Ms. KAPLAN: End of Days

Ms.Kaplan

“Bizi en çok geliştiren ve içimizdeki ateşi canlı tutan kesinlikle sahneye çıkmak oldu. En azından sıkça sahneye çıkmanın çok önemli olduğunu düşünüyorum. Seyircilerle buluştukça insan niçin müzik yaptığını daha iyi anlıyor…”

Ezgi Gizem Gülümser, End of Days’ten Safe at Home’a ülkenin genç rock yüzü, dinamik heavy-metal topluluğu Ms. Kaplan’ı mercek altına aldı. Mayıs 2024

Ms. Kaplan üyelerini tanıyabilir miyiz?

Ms. Kaplan vokalde Berrak Özçelik, gitarda Koray Felek, basta Barış Şahin ve davulda Eren Kyle Ebden’den oluşuyor.

Berrak Özçelik: Alman Lisesi ve İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi mezunuyum. Kendimi bildim bileli şarkı söylüyorum. Metal müzikle babam aracılığıyla tanıştım. İlk grubuma lisede katıldım. Bunun dışında Türk Sanat Müziği ve az da olsa opera da söyledim.

Koray Felek: Ben de İstanbul Hukuk mezunuyum. Berrak’la tanışıp birlikte müzik yapmaya başlamamız da bu yolla oldu. Gitarı elime ilkokul yıllarında aldım, o gün bugündür de bırakabilmiş değilim. Lise yıllarında yer aldığım gruplarda grunge ile başlayan müzik yolculuğum giderek sertleşerek şimdiki halini aldı.

Barış Şahin: İstanbul Üniversitesi Ekonometri bölümünü okudum fakat bana göre olmadığını fark edip yarıda bıraktım. 2016 yılından beri aktif olarak farklı gruplarla çeşitli mekanlarda sahneler almaya başladım. Grup üyelerinden Berrak ve Koray ile yollarımız üniversitede kesişmişti. 2021 yazında da Ms. Kaplan’a girdim ve o günden beri gruptayım.

Kyle Eren Ebden: İstanbul doğumlu üniversite öğrencisiyim. 2018 yılından beri birçok grupla aktif olarak hem yurtiçi hem de yurtdışında sahne alıyorum. Ms. Kaplan grubuna 2022 yaz döneminde girdim ve o günden beri grubun bir parçasıyım.


Ms. Kaplan ‘End of Days’ 2023

Turneye çıkmak ve bu yolla seyirciyle buluşmak grupça en çok istediğimiz şeylerden biriydi. Bunu gerçekleştirdiğimiz için çok mutluyum. Daha fazla durak ekleyeceğiz, ve mümkünse ülke sınırlarının ötesini de kapsayacak gelecek turneler için bize yol haritası oldu.

İçinizdeki seksenler aşkı nereden geliyor? Yolunuz nasıl kesişti?

Berrak Özçelik: Küçüklüğümden beri bütün klasikleri dinliyorum. İnsan her grubu farklı şekilde tecrübe etse de başta W.A.S.P. olmak üzere 80’ler genç yaşta ilk tutulduğum metal müzik dönemi olmuştu. Sahnelerimize 80’ler ağırlıklı bir setlist ile başlamamızda daha çok benim payım var diyebilirim.

İstanbul’da sık sahne alıyorsunuz. Sabit seyirci kitlenize ne demek istersiniz?

Berrak Özçelik: 2,5 yıl kadar İstanbul’un çeşitli mekanlarında düzenli sahne aldık. Kendi şarkılarımızı yayınlamaya başladığımız süreçte aralıklı olarak sahnelere devam ettik ve en son 2023’ü ilk turnemizle kapattık. Sabit seyirci kitlemiz gerek tanınırlığımızın artmasında gerek kendi müziğimizi yayınladığımız süreçte hep çok destek oldu. Onlar sayesinde bugün hep daha ileri gitmek için çabalayabiliyoruz.

Turne dönemi sizin için ne demek? İlk turnenizde seyircisiyle en çok etkileşimde bulunduğunuz şehir hangisi oldu ve sizce neden?

Berrak Özçelik: İstanbul, İzmir, Ankara, Bursa ve Eskişehir’i kapsayan ilk turnemiz UNTIL THE END OF DAYS TOUR’da End of Days’i yayınlanmadan önce çaldık. Hem ilk turnemiz olması hem de ilk kez bir şarkıyı yayınlanmadan önce seyirciyle buluşturuyor olmamız bakımından çok özeldi. Gittiğimiz her şehirde seyircilerimizle buluştuk; ancak atmosferi ve seyirciyle iç içe bir performans yaşatması yönünden Bursa en çok aklımızda yer etti diyebilirim.

Koray Felek: Turneye çıkmak ve bu yolla seyirciyle buluşmak grupça en çok istediğimiz şeylerden biriydi. Gerçekleştiği için şahsen çok mutluyum. Daha fazla durak ekleyeceğimiz ve mümkünse ülke sınırlarının ötesini de kapsayacak gelecek turnelerimiz için bize yol haritası oldu. Kesinlikle her şehirde konserler çok keyifli geçti ama benim favorim Ankara oldu diyebilirim.

Barış Şahin: Genellikle benim için en çok Ankara sahneleri iyi geçiyor. Bununla beraber bu turne kapsamında gittiğimiz şehirlerde Bursa’da çaldığımız mekânın hepsinden daha farklı bir atmosferi vardı: sahne küçüktü, öyle ki Koray sahneye bile sığmadı seyirciler arasında çaldı, bizim durduğumuz platform da alçaktı. Bu yüzden seyirci ile neredeyse iç içe çaldık ve bundan çok farklı bir keyif aldık.

Kyle Eren Ebden:Turne kapsamında gittiğimiz tüm şehirlerin hepsinden çok keyif aldık ama benim için Ankara en keyiflisiydi.


Ms. Kaplan ‘Cheap Trick’ 2023

Süreç işlerken en çok yorulduğum prodüksiyon kısmı oluyor. Nasıl bir sound arıyoruz? Canlı çalarkenki hissi kayda nasıl aktarabiliriz? Buna çok dikkat ediyorum.

Çalmaktan en çok hoşlandığınız şarkı hangisi? Sizden “Balls to the Wall” dinlerken kendimden geçmiştim.

Berrak Özçelik: Çok teşekkür ederiz, bunu duymak çok heyecan verici! Elbette en çok kendi şarkılarımızı çalmaktan hoşlanıyoruz. Eskiden tüm W.A.S.P. şarkıları ve Devildriver’dan Clouds Over California’ydı diyebilirim.

Koray Felek:Sanıyorum ki bir müzisyenin çalmaktan en çok keyif alacağı şarkı her zaman kendi şarkısıdır. Benim için de öyle; fakat elbette eskiden beri dinlediğimiz ve bizi de müzik yapma aşkıyla dolduran şarkıları coverlamak kesinlikle çok güzel.

Barış Şahin:Sadece cover çaldığımız dönemde, Mudvayne’den Forget to Remember ve Coal Chamber’dan Loco çalmaktan epey keyif alıyordum. Kendi şarkılarımız yayınlandığından beriyse favorim CRYSTAL CASTLE.

Kyle Eren Ebden: W.A.S.P.’tan Restless Gypsy. Şarkının melodisi çok hoşuma gidiyor ve nedense çalarken aklıma benim için çok önemli bir yeri olan ‘’Hotel California’’ geliyor.

Sanıyorum ki bir müzisyenin çalmaktan en çok keyif alacağı şarkı her zaman kendi şarkısıdır. Benim için de öyle; fakat elbette eskiden beri dinlediğimiz ve bizi de müzik yapma aşkıyla dolduran şarkıları coverlamak kesinlikle çok güzel.

Kendi şarkılarınızı da üretiyorsunuz icra etmek dışında. Süreç işlerken en yorulduğunuz nokta nedir?

Berrak Özçelik: Bugüne dek yayınlanmış dört şarkımız var. Yeni şarkımız Safe at Home da dinleyicilerle 10 Mayıs Cuma günü buluşacak. Süreç işlerken en çok yorulduğum prodüksiyon kısmı oluyor. Nasıl bir sound arıyoruz? Canlı çalarkenki hissiyatı kayda nasıl aktarabiliriz? Buna çok dikkat ediyorum.

Sosyal medyayı ilk günden beri aktif olarak kullanmaktayız. Bizi halihazırda bilen/takip eden dinleyicilerimizle iletişimimizde hep olumlu bir rol oynadığını düşünüyorum.

Genç bir rock ekibinin diğer genç ekiplere vereceği tavsiye var mı? Tavsiye verilmeli mi?

Koray Felek: Tavsiyeden ziyade kendi tecrübemizi paylaşmak isterim. Bizi en çok geliştiren ve içimizdeki ateşi hep harlı tutan şey kesinlikle sahneye çıkmak oldu. En azından başlangıçta sıkça sahneye çıkmanın çok önemli olduğunu düşünüyorum. Seyircilerle buluştukça insan niçin müzik yaptığını daha iyi anlıyor ve bu etkileşim tahminimce şarkı yazım sürecine de olumlu anlamda etki ediyor.

Kyle Eren Ebden: Bence – bir davulcu olarak söylüyorum – enstrümana hakim olmak, çok çalışmak ve bolca prova yapmak sizi gerek ekip olarak gerek birey olarak her zaman daha ileriye taşır.


Ms. Kaplan ‘Display’ 2023

Yazdığım her şarkının ayrı bir hikayesi var. Kliplerde görsellik ve hikâye anlatımıyla bunu izleyiciye aktarmaya çabalıyoruz. Bununla beraber her şarkı her dinleyicide birbirinden farklı duygular uyandırabilir, dinleyiciye farklı anlamlar ifade edebilir.


Ms. Kaplan

Elbette grup olarak en büyük hedefimiz dünya çapında dinleyici ile buluşmak, şarkılarımızı daha büyük kitlelere duyurmak. Bunun dışında sahneye çıktığımız, şarkılarımızı çaldığımız her an hayallerimizi yaşıyoruz.

Sosyal medya kullanımınızın seyirci ve dinleyici kazanmanızda etkisi olduğuna inaniyor musunuz, nasıl?

Berrak Özçelik: Sosyal medyayı ilk günden beri aktif olarak kullanmaktayız. Bizi halihazırda bilen/takip eden dinleyicilerimizle iletişimimizde hep olumlu bir rol oynadığını düşünüyorum. Reklam araçlarını kullandığımızda ise bu etkileşimler sayesinde daha çok insan bizi keşfedebiliyor.

Son projeniz ile ilgili dönüşler hakkında ne düşünüyorsunuz?

Berrak Özçelik: End of Days ile ilgili çok güzel geri dönüşler aldık. Oldukça kısa bir süre içinde diğer şarkılarımız kadar dinlendi.

Grup olarak en büyük hayaliniz nedir? Şu tarihe kadar olan en büyük hayaliniz gerçekleşti mi?

Berrak Özçelik: Elbette grup olarak en büyük hedefimiz dünya çapında dinleyici ile buluşmak, şarkılarımızı daha büyük kitlelere duyurmak. Bunun dışında sahneye çıktığımız, şarkılarımızı çaldığımız her an hayalimizi yaşıyoruz.

Barış Şahin: Tabi ki bir gün yurtiçinde ve yurtdışında daha büyük sahnelerde, daha büyük kitlelere çalmak.

Kendi şarkılarınızın videosunda(klip) özellikle altını çizmek istediğiniz duygu nedir? Sizce bu konuda başarılı mısınız?

Berrak Özçelik: Yazdığım her şarkının ayrı bir hikayesi var. Kliplerde görsellik ve hikâye anlatımıyla bunu izleyiciye aktarmaya çabalıyoruz. Bununla beraber her şarkı her dinleyicide birbirinden farklı duygular uyandırabilir, dinleyiciye farklı anlamlar ifade edebilir. Klipler şarkıyı deneyimleme noktasında dinleyici için kendi hislerine tercüman olabiliyorsa başarmışızdır.

Her bir grup üyesinden cevap alacak olursam favori grubunuz hangisi, neden?

Berrak Özçelik: Çok fazla var, hangisini seçsem bir diğerine haksızlık olur.

Koray Felek: Sanırım daha kaotik bir müzik yapan grupları daha çok seviyorum. Dinlerken ben de kontrolü kaybediyorsam o grup direkt olarak favorilerim arasına giriyor. O bakımdan Bad Brains, Dead Kennedys, The Damned gibi old school punk grupları daha çok hoşuma gidiyor. Ama bir grup seçeceksem sanırım özellikle gitar sololarına bakış açımı değiştirdiğinden Smashing Pumpkins’in yeri ayrı olur.

Barış Şahin: En sevdiğim grup olarak iki cevap vereceğim bir diğerini üzmek istemiyorum: Placebo ve Bring Me The Horizon. Her yıl sonu Spotify Wrapped listemde mutlaka biri değilse diğeri birinci oluyor

Kyle Eren Ebden: Bir tane spesifik grubu söylemem zor olacaktır ama davulculuk hayatımda bana en çok ilham veren ve çalım açısından beni en çok geliştiren gruplardan biri Sodom olmuştur. Sadece bu yüzden değil, bugüne dek metal müziğe birçok efsanevi albüm katmış olmaları da Sodom’u seçmemde önemli bir faktör. Yeni işlerini de (özellikle en son çıkan albümlerini) çok başarılı buluyorum.

Henüz sahnede icra etmediğiniz ama “Şu şarkıyı da çalmak isteriz” dediğiniz şarkı var mı?

Berrak Özçelik: Safe at Home’u canlı çalmak için sabırsızlanıyoruz.

Eklemek istediğiniz bir şey ya da bir duyurunuz var mı?

Berrak Özçelik: Löpçük Fanzin’e bize gösterdiği ilgi için çok teşekkür ederiz. Gelecekte başka röportajlarda tekrar buluşmak dileğiyle.


> mskaplanofficial.com

Ms. Kaplan’ın yeni şarkısı Safe at Home 10 Mayıs Cuma 00.00’da tüm dijital platformlarda yayında. Spotify’da pre-save yapmak için:

> mskaplan/safe-at-home


Make Your ‘Rotten Mind’ BOLO BOLO

Cevdet Alanbay & Gamze Koba (Photo by Serdar Gozen) 2024

Köklerini punktan alan grubun müzikal yolculuğunu başlatan ilk single “Rotten Mind” modern bir yaklaşımla metal ve punk tarzlarını birleştiren hareketli bir çalışma, vokalin punk ruhu ve gitarların tekniği müthiş bir uyum içerisinde. Sözlerinde isyan barındıran Bolo Bolo aynı zamanda çok güçlü bir sounda sahip.

Bolo Bolo, 2022 yılında İstanbul Beyoğlunda Gamze Koba tarafından kurulan deneysel bir solo projedir. 2023 yılında gruba Cevdet Alanbay’ın katılması ile grup progressive punk tarzında 10 adet şarkı kaydetmiş ve bunları yayınlamak için Ufuk Beydemir’in kurduğu bağımsız plak şirketi UBR Company ile anlaşmıştır. Liriklerinde protest öğeler taşıyan şarkıların tüm söz ve güfteleri Gamze Kobay’a, müzikler ve tüm enstürümanların canlı kayıtları, mix masteringleri Cevdet Alanbay’a aittir. Gruba canlı performanslarında bas gitarda Çınar Büyükçınar, davulda Kerem Toptaş eşlik etmektedir.

Bolo Bolo – Rotten Mind OUT NOW !

The band’s first single “Rotten Mind”, which takes its roots from punk and starts the band’s musical journey, is a song that combines metal and punk styles with a modern approach, the punk spirit of the vocals and the technique of the guitars are in perfect harmony. Bolo Bolo has rebellion in its lyrics and also has a very powerful sound.

Bolo Bolo is an experimental solo project founded by Gamze Koba in Beyoglu, Istanbul in 2022. In 2023, Cevdet Alanbay joined the band and the band recorded 10 songs in progressive punk style and signed with UBR Company, the independent record label founded by Ufuk Beydemir, to release them. All lyrics of the songs, which have protest elements in their music, belong to Gamze Kobay, while the live recordings and mix mastering of the music and all instruments belong to Cevdet Alanbay. The band is accompanied by Çınar Büyükçınar on bass guitar and Kerem Toptaş on drums in their live performances.

Gamze Koba ve Cevdet Alanbay’dan bir Özlem Tekin yorumu, 2023

Gamze Koba and Cevdet Alanbay are here again with a new cover video. They recorded their favorite Turkish female rockstar Özlem Tekin’s very underrated song “Yol”. The duo shot the video themselves and did all the editing for the first time.


Bolo Bolo feat. Cevdet Alanbay (Acoustic Cover) Hole ‘Malibu’ 2023

Cevdet Alanbay comes to take us to the 90s. with a legendary grunge acoustic w/ Gamze Koba.


BOLO BOLO ROCKS !!

> ROTTEN MIND

> BOLO BOLO INSTA

> BOLO BOLO YOUTUBE

Janset Evcimen

Un Bad Trip avec Un Duo Fantastique: Eléonore & Kenny

Eléonore & Kenny, 2020

‘Life holds, somewhere, this horrible farce, I believe. And we have to live with it! With all the magic, with the laugh of the madman, with the cruelty and all this terror, and our regrets.’

Eléonore & Kenny are a European art duo who collaborate on art, zines, prints, apparel and a whole lot more. With their aesthetic combining pop art, outsider art and underground comics into something entirely its own – A grotesquerly beautiful hyper colour world, not dissimilar to our own, were mutants and other human-esque figures engage in activities such as watching TV, riding monster trucks, hunting with axes and engorging themselves on bodily delights. –Joshua M. Griffiths

Please describe your usual artistic process.

First, Kenny draws one or several very ugly faces. He draws fast, without pre-sketching. Then, together, we invent a world around those ugly faces. Eléonore draws the main part of the background scenery. She draws slowly and sketches everything first. Kenny draws a few others background elements that’ll give a rawer edge. For the last step we decide of a palette and then color simultaneously, nudging a lot.


Appelle-Moi Poésie, Kenny Ozier – Lafontaine – Lèche

Kenny: One day with a friend, we found pistol bullets in the street in Marseille, so we put them in an envelope with a note: “We know where you live” and threw it randomly into a mailbox. Two seconds later, when the giggle was gone, the most Christian guilt seized me, I imagined all the harm I was likely to do, and I couldn’t do anything, impossible to go back!

Life holds, somewhere, this HORRIBLE farce, I believe. And we have to live with it!
With all the magic, with the laugh of the madman, with the cruelty and all this terror, and our regrets.

Eléonore & Kenny dans La Tranchee Racine #29 côte à côte avec la magnifique Susan Te Kahurangi King !!!

Who are some of your favorite artists?

Our shared esthetic is built on the influences of many artists: Hergé, Akira Toriyama, Matt Groening, Robert Crumb, Walt Disney and Van Beuren Studios, the 80s punk/underground French scene: Pascal Doury, Bruno Richard, Captain Cavern, Olivia Clavel, Placid, Pierre Ouin, Y5/P5, Stéphane Blanquet, Pakito Bolino, Mattt Konture, most of the artists edited by Le Dernier cri and United Dead Artists (Catherine Ursin, Stéphanie Ssoleil, Evelyne Postic, David Ortsman, Abraham Diaz, Angela Dalinger, Jacques Flechmuller etc.) What inspires me is high intensity, violence, weirdness, magic, oneirism incarnated through the chosen medium.

Crazy Duo Eléonore & Kenny on the Road ! 2022
Entretien réalisé au cours de l’expédition Woinic à Bruxelles en juin 2023.
Voilà contribution à Eléonore et Kenny pour Apprendre à Tuer #2 spécial Noël : La Bataille de Polochon du 24 Décembre.

‘What inspires me is high intensity, violence, weirdness, magic, oneirism incarnated through the chosen medium.’

…and any upcoming projects you would like to mention?

We are working on a comic book called L’amour du risque (a reference to the French name of the TV show Hart to Hart) – Puque flippe un max or Taste for risk  – Puque Is Freaking Out, recounting a librarian’s streak of bad luck.

One day he’s strung by a weird paralysis, one eye opened, the other closed and badly swelling. He develops a paranoid delirium, experiencing the world as if it was out to get him and mixing up reality and imagination more and more.

Eléonore & Kenny, 2023
25 Avril ! Sterput ! Apprendre à tuer !
Elénore with one of her t-shirt designs

Eléonore: Yesterday I had the usual dreadful dream I have a few times a month. In those I have the definite feeling that I smashed/crushed/ran over a small kitten/hamster/chick/duckling/lamb without being absolutely sure. I can’t resolve myself to look under the cushion/bend over too look under the wheels of the car/to open the box I forgot to drill holes in and I go through life burdened by guilt.

Ki ki se cache ? Espionne tes voisins en toutes discrétion munie de cette large revue assez magnifique (plutôt) !

If people wanted to work with you, have a chat or buy some of your art – how should they get in touch and were should they visit?

Our Instagram pages:

eleonore.et.kenny

> APPRENDRE À TUER

Édition Revue d’illustration


The Aither 2021

SOURCE: We Chat With Art Duo Eléonore & Kenny


Kayıp Renk Orkun Tüzel ve ALT

Siyah’tan bir kare ve ALT

…kimsenin o güne kadar adını bile duymadığı bir grubun, popüler kanallarda, radyolarda çalınmayan bir şarkısı kulaktan kulağa yayılıyor. “Hep arkada oturanlardan”, “yalnızken mutlu olanlardan” bahsediyor şarkı, “ayrı dünyada var olanlara” hitap ediyor. Ve sonuçta yegâne kaderimizin “renklerden siyah yapmak” olduğunu söylüyor. Haykırmadan, çığlık çığlığa bağırmadan, ağlak bir duygusallığa meyletmeden, sakin ve kararlı bir sesle yapıyor bunu üstelik.

–Gökhan Gençay

2000’li yılların ortaları… 90’larda dünyayı kasıp kavuran grunge, küresel çapta geri çekilmeye, sönümlenmeye başlamış olsa da, Türkiye’de dipten gelen dalga misali altın çağını yaşıyor. Heavy metal ve otantik punk aracılığıyla alternatif müzikle tanışmış bir kuşak, modern rock ve grunge’a yönelmeye başlıyor. Nirvana, Pearl Jam, Soundgarden, Alice in Chains, Stone Temple Pilots, Screaming Trees ve müzik eleştirmenlerince grunge olarak sınıflandırılan pek çok grup (ki birçoğu bu tanımlamayı kabul etmemiştir, orası ayrı) Türkiye’nin yeni rock sound’unun oluşmasına katkı sağlıyor.

İşte bu ortamda, zamanın ruhunu Türkçe rock’a yansıtmaya çalışan gruplar beliriyor birer ikişer. Bir yangına dönüşmese/dönüşemese bile parlak alevler saçmayı başaran bir çeşit yerli grunge ruhu arz-ı endam ediyor; arka arkaya samimi, içtenlikli şarkılar dolaşıma giriyor.

Bu ahvalde kimsenin o güne kadar adını bile duymadığı bir grubun, popüler kanallarda, radyolarda çalınmayan bir şarkısı kulaktan kulağa yayılıyor. “Hep arkada oturanlardan”, “yalnızken mutlu olanlardan” bahsediyor şarkı, “ayrı dünyada var olanlara” hitap ediyor. Ve sonuçta yegâne kaderimizin “renklerden siyah yapmak” olduğunu söylüyor. Haykırmadan, çığlık çığlığa bağırmadan, ağlak bir duygusallığa meyletmeden, sakin ve kararlı bir sesle yapıyor bunu üstelik.

İşte o grup Alt ve aradan geçen onca yıla rağmen dilimizden düşürmediğimiz, duygularımıza tercüman olan şarkılarının adı da “Siyah”. Türlü türlü olanaksızlıkların ortasında üretilse, tecrübesizlikten kaynaklanan birtakım sorunlar içerse de sound’uyla, lirikleriyle, ifade biçimiyle Türkiye rock tarihinin en kıymetli eserlerinden biri hâlâ bizim için. Çünkü biz hâlâ “arkada oturuyoruz.”


Orkun Tüzel

Bu kadar seneden sonra tekrar dinleyince, vokal tekniği olarak sıfır, ama ruh olarak, belki ötesine hiç geçemeyeceğimiz bir çalışma olduğunu anlıyorum. Zira yaşam, önümüzde keşfedilmeyi bekleyen bir maceraydı o dönem. İlk tecrübeler, gençliğin saflığı, heyecan ve acıları, kanlı canlı bu şarkılar ile kayıtlara geçti.

Bundan yirmi bir yıl önce (manidar), ALT grubu olarak, bizim için çok değerli olan “Aç Kanatlarını” adlı demomuzu yayınlamıştık. Kayıtları Güzelyalı’daki kendi stüdyomuzda yapmıştık. O senelerde, o yaşta, bir stüdyomuzun olması başlı başına bir mucize gibiydi. Teknik imkanlar konusu ise biraz sıkıntılıydı ve pek tecrübemiz de yoktu. Uygun vokalist bulamadığımız için, yazdığım şarkıları seslendirmeye başlayalı henüz bir yıl falan olmuştu. Sonuç olarak, deneme yanılmayla dört şarkıyı hazırladık. Siyah, Aç Kanatlarını, Ne Varsa ve Kırılgan Melek. Aynı sene ikinci konserimizi Boğaziçi Üniversitesinde verirken, bu şarkıları çalıp Battle of the Bands yarışmasını kazanmıştık. Her şeyi başlatan, o andı belki de. Performans sonrası, jüride yer alan Mor ve Ötesi’nden Harun ile şarkıların sözleri hakkında konuşmamız benim için büyük motivasyon olmuştu.

Bu şarkıları tekrar dinleyecek hale gelmem uzun zamanımı aldı çünkü bana her zaman yarım kalmış hayalleri ifade ettiler. Artık bunları geçmişten bugüne bırakılmış güzellikler olarak görüyorum ve onlarla barıştım. Biliyorum ki, bu şarkıları hala dinleyenler var, ve onların da pek çok anısı hala canlı. Onları selamlıyorum.

Orkun Tüzel


ALT ‘Siyah’ 2006

ALT, the expression to state “being down” and also “belong to underground” in Turkish, is a rock band from Istanbul, Turkey. The band is mainly influenced from the 90’s rock and the today’s modern music. The melancholic song lyrics of the band are mostly about personal experiences including love, hope, hate, loneliness etc. Written in a poetic way.

> ORKUN TÜZEL


ALT grubunun kurucu üyeleri Batu Orcal, Sargın, Orkun Tüzel ve Sertan Soğukpınar (2000)

Aç Kanatlarını demosunu Spotify’da ve diğer dijital platformlarda dinleyebilirsiniz.

ALT: AÇ KANATLARINI / İKİNCİ DÖNEM

2002 EP

Eren Burhan’dan Double-Poetix

Şair Ressam Eren Burhan

Afrika Talanı

Eren Burhan

ölümü düşünen kan dünyadan kurtuldu
bir diğeriyle karışmış kan isotype yağmur damlalarıyla
pirinç yaprakları eğerek yerleşti atom kafalara
afrika talanından, siyah inci magma kalıtlarına
afrika talanından, geniş yeşil kubbenin hilal ve haç
örtü tünelinin
eşilmiş sağır ve vakum kökgazına
kırmızı köstebek yoluna davul vuruşlarıyla
yanık kan sıçradı, gök gövde, meleksel obruk: tamtam ve obua
bulunmaz kan arandı durdu
kuru
hasta ve kısa kan,
afrika tanrısından, evrensel saf, kalsit dudak ve ciğerler
beşgen hole
iç gıdıklayıcı yumuşak yüz
açık tür gideri mineral
afrika tanrısından, afrikaya
bolca blackmail.


İlker Artıran, Gizem Aktan ve Eren Burhan ‘Uzay Kışı & Atomilk’ Kolektif Şiir Kitabı (2024) Sub-Press

> UZAY KIŞI & ATOMİLK


New Ant Museum

Eren Burhan

Yanlış oyununla işaretledin rüya makinelerini bebek dişinle.
Mülkiyetini sordun gerçekliğin etine
Bitişi zamansal bir nesne ya da bir varlıkla değil
Hayvani rabbaninin Geçiş nefesleriyle
kendi ses sekanslarının yağmurunu aldın içeriye
mülkiyetini sordun utopik gerçekliğe
suçsuz, çıplak ve çalışamayan bir makine memelisiyle
new ant museum
yeni sonsuz aşkın asansör görevlerini vertigonun ateşiyle
inişi ve kalkışı sordun gerçekliğin etine
exist, exit


Eren Burhan ‘Dağ Orkestrası’ Lethe Kitap, 2019

98′ model bir şairressam Eren Burhan.

Dağ Orkestrasıyla sesleniyor.

Orkestra mümkün olan her yerde!

“munch; çığlık, rimbaud’un keskin dumanı; çığlık!
göktürk; çığlık, derinlik; çığlık, uzay; çığlık
sanayide yontuluyor mermer
dikilmek için toprağa; çığlık
gökyüzünden inen boş kargo; çığlık
demir; çığlık, kablo; çığlık, çığlık; çığlık!
ruhun sırtında taşıdığım odun ordusu; çığlık…

Dağ Orkestrası


PİSUVARDA BİRİSİVAR


> errenburhan


Irmak Ecem ile Derinlik Sarhoşluğu

Irmak Ecem, 2025, İstanbul

“I” karanlık ve sarsıcı bir şarkı. Sözünü sakınmadan söyleyen, karanlığından korkmayan cesur bir karakter var içinde. İsyan eden ama soğukkanlılığını koruyan bir kadın…

Hem müzik alanında hem de oyunculukta yetenekli bir isim Irmak Ecem. İlk teklisi “I” ile müzik alanında çıkış yakalamayı hedefliyor. Kendisi aynı zamanda geçen yıl Ata Demirer imzalı “Bursa Bülbülü” filminde memleketinin kendine özgü simalarından “Deli Ayten”i canlandırmıştı. Irmak Ecem’le yaratım yolculuğunu konuştuk. Melodi Yapıcı, Cumhuriyet 2024

 “I” insanı hem hareketlendiren hem de sözleriyle derinlere, boğulduğu, utandığı, saklandığı yerlere götüren bir şarkı bence de. Dinleyici olsaydım şarkıyı yazarken hissettiğim ve olmasını istediğim o depresif ama dansa çağıran havayı yine hissederdim. “I” karanlık ve sarsıcı bir şarkı. Sözünü sakınmadan söyleyen, karanlığından korkmayan cesur bir karakter var içinde. İsyan eden ama soğukkanlılığını koruyan bir kadın… Şarkının nakaratında yer alan “Hadi bul beni, etrafım sarıldı/ Çek vur beni, etrafım sarıldı” sözleri aslında o karanlığa bir davet. Korkuyu kabullenmenin ve yenmenin bir manifestosu benim için o sözler.


Irmak Ecem ‘I’ (2024)

There is a brave character in it who speaks her words without holding back, who is not afraid of her darkness. A woman who rebels but keeps her composure.

“I” is a song that both moves you and at the same time takes you deeper with its lyrics, to the places where you drown, where you feel ashamed, where you hide. If I were a listener, I would feel the depressive but dance-inducing mood that I felt and wanted to feel when I wrote the song. “I” is a dark and shocking song.


Irmak Ecem feat. Murat Kılıkçıer ‘Parça Parça’ Canlı Performans, Moda Sahnesi 2023

“Belli aralıklarla tekli yayımlamayı düşünüyorum. Tabii dinleyiciyle buluşmak, konserlere başlamak da istiyorum. Şarkı çok, sürekli üretiyorum. Tabii ki en büyük hayallerden biri albüm.”

“I” yazdığım ilk şarkılardan. İki yıl önce evde besteler yapmaya başladığım dönemin meyvesi… Çok hızlı şekilde beliren sözleri ve yine hızla yazılmış bir müziği var. Şarkının demosunu dijital ortamda hazırlamıştım, daha sonra işlerini çok beğendiğim Mete Birgören’le bir araya geldik ve prodüksiyon süreci başlamış oldu. Mete şarkıya çok şey kattı, var olan duygusunu kaybetmeden benim kurduğum yapıyla çok oynamadan şarkıyı büyüttü, duymak istediğim sert, karanlık ama dans ettiren dünya zamanla oturdu ve ortaya çıkan ses ikimizin de çok hoşuna gitti. Prodüksiyon ve stüdyo süreci dahil her şey ilkti benim için. Vokal kayıtlarıVibes Stüdyo’da alındı. Mix ve mastering’i ise vokal kayıtlarda beni inanılmaz rahatlatan ve de şarkının sesini iyice parlatarak işi başka bir seviyeye taşıyan Memet İncili yaptı. Bir sonraki şarkı belli. O da tekli olarak çıkacak. Belli aralıklarla tekli yayımlamayı düşünüyorum. Tabii dinleyiciyle buluşmak, konserlere başlamak da istiyorum. Şarkı çok, sürekli üretiyorum. Tabii ki en büyük hayallerden biri albüm. Umarım o da olacak.

Irmak Ecem ‘I’ (2024)

Detaylı bilgi ve iletişim:

IRMAK ECEM

@irmakecem


KAYNAK:

Kerem Ardahan ve Bıyıkof ‘Dysto-daisies’ (2024)

DYSTO-DAISIES

DYSTO-DAISIES

Açılış: 5 Nisan Cuma

18:00-20:00

Büyükdere35, sanatçı ikilisi Kerem Ardahan ve Bıyıkof’un akrilik ve sprey boya kullanarak, aynı yüzeyde çalışarak ürettikleri resimlerden oluşan “Dysto-daisies” başlıklı sergisini duyurmaktan mutluluk duyar.

“Dysto-daisies”, 5-20 Nisan tarihleri arasında Büyükdere35’te izlenebilir.

Sergiye adını veren “Dysto-daises” kelimesi ideal bir toplum anlayışının anti-tezini tanımlamak için kullanılan “dystopia” ile “daisies” -papatyalar, kelimesinin bir birleşimi olarak karşımıza çıkıyor. İkilinin yapıtlarında keşfedilen bu terim iç içe var olan zıtlıkları, şiddet-dinginlik, hayat-ölüm, melek-şeytan gibi ikilikleri de barındırıyor. Günümüz gerçeklik algısının bulanıklığı ikilinin resimlerinde kayıp ve çaresizlik duygusu uyandıran çorak manzaraların; mutasyona uğramış yaratıkların, üst üste yığılmış gerçeklik katmanlarının imgeleri olarak vücut buluyor.

2017 yılında kurulan Büyükdere35; galeri mekanında farklı disiplinlerden çağdaş sanatçıların sergilerine, çeşitli konulardaki seminerlere, sanatçı atölye ve konuşmalarına ev sahipliği yapıyor.


Kerem Ardahan’ın meşhur ikilisi ‘Moron Brothers’ın Big Baboli Printhouse’daki basım aşamasından enstantaneler.

Ardahan says that he seeks a pure form of expression in his work, and that in his paintings and prints he looks for the purest moments from the basic needs of primitive people and children and the movements and gestures they make to express themselves.


KEREM ARDAHAN X BIYIKOF

Bıyıkof olarak da bilinen Çağlar Bıyıkoğlu (Ankara,1979), lisans eğitimini Anadolu Üniversitesi, Güzel Sanatlar Fakültesi’nde Grafik Tasarım bölümünde aldı. Grey İstanbul, TBWAİstanbul ve Concept gibi reklam ajanslarında illüstratör ve sanat yönetmeni olarak çalıştı. 2013’ten itibaren resim ve illüstrasyon çalışmalarına ağırlık verdi, o zamandan beri hem dijital hem de analog malzemeyle çizmeye, boyamaya devam ediyor.

Sanatçının işleri genellikle zayıflık, çelişki ve çatışma gibi kavramları konu ediniyor. Yeni bir esere başlarken hiçbir plan yapmayan sanatçı, hislerine yoğunlaşarak boş kanvasa boyayla, çizgiyle dokunarak, tuvali kirleterek başlıyor. Bu dokunuşun kendi içinde bir yerlere de değdiğini hisseden sanatçı, bu yolculukta kendiyle bağ kurmaya çalışıyor. Dokunuşları zaman zaman öfke ve şiddet dolu, zaman zaman da sevgi ve şefkat dolu oluyor.

Bıyıkof walking with his painting ‘Sunrise. Nothing will be easy on this day. I know.’ İstanbul, 2023

Çağlar Bıyıkoğlu (Ankara, 1979), also known as Bıyıkof, received his bachelor’s degree in Graphic Design from Anadolu University, Faculty of Fine Arts. He worked as an illustrator and art director at advertising agencies such as Grey Istanbul, TBWAIstanbul and Concept. Since 2013, he has focused on painting and illustration, and since then he has been drawing and painting with both digital and analog materials.

His works often deal with concepts such as weakness, contradiction and conflict. When starting a new work, the artist does not make any plans, he starts by concentrating on his feelings, touching the blank canvas with paint, line, and dirtying the canvas. The artist, who feels that this touch touches somewhere inside hisself, tries to establish a connection with himself on this journey. His touches are at times full of anger and violence, and at other times full of love and compassion.

Kerem Ardahan “Plastic Fantasy” collab w @biyikof, 150 X 150 cm. Acrylic & spray paint on canvas. (2022)

Kerem Ardahan (Ankara, 1983), lisans eğitimini 2005 yılında Gazi Üniversitesi Görsel Sanatlar Eğitimi Bölümü’nde, yüksek lisansını ise aynı üniversitenin Eğitim Bilimleri Enstitüsü’nde 2008 yılında tamamladı.

Sanatçı, bugüne kadar çeşitli sinema ve reklam filmlerinde sanat yönetmenliği yaptı, aynı zamanda 2013 yılına kadar kurucusu olduğu Punta Design’da çeşitli ürün tasarımlarına imza attı. Üç kişisel sergi gerçekleştiren Ardahan, şimdilerde sanat çalışmalarını Kadıköy’deki atölyesinde sürdürüyor.

Yetişkinler olarak günlük yaşantımızda toplumun beklentilerini karşılamayı öncelik edinirken, bir taraftan da birey olduğumuzu hissetmek için özgür alanlara ihtiyaç duyuyoruz. Özgürlüğün reçetesini ise dönüp dolaşıp, koşullandırıldığımız yapının bize sunduğu seçeneklerde arıyor; içimizden gelen seslere kulak tıkıyoruz. Çoğu zaman kendini bu ikilemde sıkışmış hisseden sanatçı, işlerinde bazen bu duruma işaret edip, bazen de çocukluğundan bugüne taşıdığı özgür alanında dans ederek, durumun kendisinde oluşturduğu ruh hâllerini yansıtmaya çalışıyor.

Kerem Ardahan ve Bıyıkof ‘Cry Baby’ sergisinden, Kadıköy Bina, 2021

Kerem Ardahan (Ankara, 1983) completed his undergraduate degree at Gazi University, Department of Visual Arts Education in 2005 and his master’s degree at the Institute of Educational Sciences of the same university in 2008.

The artist has worked as an art director in various movies and commercials, and also designed various product designs at Punta Design, which he founded until 2013. Ardahan, who has realized three solo exhibitions, currently continues his art works in his studio in Kadıköy.

As adults, while we prioritize meeting the expectations of society in our daily lives, we also need free spaces to feel that we are individuals. We look for the recipe for freedom in the options offered to us by the structure we have been conditioned to; we turn a deaf ear to the voices coming from within. The artist, who often feels stuck in this dilemma, sometimes points to this situation in his works and sometimes dances in the free space he has carried from his childhood to today, trying to reflect the moods that this situation creates in him.


Kerem Ardahan ‘Super Cherry Turbo Punch’ sergisi için gerçekleştirilen söyleşi. 22 Ocak 2020

‘Çalışmalarında katıksız bir ifade biçimi aradığını söyleyen Ardahan, resimlerinde ve baskılarında, ilkel insanların ve çocukların temel ihtiyaçlarından ve kendilerini ifade etmek için yaptıkları hareketlerden, jestlerden en saf anları aradığını belirtiyor.’


İşlerin temelinde Bıyıkof ve Kerem Ardahan’ın geliştirdikleri “ortak dil” yatıyor. Zaten Cry Baby sergisi, kolektif bir çalışmanın ürünü. Yani iki ressam sergideki tüm eserleri aynı anda, birlikte üretmiş. “Birlikte çalışırken kollarımız bazen birbirine karışıyordu” diyorlar: Ama bir süre sonra o kadar tek kişi gibi olduk ki birimiz düşündüğüne diğeri çoktan başlamış oluyordu.

Bıyıkof’a göre çalışmalarının en zorlayıcı tarafı bu ortak dili oluşturmak. Ancak, tanıştıkları günden beri Ardahan’la çalışırken “hiç yabancı biriyle çalışıyor gibi hissetmediğini” de belirtiyor. 

Sahiden, Cry Baby sergisindeki işlerin iki ressamın kolektif çalışması değil de tek bir ressamın işi olduğu söylense inanılır. Üstelik bu sergideki işleri yaparken önceden uzun uzadıya tasarlamamışlar. “Resmi yaparken duygularımızı takip ediyoruz, hiçbir duyguyu kenara koymuyoruz, ne deneyimliyorsak onu resmediyoruz” diyorlar. (Onur Bayrakçeken’in Independent için yaptığı söyleşiden)


DYSTO-DAISIES

SAVE THE DATE

Opening: 5 April Friday

06:00 PM – 08:00 PM

Büyükdere35 thrilled to announce the duo exhibition titled “Dysto-daisies”, including paintings by the artist duo Kerem Ardahan and Bıyıkof, using acrylic and spray paint on a single surface.

The word “Dysto-daises” appears as a combination of the fictional term “dystopia”, meaning a very bad or unfair society in which there is a lot of suffering, and the word “daisies” – daisies. Although acknowledging the possibility of false hope in a bleak future, the term “Dysto-daises” from the duo’s work provides a sense of consistency and serves as a darkly humorous form of expression.

The exhibition will be on view between 5-20 April at Büyükdere35.

Founded in 2017, Büyükdere35 hosts exhibitions of contemporary artists from different disciplines, seminars on various topics, artist workshops and talks in its gallery space.


@keremardahan

@bigbaboliprinthouse

@biyikof

Büyükdere35


SUB-LEVELS:


Troopers of the Underground: Pakito Bolino & LDC

Choolers Division feat. Pakito Bolino, Festival Sonic Protest 2024

Choolers Division feat. Pakito Bolino & Boujiki

Choolers Division dégainent un rap tordu et qui brille dans le noir, soutenu par les deux docteurs mabouls du son organe-electro : Antoine Bou­langé et Jean-Camille Charles. Les deux MCs Kostia Botkine et Philippe Marien se donnent corps et âmes pour leur public en délivrant des textes en forme d’avalanche, d’éruption et de tremblement de ter-ter à la fois. Chaque perfor­mance est un bijou singulier qui laissa passer la lumiére. Et cerise au kirsch sur le baba au rhum, le créateur marseillais du Dernier Cri et stakha­noviste de la ligne crade Pakito Bolino et son complice graphique Pascal Leyder aka Boujiki les rejoindront sur scène pour ajouter du gravier dans le moulin de la folie. Plus ils sont vénères, plus on les vénère : Choooooooooolers !!!!


MANIAC, GEEK, DEATH KISS, TALES OF THE XXXPECTED, EXTRA, RAGE, THE LAST SEX ACTION, SAY IT WITH BLOOD, TRUE BORDERLINE

Immagini esplicite, riti pagani e culti post-punk, rumore visivo, art brut e trash-pop, cartoni trasgressivi e corti antidisneyani devianti. 2019

DISORDEAD, OUT OF THE CARNAGE, THE AGONY AND ECSTASY OF YOUNG LOVE, UTOPIA, SAVAGE, PRIEST-SS, EVIL, GORE WEIRD, SATAN SUCKERS, ROMANTIC BLOOD…

Tout commence il y a une dizaine d’années à La Friche de Marseille, bastion de l’underground graphique où Pakito Bolino a planté depuis déjà plus de quinze ans le drapeau noir de sa « structure éditoriale associative indépendante polymorphe, mutante, protéiforme et intrusive ». Alors que leurs parcours respectifs ne les prédestinent pas vraiment à se croiser, Pascal aka Boujiki se retrouve parachuté, à l’occasion d’une collaboration de la S Grand Atelier avec Le Dernier Cri dans la capitale du Pastis. Pascal, jeune artiste trisomique, passe alors une très grande partie de son temps à dessiner frénétiquement tout en matant des films de De Funès et tout en se foutant pas mal de ce qui l’entoure. Pour Pakito, c’est tout de suite le coup de foudre graphique et c’est réciproque. Les deux nouveaux compères se retrouvent complètement en dessinateurs compulsifs et stakhanovistes de la ligne crade.

Le projet mûrit et Pakito et Boujiki se décident à collaborer sur une forme d’étrange et long ping pong, se retrouvant tous les ans et de plus en plus en phase, l’amitié naissante, pour bosser comme des dingues sur ce dialogue graphique. Pakito se nourrit sans cesse pour ces créations d’un gloubiboulga sidérant d’imageries violentes, sexuelles, monstrueuses, issues de tout ce qui lui tombe sous les yeux et ses mains pleines d’encre : sites de série X, films de série Z, bondage, obscures comics de tous les continents : MANIAC, GEEK, DEATH KISS, TALES OF THE XXXPECTED, EXTRA, RAGE, THE LAST SEX ACTION, SAY IT WITH BLOOD, TRUE BORDERLINE, DISORDEAD, OUT OF THE CARNAGE, THE AGONY AND ECSTASY OF YOUNG LOVE, UTOPIA, SAVAGE, PRIEST-SS, EVIL, GORE WEIRD, SATAN SUCKERS, ROMANTIC BLOOD… autant de poésie réunie dans un corps en fusion. Il s’amuse alors à en composer de nombreux collages aussi dingues les uns que les autres qui vont être la genèse du projet « I’m the Eye Climax ».

De ces collages qui font « saigner des yeux » pour reprendre le tendre vocabulaire de Pakito, un dialogue de sourd va se créer entre les deux artistes. Pakito et Boujiki foncent chacun de leur côté et têtes baissées dans une interprétation dessinée des collages originels. D’un côté, on découvre le dessin noir, nerveux et habile d’un Pakito nourri au Bazooka davantage connu comme éditeur et sérigraphe et de l’autre l’impressionnant trait brut de Boujiki qui vient déconstruire au plus haut degré tout ce qu’il va absorber par les yeux. C’est alors que dans un dernier cri jubilatoire, Pakito va venir amalgamer en sérigraphie ces deux visions brutales et incroyablement puissantes.

L’édition de 120 pages en format A3 présente le travail dans toutes les étapes de son processus mais dans le désordre puisque c’est le leitmotiv de cette rencontre ! Une déconstruction à la fois spontanée et progressive d’une imagerie déjà digérée et surtout la révélation d’un combo magique entre art brut contemporain et graphisme punk underground.

Le réputé intraitable, farouche et provocateur Bolino joue une fois de plus le passeur de cultures et le briseur de barrières en mettant à l’honneur le talent désormais reconnu de Boujiki. Loin des discriminations positives, Knock Outsider révèle une fois de plus une oeuvre sincère, puissante et infiniment singulière. Un nouveau coup de pied dans l’art brut et dans une expression qui n’a rien à faire dans une boite hermétique.


Paskalito Boleyder / I’m the Eye Climax

A spontaneous yet progressive deconstruction of already-digested imagery, and above all the revelation of a magical combo between contemporary art brut and underground punk graphics.

I’m the Eye Climax or the graphic pile-up of two off-track creators. Pakito Bolino, underground publishing figure and creator of Dernier Cri, and Pascal Leyder aka Boujiki, resident artist at S Grand Atelier, an art center for the mentally handicapped. A surprising King Size graphzine (A3 format) with a dark black and bright yellow cover! It’s the forceps birth of this improbable but successful encounter between dripping creatures, Z-series typography and naked women. A spontaneous graphic work reminiscent of the principles of the exquisite corpse and the Arab telephone combined. A palpable 666th degree and an edition that will delight fans of graphic sensations and perhaps even wake the dead. (resource: sterput.org)

Paskalito Boleyder / I’m the Eye Climax
Paskalito Boleyder / I’m the Eye Climax
Paskalito Boleyder / I’m the Eye Climax

The 100-page A3 edition presents the work in all stages of its process, but in no particular order, since this is the leitmotif of the encounter between Pascal Leyder and Pakito Bolino! A spontaneous yet progressive deconstruction of already-digested imagery, and above all the revelation of a magical combo between contemporary art brut and underground punk graphics.


DC MANILA Le Dernier Cri exhibit, 2025

A name that evokes either the very best in a discipline or the last breath before giving up the ghost. A silkscreen workshop born in 1993 from the ashes of the French “undergraphic” movement, and still resisting gentrification in a Marseilles wasteland. Three decades of demanding, uncompromising craftsmanship. A bizarre graphic universe at the crossroads of comics, art brut and horror. A laboratory oozing with the scent of ink, from which hundreds of fanzines, posters and books filled with heterogeneous drawings gush into your face straight from neuronal disturbances all over the world.

LE DERNIER CRI, 41 Rue jobin, 13003 Marseille

lederniercri.org

ENCONTROS GRAFICOS


ROCK For -A- Future: ADOLF HIBOU

Adolf Hibou : Gaël Magnieux, Nils Bertho & Bruno Ducret. / Photo by Arbre Payday (2021)

Vous aussi, vous vous complaisez dans vos préjugés ? Vous fuyez comme le Covid les groupes fran­çais aux noms à coucher dehors, les pochettes de disques camar-guaises et l’humour franchouillard se propageant dangereusement dans des titres de chansons tels que « Passion Saucisse » ou encore « Indochine, j’ai demandé halal » ?

Ne prenez pas encore vos jambes à votre cou et laissez donc sa chance à ce trio d’hur­luberlus surexcités. Non, nous n’avons pas affaire ici à un groupe de rock alternatif. Le plus important, avec Adolf Hi­bou, c’est d’aller outre les blagues consternantes, d’ignorer les interludes débilisants et d’ouvrir les oreilles en grand. Une fois dépassé le triste constat semblant nous indiquer que « cette musique, c’est avant tout un gros délire entre potes, tu vois ?», force est de constater que non seulement ces mecs ont un sacré niveau technique – le guitariste, en particulier -mais qu’en plus de ça, lorsqu’il s’agit de lâcher la purée, ils ne se font pas prier. Quand le tempo s’élève, Adolf Hibou dé­clenche la foudre comme un Lighting Bolt partousant avec Boredoms. Ça explose dans tous les sens, ça s’égare pour mieux retomber sur ses pattes. Le groove concassé de « Ladyboys Don’t Cry » (sans surprise, ils brillent également en anglais dès qu’il s’agit de trouver un titre en tout point dé­solant) impressionne, et si ce long morceau avait été amputé de sa longue et si pénible intro, on l’aurait volontiers comparé à un autre groupe français farfelu et malheureusement quelque peu oublié (même si toujours en activité), j’ai nommé Double Nelson. Dommage, également, que l’on comprenne aussi bien les paroles du refrain de « Va chier dans ta mère », car là encore, la ligne de basse – ou de guitare baryton, plus vraisemblablement – tord le cou, alors que l’envolée free qui suit est digne des plus folles embardées des Molécules, la lourdeur et une louchée de sludge en plus. « Roum Roum Ah » se montre tout aussi euphorique, jovial comme savait l’être le Singe Blanc, un autre adepte de l’onomatopée échevelée. Quand le tempo tombe, Adolf Hibou se montre également ca­pable du meilleur, se vautrant dans un doom dissonant mais tout aussi hypnotique. Le chant, quant à lui, navigue entre le dégueulis le plus total et des vocalises se rapprochant parfois du bramement du grand cerf de Kourgane, comme sur ce « Clodo de Boston » répétitif et prenant. Une reprise finalement pas si inattendue de Sun City Girls, « Dreamland », permet de confirmer que ces types ont baigné dans l’expérimental, la no wave et la freeture des groupes de John Zorn, Marc Ribot et Fred Frith. Et puisqu’on parle de rêve, autant signaler que la fin de cet album volontairement bordélique se montre on ne peut plus cauchemardesque, la mélopée de « dream my dream, my dreamy dream, dream my love, rêve ton rêve, rêve mon amour » pouvant légitimement donner des envies de meurtre. Après un tri sélectif nécessaire, Princess Barely Légal se révèle donc un plutôt bon album pour fouetter le sang et vriller le ciboulot. // Ressource: New Noise Magazine, 2022

Official animated short film directed by Hector Oriol & Thomas Romarin. Drawn collectively by 28 artists at the studio “En Traits Libres” at Montpellier, France, for the band Adolf Hibou. 2024.

» head-records.bandcamp.com


ADOLF HIBOU – “Roum Roum Ah” from the album “Princess Barely Legal” – 2021

FREE > D O O M < NOISE

ADOLF HIBOU

‘Princess Barely Legal‘

Do you, too, revel in your prejudices? Do you flee as if from Covid French bands with absurdly long names, Camargue-style album covers, and that brand of “typically French” humor spreading dangerously through song titles like “Passion Saucisse” or “Indochine, j’ai demandé halal”?

Don’t run for the hills just yet; give this trio of hyperactive oddballs a chance. No, we aren’t dealing with an alternative rock band here. The key with Adolf Hibou is to look past the appalling jokes, ignore the moronic interludes, and really open your ears. Once you get past the sinking realization that “this music is basically just a bunch of buddies having a laugh, you know?”, you have to admit that not only do these guys possess serious technical chops that the guitarist in particular, but when it comes time to let rip, they don’t hold back. When the tempo picks up, Adolf Hibou unleashes a storm like Lightning Bolt having a wild party with Boredoms. It explodes in every direction, veering off-course only to land perfectly on its feet. The fractured groove of “Ladyboys Don’t Cry” (unsurprisingly, they also shine in English when it comes to picking a thoroughly dreadful title) is impressive; had that long track been trimmed of its lengthy, excruciating intro, one could easily have compared it to another quirky and sadly somewhat forgotten (though still active) French band: Double Nelson. It is also a shame that the lyrics to the chorus of “Va chier dans ta mère” are so intelligible, because the bassline or baritone guitar line, more likely is a real neck-snapper, while the ensuing free-form flight is worthy of the wildest detours taken by Les Molécules, albeit with added heaviness and a dollop of sludge. “Roum Roum Ah” proves just as euphoric and jovial, reminiscent of Le Singe Blanc, another band fond of unbridled onomatopoeia. When the tempo drops, Adolf Hibou shows they are capable of brilliance here too, wallowing in a dissonant yet hypnotic doom sound. As for the vocals, they range from sheer, guttural spew to vocalizations that occasionally resemble the bellowing of the Great Stag of Kurgan such as on the repetitive and gripping “Clodo de Boston.” A cover of Sun City Girls’ “Dreamland” ultimately not so unexpected confirms that these guys are steeped in the experimental, no-wave, and “freeture” sounds of bands led by John Zorn, Marc Ribot, and Fred Frith. And speaking of dreams, it is worth noting that the end of this deliberately chaotic album is nothing short of nightmarish; the chant of “dream my dream, my dreamy dream, dream my love, rêve ton rêve, rêve mon amour” could quite reasonably drive a listener to murder. After some necessary selective pruning, *Princess Barely Légal* proves to be a pretty good album for getting the blood pumping and scrambling the brains. // Resource: New Noise Magazine, 2022

Princess Barely Legal by Adolf Hibou

» adolfhibou.bandcamp.com

» Adolf Hibou facebook

☠ ☠ ☠

SUB LEVELS:

Die in VAIN: Savage New Times X3

Die in Vain, photography by Melina Zervaki

Ölümsüz

Kan emici aldı kararı
Koparttı attı kalanını
Ciğerlerine hava doldu
Üfledi yıktı tarafını

Kimse ölümsüz değil
Kanadı kırılmaz değil
Kanı akmaz gözü çıkmaz
Kendine köle değil

Rutubetli oda sancısı
Kırk defadan fazla saydın mi
Gördüm tanıdım pis çarkını
Ezberledim senin adını


Bloodsucker decided
Tore off and threw away the rest
Air filled his lungs
He blew his side

No one is immortal
His wings are not unbreakable
No blood shed, no eye pops
We’re not slaves to him

Damp room pain
Have you counted more than forty times
I saw your dirty wheel
I memorized your name


Die in Vain, Destroy Fest II, 2023

War Machine

War war war machine
Take down the enemy
War war war machine
Save the markets needs

In the name of god
And the mighty war machine
Exporting building sites
Feeding own financial needs

Seeking fresh blood
Unstoppable war machine
Sucking you alive
Exterminate the war machine


Gösteri İçin

Nefes al nefes ver -gösteri için
Kandır aldat yoldan çıkar -parası için
Kimseyi doğru bilme-gösteri için
Sınıftan kaç sınıftan kaç-parası için

Kefenin küçük gelir
Kesesini doldurmak için
Kanımızı akıtır onlar, onlar mutlu bundan
Kaburgamızı saymak için

Tersi değilsin
Gösterinin içinde
Kaldır kafanı
Görmesen de


inhale exhale- for the spectacle
fool cheat go astray- for its money
don’t get anyone right – for the spectacle
escape from class- for its money

shroud small income
to fill their purse
they make us bleed, they’re happy about it
to count our ribs

you are not the opposite
inside the spectacle
raise your head
even if you don’t see


Die In Vain ‘Savage New Times’ E.P. 2023

Savage New Times

where is the wise
don’t have to look around
where is the trust
dont have to look around
where is the fair
dont have to look around
where is the just
dont have to look around

savage new times x3
everything is falling apart

where is the sense
dont have to look around
where is the reason
dont have to look around
where is the ground
dont have to look around
where is the route
dont have to look around

savage new times x3
everything is falling apart

where is the world
dont have to look around
where is the class
dont have to look around
where is defeat
dont have to look around
where are you now
where are you now
savage new times x3
everything is falling apart


80’s UK style hardcore punk band

from Istanbul, Türkiye

dieinvainpunx

> dieinvainpunx