“Gibi”nin erkekleri buralılar, bizdenler ama hasar almışlar. Gençlikleri tükenmiş, yaşama dair hevesleri budanmış, “küçük şeylerle mutlu olma” ihtimalleri gasp edilmiş. Mesela Yılmaz, hiç parası olmamasını on lirası olmasına yeğliyor. Ne denir? Her çıkışın bir inişi oluyor. Dolar iki lirayken gidilen Erasmuslar’dan artık sadece yamyamlar geliyor! “Gibi” işte tam da bu yokuş aşağı gidişin dizisi… Ağlanacak halin komedisini kırıp dökmeden yapıyor, bağrımıza saplı tespitleri cımbızla çekip alıyor.
Haydar Ali Albayrak, Mart 2022
“Gibi”, ilk sezonuyla platform komedilerine damga vururken “Exxen’in en iyisi” olarak dikkat çekiyordu. İkinci sezonunda seyircisini artıran, öte yandan çevrimiçinin doğasına aykırı bir biçimde sadakat görüp hatırı sayılır bir “hayran kitlesi” toplayan dizi, entelektüel açıdan tartışılmaya, toplumsal karşılığı irdelenmeye başladı. Bir anlamda “olay haline geldi” diyebiliriz “Gibi” için. Öyle ki geçtiğimiz günlerde siyasi parti lideri Meral Akşener iktidara seslenirken dizinin ilk sezonunda geçen “yılgın hoşgörü” ifadesini kullandı. Bununla birlikte aforizmalarından bölüm öykülerine, “Gibi”nin her yere çekilip her duruma uyarlanabildiğini ve toplumun birçok kesiminde karşılık bulduğunu görüyoruz. Hem genç seyirciyi yakalayıp hem alt metni zengin bir anlatı tutturmak kolay iş sayılmaz; dolayısıyla başarısını salt esprilerine, komedi anlayışına dayandırmak da yetersiz kalacaktır. Bu ilgiyi ilk elden mizahımızda önemli bir eksiğin kapatılmasına, samimiyetin yeniden yakalanmasına bağlayabiliriz. Komedilerin acısı tatlısıyla insanımızı yansıttığı 90’ları anımsattı bize “Gibi”. Soluk renklerine rağmen başardı iletişim kurmayı ve politik özünü satır aralarına saklayan ancak “neysek oyuz” tavrından da milim şaşmayan bir çizgide güldürdü. İçimizi ısıtmasa da hani en azından elini omzumuza attı, yanağımızdan bir makas aldı.
Yokuş Aşağı Yerli ve Milli Ya Da Güngören Düşerken
Peki, “Gibi”yi “Gibi” yapan nedir? Özellikle “toplumsal bir olay” kılan unsurlar neler? Basit görüntüsünün ardında nasıl bir hazine yatmakta? Sonda söyleyeceğimi başta söyleyeyim: “Gibi” başarılı çünkü genç kuşakların enerjisini paylaşırken aynı zamanda Recep İvedik şahsında ifade bulan bir çizginin yenilgisini duyuruyor, “İvedik’in, İvedikler’in devri” kapandı mesajı veriyor. Bu mesajı başka bir boyutuyla “Zengo” filminde de almıştık. “Zengo”, niyetinden bağımsız olarak siyasi iktidarın kendi içindeki dönüşümünü, çekişmesini ortaya koyuyor, İvedikler dünyasında sivrilip zenginleşen Zengo’lara yoğunlaşıyordu. “Gibi” ise meseleyi “taraf hassasiyeti” sergileyerek İvedik söylemi gölgesinde güneşini arayan orta sınıf alışkanlıklar üzerinden yorumluyor.
Recep İvedik karakteri ilk üç filmdeki toplumsallığını serinin devam öykülerinde yitirirken dahası Şahan Gökbakar sembolik olarak bindiği iktidar gemisinden inerken, rüzgârın yönünü doğrulayan “Gibi” de çağı yakalayarak İvedik’te cisimleşmiş “tek adam”ın güçten düştüğünü, aşırı erkekliğin fanusuna kısılıp hamamlarda türkü söyleyebildiğini, en nihayetinde kendi söyleyip kendi dinlediği gerçeğini bildiriyor. Yani kabaca söylersek mizahımızın uzun süre (toplumsal etkisi bakımından) lokomotifi olan İvedik’in gidip yerine Yılmaz ve İlkkan’ın, sonrasında Ersoy’un gelmesi erkeklik sınırlarında dahi olsa çoğulcu bir zemin arayışına yorulabilir. Zira “Gibi” az çok bir çatışmanın ürünü… Belki bir konsensüs karikatürü…
Yilmaz and Ilkkan are two friends who are constantly fighting each other. Their greatest feature is always being able to do something that will turn their ordinary lives upside down.
Peki, “güldürürken düşündürme” efsanesi “Gibi” için geçerli mi? Olaylar, tavırlar akılda kalıyor mu? Bu “biz” vurgusundan öte bizi bize gösteriyor, bir şeyler öğretiyor mu?
Tabii bu noktada dizinin “yerli ve milli” söylemini müthiş bir iştahla parodileştirdiğini görüyoruz. Recep İvedik öykülerinde bir Güngören çocuğu zirveye çıkıyor, badireler atlatıyor, finalde kendi çevresine, yaşam pratiğine kavuşuyordu. Su akıp yatağını buluyordu. Yeşilçam’dan itibaren benimsenen bir olay örgüsüydü bu. Kahramanı yükseltip kazandığı başarının ardından yeniden halkın arasına katan yapımcılar büyük şehirlerde ekmek arayan veya taşrada kaderine razı gelmeyen seyirciyi böyle kavramaktaydı. İvedik de “fakir ama gururlu” delikanlılar gibi yükseliyor, işler başarıyor, tekrar mahallesine, kurulu düzenine dönüyordu. Böylece mahalleler karışmıyor, sınırlar korunuyordu. İlk öykülerinde daha sade ve düzen karşıtı bir tipleme çizen İvedik giderek yerli ve milli bir haset kuşanmıştı. Buna karşın Yılmaz ile İlkkan hamasetin iflasını duyururken yerli ve milli bir yenilgiyi dışa vuruyor, 90’ların spor haberlerine nazire yaparcasına “yenildik ve ezildik” diyorlar. Sınıfsal bağlamda “ezilenlerin zaferi” biçiminde sunulan ve Başakşehir, Çukurambar gibi elit ucubeler yaratan yerli ve milli söylemi bugün üniversite mezunu işsiz gençlerin yılgınlığında, öfkesinde ufalanıyor.
“Gibi”nin erkekleri buralılar, bizdenler ama hasar almışlar. Gençlikleri tükenmiş, yaşama dair hevesleri budanmış, “küçük şeylerle mutlu olma” ihtimalleri gasp edilmiş. Mesela Yılmaz, hiç parası olmamasını on lirası olmasına yeğliyor. Ne denir? Her çıkışın bir inişi oluyor. Dolar iki lirayken gidilen Erasmuslar’dan artık sadece yamyamlar geliyor! “Gibi” işte tam da bu yokuş aşağı gidişin dizisi… Ağlanacak halin komedisini kırıp dökmeden yapıyor, bağrımıza saplı tespitleri cımbızla çekip alıyor.
Ablaklık ile Abdallık Arasında: Yılmaz’ım Ya!
“Gibi”nin topluma açılan bir diğer penceresiyse Yılmaz’ın yüzü! Feyyaz Yiğit herhangi bir kalıba sığmıyor, sığdıramıyoruz. Bizdenliğin temsili… Boş boş bakıyor, yeri geldi mi köpürüyor. Gayet pragmatist bir yaklaşıma sahip ama ilkelerinden ödün vermiyor! Ahlakına düşkün, koşullar aleyhine işlemedikçe… Bir soyunma odasında bir dolu insanla mahsur kaldığında yıllar evvel sattığı kemerin izini sürecek kadar ortamdan soyut, daha doğru bir deyişle gamsız yahut hasta odasında yaşlı kadınlardan meydana gelen bir seyirci kitlesine tekvando gösterisi sunduracak kadar pervasız. Daima burnunun dikine giden, bencillikten öldü ölecek bir adam… Öte yandan gelenekçi: “İbana iban denir” onun kitabında! Flört etmek için kişiliğini ayaklar altına almaz ama gerektiğinde direksiyonu libidosuna bırakır. Takıntılı, şüpheci, patavatsız, harbi delikanlı! Ona (çoğu zaman) sırtınızı dönebilirsiniz fakat fazla yüz göz oldu mu memnun kalmazsınız muhabbetinden! Sıkar, üzer, yorar… Cenazenize gelen bakkal Yılmaz… Bir market kasiyeri adınızı dahi bilmezken ardınızdan dedikodu yapan, sizi sizden iyi tanıyan bir bakkal…
Toplumumuzun zihinsel ve eylemsel ortalamasını yansıtan bu çelişkili karakterinin ötesinde olayları çözmek için hüner sergileyen yine o… Zor durumda kalınca her mimiğine işlemiş ablaklığını ince zekâsıyla aşıyor, her bölüm taşı gediğine koyuyor. Aforizmaları, akıl yürütmeleri genelde ondan duyuyoruz. Hoca da durur mu, yapıştırıyor cevabı!
Gibi ‘Poster’ Exxen
Feyyaz Yiğit ile Aziz Kedi’nin kaleme aldığı, Ömer Sinir’in yönettiği “Gibi” geleceğe taşınacak mı? Bir iz bırakacak mı yoksa dönemini yakalamış, güçlü gözlemlerinin mükâfatını almış bir iş düzeyinde mi kalacak?
Nasreddin Hoca nasıl göle maya çalıyorsa Yılmaz da büyücüye öyle inanıyor! Ya tutarsa! Diğer bir bölümde, bu kez kara büyü fikrine karşı çıkarken “Kimsenin hiçbir şey bilmediği yerde bir insan her şeyi bilebilir” diyerek cehalete savaş açıyor veya “ne düşünüyorsun” sorusuna felsefi çıkarımlarda bulunup çemkirebiliyor. Yılmaz kallavi bir üniversiteden mezun bir moleküler biyolog karşısında yükseldikçe yükselip serbest düşüşe geçeceği sıra İvedikvari bir hüzünle hayat okulundaki başarılarından bahis açan bir adam. Yersiz özgüveninden gayrı kaybedecek şeyi olmayan, küçük hesaplar yapıp büyük oyunlar bozan bu adam “dünyayı beş büyük aile yönetiyor” itirazının nispeten sosyalleşmiş, medeniyete ermiş bir versiyonu ve madalyonun diğer yüzünde sorunları pratik zekâsıyla aşarak yozlaşmış bir bilgeliğin de karşılığı… Kahve köşelerinin, dükkân önlerinin hassas terazisini orta sınıfın masasına çarpan, öte yandan o meşhur Anadolu kerametini mahalle aralarına taşıyan bir az süper kahraman! Tilkiler dönüyor, okey taşları birbirine karışıyor, pelerinini vatkalı diktirmek isteyen Yılmaz’ın kafasında…
Geyikte Yeni Dalga: Çıkılamayan Videolardan Spotlar
“Gibi”nin toplumu yakalamakla beraber genç kuşaklara bu denli hitap edişinin ardında çağın iletişim yöntemlerini kullanması yatıyor. Sosyal medyada zamanımızı çalan videolar, bir dönem okul sıralarında dalgasını geçtiğimiz “bu bilgi gerçek hayatta ne işimize yarayacak” sorusunu boşa düşürdü. Artık “bizi hiç ilgilendirmeyen” zilyon saniye görüntü ile muhatap oluyoruz. Daha acısı bu saçma sapan görüntüler “gerçek hayatımızın bir parçası” haline geliyor, ömrümüzü tastamam dolduruyor. Diş fırçalarken kaybettiğimiz süre “komik video” izlerken kaybettiğimiz sürenin yanında hiçleşiyor. Elbette hesap kitap söz konusu… Videolar öyle yerden kesilip yapıştırılıyor ki art arda defalarca izliyor, izlemek durumunda kalıyoruz. “Gibi”nin aforizma veya geyik muhabbeti içeren videoları da öyle… Dizinin hayranları (yahut reklamcıları) tarafından spota taşınan bu videolar, bu “içerikcikler” sosyal medya kullanıcısını “çıkamadığı” bir video ile, sonsuz bir fragman ile baş başa bırakıyor.
Dizinin diyalogları bu tuzak videolara uyum sağlamakta… Geyik muhabbetini sıradanlaştıran, deyim yerindeyse “halka indiren” bir tarzı var “Gibi”nin. Kaldı ki bu tarzı onu kolay tüketilir ve bir kez daha “bize yakın” kılıyor. Yılmaz-İlkkan-Ersoy triosu bizi temsil ettikleri duygusunu gündelik yaşamda geyik çevirerek pekiştirirken “Gibi” hayatın herhangi bir yerinden başlayıp herhangi bir yerinde devam ediyor ve başa dönüyor. Doğrusu bu durum çağımızın kısırlığı ile bağdaştırılabilir. Hani pencereden baktığımızda göğü görmemiz normal ama gökyüzünden bakınca neden pencereyi görelim!
Hacıyatmaz-Matruşka Koalisyonu İkinci Sezonunda
“Gibi”, ikinci sezonunda da çizgisini sürdürerek yine gündelik yaşamın içinden sesleniyor. Saçma olay ve çıkışları rutine karşı bir itiraz olarak değerlendiren, bu yönüyle dengeyi bozmaya gayret eden dizi diğer taraftan ise ayakların yerde kaldığı hacıyatmazvari bir üslup tutturmuş, kültürel, politik ilişkileri iç içe geçirmişti. Bir açıdan, üslubuyla hacıyatmazı, işlediği temalarla matruşka bebekleri andırıyordu. İkinci sezonda bu anlatısal zenginlik korunurken absürt olayların ilişkilere daha çok yansıdığını ve metinlerin olgunlaştığını, böylelikle “Gibi”nin giderek dizi kimliğine büründüğünü görüyoruz. “Çaça ve Cosplay” bölümü bu değişime iyi bir örnek… Olaylardan ziyade iletişim ve gruptaki sorunlar öne çıkmakta.
Güncellenmiş “Gibi”de Yılmaz’ın vatkalı ceket gibi tuhaf arayışları, arzularından ziyade tuhaf durumlar karşısındaki konumuna şahit oluyoruz. Arada “Gelin Başı”, “Eşref Hidayet Gürdal Kültür Merkezi” vb. çıkışlar gelse dahi ilk sezona göre daha defansif bir Yılmaz ve “Gibi” izlediğimiz söylenebilir. “Vücutçu Yalvaç”, “Kuki”, “Sokak Röportajı” ve “İki İçi Dışı Bir Kişi” gibi bölümler de bu savunma halinin özeti olmuş adeta. Oysa ilk sezon ilk bölümde Yılmaz ile İlkkan zorla “kokariççi” açmanın eşiğine gelirken bile ofansif bir anlayış benimsemiş, “ezik” figürünün altını “sıradan güruhlar”a ve çoğunluğun isterisine karşı koyarak çizmişlerdi. İkinci sezonda yılgın bir hoşgörüyle mağduriyetlerini pekiştirdikleri, sevgiyle karışık acıma duygusunu tatlı tatlı kaşıdıkları bir seyirden söz edebiliriz. Yanı sıra “Gibi” ikinci sezonunda üç mağdur erkek dizisi haline gelirken “çıkıntılık yapan” kadın karakterlerin de -“Resimdeki Ünlü” bölümünü saymazsak- geri çekildiği anlaşılıyor. Hatırlarsanız ilk sezon Yılmaz birçok bölümde kendisiyle (öyküdeki var oluşu gereği) zıtlaşan bir kadın karaktere rastlıyor, yenene veya mağrur bir yenilgi tadana kadar cebelleşiyordu. Hatta her bölüm değişen kadın karakterler ne kadar göründükleri fark etmeksizin bir İlkkan, bir Ersoy kadar ağırlığa sahiplerdi.
Şartlar aksi yöne gelişseydi, Yılmaz (Feyyaz Yiğit) ve İlkkan (Kıvanç Kılınç) rollerini Ersoy (Ahmet Kürşat Öçalan) dışında bir tipleme ile söz gelimi güçlü kadınlarla paylaşsaydı “Gibi” dar bir kitleye seslenmek durumunda kalır, ilk sezon yarattığı cazibeden yeterince verim alamazdı. Çünkü erkeklik, yenik erkeklik gibi meseleler günümüz siyasi koşullarından, toplumsal atmosferinden bire bir besleniyor. Dizi erkeğin kaybını, yenilgisini öne sürdükçe “küskün gerçekliği”ni kabul ettiriyor ve bir anlamda “Recep İvedik”in düşüşünü de temellendiriyor.
Dialogger’ın yeni bölümünde Cem Mumcu’nun konuğu Exxen’in Gibi dizisinin yıldızı Feyyaz Yiğit. Eğlenceli ve tam 41 dakikalık bir sohbet sizleri bekliyor.
Ethemler Arkadaşımız, Kutaylar Yiğenimiz! Bu Mahalle, Bu Çember Bizim!
Yazıyı toparlarken bir noktaya daha değinmek istiyorum. “Gibi” şüphesiz topluma dair bir malzemeden hareket ediyor. Yakası açılmadık deyimler, minibüs arkası yazıları, anlatım bozuklukları dizinin bir nevi cephaneliğine dönüşmüş durumda… “Bizden” meseleleri ele alırken mevcut duruşumuzu, tepkilerimizi “absürt” bulabileceğimiz bir esneklikte, abartarak değerlendiriyor. Dizide kahramanlarımızın başından geçen olaylarla gündelik hayatta sık karşılaşmasak dahi günün sonunda Ethemler bizim arkadaşımız, Kutaylar bizim yeğenimiz… Bu mahalle, bu çember bizim!
Peki, “güldürürken düşündürme” efsanesi “Gibi” için geçerli mi? Olaylar, tavırlar akılda kalıyor mu? Bu “biz” vurgusundan öte bizi bize gösteriyor, bir şeyler öğretiyor mu? Feyyaz Yiğit ile Aziz Kedi’nin kaleme aldığı, Ömer Sinir’in yönettiği “Gibi” geleceğe taşınacak mı? Bir iz bırakacak mı yoksa dönemini yakalamış, güçlü gözlemlerinin mükâfatını almış bir iş düzeyinde mi kalacak? Bu sorunun cevabını elbette zamana bırakmalı fakat mizahın, koşullarından var olduğu ölçüde kendi koşullarını da yarattığını, suyun her zaman dosdoğru akmayıp yatağını değiştirebildiğini unutmayalım. Kim bilir, bakarsınız yirmi sene sonra bir dizi gelir ve “Gibi”deki hisleri uyandırır. O vakit “Gibi” de başlı başına bir samimiyete kavuşmuş olur ve Ethem Whatsapp grubundan ayrılır!
DO NOT GET HOPELESS BECAUSE THAT’S A SIGN YOU GOT BITTEN AND INFECTION IS SPREADING.
TREAT YOUR BITE WITH KINDNESS, HOPE, BEAUTY AND LOVE
THEY ARE LIFELESS BECAUSE THEY HAVE LOST LIFE WITHIN.
DO NOT LET THEM TURN YOU INTO ONE OF THEM. TREAT YOUR BITE WITH INTEGRITY, VISION AND LOVE.
NO MATTER WHAT YOU DO, DO NOT ROT WITHIN.
YOU CAN INSPIRE A ZOMBIE WITH YOUR LIGHT AND BRING THEM BACK TO LIFE. EVERY STEP YOU TAKE HAS AN EFFECT.
AND DON’T FORGET TO TREAT OTHERS INFECTIONS WITH KINDNESS.
byLumineh
2023, İstanbul
Kentsel Dönüşüme Karşı,
Ruhsal Dönüşüm İçin Çağrı!
Rafet Arslan2008
“Kritik bir anda, herkesin dilindeki bir sokak şarkısının biçimlendirdiği bir hayat nasıl bir şey olurdu dersiniz?”
Son yıllarda şehrin horlanmış, kaderine terk edilmiş mahallerinde tuhaf bir şeyler oluyor. Dönüşüm gibi muhalif dilde önemli yer tutmuş bir terim üzerinden resmi otoriteler ve çok-uluslu kapital planlar yapıyor. Tarlabaşı, Sulukule, Balat… Öncelikle, bu mahallerin ne olduğuna kısa bir bakış atalım.
Bu bölgeler; yersiz yurtsuz kökenden beslenen Çingene topluluklarının, Anadolu’dan gelmiş burslu öğrencilerin, muhafazakar toplumsal cinsiyet kod sistemlerinin sapkın ilan ettiklerinin, hayat kadınlarının, çalgıcıların, artık toplayıcıların, hurdacıların, junky’lerin, akademik ya da entel olmayan sistem karşıtlarının, kendini izole etmiş psikotiklerin, gayrı meşrunun ve her türden mülksüzün zorunlu açık mahalle modelleri geliştirdikleri yerleşim alanlarıdır.
Sistem, bu bölgelerin kentsel kibarlaştırılmasını ve ardından soylulaştırılmasını gündeme getirmiştir. Böylece eskimiş, gözden düşmüş bu mahallerin toplumsal bilinçdışında birikmiş enerjileri yok edilecek, sistem dışı gayri meşru oligark trafiğine bağlanacak, kolluk güçlerinin geçmişte tam gözetleme, denetim ve sindirmeyi başaramadığı bu bölgeleri işgal etmesi ve otoritesini mutlaklığını kutsaması sağlanacak, mülksüzlerden boşaltılmış-temizlenmiş-kibarlaştırılmış mahallerin arsaları üzerinden kapitalin üretim-tüketim-yeniden üretim döngüsü hakim kılınacaktır. Kent merkezindeki kara delikler olarak bu alanlar, finans-kapitalin ışıltılı gösterisine dahil edilecek; sistemin doymaz bilmez vampir iştahı kendi hakimiyetinin dışında tek bir var oluş alanı kalmayana dek; kara delikleri yemeye devam edecektir.
Mülksüzler ise, kendi halince bir hayat sürdükleri mutlu olmasalar bile kendilerini huzurlu hissettikleri, bu bildik coğrafyalardan kent dış sınırına doğru sürüleceklerdir. Sistemin yerlerinden edilecek mülksüzleri itaate zorlamak için uzattığı bir parmak bal ise Toki modelinde cisimleşmiş toplu konut alanlarıdır. Yüzyıl başı Amerikan işçi sınıfına düzenlenmiş apartman dizgelerinden ve Le Corbusier’in Birlikçi Kent modelinin yozlaştırılmış ve bir çeşit kara mizaha çevrilmiş planlamalarından yola çıkmış toplu konut anlayışı; insanlara sadece geceyi kendi hücresinde geçirecekleri, toplu hapishane hayatı sunar.
Bu insanları birleştirmeye değil; kitleleştiremeye yönelik bir hamledir. Sonucu özgür bireylerin yan yana gelip toplumsallaşacağı bir kollektivite değil; robotlaştırılmış bir sürünün yalnızlık sürecidir.
DDR -Tanklar ve Yığınlar
Kentin dışında öbeklendirilen toplu konutlar aynı zamanda kenti gündelik yaşamdan ırak eden gettolardır. Bütünsel kent algısının kırılması izole bireyselleşme-yalnızlaşma sürecini arttırır. Gettosuna sıkışan bireyin psiko-patolojisinde bütünsel kente karşı travmatik bir korku oluşur. Kafka fragmanları gibi kent imgesi git gide büyürken, izole birey kendini küçük ve dışında hisseder; bir bakıma ötekileştirilir. Bu da ayrılığın, ayrılmışlığın gücünü arttırırken, Birlikçi ideali dışlar.
Denetimin zayıf olduğu mahallesinden koparılıp, etrafı otoyollar ve hiper marketlerin jungle’ı ile çevrili adalarına hapsedilen mülksüzlere sistem iki yeni hayat seçeneği sunar:
Yoksulluğun doğal dayanışmasından, cemaatsel ilişkilerden soyutlanmış kişinin; sistemin tam denetiminde ve vahşi kapitalizmin bencillik kültürüyle uyumlu, normal bir yurttaşlar haline gelmeleri hedeflenir. Yani kişilerin yaşamı, yaşam alanı modeline uygun olarak rasyonelleştirilir. Kapital kentinin kurallarına uymayanlara yaşam şansı tanınmaz. Artık, yerleştirildiği toplu konutlarda kola kutuları toplayamayacak, serserilik yapamayacak ya da parasız kalınca (ki genelde öyledir) deftere borç yazacak bir Rıza amca olmayacaktır. Hiper marketlerde borçlanmanın tek yolu kredi kartına sahip olmaktır. Kapıcı parası, apartman gideri gibi tanımadığı kavramlarla tanışacak; çocuğunu okula göndermemenin bir suç olacağı gerçeği ile yüzleşecektir. Sürekli sıkıştıran hayat şartları artık sürekli bir iş arayışına yöneltecektir. Sistem bio-politik araçlarla mülksüzlerin bedenlerini de tahakküm altına alacaktır. Mesai saatlerinin robotluğuna teslim rasyonel ve steril mezarlık hayatı, sistemin mülksüzlere sunduğu ütopya; işte budur.
Sistemin sunduğu diğer seçenek ise, dayatılan bu mezarlık disiplinini reddetmek ve kentin büyük suç pazarına eklemlenmektir. Bu yolun son uğrağı da sitemin diğer bir toplu yaşam seçeneği cezaevleri olacaktır. Sistem dışı özgürleşme pratiklerine soyunamayan izole mülksüz bireyleri bekleyen her seçenek; büyük kapatılmalara açılacaktır.
21. yüzyılın başında dünyanın tüm metropollerinde devreye sokulan bu soylulaştırma planına karşı çıkmanın yolu; kuşkusuz alternatif şehircilik modelleri önermekle başlayacaktır. 19. yüz yıl başlarında Charles Fourier’in ilk temellerini attığı, Letteristlerin ve Situasyonistlerin geliştirdiği Birlikçi Kent hedefinin en önemli öznesi, birlikçi bir mimaridir. Yaşam alanlarının kişilerin eğilimlerini, arzularını, düşlerini araştırmak için yola çıkmalarına yardımcı olabilmesi, iş ve eğlence arasında gerekli uyumun sağlanması, tutkuların özgürleşmesine ve iyiye doğru dengelenmesine yardımcı olması, ‘kendini bilen’ bu bireysel bilinçlerden kolektif yaratı ve şenliklerle taçlandırılacak bir toplumsallaşmaya ebe olması beklenir.
Birlikçi Kente giden ışıltılı yolun ilk basamağı, tek tek kişilerin özgürlüğe adım atacakları bir ruhsal dönüşü gerçekleştirmeleridir. Sistemin yapay ihtiyaçlar, sahte arzular yaratarak oluşturduğu sanal hayatlara karşı çıkmanın yolu, bireysel düşü kolektifleştirerek ruhsal dönüşümleri ayaklandırmaktır. Ruhsal dönüşüm ise, toplumsal dönüşümün anahtarlarını kuzey yıldızı gibi göz bebeklerinde barındırır.
On the Passage of a few People through a Rather Brief Moment in Time: The Situationist International 1956-1972
Birlikçi Kent idealinin gerçeklemesi sadece kurumsal çalışmalar ile değil, pratik hayatın içinde olacaktır. Bunun için soylulaştırılan bölgelerde de, getto toplu konut alanları içinde de yapılacak kuşkusuz çok şey var.
Sistemin; sahiplerinin elinden alıp kibarlaştırılmış mahallerde tam da hakim olduğunu düşündüğü anda, mahrem ve steril duvarları sokağın sanatçıları için baştan çıkarıcı tuvaller olacaklardır. Işıltılı yeni kitsch mimari, boya darbeleri ile kirletilecek; sivil itaatsizlik refleksini ortaya koyacaktır.
Kent genelinde kolektif eyleme geçen düş, geçici ve kalıcı özgür bölgeler yaratılacaktır. Gösterinin işleyişi saptırılacak, var olan dünyanın dibine açılacak fare delikleri ile yeni bir dünyanın nüveleri şimdi ve burada oluşturulacaktır. Erekte olmuş şiir kitaplıklardan fırlayacak ve sokakları işgal edecektir. Oyun; şu anki sahibi çocuklardan tüm yaşları ve yaşamı kapsayacak şekilde insan hayatına egemen kılınacaktır. W. Benjamin’in deyişi ile ‘kritik bir anda, herkesin dilindeki bir sokak şarkısının biçimlendirdiği bir hayat nasıl bir şey olurdu dersiniz?’
Özgür düşünceyi ketleyen ahlaki yargı sistemlerini geçersizleştirmek, tüketim köleliğine karşı takas pazarları kurmak, sokakları festival alanlarına çevirmek, otoritenin gücünü ironinin kuvveti ile zayıflatmak, sanat ile hayat arasındaki köprüleri dinamitlemek…
Böylece, özgürleşen arzu ile kenti ilk defa gerçekten keşfetmiş olacağız; fethedeceğimiz günün hayallerini büyütmek için!
Smash Racism ! A Riots Comix
Asena Hayal anlatıyor: Gece hayatı, kulüp kültürü, müzik dinleme eylemi ve koleksiyonerlik.
Bostancı Lunapark
Call For a Spiritual Transmutation,
Against Urban Transformation!
Rafet Arslan 2008
“How would be a life that was carved out of a song seng by everybody on the streets, at a critical moment?”
For the last decade something weird has been occuring in the humiliated, forsaken districts of the city. Legal authoroties and multinational capital has plans out of such a term as transformation which has a significant place in a contrary language. First we should tell more about these distincts, namely Tarlabaşı, Sulukule, Balat…
These distincts are places which have been fed by deterritorialized lineage like gypsies, youngsters from eastern Anatolia who came with scholarships, ones so called perverts by conservative social sexual codes (transvestites, gays, lesbians, etc.), prostitutes from both sexes, music players, waste pickers, junkmen, junkies, non-academic, non-entellectual system opposers, where they grow their own models of habitats.
System has brought in urbanization and then aristocratization of these distincts. Therefore, the energy accumulated within social unconscious of these wrecked, discredited distincts would be cleared off, would be bounded to illegitimate traffic of oligarch out of the system, hence the occupancy and absolute authority of police force that could not penetrate into those districts to watch, control and intimidate in the past could be provided. Only then it would be possible to make production-consumption-reproduction cycle of capital dominant over these areas that will have been urbanized and cleaned out of the disposessed. Those regions, those black holes of the city will be involved in the sparkling show of finance-capital, the apetite of system that is never satisfied will go on to eat everything including black holes until no area will be left for existance of any other life form out of its dominance.
The dispossessed will be driven off to outer borders of the city from the places they felt relatively safe and familiar even if not really happy. The only benefit the system offers to these people in return for evacuation of their places are the apartment houses in forms of Toki model. This perspective of cooperative housing derived from apartment series designed for American worker class and inspired by Coopreative City model of Le Corbusier was embodied in such degenerate plans that turned into a kind of sick humour. What is offered by that is a collective prison life in which everybody can pass the night within his own cell. This is a movement to mass people, not to collect them together. And the result will not be a collectivity where free individuals come together and socialize, for it is a process of isolation of a gang that is to be robotized.
Rakun 2022, istanbul
Those apartments grouped out of the city borders are also ghettos whose daily lives are aparted from city. Such a break in total urban conceptualization helps the isolation process of abandoned individual. Then a travmatic fear develops in psycho-pathology of the individual who feels stucked in his ghetto against totality of the city. Just like in the fragments of Kafka, isolated individual feels himself small and excluded while the image of the city increasingly expand. In other terms, he is alienated which enhances the influence of isolation and externalize the Collective ideal.
System offers the disposessed who banished from his weakly controlled distinct and confined into these islands surrounded by autobans and hypermarkets.
The aim is transformation of ones who have been separated from a natural cooperation arised from poverty and all of those collective relationships into normalized people that compete with the culture of the very self dictated by cruel capitalism and under complete control of the system. Any one who does not obey the rules of the city of capital are not let to live. He won’t be able to collect empty cans, walk around adrift, or when he runs out of money (that is the case almost everytime) he won’t be able to find an uncle who has this grocery to be taken haphazardly. The only way of paying later is having a credit card in hypermarkets. He will find out new terms like doorkeper’s remuneration and contribution to building’s expenditures, he will face the fact that it is a crime not to send his child to school anymore. This life will impose him to find a continuous job. The system will dominate the body of the dispsessed by the help of its bio-politic tools. He will soon give up to robot work of the very fixed working hours. A rational and quite sterile cemetery life, this is the utopia system promises for disposessed people.
The other option system offers is to refuse this cemetery discipline imposed and joining into great crime market of the city. But this way will probably end in jail which is another collective life form generated by the system. In short, any option in front of the disposessed who has no way of embarking any praxis of liberation outside of the system, will end up with Great Confinements.
2022, İstanbul
In the beginning of 21st century, the way of opposing this urbanization plan which has been operated in all of the metropolises of the world, will certainly start by offering alternative city plannings. The most significant subject of a Unionist City plan developed by Letterists and Situationists on the basis of Charles Fouriers principals that emerged in the beginning of 19th century was a unionist architecture indeed.
Living spaces that make it possible for people to search their tendencies, desires and dreams, a harmony between work and joy, liberation of passions in order to go towards equilibrium and serving for good was expected, hence the ‘consciouss individuals’ would be able to give birth to a socialization adorned by collective creations and celebrations.
The first step of this way to Unionist City is the emergence of a spiritual transformation each individual will experience to take his freedom over. The way of refusing the virtual lives that system generates by creating artificial needs and imitated desires is inciting a collectivity of individual dreams and arouse the spiritual transformations. This spiritual transformation is what holds the key of a social transform.
Die in Vain ‘Desperate To Piss’ 2022
Emergence of Unionist City is part of practical life rather than theoretical studies. Therefore, there are so much to do in both urbanized regions as well as areas of ghetto apartments. At the very moment when the system has already managed to take those civilized districts over and dominate, the refined and confident walls of saved regions will be nothing but tempting canvas to street artists. The new sparkling architecture of kitch will be spoiled by civil disobedience reflexes.
When dream is in charge all over the city, there will be temporary or permanent free regions. The parody will be distracted, cores of a new world will be created in the rat holes, now and here. Erected poem will get out of libraries and invade the streets. Game will master all people’s lives at any ages, not only children who are the natural owners. Just as W. Benjamin put it; “How would be a life that was carved out of a song seng by everybody on the streets, at a critical moment?”
Invalidating the moral judgements that prevent free thought, setting barter markets against consumption bondage, turning the streets into places of festivals, defeating the power of the authority by the power of irony, dynamiting the bridges between art and life itself…
Then we will have discovered the city for the first time indeed by the help of nothing but liberated desire; just for growing the dream of our invasion.
Berk Karadaş (1989-2023)
Yakın zamanda kaybettiğimiz ‘Maestro’nun anısına.
Kadıköy
Şaşkınbakkal 2023
Bostancı Kasaplar Çarşısı Graff. Zone 2023
Bostancı Kasaplar Çarşısı Graff. Zone 2023
Bostancı Kasaplar Çarşısı Graff. Zone 2023
Özgür aka. Alper Aga’nın hikayesi, 2023
Bostancı Kasaplar Çarşısı Graff. Zone 2023
Bostancı Kasaplar Çarşısı Graff. Zone 2023
Downtown Bostancı 2023
Downtown Bostancı 2023
Suspect – Küreselleşme Dehşeti
Rakunart !!
Erenköy Underground Graff. Zone
Erenköy Underground’a giriş
Erenköy Underground Graff. Zone
Erenköy Underground Graff. Zone 2022
KAN BEBEK !!
Karaköy Underground
Rinx Club Sunar: Kaosun diyarına hoşgeldiniz!
Feneryolu Underground Graff. Zone
Feneryolu Underground Graff. Zone
Feneryolu Underground Graff. Zone 2022
Feneryolu Underground Graff. Zone 2022
Feneryolu Underground Graff. Zone 2022
Feneryolu Underground Graff. Zone 2022
Feneryolu Underground Graff. Zone 2022
Feneryolu Underground Graff. Zone 2022
Feneryolu Underground Graff. Zone 2022
Feneryolu Underground Graff. Zone 2022
Feneryolu Underground Graff. Zone 2022
Feneryolu Underground Graff. Zone 2022
Feneryolu Underground Graff. Zone 2022
Feneryolu Underground Graff. Zone 2022
Feneryolu Underground Graff. Zone 2022
Feneryolu Underground Graff. Zone 2022
Ulu Önder Gazi Mustafa Kemal Atatürk
Beşiktaş Skate Cru., 2022
Haossaa – Ranbo 123 @ Peyote IstanbulMarmaray Güvenlik
Karşı kalem Gökhan Gençay, her zamanki saha çalışmalarında
Gökhan Gençay
‘Benim Kanım’
“Benim Kanım”, 2021 yazının sonunda okurlarla buluştu. Anaakım yayınevleriyle biçim ve sunum hususunda anlaşamadığımız için bir çeşit yeraltı yayını gibi basıldı, kulaktan kulağa duyuruldu, sıfır tanıtımla sınırlı sayıda kitapçıya ulaştı. Aşağılık kompleksinden kıvranan muktedirler bilinçli olarak görmezden gelse de şu veya bu şekilde muhataplarının bir kısmına ulaştı. Punklardan, gençler ve genç kalabilenlerden, skateboarderlardan, her çeşit uyumsuzdan aldığım göz yaşartan dönüşler, mailler de bunun göstergesi oldu.
“Benim Kanım” sadece öykülerden ibaret değildi, underground illüstratörler hiçbir telif talep etmeden destek olarak kitapta çizimlerini paylaştı. Velhasıl, benim kanıma Erman’ın, Cleon’un, Pakito’nun, Nicolas’ın, Fredox’un ve Jeremy’nin kanları da dahil oldu. Akacak kan damarda durmadı ve biz de akıtmaktan zerre çekinmedik. “Benim Kanım” böyle karşınıza geldi.
Aradan geçen süre boyunca kâh Kadıköy sokaklarında stencil olarak belirdi, kâh kitapçıların vitrinlerinde yerini aldı, kâh dünya seyahatine çıktı, Barcelona’yı, Berlin’i, Endonezya’yı, New York’u, Prag’ı dolaştı.
Son olarak da, aşağıda da gördüğünüz üzere, kitabı ithaf ettiğim üstadım Chuck Palahniuk’un kütüphanesinde yerini aldı. “Benim Kanım”ın Portland’a, Chuck’ın eline geçene kadarki macerasını, okurlarının gönderdiği fotoğrafların bir bölümüyle kısaca paylaşayım bu vesileyle.
Destek veren, sahiplenen herkes sağolsun, varolsun. “Benim Kanım”ı beğenenlere artık “Melek Yüz”ün sırasının geldiğini de duyurmuş olayım.
Bir çift dünyayı ürkütür, soyutlamanın çifti. Devletlerin ve orduların, şirketlerin ve toplumların kaderleri buna bağlıdır. Birbirleriyle çekişen bütün smıflar, yönetseler yahut yönetilseler de, buna saygı gösterirler hatta korkarlar. Bizimkisi yeniye -parmaklarıyla X yaparken- gözü kapalı atlayan bir dünya. [001]
Bütün sınıflar kaderlerinin halen bağlı olduğu, dünyanın bu amansız soyutlamasından korkarlar. Sadece hacker sınıfı hariç bütün sınıflar. Bizler soyutlamanın hackerlarıyız. Yeni kavramlar, yeni algılar, yeni duyular ve hacklenmiş ham bilgi meydana getiririz. Hangi kodu hacklersek hackleyelim, programlama dili, şiir dili, matematik ya da müzik, eğriler veya renkler olsun, bizler yenidünyaların soyutlayıcılarıyız. Kendimizi araştırmacı, yazar, sanatçı, biyolog, kimyager, müzisyen, filozof ya da programcı olarak tanıtsak dahi, bütün bu öznelliklerin her biri yavaş yavaş oluşan ve aslında kendisinin farkında olan bir sınıfın parçasıdır. [002]
Ve tam olarak kim olduğumuzu bilmiyoruz. Bu kitabı; köklerimizin, amaçlarımızın ve ilgi alanlarımızın manifestosu yapma arayışı bundandır. Bir hacker manifestosu: sadece hackerın doğası gereği onu diğerlerinden farklılaştıran bir manifesto değil, zamanla kendisinden bile farklılaştıran bir manifestodur. Hacklemek farklı olmaktır. Bir hacker manifestosu betimlemenin kabul etmediği bir şeyi betimleme iddiasında bulunamaz. [003]
Hackerlar dünyaya yeni şeylerin gelmesine imkân yaratırlar. Her zaman büyük şeyler ve hatta iyi şeyler bile değil ama yeni şeyler. Sanat, bilim, felsefe ve kültür gibi bilginin toplanabileceği, çıkarılabileceği ve dünya için yeni imkânların yaratılabileceği, bilginin her türlü üretiminde hackerlar eskiden yeniyi çıkartırlar. Bu yenidünyaları yaratırken, onlara hükmetmiyoruz. Yarattıklarımız, bizim tek başımıza ortaya çıkardığımız, dünyaları yaratan araçları tekelinde bulunduran başkalarına ve onların çıkarlarına, devletlere ve şirketlere ipoteklidir. Ürettiğimize sahip değiliz-o bize sahip. [004]
Hackerlar bilgilerini ve kıvrak zekâlarını ve nüktedanlıklarını kendi özerkliklerini devam ettirmek için kullanırlar. Bazıları parayı alır ve kaçarlar.(Şerefimizle yaşamalıyız.) Bazıları şereflerini tehlikeye atmaktan korkarlar.(Yapabileceğimiz en iyi şekilde yaşarız.) Bu yollardan birini seçenlerimiz sıklıkla diğerini seçenlerimize içerlerler. Bazısı sahip olamadığı refaha içerler, bazısı da dilediği gibi hack eylemi yapabilme özgürlüğüne sahip olamamaya içerler. Hacker sınıfının tehlikeleri atlatmasını sağlayan, bir sınıf olarak çıkarlarımızın daha soyut bir ifadesi olması ve bu çıkarların diğerleriyle dünyada nasıl buluştuğudur. [005]
Hackerlar birleştirici değillerdir. Çoğu zaman tekilliğimize dalmaya istekli değilizdir. Kolektif hack olarak adlandırılan eylem, aslında zorlayıcı bir birlik olmamakla birlikte, farklılıkların aynı hizaya getirilmesine dayanarak bir sınıfın çıkarlarını gözetir. Hackerler bir sınıftır ama soyut bir sınıftır. Soyutlamalar yapan bir sınıf ve soyut bir sınıf. Hackerları bir sınıf olarak soyutlaştırmak aslında öncelikle sınıf kavramını soyutlaştırmak demektir. Hacker sınıfının sloganı, birleşmiş dünyanın işçilerinin değil, çözülmüş bir dünyanın çalışmalarınındır. [006]
Her yerde soyutlama hüküm sürer ve bir somutluk kazanmıştır. Her yerde soyutlamaların düz çizgileri ve kusursuz eğrileri meseleleri karışık ama etkili vektörler olarak düzenler. Ama eğitimin soyutlamayla ne üretilebileceğini öğrettiği yerde, soyutlamaların kendilerinin nasıl üretildikleri bilgisi hacker sınıfı için daha faydalıdır. Deleuze: “Soyutlamalar hiçbir şey açıklamazlar, onların kendilerinin açıklanmaları gerekir.” [007]
Soyutlama ortaya çıkarılabilir ya da üretilebilir, maddi ya da manevi olabilir ancak soyutlama her hack eyleminin ürettiği ve tasdiklediği bir şeydir. Soyutlamak bir düzlem yaratmaktır, aksi takdirde farklı ve ilişkisiz meseleler olası ilişkiler getirebilir. Soyutlamak doğanın gerçekliğini ifade etmek, onun olanaklarının örneklerini göstermek, sonsuz ilişkisellikten bir ilişki çıkarmak ve çeşitli şekillerde göstermektir. [008]
Tarih soyutlanmanın üretimidir ve üretimin soyutlanmasıdır. Hayatın bir çağdan diğerine değişiklik göstermesinin sebebi zorunluluktan özgürlük elde etme işleminin yeni soyutlama şekillerine göre uygulanmasıdır. Tarih birbiri ardına gelen hacklerle, gerçek kılınmış sanaldır. Tarih, hacklendiği sürece doğanın birikerek artan niteliksel farklılaşmasıdır. [009]
Doğanın soyutlamasının akabinde onun üretkenliği ve hayati ihtiyaçların üzerine artı değerin üretimi gelir. Tekrar tekrar ihtiyaçtan daha ileri soyutlamalar, ileri üretkenlik, üreterek -en azından potansiyel olarak-ihtiyaç üzerinden büyüyen bu artı değer, büyüyen bir hack kapasitesi getirir. Ama hacklemenin doğası, artı değerin üretimi bizi rahat bırakmaz. Tekrar ve tekrar, azami ihtiyaçlar üzerindeki artı değeri kontrol eden bir yöneten sınıfı ortaya çıkar ve gözden kaçan ihtiyaç araçlarını üreten bu insanlara yeni ihtiyaçlar getirirler. [010]
Bizim zamanımızı farklı kılan, uzun zaman hayal edilmiş, zorunluluktan uzak bir dünyanın olabilirlilik ufkundaki görüntüsüdür. Soyutlamanın üretimi, hacklemeyi seri bir halden modası geçmiş bir hale çeviren ve sınıf çıkarlarını gerileten, bir kere ve hepimiz için, zincirleri kırabileceği bir eşiğe ulaştı. Debord: “Dünya zaten, yaşaması için halen bir bilince sahip olduğu zamanın hayaline sahiptir.” [011]
Keşif ihtiyaçların anasıdır. Bütün devletler servetlerinin ve güçlerinin üretimi için soyutlamaya bağımlıyken, bu devletlerdeki yönetici sınıfların yeni şekillerdeki soyutlama üretimini hoş karşılamazlar. Yönetici sınıf daima hackerı kendi yaratımının kontrolünden mahrum bırakarak, yenilikleri kontrol etmenin ve onu kendi çıkarlarına çevirmenin bir yolunu arar ve böylece dünyayı tamamen reddederek kendi gelişimini idare eder. [012]
Yeni soyutlamalar toplumdan hack eylemiyle ayrılan kimseler tarafından gerçekleştirilirler. Eskisinden yenidünyalar hackleyen biz diğerleri, sadece uzak yabancılar değil, aynı zamanda mevcut sınıflardan da ayrı olanlarız. Bir grup olarak ya da programcı, sanatçı, yazar, bilim adamı, müzisyen olarak kendine özgü varoluşumuzu tanımlarken, nadiren bu kendimizi gösterme yollarını bir sınıf deneyiminin katıksız parçaları olarak görüyoruz. İnekler ve ucubeler başkaları tarafından dışlanarak negatif bir hale gelirler. Beraber bir sınıf oluşturuyoruz, öyle ki kendisini varoluşun içine yontan ve bunu kendisi için yapan bir sınıf. [013]
Gerçek, soyut aracılığıyla tanımlanır, üretilir ve açığa çıkarılır. Gerçek, maddedeki gizil potansiyel değildir, potansiyelin potansiyelidir. Hacklemek soyutu üretmek ya da bilgiye uygulamak ve böylelikle yenidünyaların olanaklarının, zorunlulukların ötesinde ifade edilmesidir. [014]
Bütün soyutlamalar, doğanın soyutlamalarıdır. Soyutlamalar maddi dünyanın potansiyelini açığa çıkarır. Soyutlama maddesel dünyanın en tuhaf özelliğine, bilgiye güvenir. Bilgi belirli bir maddesel formda bağımsızca varolabilir ancak maddesel form olmaksızın varolamaz. Hack doğanın maddesel özelliklerine dayanır ve gene belirli maddesel bir formun bağımsız birşeyini keşfeder. İşte, maddesel ve maddesel olmayan. Maddenin maddesel olmayan gerçekliğini ve onun bilgisinin özelliklerini açığa çıkarır. [015]
Soyutlanma her zaman doğanın bir soyutlanmasıdır, doğanın çiftini yaratan bir süreç, ikinci bir doğa, ortak hayatın kendi ürünleri arasında ikamet ettiği ve doğal olmak için ürettiği çevreyi almaya geldiği, insan var oluşunun bir alanı. [016]
Toprak doğadan bir kaynak çıkarmadır, mülkiyet şeklinde soyut kılınan doğanın üretken potansiyelinin bir yönü. Sermaye topraktan bir kaynak çıkarmadır, mülkiyet şeklinde soyut kılınan toprağın üretken potansiyelinin bir yönü. Bilgi zaten topraktan kaynak çıkarmış olan sermayeden bir kaynak çıkarmadır. Bu çiftin çiftidir. Soyutlamanın üretimi sermayenin ötesindedir ancak her ikisi de kendi ayrı varoluşlarını mülkiyet şeklinde üretirler. [017]
Toprağın üretken bir kaynak olarak gelişimi, sermaye şeklindeki kendi soyutlanması için tarihsel ilerlemeler yarattığı gibi, sermayenin gelişimi de bilginin entelektüel mülkiyet formunda daha soyutlanması için, tarihsel ilerlemeler sağlar. Geleneksel toplumlarda, toprak, para ve bilgi, göreneksel ya da kalıtımsal bağlarla belli sosyal ve bölgesel güçlere bağlıydılar. Soyutlanmanm eski feodal enkazı hacklemesi, özel mülkiyete evrensel bir hak şeklindeki mülkiyetin daha soyut bir formuna dayanan bu kaynakların liberalleştirilmesiyle olur. Bu evrensel soyut form önce toprağı, sonra sermayeyi ve şimdi de bilgiyi kapsar. [018]
Mülkiyetin soyutlanması üretken kaynaklan serbest bıraktığında, aynı zamanda bir sınıf bölünmesi yaratır. Özel mülkiyet toprağı sahiplenen pastoral bir sınıf ve bundan mahrum bırakılan bir çiftçi sınıfı meydana getirir. Özel mülkiyetin soyutlanması, insanları topraktaki geleneksel ve komünal haklarından mahrum bırakarak, çalışan sınıf olma yolunda yoksun bırakılmış bir sınıf yaratır. Bu çalışan sınıf, imalatın maddesel araçlarını ellerinde bulunduran yükselen sınıf sahipleri yani kapitalist sınıf için çalışmaya koyulurlar. Bu çalışan sınıf ciddi anlamda sınıf kuralını yıkma söyleminde bulunan ilk sınıftır. Ancak bu tarihi görev, mülkiyet şekli soyutlamanın kendi içindeki üretken enerjilerde gizli olan sınıfsızlığın gerçekliğini açığa çıkaracak derecede soyut olamadığı için başarısız olur. [019]
Yeni soyutlamaları her zaman hack yaratır. Hacker sınıfının ortaya çıkmasıyla, yeni soyutlamaların üretilme oranı ivme kazanır. Entelektüel mülkiyetin, mülkiyetin bir şekli olarak tanınması-kendisi bir soyutlama, yasal bir hacktir- bir entelektüel mülkiyet yaratıcıları sınıfı yaratır. Ama bu sınıf halen çıkarları geri plana atılmış diğer sınıfın yararına çalışır. Özel mülkiyetin bilgiye yayılması, hacker sınıfını mülkiyetin bir şekli olan soyutlamada kendi yeniliklerini kendisi üretebilen bir sınıf yapar. Çiftçiler ve çalışanların aksine, hackerlar henüz mülkiyet haklarından tamamen mahrum bırakılmamışlardır, ama yine de kapasitelerini üretim araçlarına sahip olan bir sınıfı -vektörel bir sınıfı, çağımızın ortaya çıkan yönetici sınıfı- soyutlamak için kullanmalıdırlar. [020]
Vektörel sınıf hackerları entelektüel mülkiyetlerinden mahrum bırakmak için şiddetli bir mücadele verir. Patentler ve telif hakları yaratıcılarının değil, bu soyutlamalarının değerlerini paraya çeviren vektörel sınıfının ellerine verir. Vektörel sınıf soyutlamayı tekeline almak için çabalar. Vektörel sınıf için “politika entelektüel mülkiyet üzerindeki iletişim, kontrol ve komuta gibi askeri strateji araçlarının mutlak kontrolüdür.” Hackerlar kendilerini hem bireysel olarak hem de sınıf olarak mahrum bırakılmış bulurlar. [021]
Vektörel sınıf entelektüel mülkiyetin değerini paraya çeviren araçlar üzerindeki tekelini sağlamlaştırdıkça, hackerlar daha çok karşılarına çıkarlar ve sınıf düşmanı olurlar. Hackerlar vektörelistlerin, hackerların ortak olarak üretecekleri bilgiyi kendilerinin sahiplenerek erişim için fahiş fiyatlar istemelerine karşı mücadele etmeye başlarlar. Hackerlar soyutlamanın metalaştırıldığı ve vektörel sınıfın özel mülkiyeti haline getirildiği çeşitli şekillerin karşısına çıkarlar. Hackerlar en iyi ifadeyle, kendi sınıf çıkarlarını soyutlamanın serbest üretimine dayandıran ve bu tarz bir mülkiyetin belirli engellerinden değil de mülkiyetin kendisini soyutlaştıran bir sınıf olma mücadelesiyle biline gelir. [022]
Kıtlık mitinden bu yana gelen üretken ve yaratıcı kaynaklan liberalleştirmek için, hackerların çalışanlar ve çiftçilerle-dünyanın bütün üreticileriyle-bir araya gelmesi gereken zaman gelmiştir. Dünyayı metalaşmış sömürü yoluyla kendi yıkımından kurtaracak, işbirliğinin yeni şekillerinin yaratılmasının zamanı gelmiştir. Çağımızın en büyük hack eylemleri belki de ortak özgür ifadelerin örgütlenme şekillerini ters yüz edebilir ve böylece insanların yönetici sınıfa hizmet etmesindense soyutlama insanlara hizmet eder. [023]
Capital Is Dead | McKenzie Wark in conversation with Verso Books
“First of all, I’m both excited and horrified by the war that’s going on now. Almost every night I hear the sounds of air raids and explosions from Russian missiles being shot down on my city. It’s awful. Last year, not far from my city, on the outskirts of Kiev, there were military operations, explosions were heard day and night, and the whole city was covered in smoke. A couple of tens of kilometers from my city was the city of Irpen, completely bombed and destroyed by Russian soldiers. Today I woke up again from the air raid alarms… This nightmare continues, it is impossible for the inhabitants of Europe to understand and imagine…”
ANDRII STRAKHOV (b. 1973) is a Ukrainian artist who mostly works through the medium of collage. After a childhood spent in the Urals, at the age of 13 he moved to Boyarka, near Kiiv, where he still lives, just in time to be affected by the Chernobyl nuclear disaster. He has since been involved in music and in the Ukrainian underground culture.
Resources: Claudio Parentela, IYE Zine & The Philosophical Research Society
Can you describe your path to becoming an artist? When did you actually enter it?
I created my first visual works in 1989. They are made with the “application” technique (I don’t really like the word “Collage”, this word is too often used by artists). It was the time of the Soviet Union. I created figurative images full of black humor and mockery of Soviet ideology and way of life, using Soviet newspapers and magazines. A frequent element of the image were cuts from the headlines of newspaper articles. These names gave the picture a touch of absurdity and profanation of human ideals and optimism. From a series of paintings, I made art notebooks and then replicated them on a copier in the form of a zine. At the same time, I bought a portrait of the General Secretary of the Communist Party of the USSR Gorbachev and painted him, presenting him as a transvestite. For this portrait I could be arrested, it was a dangerous occupation and the police came to me – someone reported me. I didn’t feel like an artist, just doing what gave me pleasure and enjoyment. In general, my creative position has always been and will be antisocial.
Andrii Strakhov ‘Snow fairy tale “Pumps’ zine (1994)
Andrii Strakhov ‘Snow fairy tale “Pumps’ zine (1994)
Andrii Strakhov ‘Snow fairy tale “Pumps’ zine (1994)
Andrii Strakhov ‘Snow fairy tale “Pumps’ zine (1994)
Andrii Strakhov ‘Snow fairy tale “Pumps’ zine (1994)
Andrii Strakhov ‘Snow fairy tale “Pumps’ zine (1994)
Andrii Strakhov ‘Snow fairy tale “Pumps’ zine (1994)
Andrii Strakhov ‘Snow fairy tale “Pumps’ zine (1994)
Andrii Strakhov ‘Snow fairy tale “Pumps’ zine (1994)
Andrii Strakhov ‘Snow fairy tale “Pumps’ zine (1994)
Andrii Strakhov ‘Snow fairy tale “Pumps’ zine (1994)
Andrii Strakhov ‘Snow fairy tale “Pumps’ zine (1994)
Andrii Strakhov ‘Snow fairy tale “Pumps’ zine (1994)
Andrii Strakhov ‘Snow fairy tale “Pumps’ zine (1994)
Andrii Strakhov
Describe your ideals and how they manifest in your work.
For several years I have been developing my own mythology and demonology. I create thematic series of works dedicated to a single bestiary. These can be images of forest spirits, imaginary creatures, monsters. Everything that is alien to nature and human civilization. At the same time, I am making works dedicated to monstrous robot-human hybrids, giving these images the signs and characteristics of a catastrophic and impossible existence. Motives of decay, trauma, isolation often manifest themselves unconsciously in various art forms. I use old original medical photo archives, 19th century astronomical atlases or mid 20th century matte journals as material for these works.
Andrii Strakhov
I like working with old paper or fabrics. From fabrics, I create works in a style close to folk art with decorative elements. For them I use Ukrainian scarves and suit fabrics, as well as oriental shrouds. In my work there is a remarkable connection with European literary sources and mythological cultural heritage. I want to tell a story using visual methods and techniques and immerse the viewer in a fantasy world.
Andrii Strakhov ‘Textile, Collage’ 2015
Andrii Strakhov ‘Textile, Collage’ 2015
Andrii Strakhov ‘Stavok Press’ 2015
Is music part of your studio time? What are you listening to?
Music is part of my life. I graduated from a music school in the piano class and then continued my education at the Kiev Conservatory in the classical guitar class. Now I am a member of the collective “Svitlana Nianio Band”. In the process of creating visual works, I often listen to music. It can be classicism, baroque, revival or modern neo-folk, dark ambient, noise, drone. I like composers Scarlatti, Lully, Frescobaldi, the modern ones are: Cukor Bila Smert, Olexahdr Yurchenko, Death in June, Lustmord, Blood Axis, Les Joyaux De La Princesse, Current 93, Nurse With Wound, my literary activity is indirectly connected with music.
Stavok Press
Andrii Strakhov with his friends
Andrii Strakhov, 2018
Andrii Strakhov and the friends
Andrii Strakhov and the friends
Lovecraft
I wrote a novel about the musical subcultures of Kyiv in the late 80s and early 90s of the 20th century. This and other books and zines, I publish them in my independent publishing house “Stavok Press”. A group of like-minded people and our club hold regular literary readings which take place in a neo-pagan forest temple. Our training is called “Pamoroka”. At these events, we only read our literary texts.
Andrii Strakhov, 2016
Influences?
It seems to me that I have not been subjected to direct stylistic influences. I like these artists: Lawrence Stephen Lowry; Gustav Adolfo Mossa; Edward Burne Jones; Frank Bernard Dixie; Theodore Severin Kittelsen; Alfred Kubin; Touko Valio Laaksonen. The writers who influenced me the most were:Ernst Theodor Wilhelm Hoffmann, Gabrielle Wittkop (Ménardeau), Robert Walser, Gustav Meyrink, Arthur Machen, Isidore Ducasse. Mircea Eliade.
Graces, 2023
An online event celebrating the solo exhibition ‘Graces’ with Ukrainian artist ANDRII STRAKHOV, gallerist Giovanni Giusti of GalleryX Dublin, PRS Executive Director Dennis Bartok, and translator Olena Zots
“I created the Graces series between 2021 and 2022. It was made in a few days before the Russian full-scale invasion of Ukraine. The last works in the series contain features of disturbance and are filled with melancholy.
The Graces series is part of an archive of my works which was sent, after the beginning of the war, to Ireland to GalleryX and saved by Giovanni Giusti. The series “Graces” is an expression of my ideas associated with the horror of modern life and with the embodiment of mystical aspirations. I tried to transform my nightmares and dreams into weird images touched with visual poetics and sympathy for the grotesque. In this way, the image of the Greek Chimera is close to me. It was not aware of its own ugliness and suffered from the general hatred of others. For me, the image of the Chimera is not just a monstrous creature, but a living, gentle and wonderful being that has no place in this cruel reality.”
Andrii Strakhov, 2022
Describe your process for creating a new job.
The impetus to create new work can be a small sliver or fragment of an image. From this fragment, I gradually form a new image and build a texture. I give the image depth and detail, I create the effect of superimposing different spaces and times, making it voluminous. “I give the image the genre characteristics” as my friend put it well.
What advice do you have for artists who want to showcase their work?
I can advise artists to be very demanding of themselves, be honest with themselves and express what they want. But also following a momentary impulse, inspiration. It is necessary to destroy in oneself all social norms and principles that live in the mind of every person, to make a strategy out of them. In this practice, you get a new experience. The artist himself can create an artistic space where he announces it. The artist needs to get rid of his internal censorship. It may not be easy.
GalleryX
GalleryX is a new gallery in Dublin, Ireland specialising in figurative and surrealist art. Their focus is on the fantastical, the sensual and the macabre; on alternative desire and tormented bodies; on the bizarrely beautiful, the unsettling and the grotesque. Our intent is to facilitate, curate and showcase new alternative work from emerging Irish and international artists and to host visiting artists from the global community.
First of all, I’m both excited and horrified by the war that’s going on now. Almost every night I hear the sounds of air raids and explosions from Russian missiles being shot down on my city. It’s awful. Last year, not far from my city, on the outskirts of Kiev, there were military operations, explosions were heard day and night, and the whole city was covered in smoke. A couple of tens of kilometers from my city was the city of Irpen, completely bombed and destroyed by Russian soldiers. Today I woke up again from the air raid alarms… This nightmare continues, it is impossible for the inhabitants of Europe to understand and imagine…
What do you love most about the place where you live?
Where I live, I like my house and garden. I like walking the streets, looking at the old wooden houses built at the end of the 19th century. I feel good in the forest, where there are no people.
The best way to spend a day off?
For me, every day is a day off; it’s good to get together with friends and have a good glass of alcohol for a pleasant conversation.
Andrii Strakhov as Zeta Reticulan
Upcoming exhibitions/projects?
I don’t know my plans for the next exhibitions and exhibition projects yet. But the artistic process is ongoing. I am very grateful to my Irish friends and curators, from “Gallery X”, who have helped me maintain my art archive out of Ukraine. I am also grateful to the Philosophical Research Society of Los Angeles for organizing my solo exhibition.
Original Italian article by Claudio Parentela at iyezine
Gürültü ve Duman, 50’li yılların başında ortaya çıkan, dönemin estetik algısını merkeze almadan kendi estetiğini oluşturarak alevini, yangınının gürültüsünü ve bu sürecin gökyüzüne yayılan dumanını ele alan bir müzik programı. Özgür caz, özgür doğaçlama ve yeni müziği analitik, tarihsel ve toplumsal bakışla ele alıyor ve özellikle bootleg kayıtlarına veriyor.
Her Salı gecesi 23:00’da
Şevket Akıncı, Can Tutuğ ve Volkan Terzioğlu‘nun sunumuyla
1977 İstanbul doğumlu perküsyoncu Özün Usta, tek başına ve yakın dostlarıyla müzik yapmaktadır. Yurtiçinde ve dışında birçok albüm kaydetmiş, çeşitli müzik gruplarının prodüktörlüğünü yapmış olan sanatçı aynı zamanda festivaller düzenlemiştir.
Özün is an active musician, plays various instruments, alone or with fellow musicians. He gave many concerts in and out of Turkey, recorded several albums, produced bands and festivals. Özün is also a long time hemp lover and supporter. When he first hit the drums and cymbals with a hemp stick and heard the sound, he decided to work with hemp on musical instruments.
Mutumut: Özün Usta e Berke Can Özcan Live at Frasca Gressani – Tarcento 10-9-2015
I due musicisti turchi Özün Usta e Berke Can Özcan suonano insieme da diverso tempo (Özün Usta era contrabbassista dei Konstrukt, mentre Berke Can Özcan è l’attuale batterista della band); al Giardino Commestibile suoneranno due set incentrati su batteria e percussioni: il primo come duo, mentre nel secondo il pubblico è invitato ad unirsi ai due musicisti danzando, battendo le mani o suonando altre percussioni. Özün Usta e Berke Can Özcan sono ancora tra i pochi batteristi ad usare pelli naturali, tradizionalmente usate in Turchia, come quelle di capra e vitello.
Une proposition de Le Dernier Cri Du 23 mai au 21 août 2023
– Entrée libre –
Galerie Le Dernier Cri
Carambolage de deux créateurs hors-piste, entre art brut contemporain et graphisme punk underground.
Pakito Bolino, figure de l’édition underground, créateur du Dernier Cri et Pascal Leyder aka Boujiki, artiste résidant de la « S » Grand Atelier, centre d’art pour handicapés mentaux.
C’est l’accouchement au forceps de cette rencontre improbable et réussie où se croisent créatures dégoulinantes, typographies de séries Z et femmes à poil(s). Une oeuvre graphique spontanée rappelant les principes du cadavre exquis et du téléphone arabe réunis. Un 666ème degré bien palpable et une édition qui va ravir les amateurs de sensations graphiques.
Tout commence il y a une dizaine d’années à la Friche, bastion de l’underground graphique où Pakito Bolino a planté depuis déjà plus de vingt ans le drapeau noir de sa « structure éditoriale associative indépendante polymorphe, mutante, protéiforme et intrusive ».
‘I am The eye Climax’ Pascal Leyder et Pakito Bolino / Knock Outsider – Le Dernier Cri – E2
Pakito Bolino is a French artist, draftsman and publisher, born in 1964 in Nîmes. After studying at the School of Fine Arts in Angoulême, Pakito Bolino moved to Paris where he founded in 1993 the Le Dernier Cri editions in Ris-Orangis after having trained in the screen printing workshop. In 1995 the Éditions du Dernier Cri set up shop in Marseille, at the Friche la Belle de Mai.Pakito Bolino is the author of many works (graphics, sound, animations…) mainly published in Dernier Cri. He is also a musician, videographer and curator. To date, he has published more than 440 artist books, more than 200 posters, two magazines (Le Dernier Cri, Hôpital Brut), records and 5 animated films.
Paskalito Boleyder / I’m the Eye Climax
Pakito Bolino, 1964 Nîmes doğumlu Fransız sanatçı, ressam ve yayıncı. Angoulême Güzel Sanatlar Fakültesinden mezun olduktan sonra serigrafi alanında kendini geliştirir ve 1993 yılında Paris’e taşınarak Ris-Orangis’te atölyesini ve kendi markası olan Le Dernier Cri’yi kurar. 1995 yılında ise Marsilya’da Friche la Belle de Mai’de LDC için bir mağaza açar. Pakito Bolino, ağırlıklı olarak Dernier Cri’den yayımlanan birçok eserin (grafik, müzik, animasyon…) yaratıcısıdır. Aynı zamanda müzisyen, kameraman ve küratördür. Bugüne kadar 440’tan fazla sanatçı kitabı, 200’den fazla afiş, 2 adet antoloji (Le Dernier Cri, Hôpital Brut), bir çok plak ve 5 animasyon filmi yayınlamıştır.
Alors que leurs parcours respectifs ne les prédestinent pas vraiment à se croiser, Pascal aka Boujiki se retrouve parachuté, à l’occasion d’une collaboration de la « S » Grand Atelier avec Le Dernier Cri dans la capitale du Pastis. Pascal, jeune artiste trisomique, passe alors une très grande partie de son temps à dessiner frénétiquement tout en matant des films de De Funès et tout en se foutant pas mal de ce qui l’entoure. Pour Pakito, c’est tout de suite le coup de foudre graphique, et c’est réciproque. Les deux nouveaux compères se retrouvent complètement en dessinateurs compulsifs et stakhanovistes de la ligne crade. Le projet mûrit, Pakito et Boujiki se décident à collaborer sur une forme d’étrange et long ping pong, se retrouvant tous les ans et de plus en plus en phase, l’amitié naissant, pour bosser comme des dingues sur ce dialogue graphique.
L’édition “This is Eyes Climax! “ de 100 pages en format A3 présente le travail dans toutes les étapes de son processus mais dans le désordre puisque c’est le leitmotiv de cette rencontre ! Une déconstruction à la fois spontanée et progressive d’une imagerie déjà digérée et surtout la révélation d’un combo magique entre art brut contemporain et graphisme punk underground.
Le dernier cri joue une fois de plus le passeur de cultures et le briseur de barrières en mettant à l’honneur le talent désormais reconnu de Pascal Leyder (prix du dessin / fondation guerlain 2023 ).
Loin des discriminations positives, Knock Outsider révèle une fois de plus une oeuvre sincère, puissante et infiniment singulière. Un nouveau coup de pied dans l’art brut et dans une expression qui n’a rien à faire dans une boîte hermétique.
Polonya’dan Amerika’ya göçmüş bir ailenin çocuğu olan Ted. Kaczynski 1942’de Şikago’da doğdu. 16 yaşında bursla kazandığı Harvard’ı yirmi yaşında bitirdi. Doktorasını yapmak üzere 1962’de Michigan’a geçen Kaczynski, 1967’de “matematiğin sınır fonksiyonları” adlı doktora çalışmasıyla “yılın en iyi matematik tezi” ödülünü aldı; ardından da Berkeley Üniversitesi’ne asistan profesör olarak kabul edildi. 68 hareketinin önemli merkezlerinden olan Berkeley’de hippi akademisyenler, sütyenlerini yakan feministler, cinsel özgürlüğü savunan isyancı gruplar arasında kendi dünyasında yaşıyordu Ted Kaczynski. Öğrencisinden öğretim görevlisine herkesin rengârenk giysilerle dolaştığı Berkeley’de nerdeyse bir tek o takım elbiseliydi.
Kaczynski, 1969’da hiçbir gerekçe ileri sürmeden öğretim üyeliğini bıraktı. Ailesiyle geçirdiği iki yılın ardından 1971’de, orman içinde bir buçuk dönüm kadar arazi alarak alternatif yaşam arayanlarının akın ettiği Montana’ya yerleşti. On iki metrekarelik bir orman kulübesinde elektrik, su, radyo, televizyon, bilgisayar gibi şeylerden uzak, sâde ve dingin bir hayat sürmeye başladı. Kendi yetiştirdiği sebzelerin yanı sıra, küçük çaplı avcı-toplayıcı tarzla besleniyordu.
Montana ormanlarında gözlerden ırak bir hayat sürdürüyorken nihayet uygarlık gelip kapısına dayandı: Bir otoban yapımı nedeniyle yakın çevresindeki ağaçlar tek tek kesiliyordu. Yaşanacak başka bir yer arayışındansa tekno-sanayi sistemine karşı eyleme geçmeye karar verdi. Böylece 26 Mayıs 1978’de, Montana ormanlarındaki yaşamının yedinci yılında, ilkini Chicago Northwestern Üniversitesi’ne yolladığı bombalı paketler serisine başladı. 18 yıl boyunca FBI’yı peşinden koşturan Kaczynski, Nisan 1996’da kulubesine yapılan bir operasyonla tutuklanıp müebbet hapse mahkum edilmişti. Özgün fikirleriyle anarşizme farklı bakış açısı kazandıran Kaczynski, 27 yıldır hapis yatıyordu.
Theodore John Kaczynski was born the May 22 1942 in Chicago, Illinois. At the age of 6 months he had to be hospitalized due to a severe allergic reaction to medication. His mother was not allowed to visit him during that time, a standard hospital policy in 1943. In his early years Ted Kaczynski was extraordinarily shy. Despite his parent’s encouragements to go out and play with others, he remained aloof and a loner. Having an IQ of 170 (signifying genius intelligence) he skipped two grades going from the 5th directly to the 7th. In 1958 at the age of 16 he was entering Harvard University earning a bachelor’s degree in mathematics in 1962. He then earned a master and a Ph.D in mathematics from the University of Michigan. He had a successful research career here and taught undergraduate for three years though he continued to make few friends. He quit in the fall of 1967 and was hired as an assistant professor of mathematics at the University of California, Berkeley. He resigned without explanation on June 30 1969. In June 1971 Ted and his brother David purchased a 1.4-acre lot in Lincoln, Montana. He built his infamous 10-by-12 wood cabin on the site by hand. In the mid-70s Kaczynski live and work in Salt Lake City.
On May 26, 1978 Professor Buckley Crist of Northwestern University received a package whose return address was not his but he had no recollection of sending the parcel. He became suspicious and called the campus police. When the police officer opened the package it exploded. He received minor injuries. That was the first bomb placed by whom the FBI later called “The Unabomber”. Over the course of 18 years (1978-1995), the Unabomber, generally accepted to be Ted Kaczynski acting alone, placed or mailed 23 package bombs. These bombs killed 3 persons and wounded 16.
On September 19 1995, the New York Time editor received a letter. According to the text, the Unabomber suggest a “bargain”: if his lenghty manuscript was published, he would cease sending bombs. The Washington Post and New York Times split costs and published the Unabomber’s manuscript, known as the “Manifesto”.
In 1996, David Kaczynski, Ted’s brother, began to make connections between his brother’s earlier writings and the manifesto. He contacted the FBI saying that he might know who the Unabomber was. Ted was arrested at his Montana cabin. Bomb-making material was found and a fully-functionnal live bomb was also found under his bed. In 1997 he was diagnosed suffering paranoid schizophrenia. In 1998, during his trial, the defense and the prosecutor reached a plea bargain: Ted would plead guilty to all charge and get a life sentence without possibility of parole, escaping the death penalty he might have received. He is currently serving his sentence at the supermax federal penitentiary of Florence, Colorado.
The Cosmic War: A Study in Non-Catastrophist Interpretations of Ancient Legends by Joseph P. Farrell (2007)
The world was not ready when the Apollo 15 Astronaut Al Worden said in a live interview that humans are the ancient aliens who came down to Earth and started civilization here. He referenced Ancient Sumerian texts for it. More interestingly, according to Dr. Joseph P. Farrell, there have been some kind of intergalactic space battle involving super-advancedextraterrestrials that took place in our solar system millions of years ago.
Vicky Verma,2022 / howandwhys.com
The author of the book “The Cosmic War,” Dr. Joseph P. Farrell says there is ample evidence across our solar system of cataclysmic and catastrophic destruction events. He suggests that two cosmic wars took place, one 65 million years ago, and another 3.2 million years ago.
Joseph Farrell is an Oxford educated historian who specializes in alternative history, World War II, and secret technologies. After a lifelong interest in alternative history, science, and a fascination for ancient texts, Joseph started writing on these subjects in 2001.
Rejecting the naturalist and materialist assumptions of catastrophism forwarded by other researchers, Dr. Farrell says that it is time to take the ancient myths of a Cosmic War in the heavens seriously. Incorporating extraterrestrial artifacts, cutting-edge ideas in contemporary physics, and the texts of ancient myths into his argument, he maintains that ancient interplanetary war was fought in our own solar system with weapons of extraordinary power and sophistication.
Many ancient history scholars and authors have mentioned the so-called “Technology of the gods,” which includes not only the mystical flying machine “Vimana,” but also powerful weapons of the gods, for example, “Vajra,” an artifact of the Anunnaki gods which shoots lightning.
Sumerian god Ninurta wielding a “thunderbolt”
In the book, Dr. Farrell mentions the ancient Sumerian god Ninurta wielding a “thunderbolt” that is a dead-solid ringer for an electrical discharge produced in a modern lab that experiments with plasma physics.
Dr. Farrell asserted that the echoes of this cosmic war are reflected in the ancient texts of the Sumerians, Babylonians, Egyptians, Biblical texts, Vedic tradition, and also New World mythology, from the Maya and Aztecs to the myths of some native North American tribes.
But think about it: the oldest texts from the ancient Mideast are perhaps 4,000 to 5,000 years old. Vedic texts may go back as far as 5,000 or 6,000 years. Besides, purely oral traditions might possibly push the information back a few thousand more years. That’s a long time, but it’s nothing compared to 3.2 million years. It is ridiculous beyond belief to consider a connection between a 6,000-year-old ancient manuscript with events that happened 65 million years ago!
It sounds unacceptable that all of the civilizations, high and low such as the Egyptians, the Mongols, the various Chinese dynasties, the Roman Empire, the Inca, and the Aztecs have come and gone in just the past few thousand years. The Soviets’ period was only 75 years.
It is true that the traces of traditions and mythology have survived thousands of years. British psychologist and author Stan Gooch, who is probably best known as the proponent of a “hybrid-origin theory” of human evolution, makes a rather compelling case that much of our fundamental culture today is underpinned and actually derived from the extinct Neanderthal race, that last of which died out about 20,000 to 30,000 years ago.
Gooch said the modern man is unaware of and/or has forgotten the origins of its primary, fundamental cultural attributes (such as the development of the Zodiac and various god/theological concepts) and so much more.
But it does not help Dr. Farrell. As for him, even 20,000 to 30,000 years is nothing. The Neanderthals had an approximately 250,000 run as a successful species. But it’s nothing for Dr. Farrell.
According to mainstream scientists, the origin of Homo sapiens is about 200,000 years. Yet Dr. Farrell is making the case that legends were handed down by one civilization or another for 3.2 million years.
Though there are alternative archaeology proponents like Michael Cremo and Richard Thompson, who says the human species is actually billions of years old. Unfortunately, such statements are certainly on the fringe, to say the least.
But Dr. Farrell’s cosmic war scenario gets a tremendous shot in the arm from the work of physicist Dr. John Brandenburg (He is a brilliant and accomplished plasma physicist who earned his Ph.D. from the University of California at Davis in 1981).
Dr. John Brandenburg published two controversial books “Death on Mars” and “Life and Death on Mars” in which he makes a highly scientific and rigorously technical case that Mars was destroyed by nuclear weapons millions of years ago as part of some sort of interstellar cosmic conflict.
Brandenburg said Mars was wiped out when some advanced extraterrestrial race dropped two one-million-megaton bombs that exploded in strategic locations about 20 miles above the Martian surface.
If he is correct, that would be a benefit for Dr. Farrell’s theory about an ancient cosmic war, but there is a major problem.
According to Dr. Brandenburg, Mars was nuked 251 million years ago. That does not go along with Dr. Farrell’s timelines of 3.2 million and 65 million years ago. However, Dr. Farrell might be onto something in his book, “The Cosmic War.”
According to late Dr. Tom Van Flandern, an American Astronomer specializing in celestial mechanics for the U.S. Naval Observatory, a planet in between the orbits of Mars and Jupiter was exploded around 65 million years ago or as early as 3.2 million years ago. He finds some way to frame his cosmic war scenario within a time scenario of, say, 10,000 to 15,000 years.
“I suggest that Van Flandern’s Exploded Planet Hypothesis makes sense only if one is willing to entertain a nonnatural explanation. Of course, this is heretical on several levels, as the explanation must somehow encompass the presence of potential artifacts on Mars as well as a presumed high-tech culture on Mars’ erstwhile parent. “Strangely, the revelatory climax from Eando Binder’s Puzzle of the Space Pyramids comes to mind. In Binder’s novel, the asteroid belt was formed by a focused gravity assault that harnessed the energy of the entire solar system. The pyramids of the title were essentially gravity generators used to manipulate space-time,” Dr. Farrell wrote.
Dark Journalist X-93: Dr. Joseph Farrell Deep State X Space Wars!
It is the least to say about Dr. Farrell’s Cosmic War. But in doing so, he offers a solution to an enigma that has long mystified researchers, disclosing the cause of that ancient war, the means by which it was waged, and the real nature of the secret technology behind the ancient “Tablets of Destinies.”
Crippa Almqvist is Swedish artist who lives and works in Berlin since he moved in 1996, he says he is an ‘The Incredible Strange Creature Who Stopped Living And Became Mixed-Up…with weird comix.” and not unfair either; he is one of the most interesting profiles in europian modern comix movement with his splatter lines, laconic humor, collabrations with different artists, old school punk attitude and Garfield abstractions. Also he is an important part of the Berlin based underground comics festival Bilderberg Konferenz, a DIY comic feast that makes many talented artists have found their way to an international audience.
And now is the time to talk and get to know this festival’s creator artist Crippa Almqvist and let’s see what he will tell us!
A Garfield Rip-Off by Crippa (2023)
“And nowadays I fast get bored of having to write and post the same ol’ shit again and again all over the place on social media. It feels like I’m trying to shovel my own shit into people’s throats ’til they f**kin’ choke. It’s veeery annoying.”
Hello Crippa, we have been following your drawings and comics for a long time. For readers who don’t know you, would you like to tell a little about yourself?
I was born on the 6/7-67 in a small town called Finspång, just outside of Norrköping in Sweden, by two Finnish parents. There I lived my first 2 years before moving to Västerås. It was in Västerås I lived my important part in life called childhood and teenage ..and it was also there I discovered comix and punkrawk. In January 1996 i moved to Berlin, Germoney, where I’ve been living for over 27 years. I was a Finnish citizen until 1989, when I changed it into getting a Swedish citizenship. This just to get rid off having to do the mandatory Finnish army service. ‘Cuz there I would’ve been forced to cut my then very long hair to become really short. (Hmm, is this enough of “telling a little about myself?”)
When have you been started to interested in art? What drew you to this underground comics adventure?
I became interested in so called “comic art” at the early age of 4-5 years in 1971-72. It was then I discovered kids’ comic books like Pellefant, Bamse and Peo, which I loved even though I couldn’t read. Then after I learnt how to read, I moved on to classic Franco-Belgian comics such as the Smurfs, Spirou, Asterix, Lucky Luke, Gaston and of course Hergé’s Tintin. But my absolute fave was the great Swedish adventure comic “Felix” by Jan Lööf. And it still is, actually. Well, at least one of them. Felix is known as the Swedish Tintin, but has a more typical 1970s radical left wing political view that nearly all Swedish childrens culture had around that time. Especially most stuff made for kids on TV. Jan Lööf was also part of the great classic Swedish TV-series called “Tårtan” (=The Cake), plus he made an amazing stop-motion series called “Skrot-Nisse” (=Scrap metal-Nisse). But I wouldn’t say that “Felix” was an underground comic, even if Jan Lööf probably was quite inspired by some American underground comic artists, I guess. Felix is more an all-age adventure comic, just like Tintin, but drawn in a black and white really cool and somewhat naive style. It was first in 1979 that I discovered real underground comix. And like most other people it was by seeing iconic comic drawings such as “Keep on truckin’ “ by Robert Crumb.
Crippa Almqvist x Zeke Clough collabration drawing
“Cuz I know that when I see other people just using social media to always sell something, it then has a pretty negative effect on myself. That I then chose not really to follow and read what they post up.”
Was it punk rock scene or comics that drew you to the underground publishing? What types of fanzines have you published so far apart from comics?
Well, I started to draw comix before I even knew what punk was. As an 11 year young kid I dreamt of creating my own Tintin/Felix- character who would experience weird adventures full of thieves and monsters that then would be released in album format by Carlsen Comics. It never happened. In 1979 Semic started an amateur comic book called “Svenska Serier”, to which I was about to send in my comics. And even if I knew about Swedish comic zines after reading some issues of Thud! (now called Bild & Bubbla), I still never actually thought about doing my own comic zines.
Crippa’s cover version of a page that Jan Lööf made for his comic book “Felix och Varulven” (=Felix and the Werewolf). Crippa made this cover version as a homage to Jan Lööf for the absolute first Bilderberg publication in 2015.
Modernes PoP nummer 1 (1981)
Crippa Almqvist, Krister Dahlberg and Conny Kronholm from the punkband called “Syrebrist” 1982
It was more after I got into punk in 1981, and having bought my first ever punk zine called “Modernes PoP” (from my hometown Västerås), that I came up with the idea of making my own punk zine called “Muzik Zwett”. I made an interview with a punk band called Slobobans Undergång after they had played a gig in Bryggis 1982. I also made a letter interview with another punk band from Gothenburg called Sötlimpa, and of course an interview with my own band called Syrebrist. (I was singing and played a 2-stringed bass, while Krister Dahlberg played drums and Conny Kronholm was on guitar and vocals. We all then were 14-15 years young kiddie punx.) When it got time to print the zine, I noticed it wasn’t gonna be as easy as I thought. I had hoped that I could sneak into the schools photocopy room, and there use their copy machine for free. That didn’t work out. Around this time there wasn’t as many copy shops as there is now, and the only place I found with a Xerox was way too expensive for my poor economy. So I ended up doing just one lousy copy of the zine for myself. Sadly this only copy got thrown away by my dad, and is now long gone forever. The zines I’ve made afterwards has all been comic zines. Some I’ve done alone, and others has been made together with the people I’ve drawn the comix with. For example “Dollmatrix Rrrrawk” I released together with Zeke Clough and Marc van Elburg. And “Skinny Mummy” was released with Zven Balslev in 2 different versions.
Swedish Punk Compilation Tape dated in 1985 which Crippa Almqvist was playing tambourine and singing in the background with Panikbazill band at the songs 3, 4, 5 and 6 on the first side, side A..
A page taken from Cripps’s comic called “xXx-Files – You Can Do What You Want” (2016)
Bilderberg zine (2022)
“The whole process of doing a zine from drawing the comix to doing the actual layout, photocopying, folding and stapling is pretty fun. It’s more the actual part of selling and getting rid of those finished zines that is a pain in the ass. It then feels like I must turn myself and the zine into becoming some kind of marketable product.”
And nowadays I fast get bored of having to write and post the same ol’ shit again and again all over the place on social media. It feels like I’m trying to shovel my own shit into people’s throats ’til they f**kin’ choke. It’s veeery annoying. ‘Cuz I know that when I see other people just using social media to always sell something, it then has a pretty negative effect on myself. That I then chose not really to follow and read what they post up. Well, I know I could also trade my zines with other people and get their zines. I have also done that. And yeah, of course there’s many great zines being made, but let’s be honest here. There’s exist plenty of shitty zines. Really boring ones that is a sad excuse for cutting down trees in the rain forest just to produce shitty zines out of. And trust me, my flat is full of them. I absolutely prefer to send in contributions to different anthologies, and let those people take care of this boring part of selling them.
‘CRIPES! #2’. A 54-page zine (2022)
One of the panels Crippa made to “Skinny Mummy”. A comic that was drawn in collaboration with Zven Balslev in two different versions.
I’m pretty content nowadays being a part of Bilderberg, where I just can draw my comix ..help a bit with the layout ..and then having all those zines to be given away for free to all people attending our Konferenz. Easy peasy. Btw, the last years topic for our Bilderberg publication was actually “Underground comix/DIY punk/Zine culture”, so finally I’ve now been part of releasing a punk zine as well. And it was fun to do, and it also became a really good zine. It seems like many others also liked it very much, so I now might continue to do a spin-off to our Bilderberg publication. Well, of course we will continue to do the annual zine/book for the actual festival. Our annual publication which always will investigate different genres of comics. We already been having topics such as Garfield, Chick-tracts, cross-gender Tintin(a), autobiographical Tijuana Bibles etc. But hopefully we now will continue to do a punk zine with 1 or 2 issues per year. Zines with a good mix of underground comix and art ..and interviews, articles and record reviews etc. We still haven’t decide a name for it yet, but maybe it’ll be ..uh!, “Bilderburger”, or something.
Some exquisite corpses by Crippa AlmqvistColorful collaborations together with Daniele Murtas and Wolfie Wolf and my 11 year old Crippa AlmqvistColorful collaborations together with Daniele Murtas, Wolfie Wolf and my 11 year old Crippa Almqvist
Do you have an academic education or are you a self-taught artist?
Naah, I have absolutely no education at all. Autodidact. I started to draw in a very early age, and then just continued to draw in my own quite stiff style. Well, I sometimes did try to copy other comics when I was young. It was humor comics like Knasen/Beetle Bailey by Mort Walker, and Don Martin in Svenska MAD. Yeah, you know ..stuff like that.
Crippa x With Karla Paloma no.2 (2019)
I had the chance to get to know you with those symmetrical portrait drawings you produced with different artists, I love the flutter on these faces. Did you produce these for a specific project or were they purely arbitrary?
Well, I don’t know exactly which of all the exquisite corpses & -faces you now mean, but I guess it might be those that was included inside our Bilderberg adaption of “HansWursts Hochzeit” by Goethe. If so, then they were all drawn together with my fellow BK conspirators Al, Daniele, Mat, Fufu and Karla for that portrait gallery which you found in the middle of the story. Goethe wrote a list of nearly 200 wedding guests with funny names, so there was many portraits that had to be done under that summer. All these portraits should be drawn as homage to Basil Wolverton and his spaghetti and meatballs school of cartooning. I thought if some of those portraits would be drawn as exquisite corpses ..that it then would produce some really funny grotesque looking faces. And yeah, it sure did.
Then, when I started to browse through your comics, I realized that you had been dealing with these jobs for a long time. Would you describe yourself as an illustrator or a comic book artist?
Dunno. Probably as a cartoonist when I draw comix, and maybe illustrator when I just draw stuff. But I think I’ve actually never called myself an illustrator. Sounds pretty ..uhhm, “pretentious” to me. Same goes for the word artist. You know, like:
-“Hellö, I’m Crippa. And I am an aaawrtist!” Naaah, I just draw silly comix, so that makes me a cartoonist, I guess. But hmm, mostly I just say that I draw comix.
Two pages taken from the Bilderberg DIY Punk Underground Comix Zine in 2022. Left: Mat Pogo / Right: Crippa Almqvist & Wolfie Wolf
A page from Crippa’s Autobiographical Tijuana Bible called “Love Sucks …but Loves Suck”, which he did for the Bilderberg publication in 2021
How do you publish your works? Were there any magazines you drew regularly? Or are you more active in independent publishing and fanzine world?
I selfpublish my own comix under my own label called “DeepPressInk”. These zines has all been photocopied, since I have a genuine love for such cheap and great looking punk aesthetic. Otherwise most of my newer comix has been published by Bilderberg in different printing techniques. Everything from Xerox and laser print to risography and offset. I also have contributed with comix, drawings and collages to the great Dutch successful megazine called “Kutlul”, which is edited by fellow Bilderburger Dirk Verschure and Joost Halbertsmaa. I’ve never drawn regularly for any magazine, and I think I never will. This since I presume no-one will ever ask me for doing so. And I’m still happy doing independent D.I.Y. publishing in the fanzine world.
Bilderberg Konferenz 8 Poster (2022)
I want to talk a little bit about Bilderberg Konferenz. How long have you been organizing this Berlin-based comics festival?
Me and Oska Wald already started to talk loosely about doing our own festival in 2010, but never really came to it. Then in the springtime of 2015 we both felt that we had enough of all the existing comic festivals in Berlin. We thought they were just getting more and more lame. It felt like they tried so hard to be taken seriously, and were more directed to commercial graphic novels, than they really cared about the Berlin underground comix scene. Me and Oska had just been to the Millionaire’s Club in Leipzig, and thought that such cool underground zine festival was exactly what Berlin was missing. A festival that would show people how much both underground comix and punkrawk has in common with D.I.Y. attitude. Berlin also has a very much alive and thriving punkrock scene, and we both personally know many people playing in bands here. Especially Oska, since he himself plays in both Chuckamuck and Die Verlierer. And of course we also know most of the other underground comix artists living here in Berlin. So we asked them one by one if they wanted to join, and soon we were a loose group of over 10 people. Our first festival was on the 23rd of September in 2015. It turned out great, and we all had a real cool time, so we decided that this we had to continue doing. And that’s how it started.
EGG MAN on top of the World !! (2022) Bilderberg Konferenz
“…it’s exactly this somewhat anarchist approach with a slight chaotic feel to it, which also is what makes that certain charm of the whole Bilderberg Konferenz.”
You mentioned that you work as a group of near 20 people as Bilderberg-Konferenz, would you like to talk about how you act as a team and the division of labor?
Well, we’re a loose group of around 15-20 people, with no leader. Everyone has as much to say and decide what we will do in a most democratic way. The inner crew members who mostly attend our meetings are the following:
Me, Oska Wald, Al Burian, Hannes Niepold, Andrzej Wroblewski, Fufu Frauenwahl, Dirk Verschure, Caro Wedekind, Daniele Murtas, Shou, Harald Kuhn, Vinz Zurwesten, Tinet Elmgren, Mariana Acebal Rodriguez, Cristina Vivez Brozgol, Ernesto Lucas HO, Romig Le Ourle, Ricaletto, Charlie Ramsbrock and Christian Zomber.
Then we also have a couple of outer crew members who never attend our meetings. This since they have no time for it, or they don’t even live here in Berlin. There’s been some people coming and going as well. Being a loose group with no leader can sometimes lead to unnecessary misunderstandings. Still we’ve managed to now do 8 festivals, with as many publications. That’s 8 festivals with even more great concerts. On our meetings we try hard to become a more functional team that divides the things between us. It’s not that easy, since we all get older, and some also have other real jobs and families to support. Still I think we’re just getting better organized for each year that goes. I presume it’s exactly this somewhat anarchist approach with a slight chaotic feel to it, which also is what makes that certain charm of the whole Bilderberg Konferenz. Please also remember that when I now talk about Bilderberg, that I’m then just speaking for myself, and not for the entire group. ‘Cuz we sure are a group of very many different individuals.
Bilderberg Konferenz group photo in 2018
Johnny and the Rotten (2022) Bilderberg Konferenz
What kind of difficulties do you encounter when organizing a festival without sponsors?
I wouldn’t say that there’s any more difficulties as if we actually would have sponsors. Well, maybe with sponsors we then wouldn’t have to pay for the beer and drinks out of our own pockets. I mean, we probably could ask some local brewery to sponsor us with free beer, but that would then just mean having their shitty logo plastered all over. Maybe even having their logo printed in our publication. And how very un-R’n’R would that be on a scale from 1 to 10? I’d say 11. We’re quite OK with paying everything from our own pockets, just so we don’t have to see any such stupid logos in our publication or elsewhere. And as long as we get enough money from the Zwangsspende and selling beer to cover all the costs for rent, PA, paying the bands a little money and for the printing of the book/zine and hopefully also having spare money over for next years festival ..yeah, that’s good enough for us. We all do this for the fun of it, and not for earning money. We just want to create a fun festival for everyone with rawkin’ bands, and release a great zine/book that goes with it. This also to show others that it actually is possible to create an uncommercial event, if you just find a bunch of like-minded weirdos who all are willing to work for free.
A Garfield detournement by Crippa
Do you have any advice for young people who want to organize similar events?
Just do it. Find enough friendly weirdos with a similar interest, and then just do it. You don’t have much to lose really, and absolutely more to win. ‘Cuz it actually isn’t thaaaaat difficult to start an underground comix festival, if you just set your mind to it. Of course it’s good if you find a place with cheap rent to have it. And maybe knowing people who play in bands. A comic festival is mostly fun, but can become a bit boring after some hours if there’s nothing more for people to see there than just comix. Like having great bands playing. Or people doing amazing live animations. Or people doing some kind of vaudeville circus show. Or showing animated short films. The more fun different weird stuff going on ..the better.
How many times has the Bilderberg Konferenz been held so far?
As I already mentioned before, then our first Konferenz was on the 23rd of September in 2015, and we’ve done an annual festival ever since. This year will be our 9th festival. So yeah, next year in 2024 we will actually have our ..ta-daa!, 10th anniversary. Yay! ..time to celebrate!
Poster: Bilderberg Konferenz 6 (2020)
Crippa Almqvist
“We want every underground comic artist all around the World to become a part of our Bilderberg Konferenz.”
We know that there are many different comic book festivals organized throughout Europe, as Bilderberg Conference, are there any points that you think make your festival special in Germany and continental Europe?
Well, I don’t wanna come off as a used car salesman here by saying that our festival is sooo veeery special. I just honestly think it rawks. Yeah, much more compared to the others here in Berlin. This due to that we not just have tables full of great comic books and -zines, posters, t-shirts etc, but also a lineup of really great rawkin’ bands playing. And often having Shou doing her amazing live animation, and also Ernesto entertaining us all with his unique and most wonderful personality. Hopefully our festival shows people how much underground comix and good ol’ punkrawk has to do with the genuine D.I.Y. culture. This by seeing how things actually can be done just for the love of doing cool stuff for yourself and others, more than doing it for a profit. I think we share a similar D.I.Y attitude as other underground comic/print festivals such as Crack in Rome, Gutter Fest in Barcelona or F**k Off Angoloueme in France etc.
Is there an opportunity to participate from abroad, or are only local artists included?
We’re absolutely open for having other underground comic artists from all around the world to participate in our festival. Except that we can’t pay for the travel or hotel rooms for them to come and stay here. But there always will be free tables for people to come and sell their own zines, books and stuff. No charge, ‘cept that it would be nice if they would give a free copy of their comic book/zine to our comic collector Andrzej, which then would end up as a contribution to our Bilderberg archive in the back room.
Is there any fixed date for the next festival?
Yes, this year, like always, it’ll be on the same weekend as the Berlin Marathon, which will occur on Saturday and Sunday the 24th/25th of September 2023.
Thank you very much for informing us about this interesting festival, which is not mentioned much on the internet in terms of preserving its authenticity.
Well, we like to keep a somewhat low profile on social media, since this is part of our secret Bilderberg image. There is some of us who have a genuine disgust for social media. Well, you still can find us on FB. There’s also a blogspot, but I guess there’s no one who’s updating it. We had an Instagram account, but closed it since a very stupid and most unnecessary incident happened some years ago.
Is there a political side to dealing with printed media and fanzines in this age where digitalization, internet and social media surround us and push the limits in a totalitarian way? If there is, what is it, can we learn? I don’t think you chose the name Bilderberg Konferenz just for a joke.
Well, we didn’t chosed the name Bilderberg Konferenz just as an unfunny joke. The German word “Bilderberg” also means a “mountain of pictures” in English, which fits perfect. Plus most of us Bilderberg’ers do have a somewhat radical anarchist/autonom point of view, as opposed to that other Bilderberg Group. So yeah, if now that evil capitalist elites can have their own boring Conference with God knows what evil, corrupt plans they talk about there ..well, then also we can have our most elitist underground comix Konferenz to reach World Domination. The word “elitist” is tongue in cheek. Or ..is it? I forgot. Maybe it isn’t. Hmm, but are we not actually the very elit of the Berlin comic scene? ..no?
Q: Are we not men?
A: No, we are D-evolution.
We want every underground comic artist all around the World to become a part of our Bilderberg Konferenz.
Collabration drawing by Crippa Almqvist & Fufu Frauenwahl
“…we’re probably already doomed.”
I think and feel that we live in a century where value judgments are overturned in many respects, including in the field of culture and art, and societies are drugged.
-You mean that Television is the drug of a nation? ..like the revolution will not be televised? Or that Big Brother ain’t watching you mate. It’s you .. you’re watching him. Or do you mean that information wants to be free? Internet maybe started as some kind of real revolution there in the 90s, but the leeches in power very soon took care of that. Nowadays it’s more used to stupify people, and keep ’em busy with their egos.
I am trying to draw attention in my own publications and in the events I organize to the fact that a bondage has emerged especially with the digitalization that has developed since the 2000s. Even though you live in a relatively rich and democratic country like Germany, don’t you think something’s wrong?
Well, I will now just speak for myself, and not for all the others in Bilderberg.:
Yes, I am pretty sure that there’s something seriously wrong with the state of the World, and how it has been ruled these last couple of thousand years. I sometimes would even go so far to say that we’re probably already doomed. There was a time when I was afraid of the coming apocalypse. Not anymore. I’d say that the human race has sadly now become sooo very stupid that we actually deserve whatever apocalypse that is approaching us. We humans do all know better deep inside ourselves, and this since a very long time, but still we’re chosing to continue rape and kill our Planet. To really save the Earth would mean that we ALL have to start living in a complete new way from how we are used to. I think most people like to say that they are willing to do so, but when it comes to a real change of lifestyle they never will. Most humans has now sadly become so very used to their comfortable modern lazy lifestyle. A lifestyle of having Deliveroo to deliver their food; or taking an electro-scooter for buying a packet of cigarettes just around the corner etc. I should stop here before I come off as a negative ol’ geezer who has lost every bit of hope that the human race ever will wise up.
Chuckamuck ‘Men kiosken runt om hörnet där jag bor’ 2021
Crippa Almqvist (A photo taken just after they closed the Bilderberg Konferenz in 2016, and was all just about to go home.)
“Cuz most young people of today seem to be very self-absorbed having extreme ego problems. They just care more about what other people think of them and how they look, than they ever will care about the environment.”
If we consider that Germany where in the past serious radical left organizations sproud such as R.A.F., S.P.K. can we talk about a real counter-culture for Berlin (today) has a strong political ground like in the 60s and 70s?
Well, we can talk about it if you want, yes. Except that I was born and raised in Sweden, and not in West Germoney. But I sure grew up knowing the existence of R.A.F. in Sweden as well. One of their so called commandos took hostages in the West German embassy in Stockholm 1975. And then later another commando planned to kidnap the swedish foreign minister Anna Greta Leijon, in exchange for some R.A.F. members to be released in 1977. When I was a young naive teenager I kind of had strong sympathies for R.A.F., and also for Brigada Rosso, I.R.A. etc. ..but I can’t say I still have. I think Ulrike Meinhof had some very intelligent things to say, but can’t say the same about Andreas Baader. It seems like he more wanted to be some kind of terrorist rockstar. I presume he just wanted to get laid by as many radical left-wing hippie chicks as possible. Well, nothing wrong with that maybe.
Crippa Almqvist “Kein Mampf!” 2013
When it comes to if it exists a counter-culture with a strong political ground right now here in Berlin, then I think I am not the right person to ask. I do know that there is many young people who support Fridays For Future, Extinction Rebels and die Letzte Generation. In a way it makes me happy to see that there IS young people who DO care about the climate crisis, and who actually do wanna save our Planet. But I can’t really see their point of throwing instant mashed potatoes on artworks inside Museums to make people more aware of the seriousness of the climate change. I think the majority of that grey mass of people they want to reach with their actions ..mostly is people who follow shitty media such as Bild, RTL2, Berliner Zeitung, PRO 7 and their way on how to spread news. Meaning that the grey majority will think that die Letzte Generation just do imbecile and very annoying actions, instead of raising more concern about the climate change. And when I sometimes on a Friday evening go with the U-bahn, and there must hear what young people around me say, and see how they behave ..well, then I lose all my hope for the young generation pretty quick. ‘Cuz most young people of today seem to be very self-absorbed having extreme ego problems. They just care more about what other people think of them and how they look, than they ever will care about the environment. But maybe all young generations before has always been this very shallow? Naaah, I don’t think so. Never this amount of shallowness.
A message from Crippa
“Make comix NOT conflicts.”
What can be done to create a serious alternative to the current techno-industrial system, what would you recommend, beyond creating its own economy by making all this sub-culture and punk-rock adventure into a show?
I’m not really sure if I understand your question here, but I guess I’d say that more people should actually start to think even more about their own attitude to what they consume. I know many friends telling me that they’re sick’n’tired of consumerism, and the way how capitalism produce crap products that just rapes and kills our Planet. Still I sometimes see exactly the same people themselves buy completely unnecessary shit. Everything from new entertainment products, to cheap souvenirs as presents when they are tourists. But hmm well, to each their own, I guess. I don’t wanna come off as someone telling other people how to live their lives. This I did enough when I was young and thought I knew everything. But at least people could think a bit more about not consuming too much crap they don’t really need, or not even having the money for. “People buy things they don’t need for money they don’t have to impress people they don’t like”.
Crippa Almqvist
Well, just one last thing for people to think about: Maybe that all the money people actually would save from not buying unnecessary crap products, they instead could use to try making some of their dreams come true. Maybe buying a li’l cottage in the woods, and there live together with a bunch of friends and a couple of cute cats? Or perhaps releasing a nicely printed big fat book with all the best comics that they have drawn? Hmm, this maybe even I should do? F**k yeah. R’n’R.
As Bilderberg Konferenz, is there any Utopia you want to share with us, people?
Uff!, that sure is a question which I probably could continue to ramble on for hours and hours. But I better not. I just would like to say this: Make comix NOT conflicts.
DoN Toraneko ‘Mad Foxes Video Club’
Thank you very much Crippa for the interview, I tried to ask and learn as much as I could as Löpçük Fanzine, Thank you on behalf of all readers for informing us from such living city in Europe like Berlin, from the depths of the underground. If you have anything to add, please do.
Hmm. Buy my comi..more spaghetti. And don’t forget to eat your vegetables. Cheers.
*In 1971, during president Richard Nixon rule, the monetary system was changed. According to this, the paper currency would not be backed by gold and silver; instead, it would be backed by the so-called power of U.S. government. It means that the “money” would be created in any amount arbitrary by the government and FED (Federal Reserve) partnership. This incident called Nixon Shock effected other countries and now all the governments in the world create pieces of papers with numbers on them, but no intrinsic value.
Excerpt from the book “Masters and Slaves” by Hamza Yardımcıoğlu
In fact, “money” which is in the center of all our lives is not money. We just believe so. Money has not being used in the world since 1971. We use something called “fiat currency” instead, pieces of papers with no intrinsic value. The money is gold and silver and it had been so during history. For thousands of years!
Let’s say you give your coat to a dry cleaner. And he gives you a piece of paper as delivery receipt. You will give it to him the next day and take your coat back. In fact that paper has no value unless it is backed by your coat. The valuable thing is the coat. And “paper money” is like this. It has to be backed by gold and silver. And it was like this in the past. But now the monetary system in the world is totally different.
The Latin word “fiat” means “let it be done”. Some people say “let it be money” and then the so called money is created. Then it is given to business man, to workers, to house buyers, etc. as debt. So they suddenly become slaves and work for the money creators, in order to pay back that imaginary stuff. This system is totally based on illusion. In fact, there is no money there. In this monetary system which is depended on its masters’ will, these pieces of paper are suitable to be manipulated, and the manipulation is literally what is being done. The value of the so called money melts down time by time. So the peoples lose their purchasing power in each money creation. But you never hear the news about this regular creation on tv or anywhere else, although it is so important for public. You lose your savings and get poorer even without noticing, each time they create extra “money”.
Actually, money is a great invention. It makes life easier. You can store your savings within money. For example, you produce 100 liters of milk. You cannot carry that milk in your pocket. Or you cannot keep it for one year, to use it. But you exchange it with money, then you can carry and keep it as long as you want.
Money is not only good for storing your savings but it also allows you to store your energy and time which you already spent to earn it. This means money is a tool that allows you to carry your freedom in your pocket. If they take it from you by force (as tax) or with systemic delusions (inflation, floating exchange rates, interest rates, etc.), they steal your freedom. By the way, governments and the global financial elite become your masters and you become their slaves. You work all the time but you cannot accumulate money as much as you really deserve. What you earn is only enough to survive. Maybe you do not even have a house. All you earn, all your freedom leak away through invisible cracks. But you do not even know that you are a slave of the system.
Jeremy Profit ‘Corps Qui Tombent’, ‘Open for Business as Usual’ 2004
That system continually promises you hope to keep you sleeping. It offers you easy amusements to stall you off. It is such a system that not only transforming every free born human into a slave for both visible and invisible masters; but it also make people become voluntary defenders working to keep the system alive. It makes beautiful look ugly, and makes evil look good. It motivates people to stone those who ignore dogmas, brain narcotizing ideologies and beliefs. Even if its brain washed slaves are about starve to death, they applaud for their dictators who live super luxury lives with what they steal from themselves. The voluntary slaves are jealous and hateful for the free minds that reject to obey. They want them to remain slaves just like themselves. Since the makers of the system know these psychological mechanisms very well, they like to use them.
In order to develop an alternative to the global slavery system, it is needed to recognize the present system and how it actually works. So let’s recognize…
***
The total amount of the annual goods and services production in the world is 60 trillion dollars. Whereas the papers sold in global stock markets annually are 1.2 quadrillion dollars. (AOL Media, Peter Peter Cohan article, 9 June 2010) 20 times more than the real production! So where does the 800 trillion dollar gap -this is a bubble to pop- come from and controlled by who?
Even this example alone, is a clear indicator that something is horribly wrong in the global financial system.
Fiat money is the only constant tie between states and peoples. Because those pieces of papers or digits in bank accounts, officially belong to the states indirectly. And you always have to use them. So the fiat money is like an invisible rope tying people to their states. It is not like gold and silver. Because precious metals have intrinsic value, independent from states. They are acceptable anywhere in the world without requiring an official legitimization. So a monetary system other than gold/silver standard, is a kind of centralization of power which is no good. So, if money is a rope in the hands of states, that tying their people; we can say that peoples are the puppets and the states are the puppeteers.
What is money and how does a financial system work?
***
Before the invention of money, there was barter. But it was a difficult method for trading. Because both parties should have demanded the product of the other party.
Let’s say:
Person A has a sheep and he wants to exchange it with a donkey.
Person B has grain and he wants to exchange it with a sheep.
Person C has a donkey and he wants to exchange it with grain.
In this case, any two of them cannot exchange their goods. Because one demands the other person’s good, but that other person does not demand his customer’s good. Only in the case that three of these people accidentally gather all together, and three of them makes a deal, then the goods can be exchanged.
Also the value of goods to be exchanged was not equal all the time and they were not able to give change to their customers.
So ancient people used pieces of gold and silver for trade in different periods of history. Because they had intrinsic value as precious metals since they were used as jewels. They played role as a mediatory unit. But gold and silver were not still money. Because they did not have standard weight. According to the recorded history, Lydians invented money in 7th century BC. They melted gold and silver together and molded them in a standard size and weight. Now gold and silver turned into money. And it helped the trade to grow faster.
This was how the monetary system started. It lasted for thousands of years. Money helped a lot to the societies on trade, development and getting civilized.
After centuries, in 1913, “FED” the central bank in the US, was founded and the seeds of the monetary system called “fiat” which the whole world uses today was planted. Prior to that, there was not a central bank in the US.
There was not even income tax in the US until that time. Simultaneously with FED, income tax law was issued. So the secret and indirect partnership between banks and governments over slaves was set up.
Before the establishment of FED, the US dollars used to represent gold and silver. It means that the dollars were gold and silver cheques. But after the establishment of FED, the ratio between the printed dollars and the gold in the treasury was reduced to 40% instead of 100%. This means if there were 100 units of gold in the treasury, then they could print dollars as if there were 160 units of gold.
In the later stages, this ratio would fall to zero and FED would be able to print unlimited amount of so called money. By this way, rising inflation could transfer the melted purchasing power of people to the creators of the system, in a magical way.
In 1944, one of the most important events of slavery history took place in New Hampshire in the US. Representatives of 44 ally countries of the World War II gathered in a conference and signed a paper called the Bretten Woods Agreement. According to it, the common foreign currency reserve unit for all these countries would be US dollars. And the exchange rate of dollar would be fixed as “1 ounce of gold is equal to 35 dollars”. So the US started to export dollars to the world countries in an indirect way. The world countries started to stock their foreign currencies in US dollars, in their treasuries. A currency backed by 40% of gold and 60% of the US willpower.
In 1971, the tie between dollars and gold was completely abolished during the rule of US president Richard Nixon. Now the US dollars were pieces of paper back by 100% of US willpower. So the Bretten Woods Agreement was abolished but the system was continued in practice, though. Even today almost all countries in the world keep their foreign currency reserves in US dollars. And also all the countries print fiat money just like the US. Their economy gets troubled each time they print new money, and give it to their people as debt via banks. Then the inflation comes up and the savings of peoples melt down.
For example: If there are 20 dollars in circulation in an economy; and if the total assets of that economy is 10 kilos of grain; then 1 kilo of grain will cost 2 dollars. If you print 20 dollars more and put them in circulation, although the grain production does not rise, than 1 kilo of grain will now cost 4 dollars. Although there are 20+20=40 dollars in that economy, it is not grown; the value of that economy is still 10 kilos of grain. Someone who has 2 dollars loses the half of his purchasing power; now he can buy only half kilo of grain instead of 1 kilo.
The global financial crisis of 2008 was an example showing the world that all the kings are naked. Just like in the story of “the emperor’s new clothes”. According to that story:
“Once upon a time, there was an emperor who was only interested in good clothes. He was so in love with it that he did not care much for anything else. One day a few conmen appeared and told him that they were excellent weavers and that they could make the most beautiful fabric in the world. It didn’t take long to get the Emperor’s attention. They told him they made fabrics of wonderful samples and colors with a specific feature. They were invisible to anyone who was stupid or incapable of doing his job.
The conmen ordered some of the finest materials and secretly they sold them to get the money. To fool the Emperor and his servants they started to weave but there was nothing. The Emperor sent him most loyal servants to check up on them. When they saw that they can’t see the alleged fabric, they were scared that they’ll get fired for being stupid or incompetent to do their jobs. That is the reason why they lied that they saw magical fabrics.
In the end, the Emperor decided together with many helpers to see the fabrics and see how the weavers work was going. Everyone who accompanied him was afraid to come off as a stupid person so they admired the fabric that wasn’t there and advised the Emperor to put that nothing on himself. The conmen showed him the cape, pants, and the coat but they were actually empty handed.
The Emperor took all the clothes off of himself and the conmen dressed him in the invisible clothes. The Emperor started a procession where his servants walked behind him with their hands raised to hold the cape. Everyone admired him and his new clothes until one boy yelled that ‘the Emperor had no clothes on!”
Who really controls the world? There are many theorist to who or what controls the world, in this shocking rare interview Rob & David debate who controls the world money, governments & the world.
The credits that FED recklessly released in the US -most of them were mortgage credits- were being sold in stock markets all around the world as receivable papers. This is unbelievable but true. Debts were being sold. They were in circulation among the broker companies each time adding profit margin on them. The so called value of these papers representing the receivables of imaginary money, eventually increased multiple times and turned into a huge bubble. When people realized that these debts were not actually receivable, it was too late. Then the bubble popped. Then they created more and more so called money to fix the problem. In the following four years, the US printed five times more amount of money (4 trillion dollars) than the amount it had printed during the whole US history (800 billion dollars). But in fact it didn’t fix anything; all they did was creating another bubble which is much bigger than the previous one. And they are still creating money out of nothing. Also the other big economies are doing the same thing.
Nothing in the universe becomes absent when it exists, or vice versa either; things transform, they change their state. The same mentality can be applied to the economies too. When you lose your money/freedom because of economic crisis and inflation, it goes to some other people. When you were able to buy 1 kilo of grain with your 2 dollars in that 10 kilos grain economy in the first place, then you get able to buy half kilo, and then 100 grams, and finally only 1 gram. This is what’s happening in the monetary system in the world today.
The operations of central banks, effect every person’s life on earth today. So we should understand these structures, to see what is actually happening.
Central banks are generally private corporations, which are not even belonged to the states, just like FED. The governments give bonds (debentures) to central banks. A bond is debt pledge of a government. In response to this, the central bank prints money with the amount of bonds, and release that money into circulation. The way they do it is giving that money as credit (debt) with an interest rate, to people. When this so called money is taken by people as debt, it saves a real value. Because now there are slaves working and producing real value for the bank and the government. The state and the bank pretend as if they have real money in their hand. They feed with the energy of slaves laboring for them. What they simply do is just trickily organizing slaves to labor.
The centralized control of money is centralization of power. But gold and silver which are real money in all around the world, are independent from central banks. Because they have intrinsic value.
Fiat monetary system is the invisible chains on the necks of slaves. They don’t see the chains tying them, so they think they are free. The longer your chains are, the further you can go. In other words the more money you have, the more free you become.
We have discussed the mechanism of the global shadow kingdom which turned into a great monster in the last century, as it had never managed to be so big and wild previously in history. The slavery system has been continuing for thousands of years but it is now the greatest of all times. Its huge size is also its weakest point. Its greed made it so inflated and it’s about to pop. Now the next thing is just masses to see that all the kings are naked.
The above mentioned finance bubble will pop in the near future, maybe in a few years. And the world will have to confront the greatest economic collapse ever. All the economies which experimented fiat monetary system in history, eventually collapsed with having a hyper-inflation. Yuan Dynasty in China in XI. Century; England in XII. Century; France in XVIII. Century, etc… They all experimented fiat system and shared the same destiny in the end.
Now the present system is about to expire and running towards a hyper-inflation which is the dead end. No government and no bank can create money out thin air forever. Because when the purchasing power of people, falls under the level of starvation, the system inevitably collapse with causing chaos.
The next collapse will probably happen in two stages. A global bond crisis will take place and the state will have to print much more money. Then people will think that everything is getting alright, but shortly after the dead end will suddenly appear with hyper-inflation.
Zeitgeist: Addendum (2008)
The slaves of world will have a chance for freedom when the day of collapse arrives and wakes people from their deep sleep unpleasantly. If they cannot use this chance, the masters this time, will be those who possess information. And the others will most probably be slaves who are implanted with micro-chips…
The previous fiat experiments were all on local scale. But this time it will be on global scale, since dollar is a common foreign currency reserve unit around the world, and the gears of the system are connected globally. Also the bubble is inflated in a crazy way. When it pops, the whole world will be in a great depression. Worldly renown economists like Mike Maloney, Jim Rickards and many more also write about the same inevitable scenario in their books with mentioning numbers, formulas and how destructive it will be. When the present system collapses, a new economy model will probably be imposed. And this will most probably be something called “informationism” which means that the production will be based on information instead of capital. Those who control the information technologies will organize the production in the age of information. The slaves of world will have a chance for freedom when the day of collapse arrives and wakes people from their deep sleep unpleasantly. If they cannot use this chance, the masters this time, will be those who possess information. And the others will most probably be slaves who are implanted with micro-chips…
Excerpt from Hamza Yardımcıoğlu ‘Masters and Slaves’ 2017
*1971 yılında A.B.D.’de, Richard Nixon döneminde alınan bir kararla, fiat para sistemine geçildi. Buna göre, basılan paralar artık altın veya gümüş gibi değer ifade eden madenleri temsil etmeyecek; onun yerine Amerikan Hükümetinin iradesini temsil edecekti. Yani keyfi olarak, istenilen miktarda basılabilecekti. Nixon Shock denilen bu olay, bütün dünya piyasalarını etkiledi ve zamanla dünyanın tamamında kullanılan para, hükümetlerin iradesine dayalı kağıt parçaları haline geldiler.
Hamza Yardımcıoğlu ‘Köleler ve Efendiler’ kitabından alıntıdır.
Sürekli hayatımızın içinde olan “para”, aslında para değildir. Sadece biz öyle sanıyoruz. 1971 yılından beri Dünya’da para kullanılmıyor.* Onun yerine fiat para sistemi denilen, -halbuki parayla hiçbir ilgisi olmayan- değersiz kağıt parçalarının dolaşımda olduğu bir düzene geçildi. Latince bir kelime olan “fiat”, “olsun” anlamına gelir. Birileri “para olsun” der ve kağıt parçaları sihirli bir şekilde “paraya” dönüşür. Yani anlayacağınız, bütün sistem bir illüzyondan ibarettir. Gerçekte, ortada para yoktur. Buna Türkçe’de “itibarî para sistemi” denir. İradeye dayalı olan bu “para” sisteminde, cebinizdeki kağıt parçaları manipüle edilmeye müsaittir ve edilir. Yani değeri sürekli dalgalanır. Böylece siz farkında bile olmadan, varlıklarınız elinizden akıp gider.
Para, gerçekte harika bir buluştur. İnsan hayatına çok şey katar. Onunla, sattığınız varlıklarınızın değerini depolayabilirsiniz. Mesela, ürettiğiniz 100 kilo sütü cebinizde taşıyamazsınız veya ileride kullanmak için 1 yıl bekletemezsiniz ama onu paraya çevirip istediğiniz zamana kadar cebinizde taşıyabilirsiniz.
Hamza Yardımcıoğlu ‘Köleler Köle Olduğunun Farkında Değil’ Podcast 2024
Ama parayla sadece varlıklarınızı değil, harcadığınız zamanın ve emeğin değerini de depolayabilirsiniz. Yani para, özgürlüğünüzü cebinizde taşımanızı sağlayan bir araçtır. Bu bakımdan para, özgürlüğünüzün depolandığı yerdir. Onu sizden zorla (vergi olarak) veya sistemsel aldatmacalarla (kur dalgalanmaları, enflasyon, faiz, vs.) elinizden alan kişiler, sizden özgürlüğünüzü almış olur. Böylece hükümetler ve küresel finans elitleri, sizin efendiniz, siz de onların kölesi olursunuz. Sürekli çalışırsınız fakat hak ettiğiniz birikimi asla yapamazsınız. Kazandıklarınız belki sadece hayatta kalmanız için yeterlidir. Belki bir eviniz bile yoktur. Bütün kazandığınız, özgürlüğünüz, görünmez kanallardan akıp gider. Fakat siz sistemin kölesi olduğunuzun farkında bile olmazsınız.
Uykuda kalmanız için sistem size hep umut vadeder, sizi oyalayacak basit eğlenceler sunar. Bu öyle bir sistemdir ki, insanları sadece görünür veya gizli efendilerinin kölesi yapmakla kalmaz; sistemin varlığını sürdürmesi için çalışan gönüllü birer nefer yapar. Çirkini güzel, güzeli çirkin gösterir. Sisteme, tabulara, beyin uyuşturan ideoloji ve inançlara karşı gelenleri hain ilan edip taşlaması için motive eder. Beyni uyuşmuş köleler, açlıktan ağızları bile koksa, kendilerinden gasp ettikleriyle saltanat süren diktatörlerini alkışlarlar.
Onlar, itaat etmeyi reddeden özgür zihinlere karşı kıskanç ve tahammülsüzdür. Onların da kendileri gibi köle kalmasını isterler. Sistemin kurgulayıcıları bunu iyi bildikleri için, bu psikolojik mekanizmaları kullanırlar. Küresel kölelik sistemine karşı bir alternatif kurgulamak için, önce mevcut sistemin mekanizmalarının nasıl işlediğini bilmek, yani onu tanımak gerekir. Öyleyse gelin tanıyalım…
Dünyadaki yıllık toplam mal ve hizmet üretiminin, yani reel üretimin değeri 60 trilyon dolarken, menkul kıymetler olarak işlem gören kağıtların toplam değeri yaklaşık 1.2 katrilyon dolardır. (AOL Media, Peter Cohan imzalı makale, 9 Haziran 2010) Yani gerçek üretimin değerinin 20 katı. Öyleyse aradaki 800 trilyon dolarlık fark -ki bu bir balondur ve sonunda patlayacaktır- nereden gelmişti? Ve kimler tarafından kontrol edilmektedir?
Bu örnek bile tek başına, küresel finans sisteminde bir şeylerin, korkunç bir şekilde yanlış olduğunun net göstergesidir.
Şimdi konuyu sıfırdan ele alalım…
Paranın icadından önce takas yapılıyordu. Ama bu zor bir yöntemdi. Çünkü takasta her iki tarafın da bir diğerinin malını talep etmesi gerekiyordu.
Diyelim ki:
A kişisinin koyunu var ve eşekle takas etmek istiyor.
B Kişisinin buğdayı var ve koyunla takas etmek istiyor.
C kişisinin eşeği var ve buğdayla takas etmek istiyor.
Bu durumda, bunlar arasından herhangi ikisi, bir araya gelerek asla takas yapamıyorlardı. Çünkü birisi diğerinin malını istiyor ama diğeri onun malını istemiyor. Ancak üçü tesadüfen bir araya gelirse ve üçlü bir anlaşma yaparlarsa mallar el değiştirebiliyordu. Ayrıca, her zaman takas edilecek malların değeri eşit de olmuyordu ve para üstü vermek gibi bir şansları da yoktu.
Altın ve gümüş parçaları, tarihin birçok döneminde ticarette takas ya da değişim için kullanıldı. Çünkü bunların kıymetli maden olarak takı gibi kullanımları da olduğu için değerleri vardı ve takas için de bir “ara birim” görevi görüyordu. Ama yine de altın ve gümüş parçaları tam anlamıyla para değildi. Çünkü bu parçaların standart bir ağırlığı yoktu. Kayıtlı tarihin bize söylediğine göre, M.Ö. 7. yüzyılda, Lidyalılar parayı icat etti. Lildalılar, altın ve gümüş parçalarını bir araya getirip erittiler ve kalıplardan geçirerek standart bir hale getirdiler. Altın ve gümüş artık paraya dönüşmüştü ve ticaret ivme kazanmaya başlamıştı.
O zamandan sonra binlerce yıl para olarak altın ve gümüş kullanıldı. 19. Yüzyılda endüstri devrimi ile Avrupa’da ticaret hacmi çok büyümüştü. Altın ve gümüş paralar yüksek miktarları bulunca hem dolaşımı hem de nakliyesi zor olabiliyordu; ayrıca bu işlemler güvenlik riskleri de taşıyordu. Bunun için bankalar kendilerine teslim edilen altın ve gümüşe karşılık, yazılı kağıtlar veriyorlardı. Bu kağıtlar istenildiği zaman tekrar altın ve gümüşe dönüştürülebiliyordu. İşte bunlar ilk kağıt paraydı ve böylece ticarette kağıt para kullanımı başlamış oluyordu.
1913 yılına gelindiğinde Amerikan Merkez Bankası olarak bildiğimiz FED kuruldu ve şu an kullandığımız fiat para sisteminin tohumları ekilmeye başlandı.
O yıla kadar ABD’de gelir vergisi diye bir şey yoktu. FED’in kuruluşuyla birlikte gelir vergisi yasası çıkarıldı ve bankalarla hükümetlerin, köleler üzerindeki gizli ve dolaylı ortaklığı kurulmaya başlandı. FED’in kuruluşundan önce Amerikan doları altını temsil ediyordu. Yani dolar, bir altın çekiydi. FED’in kuruluşundan sonra, bu yeni para sisteminin ilk zamanlarında, basılan paranın, hazinenin elindeki altına oranı %100 olması gerekirken, altın oranı yasayla %40’a düşürüldü. Yani hazinede 100 birim altın varsa, sanki 160 birim altın varmış gibi dolar basılabiliyordu. İlerleyen süreçte bu oran sıfıra indirilecek ve FED çılgınca para basacaktı. Böylece yaratılan enflasyonla, halkın eriyen alım gücü sihirli bir şekilde sistemi kurgulayanların eline geçecekti.
1944 yılında ABD’nin New Hampshire eyaletinde, kölelik tarihinin en önemli olaylarından biri yaşandı. II Dünya Savaşı müttefiki olan 44 ülkenin temsilcilerinin katılımıyla bir toplantı yapıldı ve Bretten Woods Anlaşması denilen bir metin imzalandı. Buna göre; bütün katılımcı ülkelerin döviz rezerv birimi dolar olacaktır. Doların kuru da “1 ons (31,1 gram) altın = 35 Dolar” olarak sabit kabul edilecekti. Böylece ABD, dünyaya dolaylı yoldan dolar ihraç etmeye başladı. Dünya ülkeleri, hazinelerindeki dövizlerini dolar olarak stokluyorlardı. Yani %40 oranda altına dayalı, %60 oranda ABD’nin iradesine dayalı olarak basılan bir para birimini.
1971’de ise ABD başkanı Richard Nixon idaresinde, doların altınla bağı tamamen koparıldı. Artık dolar %100 oranında ABD’nin iradesine dayalı basılan bir kağıt oldu. Bretten Woods anlaşması feshedildi ama sistem fiili olarak uygulanmaya devam etti. Bugün hala, neredeyse bütün dünya ülkeleri, döviz rezervlerini dolar olarak tutuyor. Ve bütün ülkeler ABD gibi fiat para basıyor. Ekonomileri daraldıkça piyasaya, krediyle borçlandırma yoluyla para sürüyorlar. Böylece enflasyon denilen durum ortaya çıkıyor ve halkların elindeki para eriyip gidiyor.
Örneğin; bir ekonomide, dolaşımda 20 lira varsa ve o ekonomin toplam varlığı 10 kilo buğdaysa, buğdayın kilosu 2 liradır. Bu ekonominin üretim kapasitesi artmadığı halde, siz 20 lira daha basıp piyasaya sürerseniz buğdayın kilosu 4 lira olur. Artık o ekonomide 20+20=40 lira olmasına rağmen, ekonomi büyümemiştir; hala 10 kiloluk buğday değerindedir. Cebinde 2 lirası olan kişinin parası, yarı yarıya düşer; o parayla bir kilo buğday alabiliyorken artık sadece yarım kilo alabilir.
Bu yüzden merkez bankaları, ekonomideki üretim artarsa, piyasaları dengelemek için para basar. Ama sadece ekonomi büyüdüğünde değil, bunu piyasaları hareketlendirmek için de yaparlar. Çünkü güvensizlik ortamı oluştuğunda insanlar para harcamak istemez ve piyasalar durgunlaşır. Fakat üretim artmadığı halde piyasaya iradi olarak sürülen fazladan her para, sizin cebininizden görünmez bir el tarafından çalınmış özgürlüğünüzü temsil eder. Ve bu dengesizlik, günümüzde devasa boyutlardadır.
2008’deki küresel ekonomik kriz, dünyada bütün kralların çıplak olduğunu gösteren bir örnekti. ABD’de FED’in pervasızca piyasaya dağıttığı krediler, -ki bunların çoğunu mortgage kredileri oluşturuyordu- borç kağıtları olarak dünya borsalarında satılıyordu. Yanlış okumadınız: “borç” satılıyordu.
Bu kağıtlar, dünya piyasalarında üzerlerine kâr koyularak elden ele geziyordu. Zaten olmayan bir paranın alacağını temsil eden kağıtların sözde değeri daha da şişmişti. Ve sonunda devasa bir balon oluştu. Bu kağıtlara harcanan paranın geri dönmeyeceği anlaşılınca, işler çoktan çığrından çıkmıştı ve balon patladı. Durumu kurtaralım derken daha fazla para bastılar. ABD, o güne kadar, tarihi boyunca bastığı paranın (800 trilyon doların) beş katı fazla parayı (4 katrilyon dolar) 2008 krizinden sonra birkaç yıl içinde bastı. Ama bu, aslında hiçbir şeyi düzeltmedi; yaptıkları şey, patlayan balona, çaktırmadan yama yapıp, içine daha fazla üflemek oldu. Ve şu an hala karşılıksız para basmaya devam ediyor. Üstelik bu işi diğer büyük ekonomiler de yapıyor.
Evrende hiçbir şey yoktan var olmaz veya vardan yok olmaz; dönüşür, bir halden diğer bir hale geçer. Bu, ekonomilerde de böyledir. Ekonomik krizler, hiper enflasyon, kur hareketleri ve bunun gibiler yüzünden kaybettiğiniz paranız/özgürlüğünüz başkalarının eline geçer. 2 liranız olduğu halde, 10 kilo buğdayın 1 kilosu sizinken, önce yarım kilo, sonra 100 gram, en sonunda 1 gram sizindir. Dünyadaki para sisteminde şu an yaşanan budur.
FED’in işleyişi bugün dünyadaki herkesin hayatını yakından ilgilendiriyor. O yüzden bu mekanizmayı anlamamız gerek.
Bu kuruluş, Amerikan devletine ait olmayan özel bir kuruluştur. Para basması için devlet FED’e tahvil verir. Tahvil ve bono, devletlerin borçlanma kağıtlarıdır. FED de bunun karşılığında tahvil miktarı kadar para basar ve dolaşıma sokar. Bunun yolu halka faizle verilen kredilerden geçer. İnsanların sırtına faizli borç yükü olarak binen hayali para, gerçeğe dönüşür.
Çünkü artık bankaya ve dolaylı yoldan devlete çalışan ve değer üreten köleler vardır. Devlet ve banka, elinde gerçek para varmış gibi yaparak çalıştırdığı kölelerden beslenir. Yaptıkları iş sadece onların çalışmalarını kurnazca organize etmekten ibarettir.
Bir çoğumuz, “FED’in faiz artırımı yüzünden, doların değerinin arttığını” televizyonda duymuştur. Sebebini merak ettiniz mi hiç? Aslında dolar artmaz, sizin paranızın değeri çalınır.
Who really controls the world? There are many theorist to who or what controls the world, in this shocking rare interview Rob & David debate who controls the world money, governments & the world.
Şöyle izah edelim:
Devletler, tasarruflarının bir kısmını bono olarak hazinelerinde saklar. Bonoların, devletlerin borçlanma senetleri olduğunu söylemiştik. Diyelim ki bir ülkenin hazinesinde 1 milyar dolarlık bono var. Yani ABD ona bir sene sonra bu parayı ödemeyi taahhüt ediyor. O esnada ABD’deki faiz oranı %2. FED faizi %3’e çıkarırsa, bu sefer piyasaya sürdüğü yeni bonolar daha değerli görülecek (ama aslında değeri değişmeyecek çünkü hala aynı para birimini temsil eden bonolardır) ve eski bono kağıtlarının piyasa değeri düşecek. Böylece %2’lik faiz döneminde 1 milyar dolar bonoyu hazinesine koyan ülke, kayba uğrayacak. Bu sefer kendi birikiminin değeri düşecek ve kendi para birimi dolar karşısında erimiş olacak. FED’in faiz artırımında dolar kurunun artmasının sebebi budur. Aslında dolar artmaz, sizin “paranızın” değeri düşer; daha doğrusu, bir yerden başka bir yere gider.
İşte sistem bunun gibi akıl dışı mekanizmaları kullanarak çalışır.
Fiat para sistemi, kölelerin boynundaki görünmez zincirlerdir. Bağlı oldukları zinciri göremeyenler, kendilerini serbest sanır. Bağlı olduğunuz zincir ne kadar uzunsa, ancak o kadar uzağa gidebilirsiniz. Diğer bir değişle ne kadar paranız varsa o kadar özgür olursunuz.
Son yüzyılda, tarihte hiç olmadığı kadar büyük bir canavara dönüşen ve dünya halklarını esir alan, küresel gölgeler krallığının işleyiş mekanizmasından bahsettik. Kölelik sistemi binlerce yıldır, devam ediyor ama daha önce hiç bu seferki kadar büyük olmamıştı. Onun bu büyüklüğü, aynı zamanda en zayıf noktası. Açgözlülüğü onu o kadar şişirdi ki, patlama noktasına getirdi. Artık gereken şey, sadece kralların çıplak olduğunu kitlelerin görmesi…
Az önce bahsettiğimiz finans balonu yakın bir zamanda, belki birkaç yıl içinde patlayacak ve dünya, insanlık tarihinin hiç görmediği kadar büyük bir ekonomik çöküş yaşayacak.
Fiat para sistemini tarihte deneyen bütün ekonomiler, kaçınılmaz bir şekilde hiper enflasyon yaşayarak çökmüştür. 11. Yüzyılda, Çin’de Yuan hanedanlığında; 12. Yüzyılda, İngiltere’de; 18. Yüzyıllarda, Fransa’da… Bugünkü sistem de miadını doldurdu ve hiper enflasyona doğru koşar adım ilerliyor. Nitekim hiçbir hükümet, sonsuza dek karşılıksız para basamaz, çünkü çalışan insanların alım gücü veya kölelik derecesi, kritik sınırın, yani hayatta kalma sınırının altına düştüğü zaman sistem kaçınılmaz olarak çöker; kaos meydana gelir.
Zeitgeist: Addendum (2008)
Küresel krizin patladığı o gün gelip, bütün kralların çırılçıplak olduğu görüldüğünde, dünya köleleri için bir özgürlük şansı doğacak. Eğer bu şansı kullanamazlarsa, bu sefer yeni efendiler bilgiyi elinde bulunduranlar olacak, diğerleri de muhtemelen çiplenmiş köleler…
Daha önceki fiat para sistemi deneyimlerinin hepsi yereldi. Ancak şimdiki dünya çapında ve özellikle doların ortak döviz rezerv birimi olması yüzünden çarkları iç içe geçmiş küresel bir sistem. Üstelik üflenen balon akıl almaz bir derecede büyük. Patladığı zaman bütün dünya bunun şokuyla birlikte büyük bir buhran yaşayacak. Ekonomi uzmanları, bu krizin nasıl ve ne boyutta gerçekleşeceğini, artık geri dönüşün olma-dığını, kitaplarında rakamlar ve formüller vererek is-patlıyorlar. Mevcut ekonomi modeli çöktüğünde, dünyada yeni bir model uygulanmaya başlanacak ve bu, büyük ihtimalle “enformasyonizm” olacak. Yani artık üretim, sermaye (kapital) üzerine değil, bilgi (enformasyon) üzerine kurgulanacak. Teknoloji çağında bilgi teknolojilerini yönetenler, üretimi organize edecekler. Küresel krizin patladığı o gün gelip, bütün kralların çırılçıplak olduğu görüldüğünde, dünya köleleri için bir özgürlük şansı doğacak. Eğer bu şansı kullanamazlarsa, bu sefer yeni efendiler bilgiyi elinde bulunduranlar olacak, diğerleri de muhtemelen çiplenmiş köleler…
LÖPÇÜK 