Our aim is total chaos. 

>

On peut tracer un chemin logique dans la littérature française,qui va des surréalistes à Bataille, avec Sade comme point de départ. Selon toi, d’où vient toute cette tradition ? Peux-tu l’expliquer comme le produit des religions hétérodoxes sur le territoire français ? 

Il me semble juste de dire que, comme pour beaucoup d’autres, la religion a été quelque chose de fondamental dans la culture française, mais je ne pense pas que ce soit toujours aussi vrai. Et je pense que la culture française actuelle est tout autant issue de la libre pensée, des hérétiques. Les Philosophes des Lumières, ainsi que René Descartes ont aussi été très important: ce fut à mon sens le début d’une époque où l’on pouvait concevoir un monde sans dieu. Toute l’œuvre de Sade n’est qu’une violente déclaration de guerre contre l’idée de Dieu, et sa lecture a été fondamentale pour moi. Il a aussi été l’un des premier à parler librement d’homosexualité, de sodomie… mes dessins doivent beaucoup à Sade!

Loft room map of the city on the wall. Fifty boys with portable tape recorders record riots from TV. They are dressed in identical grey flannel suits. They strap on the recorders under gabardine topcoats and dust their clothes lightly with tear gas. They hit the rush hour in a flying wedge riot recordings on full blast police whistles, screams, breaking glass crunch of nightsticks tear gas flapping from their clothes. They scatter put on press cards and come back to cover the action. Bearded Yippies rush down a street with hammers breaking every window on both sides leave a wake of screaming burglar alarms strip off the beards, reverse collars and they are fifty clean priests throwing petrol bombs under every car WHOOSH a block goes up behind them. Some in fireman uniforms arrive with axes and hoses to finish the good work.

>

Tu m’as dit que tu te sentais plus proche de la littérature que de l’art graphique. Quand on regarde précisément ton travail, on constate en effet que tu travailles tes scènes chaotiques comme une narration, en racontant une histoire… 

Je lis effectivement beaucoup plus de textes que de bande dessinées; Je vais rarement voir des expositions, ou dans les musées, et j’ai vraiment une culture très littéraire. J’ai d’ailleurs commencé à écrire des textes pornographiques quand j’étais adolescent, avant de me consacrer entièrement au dessin, qui est vraiment la façon dont je respire !

Avec mes dessins, j’essaie de rendre une certaine étrangeté, qui est vraiment propre au texte, selon moi. Beaucoup de dessins manquent de mystère, de dimensions… ça ne me produit pas toutes ces pétillantes explosions dans ma tête que me procure la littérature. Les textes me paraissent en général beaucoup plus proches du rêve que les dessins (même si paradoxalement les rêves nous paraissent très visuels). J’ai oublié de mentionner Abe Kobo parmi mes auteurs favoris. Si vous lisez La femme des sables, vous y trouverez différentes focales : des très gros plans (le monde des insectes, les grains de sable…) mais aussi une profondeur, une impression de vertige, avec ce trou que la femme doit faut sans cesse creuser sous peine d’être ensevelie. Je trouve que le film qui a été tiré de cette œuvre littéraire exprime très bien ce que j’essaie de faire en dessin, à partir des images que j’ai en tête !

Dans l’idéal, je voudrais que mes dessins soient assez « proches » pour qu’on puisse distinguer le grain de la peau de mes personnages, mais aussi comme s’ils étaient en même temps très « lointains »… C’est un peu dur à expliquer !

In Mexico, South and Central America guerrilla units are forming an army of liberation to free the United States. In North Africa from Tangier to Timbuctu corresponding units prepare to liberate Western Europe and the United Kingdom. Despite disparate aims and personnel of its constituent members the underground is agreed on basic objectives. We intend to march on the police machine everywhere. We intend to destroy the police machine and all its records. We intend to destroy all dogmatic verbal systems. The family unit and its cancerous expansion into tribes, countries, nations we will eradicate at its vegetable roots. We don’t want to hear any more family talk, mother talk, father talk, cop talk, priest talk, country talk or party talk. To put it country simple we have heard enough bullshit.

Quels auteurs as-tu lu quand tu étais plus jeune ? Aimes-tu Jean Genet ? Un de tes livres, publié par Re:Surgo, s’intitule “Burroughs on Tumblr”, je suppose donc que tu aimes particulièrement cet auteur ? Que lis-tu en ce moment ? 

Une de mes révélations de jeunesse a été “Les 11000 verges” de Guillaume Apollinaire… ce livre est tellement porno, sale et drôle, je n’en reviens toujours pas! Je me le suis procuré quand j’étais très jeune, sans doute vers 12-13ans : il existait dans une version de poche à un prix ridiculement bas, et il n’y avait aucune mention sur la couverture comme quoi il était interdit aux moins de 18 ans ! Je ne sais pas s”il y a quelque chose de grand dans la culture française, mais le fait qu’on puisse acheter librement ce type de texte me semble fabuleux !

J’ai pour le moment assez peu lu Jean Genet, mais je commence à m’y mettre et j’adore. Le monde qu’il décrit, de malfrats, de prostitués et de travestis, toute cette fange et cette trivialité qu’il élève au niveau poétique le plus élevé, cela me parle, bien évidemment !

J’ai un amour immodéré pour les œuvres deBurroughs, même celles qui sont moins connues, comme sa seconde trilogie (Cities of the Red Night, etc.) et j’étais vraiment heureux de pouvoir exprimer cet attachement dans un de mes titres, grâce à Re :Surgo!

En ce moment, je lis deux livres : Prostitution de Pierre Guyotat qui est un fabuleux travail de la langue autour d’un bordel pour garçon dans l’Algérie des années 60, et Héros de Denis Jampen. C’est un auteur français qui n’a écrit qu’un seul livre, dans les années 70, et qui n’a été publié que cette année ! Cela raconte les massacres et les viols commis par quatre soldats sur de jeunes garçons, dans une ville imaginaire… Là encore, le travail de la langue est expérimental et ardu, mais remarquable ! J’aimerais vraiment arriver à un tel résultat avec mes dessins !

La France a été le berceau de bien des avant-gardes. Quelle est la situation aujourd’hui? Que se passe-t ‘il dans les domaines de la littérature, de l’art, du théâtre ? Y’a-t-il des artistes que tu veux nous recommander ? Que penses-tu d’Olivier de Sagazan par exemple ?

Là encore, je ne pense pas être le mieux placé pour en parler, je connais assez peu la nouvelle scène littéraire ou théâtrale. En dessin en revanche, je trouve qu’il se passe énormément de choses passionnantes sur la scène du graphzine et du fanzine! Des gens comme François de Jonge (qui dirige SuperStructure) ou encore le collectif réuni autour de la Revue Collection (qui est en partie à l’origine des fabuleux graphzines Lagon ou Volcan) produisent des choses fabuleuses en ce moment, équivalant à la revue Américaine Kramers Ergot des années 2000! J’aime bien aussi ce que font les anglais de la revue Mould Map… là encore, ce sont des sources d’inspirations importantes pour moi!

C’est amusant, je ne connaissais pas Olivier de Sagazan avant, mais je viens de regarder son site internet, et je trouve ça très fort! Mon travail artistique est essentiellement un travail autour de la représentation en dessin du corps, et ce qu’il fait me parle beaucoup!

>

mavadocharon.blogspot.com

l’interview avec Mavado Charon 09/ 15

dirtycharon.tumblr.com

segments en italiques extraits de WSB ‘Les garçons sauvages’

O huzursuz 1988 baharı. Uyuşturucu kontrolü bahanesiyle bütün Batı dünyasında baskıcı polis devletleri kuruldu. Duyuru 2332’de özetlenen, düşünce duygu ve duyumsal izlenimlerin teknoloji tarafından kesinkes programlanması politikası saye­sinde, polis devletleri demokratik bir görünümün ardına gizle­nip kontrol makinesine karşı çıkan herkesi yüksek sesle suçlu, sapkın ve uyuşturucu bağımlısı ilan edebiliyor. İsimsiz, sahte telefon ve mektuplar aracılığıyla verdikleri yanlış bilgilerle polisleri şaşırtan yeraltı orduları büyük şehirlerde faaliyet gösteriyor. Polisler silahları ellerinde Senatör’ün akşam yemeği davetini basıyor; ihtiyaç fazlası uçaklara dair ballı bir anlaşmanın yapıla­cağı çok özel bir parti bu.

Mavado Charon: Sanat eserlerimle ilgili olarak çocukluğumdan beri çizgi roman ve çizimler yaptığımı söyleyebilirim ayrıca şiddet ve cinsel sahneler resimlemek istemişimdir hep. Ancak bu konuda yıllarca pek başarılı olamadım. Kimseye göstermek istemeyeceğim binlerce kötü çizimim var, çünkü berbatlar. Çizgi roman sanatçılarının kullandığı klasik tekniği kullanıyordum: önce karakalemle çizersin, sonra çini mürekkebi ile dolguyu yaparsın, bu teknikten nefret ediyordum. Sonraları, beş yıl önce, basit ve küçük sayfalar üzerine tükenmez kalemle serbest çizimler yapmaya başladım ve çizimi daha ‘canlı’ kılan bu sonuçtan çok memnun kaldım. Mavado Charon hikayesi böyle başladı.

Yayınlarla ilgili olarak, önce çizimlerimi bir blog’a göndermeye başladım, ünlü Amerikan gay dergisi ‘Straight-to-hell’ in editörü Billy Miller’ın dikkatini çektim. Eserlerim konusunda beni cesaretlendirmesinden bu yana çeşitli yerlerde yayınlamaya başladım.

Bize burada çıplak bir esrar partisi yapıldığı ihbarı geldi. Ço­cuklar şöyle biraz açılın ve siz de üstünüzdekileri çıkarmayın sa­kın yoksa o pis bağırsaklarınızı havaya uçururum.

Bu imgelemi besleyen kaynaklardan biraz bahseder misin?

Eserlerimde tabii ki birbirine karışmış sayısız ilham kaynağı var! Çocukken televizyonda izlediğim post-apocalyptic anime Hokuto No Ken gibi, Mortal Kombat veya Final Fight gibi oyunlardaki şiddet ve hatta pro-wrestling. Ergenlik dönemimden beri izlediğim tüm gay-porno videolarını da sayabilirim: Sperme odaklı Treasure Island Media filmlerinden klasik Falcon Studios filmlerine kadar. Ve hatta John Waters’ın ilk filmleri.

Tabii ki uluslararası tuhaf grafik sanatlarından da bahsetmeliyim burda: Japon Ero-Guro (yüce Maruo) ve Uta-Hema tarzı, 80’lerin İtalyan şiddet ve porno çizgi romanları Ranxerox veya Necron, ayrıca  Le Dernier Cri ve United Dead Artists başta olmak üzere fanzin ve graf-zinler.

Asıl ilham kaynaklarımdan biri de efsanevi Amerikalı sanatçı Henry Darger’dır. Birbirini öldüren, birbirine şiddet uygulayan onlarca karakterli muazzam çizimler yaptığı için ve ayrıca intikamdan bahsettiği için : Vivian Girls, çocukları öldüren yetişkinlerden intikamlarını alır. İntikam kavramını sık sık düşünürüm ve çizimlerimde ibnelerin (gay, trans, ucube, sapık…) normallikten intikamlarını alması anlatılır.

Ama temel kaynağımın edebiyattır; çok okurum ve William S. Burroughs’un  l’oeuvre’si, de Sade’in D.A.F’ı,  Pierre Guyotat… bunlar kendimi  bulduklarım.

Bir sanat eserinde (çizim, metin…) ifade ettiğin bir şeye aynı zamanda hayat verdiğini, onu oldurttuğunu düşünmeye bayılıyorum. Sade, Burroughs ya da Guyotat düşlerini kaleme almamış olsalardı bu dünyada kaybolmuştum ben. Burada yaşayacak bir yerim var çünkü onların kelimeleri benim gibi insanlara yaşayacak alan yarattı. Ben, yalnızca farklı insanların yaşayabileceği ve iltica edebileceği farklı dünyalar yaratmaya çalışıyorum.

Polisin kısa dalgasına yanlış alarmlar koyarak devriye araba­larını var olmayan suç ve ayaklanmalara yönlendiriyoruz, bu da başka bir yerden saldırıya geçmemize olanak tanıyor. Sahte po­lis timleri vatandaşların üstünü arayıp onları dövüyor. Sahte in­şaat işçileri caddeleri parçalıyor, su borularını ve elektrik bağlantılarını kesiyor. Ses-altı aygıtları şehirdeki bütün hırsız alarmlarını devreye sokuyor. Amacımız mutlak kaos.

Fransız edebiyatında sürrealistlerden Bataille’ye oradan Sade’a kadar uzanan ayrıksı bir edebiyat okuyoruz. Bu geleneği sen neye bağlıyorsun;  heterodox dinlerin bu coğrayadaki etkilerini öne sürebilir miyiz?

Dinin diğer toplumlarda olduğu gibi Fransız kültürü için de önemli olduğu doğru ama bu halen geçerli mi bilmiyorum. Sanırım bu gelenek ayrıca yunancada ‘düşünce özgürlüğü’ anlamına gelen ‘l’hérétisme’ le bağlantılı. 18. yüzyıldan ‘Pilosophes des Lumières’,  René Descartes çok önemli: artık Tanrısız bir dünyayı düşünebilme çağının başlangıcıdır. Tabiki de Sade’in tüm eserleri Tanrıya karşı açılmış bir savaş demekti ve bu benim için bir çok şeyin kökenidir. Ayrıca eşcinsellikten, sodomiden bahseden ilk yazardır. Çizimlerimde Sade’a bir sürü gönderme var.

Bir sanatçı olarak kimi zaman kendini edebiyata daha yakın hissettiğinden bahsetmiştin. Eserlerini incelediğimizde karmaşık sahnelere tanıklık ediyoruz, sanırım hikaye ve kurguya dayalı bir sanatçısın? 

Gerçekten de çizgi romanlardan daha çok edebiyatla ilgileniyorum. Nadiren sergileri ya da müzeleri gezmeye gidiyorum, ve aslında derin bir edebi kültüre sahibim. Zaten ergenlik dönemimde, kendimi tamamen çizime adamadan önce, pornografik metinler yazmaya başlamıştım, aslına bakarsanız bu benim yaşam tarzım.

Çizimlerimle birlikte, belirli bir yabancılık (tuhaflık) hissi vermeye çalışıyorum, bana göre bu daha çok edebiyata özel bir durum. Bir çok çizim, gizem ve boyuttan yoksun; edebiyatın kafamın içinde oluşturduğu tüm o parlak kıvılcımlara ve parıltılara yol açmıyorlar.

Edebiyat genellikle bana rüyaya, çizimlerden çok daha yakın görünüyor (rüyalar paradoksal olarak bize daha görsel görünse bile). Bu arada, favori yazarlarım arasından Abe Kobo’yu anmayı unuttum. La femme des sables (Kumların Kadını) kitabını okursanız, orada değişik odaklar bulacaksınız: Çok büyük planların (böceklerin dünyası, kum taneleri…) yanında, kadının durmadan kazmak zorunda olduğu çukura gömülmenin acısı altında bir derinlik, bir baş dönmesi etkisi… Bu romandan uyarlanan filmin, kafamdaki görsellere dayanarak, benim çizimde yapmaya çalıştığımı çok iyi ifade ettiğini düşünüyorum. İdeal olarak, çizimlerimin yeteri kadar ‘yakın’ olmalarını isterdim, karakterlerimin tenlerindeki grenler ayırt edilebilsin diye, ama aynı zamanda sanki çok ‘uzakta’ olmalarını… Bunu açıklamak biraz zor.

‘Çatı katında bir oda, duvarda şehrin haritası. Elli oğlan taşı­nabilir ses kayıt cihazlarıyla TV’den ayaklanmaları kaydediyor. Tek tip gri flanel takım elbiseler var üzerlerinde. Kayıt cihazlarını gabardin pardösülerinin altına takıyor ve kıyafetlerinin üzerine birazcık göz yaşartıcı gaz püskürtüyorlar. Kama düzeninde bir grup oluşturup en kalabalık saatte saldırıya geçiyorlar, kayıt ci­hazları açık: ses patlaması, polis sirenleri, çığlıklar, polis copla­rının kırdığı camların sesleri, kıyafetlerinden çevreye yayılan göz yaşartıcı gaz. Etrafa dağılıp basın kartlarını takıyor ve olayları takip etmek için geri dönüyorlar. Sakallı Yippiler caddede elle­rinde çekiçlerle koşup her iki yandaki camları kırıyor ve geride çığlık çığlığa öten hırsız alarmları bırakıyor, sonra sakallarını çı­karıp yakalarını ters çeviriyorlar ve elli temiz rahibe dönüşüyor­lar ve bütün arabaların altına molotof kokteyli atıyorlar, BUUUMMM, arkalarında bıraktıkları cadde patlıyor. Bazıları işi bitirmek için itfaiyeci üniformaları içinde ellerinde çekiç ve hor­tumlarla olay yerine geliyor.’

Gençken kimleri okurdun, Jean-Genet’i sever miydin? Ayrıca Re:Surgo!’dan ‘Burroughs on Tumblr’ başlıklı ufak bir kitap yayınladın.

ençlik esinlerimden biri Guillaume Apollinaire’in Les onze milles verges’i (On Bir Bin Kırbaç)… Bu kitap o kadar pornografik, komik ve pisti ki hala atlatamıyorum. Çok gençken, tahminen 12-13 yaşlarındayken edinmiştim: Gülünç derecede düşük fiyatlı bir cep versiyonu vardı ve kapağında, 18 yaşın altındakilere yasak olduğuna ilişkin hiç bir ibare yoktu! Fransız kültüründe büyük bir şey var mı bilmiyorum, ama böyle kitapların özgürce satın alınabilmesi bana inanılmaz geliyor. Şu ana kadar pek fazla Jean Genet okumadım, ama kendimi vermeye başlıyorum ve tapıyorum! Tasvir ettiği dolandırıcıların, fahişelerin ve travestilerin dünyası; en yüksek şiirsel seviyeye çıkarttığı tüm bu çirkeflik ve bayağılığın, açıkçası benim için bir anlamı var!

Burroughs’ın eserleri için değişmeyen bir aşkım var, en az tanınanlara karşı bile, ikinci üçlemesi (Cities of the Red Night vs.) gibi. Ve Re:Surgo sayesinde, kitap başlıklarımdan birinde bu bağlılığı anlatabildiğim için gerçekten de mutlu oldum!

Bu aralar neler okuyorsun? 

Şu anda iki kitap okuyorum: Pierre Guyotat’dan Prostitution, harika bir çalışma, 60 yıllarında Cezayir’de bir genelev etrafında geçiyor, ve de Denis Jampen’den Héros. Bu Fransız yazar, 70 senelerinde sadece tek bir kitap yazmış, ve o da sadece bu yılda yayımlanmış! Hayali bir şehirde, dört asker tarafından genç oğlanlara yapılan katliam ve tecavüzleri anlatıyor… Burada da edebiyat deneysel ve gayretli, aynı zamanda dikkat çekici; ben de gerçekten çizimlerimle böyle bir sonuca ulaşmak isterdim.

Meksika, Güney ve Orta Amerika’da gerilla birimleri Amerika Birleşik Devletleri’ni özgürleştirmek için bir kurtuluş ordusu ku­ruyor. Kuzey Afrika’da, Tanca’dan Timbuktu’ya kadar benzer bi­rimler Batı Avrupa ve Britanya’yı özgürleştirmeye hazırlanıyor. Uzlaşmaz amaçlarına ve üyeler arası farklılıklara rağmen yeraltı hareketi temel hedefler konusunda uzlaşıyor. Her yerde polis makinesine karşı yürümek istiyoruz. Polis makinesini ve bütün kayıtlarını yok etmek istiyoruz. Bütün dogmatik sözel sistemleri yok etmek istiyoruz. Aile birimini ve onun kabilelere, ülkelere ve uluslara kanserojen bir madde gibi yayılımını kökünden yok edeceğiz. Ailelerin, annelerin, babaların, polislerin, rahiplerin, ülkelerin ya da partilerin konuşmasını istemiyoruz artık Taşra ağzıyla söyleyecek olursak; yeterince saçmalık duyduk biz.

Fransa erken avangard’ın beşiğiydi. Şu an durum nasıl? Edebiyat, sanat, tiyatro alanlarında neler olup bitiyor, tavsiye edebileceğin bir şeyler var mı?

Burada, bu konu hakkında konuşacak en doğru kişi olduğumu sanmıyorum, yeni edebi ve teatral sahneleri pek az biliyorum. Öte yandan, çizimde, graf-zin ve fanzin sahnelerinde çok tutkulu şeyler olduğunu görüyorum. François de Jonge (SuperStructure yöneticisi) gibi insanlar ya da Revue Collection etrafındaki kolektif (Lagon ya da Volcan kökeninin bir parçası) bu aralar harika graf-zinler, muhteşem çalışmalar üretiyor, tıpkı 2000’lerin Amerikan dergi Kramers Ergot gibi. İngilizlerin yaptığı Mould Map dergisini de seviyorum. Bunlar yine benim için önemli ilham kaynakları!

Olivier de Sagazan hakkında ne düşünüyorsun? 

İlginçtir, Olivier de Sagazan’ı daha önceden tanımıyordum, ama internet sitesine baktım, ve çok güçlü buldum! Benim artistik çalışmam, esas olarak bedenin çizimdeki temsili üzerine bir çalışmadır ve bu beni çok konuşturur!

Mavado Charon ile söyleşi 09/ 2015

*italik bölümler: William S. Burrough ‘Vahşi Oğlanlar’. Ayrıntı Yayınları’ndan çıkan Ahmet Ergenç çevirisinden alınmıştır. Özgün Adı: The Wild Boys

mavadocharon.blogspot.com

mavadocharon.bigcartel.com