Il est temps de commencer à donner plus de place à la musicalité noise de Pakito Bolino, que la plupart d’entre nous connaissent pour ses peintures, dans les pages de notre magazine. Merci beaucoup à Pakito Bolino d’avoir partagé avec nous ce savoureux bruit âpre qu’il a interprété lors du vernissage de l’exposition Pol-Edouard à la Friche la Belle de Mai, Marseille.
Rituel pour invoquer les démons de la 5ème dimension
BoLİNOiZ !!
Méditation Cabal Profonde
Devil on da beat !!
It’s time to start to give more space to the noise musicianship of Pakito Bolino, whom most of us know for his paintings, in the pages of our magazine. Thank you so much to Pakito Bolino for sharing this tasty harsh noise with us that he performed at the opening of the Pol-Edouard exhibition at Friche la Belle de Mai, Marseille.
Pakito Bolino is a French artist, draftsman and publisher, born in 1964 in Nîmes. After studying at the School of Fine Arts in Angoulême, Pakito Bolino moved to Paris where he founded in 1993 the Le Dernier Cri editions in Ris-Orangis after having trained in the screen printing workshop. In 1995 the Éditions du Dernier Cri set up shop in Marseille, at the Friche la Belle de Mai. Pakito Bolino is the author of many works (graphics, sound, animations…) mainly published in Dernier Cri. He is also a musician, videographer and curator. To date, he has published more than 440 artist books, more than 200 posters, two magazines (Le Dernier Cri, Hôpital Brut), records and 5 animated films.
Kapreles, drawing for Hopital Brut 9
LES RELIGIONS SAUVAGES: Bonus, 2004
HOPITAL BRUT
ALERTE ROUGE / RED ALERT TODAY
FAIT A LA MAIN PAR LES ESCLAVES DU DERNIER CRI / HAND MANUFACTURED BY DERNIER CRI SLAVES
QUELQUES ANNÉES DE CRISES MYSTIQUES PLUS TARD / A FEW YEARS OF MYSTIKAL CRISIS LATER
MÉDIA PARIA-CULTURCIDE
L’HOPITAL BRUT VOMIT SON CORTÈGE DE CAS CLINIKES / HOSPITAL VOMIT FINALLY ITS CORTEGE OF CLINICAL CASE
LE MAL GAGNE!/ EVIL GAINS !
PROPAGATION DU TRAIT SUTURE / VACUUM INNOVATION IS A LIE
L’ADULATION À LA NOUVEAUTÉ EST UN MENSONGE FIN DE SIÈCLE
HOPITAL BRUT N’OBTIENT QUE CE QU’IL CHIE / HOSPITAL BRUT OBTAINS ONLY WHAT HE SHITS
HOPITAL BRUT CROIT EN L’ACTION PURIFIGRAFIKE / HOSPITAL BRUT BELIEVE IN THE GRAFIK PURIFIACTION
HOPITAL BRUT ÉLIMINE LES TACHES D’AUTOCENSURE / HOPITAL BRUT ELIMINATES THE SPOTS FROM SELF-CENSORSHIP
TSUNAMI D’IMAGES DERNIER CRI ! HOPITAL BRUT N’A PAS A ETRE BEAU / HOSPITAL BRUT DOES NOT HAVE HAS TO BE NICE
C’est la guerre des amazones, désirent-elles vraiment tuer tous les hommes de ce monde ou juste leur faire peur ?
TRIPLE IMPAKT!
Pol-Edouard, Exposition d’estampes et d’originaux Sortie officielle du livre aux éditions du dernier cri
Pol-Edouard, né en 1984 à Paris, a suivi des études d’art et d’illustration. Le directeur de la section lui transmet sa passion pour la renaissance lors d’un voyage en Italie. Il prend des cours de modèle vivant qui vont l’influencer à placer le corps humain au centre de ses recherches. Interné en hôpital psychiatrique à plusieurs reprises, son état se stabilise en 2017. Depuis, il développe sa pratique à travers divers médiums comme la peinture, la sérigraphie, la gravure et l’édition de fanzines.
Il dessine des motos, des gros flingues et des meufs baraquées. S’inspirant du cinéma hollywoodien des années 80, il peint des scènes d’action. Il réintroduit dans ses illustrations les thèmes et les éclairages multicolores en référence à ses films cultes. Dans la lignée de l’art brut, son style trash interfère. C’est la guerre des amazones, désirent-elles vraiment tuer tous les hommes de ce monde ou juste leur faire peur ?
Fin septembre à la Friche de la Belle de Mai chez l’infatigable Pakito Bolino.
TRIPLE IMPAKT!
TRIPLE IMPAKT!
POL EDOUARD, LDC Edition 2023
Pakito Bolino, 1964 Nîmes doğumlu Fransız sanatçı, ressam ve yayıncı. Angoulême Güzel Sanatlar Fakültesinden mezun olduktan sonra serigrafi alanında kendini geliştirir ve 1993 yılında Paris’e taşınarak Ris-Orangis’te atölyesini ve kendi markası olan Le Dernier Cri’yi kurar. 1995 yılında ise Marsilya’da Friche la Belle de Mai‘de LDC için bir mağaza açar. Pakito Bolino, ağırlıklı olarak Dernier Cri’den yayımlanan birçok eserin (grafik, müzik, animasyon…) yaratıcısıdır. Aynı zamanda müzisyen, kameraman ve küratördür. Bugüne kadar 440’tan fazla sanatçı kitabı, 200’den fazla afiş, 2 adet antoloji (Le Dernier Cri, Hôpital Brut), bir çok plak ve 5 animasyon filmi yayınlamıştır.
Yüksek enerjili sahne performanslarıyla dikkatlari üzerine çeken Hipersona’nın temelleri 2018 yılının Nisan ayında Ankara’da atıldı. Önceki gruplarının 2018 yılının başlarında dağılmasından sonra pes etmeden müziğe devam etmek isteyen ikiz kız kardeşler Bilgesu Ünalan (Vokal-Gitar) ve Bengisu Ünalan’ın (Bas gitar-Geri vokal) yeni grup kurma fikirleriyle Hipersona kuruldu. Sonrasında davula Burak Cengiz geçti. Birçok festivalde sahne alan Hipersona, albüm kayıtları için 2018 Temmuz ayında İstanbul’da stüdyoya girdi. Burak Yıldırım prodüktörlüğünde kayıtları tamamlanan şarkıların mix ve mastering’i ünlü prodüktör ve davulcu Alen Konakoğlu tarafından Los Angeles’da yapıldı.
Hipersona – Satellite
Grup, Arpej Yapım etiketi altında yayınladıkları Uyan Artık isimli EP’si ve Geri Dön isimli parçası ile iyi bir çıkış yakaladı. 2019’da Milyon Fest ve 21. Rock Station Fest dahil birçok festivalde ve konserde sahne alan grup, Ağustos ayında İstanbul’da tekrar stüdyoya girdi ve 3 yeni parça kaydetti.
Industrial Workers of the World, Pittsburg 1975 (brochure)
Johan Kugelberg has more than 30 years of experience in the U.S. entertainment and art industries. From 1990 to 1994, he was the General Manager for Atlantic Records subsidiary Matador Records and a marketing and A&R executive for Def American Records from 1994 to 1997. He was the curator of the punk/rock sale at Christie’s in 2008, the first major auction sale devoted to punk. In addition, he has served as a curator and consultant in pop culture fields for auction houses including Christie’s and Phillips de Pury.
As an archivist, he has created comprehensive collections in the fields of punk, hip hop, and counterculture, focusing on printed works, ephemera, photography, and book arts. Currently, he is the owner and curator of Boo-Hooray, an archival processing company and project space in Manhattan.
Over his career Johan has curated more than 100 exhibits and written 42 published books. His book on the early history of hip hop was nominated for the NYPL Books for the Teen Age award 2008, and his book on the Velvet Underground won the Foreword silver medal for music 2010. Beauty Is in the Street was nominated for the London Design Museum 2012 Designs of the Year Awards. Johan has lectured and taught at Yale, Cornell, University of Wisconsin,Emory, UVA, Pace,Concordia University Montreal, Ohio State and MOMA PS1.
Kugelberg’s works have featured at Financial Times, New York Times, The New York Post, London Times, The Independent, The Creative Review, Rolling Stone, Dazed & Confused, Paris Match, and The Guardian.
Industrial Workers of the World, Pittsburg 1975 (brochure)
Johan Kugelberg, ABD müzik ve sanat endüstrilerinde 30 yıldan fazla deneyime sahiptir. 1990’dan 1994’e kadar Ahmet Ertegün’ün kurmuş olduğu Atlantic Records’a bağlı kuruluş Matador Records’un Genel Müdürlüğünü yapmıştır.
2008’de Christie’s’deki ilk punk/rock müzayedesinin küratörlüğünü yapmıştır. Bir arşivci olarak punk, hip hop ve karşı kültür alanlarında basılı eserler, efemera, fotoğraf ve kitap sanatlarına odaklanan kapsamlı koleksiyonlar yaratmaya devam etmektedir. Halen, New York merkezli arşiv ve proje alanı olan Boo-Hooray’ın kurucusu ve küratörüdür.
Kugelberg, kariyeri boyunca 100’den fazla serginin küratörlüğünü yapmış ve 42 kitap yayınlamıştır. Hip-hop’un erken tarihi üzerine yazdığı kitabı 2008 NYPL Books for Teen Age ödülüne aday gösterilmiş ve Velvet Underground hakkındaki kitabı 2010 müzik dalında Foreword Gümüş Madalyası’nı kazanmıştır. Yale, Cornell, VVisconsin Üniversitesi,Emory, UVA, Pace, Concordia Üniversitesi Montreal,Ohio Üniversitesi ve MOMA PS1 gibi önemli eğitim kurumlarında ders vermiştir.
Johan Kugelberg’in çalışmaları Financial Times, New York Times, The New York Post, London Times, The Independent, The Creative Revievv, Rolling Stone, Dazed & Confused, Paris Match, Nouvelle Observateur, The Guardian gibi yayınlarda yer almıştır.
Johan Kugelberg, Jonah Freeman ve Justin Lowe ile birlikte Rastlantısal Orman sergisi ve serginin ardında yatan hikayeyi anlatıyor.
21st Century Book Collecting and Archiving
Johan Kugelberg
As time continues to munch on us like so many sesame bread sticks, the collecting habits of the younger generation affect the dealer habits of the older. It is always difficult to identify value and worth and historical/cultural significance in the tempora and mores that you yourself were a part of, or aware of, or ignorant of, as they co-existed with your particular inability to step twice into the same stream. As you are stepping in, other waters are ever flowing past you, and the ephemera of your time are as ephemeral. You were an accomplice in throwing stuff away, hence making the stuff ephemeral, or for that matter, an accomplice in making certain books of your time rare as you weren’t buying them.
For my generation of collectors (born in the sixties/seventies), the vigor, humors, and passions of the years surrounding our very birth become infused with potency. We feel our skills as players of knock-out ping-pong with Chronos, Ananke, and Mister Kairos is dependent on our ability to recognize and acknowledge significant artifacts of the times and days we are living through, even if we were in diapers at the time. Having just missed out on something due to date of birth, place of birth, or socio-economical-cultural-educational surroundings sure brings added MSG to the consumption of cultural goods.
My generation is able to disperse with the usual stratifications of hi- and lo-brow, driving previous generations nuts as their hard-earned accumulated knowledge was nulled and voided during the second half of the 20th century by a new and financially improved great unwashed, namely their very own sons and daughters. What the greatest generation accomplished (and how they de facto saved our collective asses) was busy-bodily taken for granted by the boomers, whose rhetoric laid claims that what they were building was a new society that was an alternative to the old. With 20/20-hindsight one can pop one’s monocle yelling “Hooey!” as we remember Mark Williams’ words in A Day In The Life:
There was never an alternative society, was there? Because if there was, there would have to be an alternative currency, and alternative property laws and so on. The alternative society was a misnomer: there was an alternative culture, but there was never an alternative society.
Some of us spend a lot of time sifting through the cultural residue of all the frantic activity of the second half of the 20th century. When I first saw punk ephemera at the ABAA Antiquarian Book Show a few years back, I remember thinking that someone was trying to finish sewing up an ermine fur by incorporating some alley cat, but by the time the second thought came around I was going “Great! About time!” It actually fit in pretty well; as Punk started happening-what-45-odd years ago, the timeline of the commencing of commerce certainly coincides not-at-all by coincidence with the similar span in time from the cultural eruption of Dada/Surrealism or, The Beats, or Japanese post-war photography books. Afterwards, the game is on to hardcore selling & collecting & exhibiting and all that…
In this video, Johan Kugelberg, alongside Ian Svenonius, gives us further insight regarding the exhibition Random Forest: A Reading Room
Genç sanatçının anlatısal yeteneği için ‘On parmağında on marifet’ desek yeridir. Resim, fotoğraf ve sinemaya olan tutkusunu müziğiyle harmanlayan bir şarkıcı Ezgi.
2007 yılından beri kendi bestelerini söyleyen ve ses tasarımında kendi melodilerini yaratırken vokallerde synthesizer, akustik piyano ve yarı dijital/ analog enstrümanlara ses kaydı yapan Ezgi İrem, Sorbonne’daki eğitimini tamamladıktan sonra 2016 yılında davet aldığı İstanbul Devlet Tiyatrosu’nda yeteneklerini sergilemeye başlar; iki yıl boyunca ‘Çehov Makinesi’ ve ‘Narnia Günlükleri’nde oyunculuk, Tiyatro 9 tarafından sahneye konulan ‘Eksiği Var Fazlası Yok’ oyununun ise solistliğini yapmıştır. Çeşitli dizi, film ve reklam filmlerinde oyunculuğunu sergileyen Ezgi İrem, halen birçok farklı projede şarkıcı, söz yazarı, oyuncu ve dansçı olarak çalışmaktadır.
Ezgi İrem Mutlu ‘Bir Vars’ 2023
‘She’s a jack of all trades’. Ezgi is one of the modern talents who blends her passion in painting, photography and cinema with her music.
Interdisciplinary artist born in Istanbul. First stepped into music professionalism in a children’s album as a soloist when she was nine years old. In addition to her musical experience, she graduated from Sorbonne Paris 3 Theater department license and master program as a comedian and writer. Since 2007, Ezgi Mutlu has been conducting her own compositions with her own productions, not using samples but creating her own melodies, sound design, and vocals playing synthesizers, acustic piano as well as recording sound on half digital and digital softwares. The originality and natural way of art is the most important expression in her life journey. She currently works as a singer, songwriter, actress, and dancer in lots of different projects.
Haziran ayında Fête de la Musique’in 40. yıl dönümüEdith Piaf, France Gall, Gainsbourg, Boris Vian, Charles Aznavour ve Enrico Macias’ın Fransızca şarkılarını seslendiren Ezgi İrem Mutlu, salgın döneminde de boş durmamış. Pandemi nedeniyle çevrimiçi olarak yapılan Akbank Kısa Film Yarışması’nda jüri, “Birbirinden farklı sinemasal anlatıların gücünü başarıyla harmanlayarak sadece ama sadece bugüne ait bir film ortaya koyması sebebiyle” değerlendirmesini yaparak 429 eser arasından Ezgi İrem Mutlu’nun “Darağacında Eldivenler” adlı kısa film çalışmasını ödüle layık bulmuştur.
Şu sıralar da “Baraka” adlı yabancı bir filmde savaş muhabiri rolünü canlandırıyorEzgi İrem. Böylesi eşsiz bir sesi ve yeteneği izleme fırsatını kaçırmayın derim. Bizden söylemesi.
Asırlardan beri saran kurtçukları fosillerimizi Yığılmanın alfabesiyle doğmayan ölü dilleri
Büyüyüp diplere sızan, kara bir suyun laneti İlerler buharlaşana dek azar azar çoğalarak gökyüzüne
Doğurduğumuz ışıkta suskun çocukların şarkısı, Karanlıkların ortasında bir yıldız kadavrası
Kuşkuların sessiz çığlıklarını hapseden bir atom bombardımanı Saklar içinde berfin olmuş umutların çoğalan karıncalarını Hareket ettirir çevrimi dışarı içeri, işbirliğinin emeğini sürer dünyada hükmünü yitirmiş iyiliğin başkentini kurmak için
İnsanlık atlasında nefesten cana aşktan canana katılan her köşeyi içine katar dolaşır kazanılan kalpleri
Bellekte bilgi fırtınası hatıralarda dalga dalga çok Beyninin boşluklarında bir beliren bir yok
Korsan gemisine koymuş çalıp insanlık hazinesini, Yanlış topraklara yolculuğa zorlamış rehin kalmış sizi,
Bengi döngüde yaşama kilitli kalmış bir kapıda İnsanca düşlerine bir türlü anahtar bulamadığın muamma
Huzurlu gölgelerin anısına adanmış masumun sevgisi Tan seli gibi görünen hareli içinin varılmamış ötesi
Adım adım üzerimize yürüyen acılarda kimin izleri kalmış Mutluluğu gelir diye bekleyen birisi adını hep lanetle anmış
2017-İzmir Erkut Tokman
Erkut Tokman ‘Kaligrafik Şiir’ 2023
İki ateş arasındaki postula
‘Scylla ve Charybdis’
“(…) Erkut Tokman’ın şiirsel kategorileri şiir geleneklerimizin tam tersi yönünde kurgulanmış, hem gerçekçi hem hermetik üslupların bir aradalığından oluşan bir tat taşır…”
“(…) Bebek bir çağ, ihtiyar, tüketilmiş bir zaman frekansının içinden doğacaktır. Bu esnada şair Erkut Tokman’dan bir ses duyulur. Son şiir kitabından sayfalar açılmış çağa özgü çağrı, şair tarafından başlatılmıştır… Çağrı önemlidir. O aramayı, soru sormayı, yazdığı sürece sürdürecektir. Belki keşfetmenin skalasıyla sarılmış, belki zamanın ve mekânın deneysel çevresiyle uyum/uyumsuzluk mood’udur bu şairce ses…”
“(…) Bilinmez derinliklerden gelen estetik imge, şairin yerel, bireysel, mitsel simgelerine bürünerek toplumsal düzenin yeni dayanakları olduğu kadar yazın tarihinin en yeni ifadesi olmaya adaydır. Kısaca bu şiirlerde şair bize yepyeni kavramsal bir dünyanın kapılarını açar…”
“(…) Erkut Tokman yazınında olduğu gibi şair bireysel mitolojisini yaratır…”
“(…) Bu bağlamda Erkut Tokman şiiri; Türk Edebiyatında şimdiye dek varolan, akımların içinde yer alan ya da almayan şairlerden daha farklı, daha taze, daha yenilikçidir. Ne Garip’ciler gibi öyküsel bir şiir yazar ne de İkinci Yeni’nin olgunlaşmamış metafiziğini onaylar ne de Toplumcu Gerçekçiler gibi sert imgeler kullanır, ne de 80’ler şiiri tadında mesmerik öğelerle yol alır…”
Dünyanın rahmine kan düştüğünden beri Ruhum kırmızı
Yokluktan geliyorum Bir boşluğun içinde bekliyorum Gövdeme düşen bu eşkin ışığı tanımıyorum
Dünyanın rahmine kan düştüğünden beri Sana sormak istiyorum Neden ruhum kırmızı?
Önce gözlerim yoktu biliyorum Göremiyordum ne karanlığı ne de her ne ise İlerliyordum görmeden ve ona doğru Duygu sessiz bir çığlığa saklı Sana sormak istiyordum Neden ruhum kırmızı?
Sen susuyordun, Önce bir sesin yoktu, cevapsız Boşlukta bekliyorken, İçimizde adım adım bir kırmızı Sanki en eski zamansızlıktan Bir varlığı taşıyarak, ilerliyordu Sana hep sormak istiyordum Neden ruhum kırmızı?
Sana gelemiyordum Yokluktan sana yürümek için Ayaklarım yoktu Kuzguni bir boşluğu dolaşıyordu Işığa sormak istediğim soru Neden ruhum kırmızı?
Oysa dilim yoktu Konuşamıyordum yokluğunu varlığın gibi Dünyanın rahmine kan düştüğünden beri Bir insanın kırmızı soluğu Doğru hissedegeldiği Boşlukta bir dili kavrıyordu Sana sormak için Neden ruhum kırmızı?
Dokunmak istiyordum sonra yeniden Boşluğa ve sana, oysa ellerim yoktu Sana söyleyecek bir şeyim de Yoktu ne düşüncem, ne sözcüklerim Bir çığlık büyüyordu, içinde ben Gövdeme hapsolmuş dönüyordum Dünyanın rahmine kan düştüğünden beri Dilsiz de biliyordum gideceğim yeri
Kavrayan ne bu boşluğu Kırmızı bir yalnızlık mı yutan kırmızıyı? Sormak istiyordum Ama yoktum Yoktum… Yokken de ilerliyordum Bilmek istiyordum gerçeği Dünyanın rahmine kan düştüğünden beri.
“Düşledikçe nefes alıyoruz ve yaşıyoruz; düşlerimiz ve heyecanlarımızdır biraz da bizi hayata bağlayan.”
Beril Acar genç bir yetenek, onu daha çok kısa filmleri ve rol aldığı dizi filmler ile tanıyoruz, aynı zamanda çeşitli müzisyenlere eşlik ettiği vidyo klipleri ve canlı performanslarıyla da dikkat çekiyor.
Beril merhaba, seni tanımayan okurlar için kısaca kendinden bahsetmek ister misin?
Elbette, soğuk bir Ocak ayının yirmi üçünde 1993 yılında İstanbul’da Özel Göztepe Yeşilbahar Hastanesi’nde dünyaya buyurdum. Küçüklüğüm, ergenliğim, ‘çocukluğum’ halen Üsküdar’da geçiyor. Kadıköy Anadolu Meslek ve Meslek Lisesi’nde grafik/fotoğraf bölümünde analog fotoğraf eğitimi aldıktan sonra bütün serseriliğimle çalışma hayatına atıldım. Hayatım bir şeyleri merak etmekle, sevgiyle yaşamak ve özen göstermekle geçiyor. Merak ettiği yolda çalışmaya ve ilerlemeye gayret eden, sadece huzurlu olmak isteyen ama Dünya’nın hiçbir zaman öyle olmayacağını da dürüstçe her gün kendine dillendirerek yaşantısına devam eden biriyim.
Seninle Sühan Sürmeli’nin ‘İrrrtibatta Kalalım’ sergisinde tanışmıştık… fakat ekranlarda seni hep ‘kötü kız’ rollerinde görüyoruz, neden böyle?
Harika bir deneyim ve sergiydi, bende hala hatıralarda o değerli gün. ‘Cinderella’ kadar masalsı mıyım bilmiyorum ama birazLeyla olduğumu itiraf etmeliyim… Oyunculuğum neden böyle; çünkü “her iyinin içinde bir kötülük, her kötünün içinde de bir iyilik vardır”.
Genç bir oyuncu olarak şu ana kadar ne tip işlerde çalıştın?
Kategorize etmek zor aslında; çok fazla reklamda oynadığım için belli bir kategoriye dahil edemiyorum kendimi. Sanırım kalben hissettiğim bütün rollerde olabilirim. Anne rolü dışında… Oralara daha gelemedim sanırım. Umarım hayatımın bir noktasında karşıma daha fazla kara mizah oynama fırsatı çıkar, biraz da bu yönümü denemek istiyorum.
Beril Acar, Vakkorama photo shooting by ’74 Studio, 2014
“mutsuzluktan da beslenen biriyim.”
Film oyunculuğun ile yer aldığın commercial (reklam) işlerindeki oyunculuğu -mesleki açıdan- birbirinden ayırıyor musun? Yoksa her ikisi de sanatçılığın bir parçası mı?
Ayrım yapmak zor, kamera karşısında olduğum her an oyunculuğumun bir parçası, bütün alanlar kendine göre değerli benim için. Son bir iki senedir kamera arkasında da bulunuyorum (prodüksiyon, video/fotoğraf çekimlerim ve asistanlık yaptığım işler, cast sorumlusu, kostüm/styling asistanlığı). Sanatın farklı alanlarında nefes almayı seviyorum.
Daha çok ne tip işler sana heyecan veriyor? Sinema filmi, reklam, müzik klibi…
Ayrım yapma konusunda berbat biriyim. Çünkü hepsinin içinde heyecanlanıp merak ettiğim konular var, heyecanlanıp merak etmiyorsam zaten o işin içinde bulunmuyorum açıkcası.
Peki senin açından hangisi cezbedici? Para mı, oyunculuk mu?
Oyunculuk elbette; para gelip geçici ya da kalıcı, bilemeyiz; ama oyunculuk her zaman hatıralarda.
Bir Adam Bi Kadın ve Diğer Şeyler (2016)
Good Morning My Love
“Kadın yönetmenlerle çalıştığım bütün işler hayatımın bir köşesinden beni afiyetle yerler ve hepsinin yeri ayrıdır.”
Yurtiçinde henüz gösterime girmemişyeni bir kısa filminiz olduğuna değindin, bizlere biraz bu yapımdan bahseder misin?
“Günaydın Sevgilim” kısa filmimiz Gökşin Doğa Egesoy’un yazıp yönettiği bir duygu karmaşası durumu; herkesin içindeki o deli fişek hali, burnumuzun dibindeki bireyi, ruhumuzun derinliklerini ve benliğimizi iliklerine kadar sarsarak anlatan bir film. Filmde partnerim Alican Öztürk’ün de yeteneği sayesinde yapamayacağımız bir şey yoktu açıkcası. Yurtdışında birçok ödüle layık görülen yapım, henüz ülkemizde festivallerde gösterime girmedi, hedefimiz 2024.
Geçtiğimiz günlerde Kız Başına’nın düzenlediği ‘Başka Bir Dünyadan’ isimli karma bir sergi üzenlendi, etkinliği ziyaret eden bir sanatçı olarak yorumlarını alabilir miyiz?
Daha fazla kız başımıza sergiler yapmamız gerektiğini düşünüyorum.
Şükran Moral’ı sevdiğini dile getiriyorsun, onu senin için ayrıcalıklı kılan nedir?
Kanında dolaşan serseri ruhu.
Berilice nakış koleksiyonundan örnekler, 2016
“Türkiye’de insanların ‘el emeği göz nuru’ işlerden pek anladığını da düşünmüyorum açıkçası, geleneksel sanatlarımızın köklü bir dalı olmasına rağmen nakış işlemelere halen bilinçsizce bakıyor insanlar.”
Nakış işleriyle de uğraşıyorsun, Berilice isimli bir atölyen var ve gerçekten el emeği göz nuruharikalar yaratıyorsun. Ne zamandan beri bu tekstil işleriyle uğraşıyorsun, nerelerde sergiliyorsun, meraklıları bu işlere nasıl erişebilir?
Herkesin kendine göre bir meditasyon şekli var, benimkisi de nakış işlemek. Keşke beynimde değil de gerçek, kapısı olan bir atölyem olsaydı da büyük işlere girişebilseydim. Hayat mücadelem beni birçok farklı iş alanına sürüklediği için bu alan bazen buğulu tarafa kayıyor; mutsuzum bu durumdan ama neyse ki mutsuzluktan da beslenen biriyim, ve nakışın en sevdiğim kısmı tabii ki işine göre taşınabilir olması. İstediğim her yerde nakış yapabilirim, yeter ki o anı eskisi gibi yakalayabileyim. Türkiye’de insanların ‘el emeği göz nuru’ işlerden pek anladığını da düşünmüyorum açıkçası, geleneksel sanatlarımızın köklü bir dalı olmasına rağmen nakış işlemelere halen bilinçsizce bakıyor insanlar. İşin estetiği ve harcanan emeği görmekten uzaklar. İnsanların bu sığlığı beni kendi dünyamda nakış işlemeye daha çok motive ediyor; çoğu insanın bu sanatı anlayacak kapasitesi olmadığına da eminim ve bu sebeple eleştirilerinden de uzak tutuyorum kendimi. Yaptığım sanatı anlayan insanların gelip benimle iletişime geçmesi benim için yeterli.
Berilice 2020
Berilice at work
Handmade Textiles
Modayla aran nasıl, takip ettiğin markalar var mı?
Kendimi -kendim gibi- hissettiğim rahat kıyafetler üzerimde olduğu sürece modanın benim için hiçbir önemi yok.
Küçük ölçekli atölyelerin ve arts & crafts kültürünün büyük markalara bir alternatif oluşturduğunu düşünüyor musun?
İki alan da kendi yağında kavruluyor bir şekilde. Ben genelde cebime ve tarzıma uygun giyinmeyi tercih ediyorum. Fiyat açısından küçük markaların büyük markalardan aşağı kalır bir yanı yok, hatta kimi zaman daha pahalı olduğunu bile düşünüyorum. Moda severler için çok farklı alanlara açılan bir mevzu.
Özellikle sosyal medya dolayısıyla görünülürlüğün fazlasıyla ön planda olduğu tuhaf bir çağda yaşıyoruz, medyatik işlerde çalışan biri olarak bu durumu kendi açından nasıl değerlendiriyorsun?
Doğru zamanda doğru görünürlülükte olmak, gerisi bomboş.
Beril Acar ‘Kafam ve Ben’ photo. by Lina Irem Arditty (2020)
“Asıl tutkum sanat; hangi alanda çalışıp-üretiyorsak ordayım.”
Genç bir oyuncu olarak kendini sanatçılığın neresinde görüyorsun, önümüzdeki süreçte ne tip projelerde yer almak istersin, hayallerin var mı?
Benim göbek adım DÜŞ. Düşledikçe nefes alıyoruz ve yaşıyoruz; düşlerimiz ve heyecanlarımızdır biraz da bizi hayata bağlayan. Çok fazla düşüncem var, uçsuz bucaksız ve aydınlık. Çiçek Çocuk ile yaşattığımız müzik projem DÜŞ videosu için traji komik bir şekilde halen para bulmaya çalışıyorum. İlk hedefim onu gerçekleştirmek. Oyunculuğumu daha kreatif alana çevirirsem yazarlık derdim. Bir süredir yazmaya çalıştığım bir kitabım var. Bittiği zaman okunursa eğer onu yaşatmak için elimden geleni yapmaya hazırım. Bir de şöyle işlerime, zihnime, düşlerime güvenen biri çıksa da benim uygulayıcı yapımcım olsa, DÜŞLER işte…
Yerli veya yabancı sinemacılardan kimleri seviyorsun, daha çok ne tip filmler izlersin?
Kesinlikle Ari Aster. Ne eskilerde ne yenilerde sanki hep vardı aramızda bir Ari Aster. Her filmi izlerim, hatta IMBd puanı 4.7’lerde olan filmlerin bende ayrı bir yeri olduğunu düşünüyorum. -Dandik olduğunu düşündüğümüz filmlerin kendini izletme harikalığı- demek istiyorum ben buna. En çok korku filmleri izlemeyi severim. Gündelik hayatta rastlamadığımız duyguları hissettiren filmler önceliğimdir.
Asıl tutkun sinema mı, oyunculuk mu?
Asıl tutkum sanat, hangi alanda çalışıp, üretiyorsak ordayım.
Bugünlerde üzerinde çalıştığın, paylaşmak istediğin yeni bir proje..?
“Denge” üzerine yazdığım bir performansım var. Onun üzerine çalışıyorum ve bir yandan da bir diziye cast direktörlüğü yapıyorum.
Beril Acar, İstanbul, 2018
Bizleri kırmayıp söyleşiye katıldığı için çok teşekkürler Beril, sevenlerine iletmek istediğin birşeyler varsa lütfen.
THERE’S AN ENERGY THAT EXISTS INSIDE JOSE PARLA BOTH CAPTIVATING AND INVITING. IT’S EVIDENT IN HIS EVERYDAY MANNER AS HE MEETS AND GREETS THE NEIGHBORHOOD PEEPS. AND IT’S METICULOUSLY SPLATTERED ACROSS HIS PAINTINGS WITH A HAND STYLE SO TIGHT IT’LL SNAP A CALLIGRAPHER’S QUILL.
It’s an energy that developed in the streets of Miami in the 1980s when hip-hop was also captivating and inviting. Now this energy’s internalized and thankfully materialized in Jose’s artwork as an elevated sense of an era both still here and long gone. If you were to succeed in deciphering the geography of his work, you would unleash a maze of memories linked to a Spanish-speaking kid growing up in Miami, running the name Ease across its walls, and dedicating his craft to bringing the outside in.—Joey Garfield
Interview by Joey Garfield / Portrait by Rey Parlá,Juxtapoz Dec. 09 / Video additional by IST’74
Joey Garfield: First off, tell me about your new show, Reading through Seeing.
José Parlá: That’s the title of my latest exhibition that took place in May in Hong Kong at the Ooi Botos Gallery in the Wan Chai district. The new paintings use calligraphic words to carry the meaning hidden within the gestural components in my work. The tangled words aren’t easily understood, even legible, most of the time. With the concept of Reading through Seeing I’m inviting the viewer to read the works through feeling, a different type of seeing, rather than just reading something literally.
I get what you’re saying. On a literal level reading is done through seeing, but personally as someone who’s a more visual learner, I feel I would have done much better in school if there was an emphasis on seeing more than reading.
We assume that all reading is done by following and interpreting the words in front of us, but in the language of visual arts the rules change, especially when a vernacular semi-abstract language is what we’re looking at.
It’s like looking at art by reading between the lines. I remember in art school my professor said that there’s a higher percentage of art students, more than business students for example, who are more likely to fail math classes like algebra and calculus because artists think geometrically.
José Parlá ‘Dance Dance Dance’ 2008
“Looking back I feel we did everything right by doing it wrong.”
Aha! That makes perfect sense. Geometry was the class I sucked at the least. When you were a kid were you a good student, what was hard for you? The academics or the hallways?
I was a good student when I wasn’t breaking rules, but I enjoyed breaking rules so much that I spent a lot of time hanging out in the hallways. Looking back I feel we did everything right by doing it wrong.
Oooh. I got to write that one down. When did you come here trom Puerto Rico?
My family moved to Miami from Puerto Rico in 1983.
Why has your work been described as being abstract novels?
In my paintings I write about subjects that have meaning from my own life. Like one of my pieces, Brothers Back to Back, is about my brother and I growing up in the 80s in the cily of Miami.
José Parlá ‘Brothers Back to Back’ 2006
Break down a painting like Brothers Back to Back.
I made Brothers Back to Back in 2006 and it took me a few months to make it. After a year of recollecting stones and experiences about the times that were most influential to me and my brother for making art, I decided to write or paint the piece like I’m writing in a diary. From left to right I began to write in a chronological manner the memories of growing up in Miami.
The words and sentences are layered over and over in order to privatize the words written similar to how a diary is pnvate of one’s thoughts. I think the painting has this intimacy in its locked, interwoven palimpsest of stories.
There are stories in it from how we got started doing art to how many times we came close to death.
My brother and I have been making art since we were kids, and while I painted Rey Parlá took photos of everything around us. We formed a lot of ideas together that come from good times and hard times alike. One day a gang from around my area surrounded our small crew while we were hanging out at their park drawing In our black books. When we looked up, we saw they had weapons.
It was at least 30 people, and one guy was ready lo jump us when his leader said, “Stop, these guys are artists.” From that point on the gang allowed us to use their park to do our art, as long as we didn’t bring any other gangs around.
They even offered us protection in exchange for art, like painting denim jackets or their girlfriend’s names or whatever. So there are stories like that in the painting, and also a story about me getting shot one night…
José Parlá ‘Black Out of Moving Syntax’
Huh?
There’s a story about police dogs attacking me. and the whole painting I made while playing a loop of a soundtrack I compiled of the music I grew up with.
Wait, Jose—wait—pause. You got shot? Who’d That’s a brother back to back, shoot you?
When I was 15 years old, one night my parents were going to a wedding and asked my brother and me to stay home. “Don’t go out,” they said, but did we listen? Hell no! Tuff Cew from Philly was playing a concert that night and we couldn’t miss that.
Actually, I never found out who did it, but I’m sure the people I caught a bullet from weren’t aiming at me. I was coming out of the concert that night and there was already chaos in the parking lot of the Hot Wheels Roller Skating center and things got out of control; fights, broken windows, people running, and the next thing I know my shoe looked like it exploded!
Where did you get shot?
In my foot.
That’s a low bullet path.
Yeah, well, I was running. I didn’t realize I was shot until I got far enough away to stop running so fast. Then they put me in a car, my brother put his Adidas jacket around me, and we went to the hospital. I remember telling him, “Yo, you’re going to ruin the jacket.” because I was bleeding everywhere.
That’s a brother back to back.
Yeah. That’s one of many episodes in the Parlá brothers story; it’s layers of stories for years.
Some aren’t so dramatic, some are about chilling, but sometimes I focus on the really cazy ones that stand out more in my mind.
The third pick of ’74SHORTS is ONE: Union of the Senses by JOSÉ PARLÁ.
ONE: Union of the Senses, a powerful and timely short experimental documentary film about painting with the same title: ONE: Union of the Senses by Cuban American artist José Parlá.
The film is inspired by Parlá’s centerpiece mural that now spans a staggering 27 meters in length and 4 meters high at the World Trade Center. Starring the people of New York as well as the painter himself, the film was screened at the 6th Annual Istanbul International Arts & Culture Festival (IST. Festival).
The film documents the painter’s gestures, ideas of unity, and creative process on location in his studio, as well as the artist traversing the city of New York and on-site, as he adds the final touches before concluding the painting’s installation.
This documentary evokes a combination of memories, history and a sense of place, yet looks towards the future by celebrating the diversity of the five boroughs of New York. Parlá states that it is his personal love letter to the city where he uses the full spectral abilities of the lens to view the daily life of New Yorkers, their resilience, and the strength to constantly create new meanings for the future.
José Parlá ‘Miami Can-Do, Hustle and Flow’, 2008
It’s great you can remember stuff so vividly with dates and being able to look back and document visually. Is that what you mean by segmented realities?
One ot my shows m 1999 in Atlanta, Georgia, was titled An Experimental Introduction to a Segmented Reality. The name comes trom a Super 8 experimental film my brother Rey made in 1991.
I later made Segmented Realities a concept tor my paintings. I would photograph walls and use the viewfinder to crop a section ot wall.
From those photos I’d make paintings. Not photorealist replications, but just use them as inspirations. By framing a part of the wall you can see that the image goes way beyond the frame. My paintings don’t only exist within the rectangle or square of the frame, the composition goes beyond that.
So it keeps going and going?
It’s saying it’s part of something much larger. It isn’t confined. Each story’s connected to another. Some are mine; some are the world’s stories that I’m experiencing.
I know you like to use corroding material and actual pieces of walls, but are you using it as reference only or using it actually in your work?
Both. I’m looking at a pile of posters right now that I’ve been collecting over Ihe years. Some of it ends up reused onto my painting after I manipulate it and some I keep as I find them and frame them as ready-mades. I once collected a bunch of tiles I found in the Canal Street subway station in Chinatown and brought all those tiles back to the studio and made a huge installation to exhibit along with Italian artist Mlmmo Rotella (RIP).
What’s a corroded element that you like to recreate? Like say rust?
Rust or the color of rust? I’ll paint it with acrylic or oils and mixed media. A lot of the sluff I recreate I didn’t learn from art school or any other artist or anything. I’ve been panting for a long time so I’m familiar with all kinds of materials from just being around paint. You can play around a lot to get the colors of rust in many different ways, as well as textures to make colors work together in ways I could never imagine.
At the end of the day what I’m doing is painting what may look like weather damage or deterioration by using paint, sometimes using elements of real pieces from walls that also carry the maamng of its location. As in a painting I made in 1999 titled Pell Street.
José Parlá – ISTHMUS: Gestures Connecting Two Lands
A mini-documentary on the renowned Cuban-American artist José Parlá’s residency at ISTANBUL’74, which has culminated in his first-ever exhibition in Turkey, inspired by the word “ISTHMUS,” and consisting of a new body of works on paper, paintings, sculptures and ceramics that pay homage to a culture of masterful calligraphers in world history.
I wanted to give some attention to the scribe part or calligraphy style, that’s the flavor. Well, it’s all flavor, but it’s a very unique part of the painting.
I tell stories with my calligraphy style and sometimes I’m working with stream of consciousness metamorphosis. It’s a sort of a loose abstract poetic line, sometimes musical and lyrical as I paint with very loud music around me. I’m using the linear form of writing and the emotion of the story as a gesture that carries meaning inside of a painting that can be viewed as abstract or hyperreal; either way it’s up to the viewer. It’s an element of what happens. You know when you write your signature, sign a check, or a letter? Within the penmanship is a lot of personality and attitude. You know psychologists try to analyze a signature and can tell if you feel proud, sad. or schizophrenic.
What would people say of you?
I don’t know. I change up the style depending on the mood I’m in. I paint in every kind of mood I’m in because I feel each must be recorded. The signature as gesture is what gives it the flavor that you were just talking about. Whether you are a photographer or a sculptor, a painter or a filmmaker like yourself, your life experience will give the particular signature ot the slyle to your body of work.
José Parlá ‘Note Two Zero Two’, 2008
Since this is The Barnstormer Issue, how was your experience with the crew painting collaboratively?
Painting collaboratively for me started way before the Barnstormers because writers collaborate. You go out with, like, four or five guys. One guy is a lookout, you may be standing on one guy’s shoulders, and he’s filling in the bottom while you’re filling up the top. You collaborate in sketchbooks, etc. Collaborating has been a part of my artwork from the beginning of becoming an artist.
The first time I met the Barnstormers was at the Smack Mellon space in DUMBO, Brooklyn. Wo Condition is Permanent was being filmed. David Ellis was there with Mike Ming. Che Jen, Rostarr, and a few people. I walked in with Chris Mendoza while we were pushing my old bike with a flat tire. They invited us to paint, and the next day we were in there as part ot the project. It was the year 2001 and it was an incredible time. This was just before 9/11. It was prophetic somehow. Everyone was making great stuff on that project from Jest, Steven Powers to Faile and many more.
The collaboration was only just starting at that point in a heavy way. We made trips together from New York to Puerto Rico to Los Angeles and Japan.
Esteemed artist José Parlá and Next Academy founder Levent Erden in a informative and dynamic discussion on Parlá’s practice and the new body of work presented at ISTHMUS, at ISTANBUL’74.
Parlá and Erden discussed everything from the beginnings of the artist’s practice with the writing crews of Miami and his multi-layered approach involving a dialogue with the cities and urban spaces he works in, to being inspired by calligraphy and various scripts, symbols and glyphs as well as dance and music.
I think the first time we officialy met was working on that wall up in Binghamton, New York.
I had jusl gotten back from Japan and flew like 14 hours. I got home and jumped on the bus with the rest of the guys. The work had already started so I painted a little bit. but chose to hangout more and sleep under a tree. A lot of people were pretty drunk and getting crazier every minute. That was an insane trip! Good meeting you, man.
What’s up with you now and what are you looking forward to?
These days I’m working harder than ever. Things are very busy so I’m painting everyday to prepare a solo show at London’s Elms Lesters Painting Rooms for 2010. I’m happy to be experimenting with sculpture and ceramics like The Japanese Bizen-yaki or making thirteenth century English slipware. I’m having fun with my colors, the paintings are changing and growing the more I travel to places like Tibet or Colombia, which really inspire changes in my painting process.
Coming up in the next few months I’m part of a group show during Art Basel with OHWOW Gallery in Miami. I’m also taking part in the Stages exhibition in New York wilh the Lance Armstrong’s LIVESTRONG Foundaton and Nike to fight cancer. That’s happening at Deitch Projects in Soho, and also with OHWOW at a downtown Miami location.
The New Grand Tour exhibition, which I was a part of in Hong Kong and Beijing, is also coming to NY this summer at the Bryce Wolkowitz Gallery in Chelsea. The show will feature Deanne Cheuk, Rey Parlá, Davi Russo, Suitman, Rostarr, and myself.
Hazal Döleneken on stage at Zorlu Psm, İstanbul, 2023
Hem enstrüman hem kompozisyon anlamında kendini keşfe çıkmış bir müzisyen Hazal. Geçtiğimiz 16. İstanbul Bienali’nde sahnelediği ışık-ses enstalasyonuyla sadece müzikle değil sanatın pek çok alanında etkin olduğunu ispatladı.
Deniz Ülkütekin‘in Cumhuriyet Gazetesi için 2019 yılında sanatçıyla yaptığı söyleşiden:
Bize kendini kısaca tanıtabilir misin?
Ailem müzik ve sanatla ilgili insanlardı. Yedi yaşımdayken çocuk korosundaydım. Konserlerde sololar söylerdim. Carmen Operası’nda sözleşmeli sanatçı olarak iki sene opera temsillerinde çalıştım. Ortaokulda 9 Eylül Devlet Konservatuarı’nda piyano kursiyeri oldum ve aynı konservatuarın trombon bölümünde liseden mezun oldum. 2010’da Amsterdam Konservatuvarı ve Lahey Kraliyet Konservatuarı’nda trombon bölümlerinde okudum. Bu dönemde caz ve yeni müzik yaklaşımları üzerine çok şey öğrendim ve heyecanlandım. Aynı dönemde beste yapmaya başladım.
Hazal Döleneken on stage w/ Cava Grande at Zorlu Psm, İstanbul, 2023
Hazal Döleneken (photo by zep_offline) 2023
Hazal Döleneken
Magic Itself
Hazal Döleneken was born in Turkey, 1991. Hazal studied High school’s Degree in classical trombone in Dokuz Eylül Conservatory and Bachelor’s degree in Conservatory of Amsterdam and Royal Conservatory of The Hague with Peter Saunders and Raymond Munnecom. She is currently studying composition, production and performance at Bilgi University Music Department where she’s a Full Scholarship.
She’s made several installations that collaborated with Digital Experience Collective and has exhibited them at several museum and galleries including the PortIzmir Triennial (2013), Amber Technology and Art Festival (2014), Contemporary İstanbul (2015), and her own compositions are performed at .Lup, MultiAid Fest, Youth Composition Fest, (2016 İstanbul), 5th Electroacoustic and Contemporary Festival at ‘Conservatorio Di Musica’ (Italy 2015)
The movie that she composed the music ‘Flying to Deep’ which won the ‘Honorable Mention’ at the ‘International Photography Awards’ , United States and ‘ Is Black’s Mourning Blue’ won ‘Incentive Mention’ in Berlin Fashion Film Festival.
She give concerts with with several important musicians, bands and orchestra, such as Koninklijk Orchestra and ensembles, Tolga Tüzün, Şenol Küçükyıldırım ‘scape album’ , improvisation bands.
She is currently working on her own music, improvising with trombone and vocal, composing acoustic, electroacoustic pieces and making installations for multidisciplinary projects by using Max Msp. She is currently member of Digital Experience Collective of Art (new media art collective) and Sonospheria: the acoustic ecology project where she makes a projects based on bio art.
Hazal Döleneken
Recorded on 9th March 2019
Müzikal yolculuğuna şu sıralar Cava Grande ile devam eden Döleneken, solo albüm hazırlığında.
Hollanda’dan geri dönünce ne yaptın?
Hayatımı değiştirme kararı aldım. Klasik trombon okumayı bıraktım. Bilgi Üniversitesi müzik bölümüne birincilikle kabul edildim. Enstrümantasyon, performans ve prodüksiyon üzerine eğitim aldım. 2017’de MIAM bestecilik bölümüne burslu kabul edildim, yüksek lisansımı bitirmek üzereyim.
Cava Grande ile İstanbul Caz Festivali’nde sahne aldınız. Gruptan ve gruba nasıl dahil olduğundan söz eder misin?
Tan Tunçağ benim Portecho zamanlarından beri severek takip ettiğim bir müzisyen. Bir gün “Cava Grande’de trombon ve synth çalmak ister misin?” diye sordu. Ben çok heyecanlandım ve kabul ettim. İlk konserlerimizden biri Tan, ben ve Yağız Nevzat İpek ile beraber çaldığımız, görselleri Miray Kurtuluş’un yaptığı Sonar Festivali’ydi ve harika geçti. O zamandan beri de beraber çalmaya devam ediyoruz. Cava Grande elektronik müzik projesi olmasının yanında, akustik enstrümanları ve uçucu melankolik yapısıyla etkileyici bir proje. Özellikle bu seneki caz festivali harikaydı.
Görüntü ve sesler 2/11/18 tarihli Salon İKSV konserinde kaydedilmiştir.
Aynı zamanda Brek isimli bir grupta da yer alıyorsun…
Brek bestelerin Berk Sivrikaya‘ya ait olduğu solo bir proje. Brek kendi karanlığı ve aydınlığıyla dalga geçmeyi becerebilen synth ağırlıklı bir müzik. Grupta, Deniz Braderin, Yağız Nevzat İpek ve Dehan Kılınçarslan ile beraber çalıyoruz. Hepsi, birlikte müzik yapmaktan heyecan duyduğum çok yakın yakın arkadaşlarım, suç ortaklarım.
“Natura” exhibited by at the -MSGSÜ Istanbul Painting and Sculpture Museum on September 28, Saturday at the 16th Istanbul Biennial “Seventh Continent”
“Kendi dili dışındaki tüm dillere yabancılaşan, doğanın dilini unutan insanlara, doğanın dilinin bir tercümesini sunan bu performans, aynı zamanda anneannelerimizin bitkilerin kendilerini dinlediği, onlarla konuştuğu yönündeki mitlerini de bir anda gerçek bir zemine taşıyordu.”
“Dadans’ın su temelli performansları ve sanatçı Serkan Tarcan’ın Kanal İstanbul rotasında başlattığı İki Deniz Arası çalışması kapsamında başlayan yürüyüş hareketi gibi pek çok paylaşım oldu. Su programının son konuğu ise genç bir besteci ve yeni medya sanatçısı olan Hazal Döleneken idi.
Döleneken, Natura isimli performansına bir masanın üzerine yerleştirilmiş, herkesin evinde bakabileceği birkaç saksı bitkisini sulayarak başladı. Arkasında bulunan ekranda gördüğümüz dijital renk oyunları başlangıçta hiçbir şey ifade etmezken, yavaş yavaş başlayan höpürtü sesleri dikkatleri üzerine çekti. Sanatçı saksıların içine yerleştirdiği minik ses kayıt cihazları yardımıyla saksı bitkilerinin suya kavuştukları anın sesini izleyici ile buluşturuyordu Her biri farklı bir ses veren bitkiler, ses vermeye başladıkları anda adeta can kazanıyorlardı. Doğanın bir parçası olduğunu endüstrileşmeden beri unutan, doğayı karşı bir kutupta algılayarak onunla bir kavga içinde olan modern insanın, ancak kendi varlığını ve canlılığını tanıdığı gerçeğine bir cevap gibi olan performans, şimdi izleyiciyi saksı bitkilerinin sesi yardımıyla, bitkilerin canlılıklarına ikna ediyordu.
Kendi dili dışındaki tüm dillere yabancılaşan, doğanın dilini unutan insanlara, doğanın dilinin bir tercümesini sunan bu performans, aynı zamanda anneannelerimizin bitkilerin kendilerini dinlediği, onlarla konuştuğu yönündeki mitlerini de bir anda gerçek bir zemine taşıyordu. Sanatçı, Natura’da doğayla bütün bağı kopmuş, yeşili ancak kent peyzajlarında dekoratif bir unsur olarak gören kent sakinleri ile, evlerinde biraz yeşil ihtiyacıyla bakmaya başladıkları ev bitkilerinin canlılığı üzerinden ve yaşamın başladığı yer olan su aracılığıyla bağlantı kuruyor. Bitkilerin suya kavuştukları an çıkardıkları sesleri, elektronik müziğe entegre ettiği performansını ise insan ve insan dışını şiirsel bir anlatımla bir araya getirdiği bir müzik kolajıyla (mix) sona erdiriyordu.“
Kaynak: Görünüm 2021, Hazal Aksoy, Kocaeli Üniversitesi GSF Dergisi #10
Trombon, klavye ve synth gibi enstrümanlara ses veriyorsun, ayrıca vokal de yapıyorsun. Profesyonel olarak müziğin bu kadar çeşitli alanlarında yer almanın sebebi nedir?
Müziğe, sanat disiplinlerine, hatta geri kalan bütün disiplinlere bütüncül bir yerden bakmayı, aralarındaki doğal ilişkiyi keşfetmeyi seviyorum. Daha çok profesyonel olmak ve önüne koyulan notayı en iyi şekilde çalmak ile ilgili kişisel bir derdim vardı. Ben en iyi olmak değil, kendim gibi olmayı ve yaratıcı olabileceğim alanlar yaratmayı arıyordum. Özgürce hareket etmek için çocuk gibi basit yaklaşmak gerekiyor, bir taraftan enstrümanına hakim olmak için binlerce şey okuyup kendini teknik anlamda geliştiriyorsun. Hata yapmaya cesaret edip, emek verip, denize bıraktığın her şey bir gün karşına balıklar, sualtı ağaçları gibi türlü türlü güzellikler, fırsatlar olarak çıkıveriyor. Ektiklerimi biçiyorum sanırım.
The Belt: Pluton’ a Ağıt; Pluton’un sürekli sınıf değiştirmesine ve gezegenlikten çıkarılmasına tepki olarak ortaya çıkmış görsel ve işitsel bir performanstır. Uzay boşluğunda başlayıp giderek içselleşerek iç dünyamızda sonlanır. Bu sırada Pluton bizden çok uzakta hala dönmektedir.
Yeni medya içerikli, interaktif yerleştirmelerle, ulusal ve uluslararası sanat organizasyonlarında yer aldın. Bu çalışmalarından da bahseder misin?
Yeni medya adı gibi yeni; bilimin, rakamların, hayal gücünün, teknolojinin, metafiziğin, sanatın ve insan faktörünün bir arada olduğu bir alan.
DECOL sanat kooperatifini; Ahmet Said Kaplan, Cihan Çankaya ve Mert Uzbaşlı ile beraber kurduk. Digilogue’un düzenlediği Alt City İstanbul Residency’e kabul edildim… Şimdi Talin Büyükkürkciyan ve Tolga Tüzün ile doğaçlama bir performans hazırlıyoruz.
HARAKA by Hazal Döleneken Hakan Gündüz Heterotopia Exhibition Contemporary İstanbul 2017
Şu sıralar solo bir albüm hazırlığındasın. Bizleri nasıl bir albüm bekliyor?
Evet, kendimi bildim bileli hayalini kurduğum şey kendi oyunumu yaratmaktı. 2009 yılında bir albüm kapağı çizdim. Bir sürü şey biriktirdim. Disiplinlerarası, bir taraftan hayatta etkilendiğim müzikler kadar basit, öte yandan denemekten korkmayacağım kadar cesur, hiçbir şey olmak zorunda olmayan, dönüşebilen bir yer arıyorum. Elektronikleri ve akustik enstrümanları içeren; benim vokal yapıyor ve muhtemelen bazı enstrümanlar çalıyor olduğum bir proje olacak.
Bu sene İstanbul Bienali’nde de bir işin yer alacak değil mi?
Benim için çok heyecanlı bir olay, İstanbul Bienali “Bir Buçuk Kollektif”in düzenlediği kamusal alan projesi kapsamında bir performans gerçekleştireceğim. Kendi işimi tasarlıyorum; detay veremiyorum ama 28 Eylül saat 13.00’te Haliç Tersanesi’nde sergileyeceğimi söyleyebilirim. İstanbul Bienali’nin bende geçmişten gelen önemli bir yeri var; davet edilmiş olmaktan ve içinde yer almaktan dolayı mutluyum.
Sara Di Pancrazio is an Italian photographer and video maker who lives in Rome. She studied at IED (Rome and Milan) and from that moment she started working as assistant for filmmakers/photographers. Her cinematic style influence’s starts from her cinema’s studies, in particular from Dario Argento and David Lynch. She was born as photographer and she started publishing on some magazines like “Nakid Magazine”, “Assure Magazine”, “To Be Magazine”. Her first short film “AS GARDENS NEED WALLS” (June, 2022).”
‘As Gardens Need Walls’ by Sara Di Pancrazio, 2022
Roma’da yaşayan İtalyan fotoğrafçı ve film yapımcısı Sara Di Pancrazio, IED’de (Roma ve Milano) öğrenim gördükten sonra çeşitli sinema ve fotoğraf sanatçılarının asistanlığını yapmıştır. ‘Doğuştan fotoğrafçı’ olduğunu iddia eden genç yetenek ‘Nakid Magazine’, ‘Assure Magazine’, ‘To Be Magazine’ gibi bir çok farklı dergiye fotoğraflar çekmiştir. Sinema alanında Dario Argento ve David Lynch’ten ilham aldığını dile getiren sanatçının Fransız ressam Van Der Linden’i konu aldığı ilk kısa filmi “AS GARDENS NEED WALLS” 2022 yılında ilk kez gösterime girmiştir.
A day, from the other day, ripping myself out of the house, to take advantage of the weather. All leaves born from spring, a spring that would be labelled as 2023, performing asmr audio under my feet, augmenting my experience of walking. Soon, they will cover all things on the ground that need coverage for the winter. Blanket. Carpet! Then it will blend into the soil and ferment to help wake up life underneath in spring again. Always becoming. But always the same. Who eats who, what turns into what, one day, we will all become everything else. Everything that doesn’t love each other will also merge with what loves each other. We will all merge. And nothing will matter.
My aunt the other day told me not to ever change, to be myself and I will get to 92 years old just like her, after me complaining about myself because I had mixed up dates and numbers, again… even in mistakes, she told me not to change. To stay and be myself.
Myself has never heard such loving, reassuring words in my life. Words can be antidote to existential crisis. Remember that next time you are presented with an opportunity to sooth someone.
Dialing existential crisis down, even a little makes the whole difference.
And also horse kisses and doing your grocery in nature. Thank you Earthwise for being family and teacher to me. Learning to love better, purer because of you.
Lumineh, Agenda 2024
This creature became more prominently friendly to me. I’ve learned some of her story I would like to share. More will come as we spend time together for sure.
She was born as a deer. Every year in October, hunters would take down a few of their members. They would hear the shots, till they couldn’t.
One year her father was gone. The next her mother. That happened really close to her. The shot spooked her into the forest, across the hills, rivers until she reached another thick forest with a different climate. She was lost by the time she stopped running.
She spent days and nights alone. Eventually you could notice some changes with her. The cold nights made her coat thicker than a usual dear. Running so fast, her hooves had become rounder with five cushions underneath with five claws for each, because she has been digging little caves for her to sleep and hide in.
She also grew enormously big ears so she could hear anything that approaches her at any time, even when she sleeps. She might also have developed them to want to hear any of her dear members. She deeply wanted to find others, till one day she even forgot about that. She couldn’t remember no longer because she had changed so much. She was a different being. She didn’t inhabit the same mind anymore.
Although having a body identical to a deer, she also developed fangs. But that’s for another time.
Lumineh,2024 Denmark
Lumineh on action, 2020
It is an epic poetry from ink to the point, with her naturalness in combining life and art, a shaman dance that she displays with the elegance of her lines, the dark melancholy leaks into the paper.
Steps of Silence
In her compositions, which she sometimes works on large scales, the artist invites us to an enchanted forest. Despite her very simple technique, the mystery is everywhere for the watchful eye. In her paintings, it is possible to come across a fox hiding in the bushes at any moment, a snail hovering over mushrooms in a different dimension, and a skull accompanying the wings of a huge butterfly among mysterious plants. In Sübiler’s paintings, time loses its classical meaning and exhibits a ‘Singularity’ that goes back to antiquity along with the place it belongs to. In this endless struggle of black and white magical powers, animals guide us; sometimes this is hidden in the silence of an owl, and sometimes in the gaze of a dog. If we know how to listen, we will see them talking to us.
Mine Sübiler’s art tells us a lot as a visionary among the masses who are dying under the yoke of techno-industrial culture and digital-fascism, which have made their presence felt in social life with the new world order.
Live painting action by Lumineh that happened in Berlin.
Lumineh ‘Owl and the protector’ 2021
Kimi zaman büyük boyutlarda çalıştığı kompozisyonlarında sanatçı bizleri esrarengiz, büyülü bir ormana davet eder, çalışmalarını son derece sade bir teknikle işlemesine rağmen, dikkatli gözler için gizem her yerdedir. Onun resimlerinde her an çalılıkların arasına saklanmış bir tilkiye, mantarların üzerinde farklı bir boyutta gezinen bir salyangoza, egzotik bitkilerin arasında bir kelebeğin kanat seslerine eşlik eden bir kafatasına rastlamak mümkündür. Sübiler’in resimlerinde zaman klasik anlamını yitirir ve ait olduğu mekanla birlikte antik çağlara temas eden bir ‘Singularity’ sergiler. Ak ve kara majik güçlerin mücadelesinde hayvanlar bize yol gösterirler; bu kimi zaman bir baykuşun sessizliğinde, kimi zaman ise bir köpeğin bakışlarında gizlidir. Eğer dinlemeyi bilirsek bizimle konuştuklarını görürüz.
Hayatı ve sanatı birleştirme konusundaki doğallığı, içine çekildiği melankoliden kağıda sızanlar, çizgilerindeki zerafet ve sergilediği şaman dansıyla mürekkepten noktasına epik bir sanatçı Mine.
Yeni dünya düzeniyle birlikte toplumsal hayatımızda varlığını iyicene hissettiren tekno-endüstriyel kültürün ve dijital-faşizmin boyundurunda can çekişen yığınların arasında bir ileri görüşlü olarak Mine Sübiler’in sanatı bizlere çok şey söylüyor.
LÖPÇÜK 