Invisible Chains of the Economic Warfare

Jeremy Profit ‘Bank’ 2005 (Negative)

*In 1971, during president Richard Nixon rule, the monetary system was changed. According to this, the paper currency would not be backed by gold and silver; instead, it would be backed by the so-called power of U.S. government. It means that the “money” would be created in any amount arbitrary by the government and FED (Federal Reserve) partnership. This incident called Nixon Shock effected other countries and now all the governments in the world create pieces of papers with numbers on them, but no intrinsic value.

Excerpt from the book “Masters and Slaves” by Hamza Yardımcıoğlu

In fact, “money” which is in the center of all our lives is not money. We just believe so. Money has not being used in the world since 1971. We use something called fiat currency” instead, pieces of papers with no intrinsic value. The money is gold and silver and it had been so during history. For thousands of years!

Let’s say you give your coat to a dry cleaner. And he gives you a piece of paper as delivery receipt. You will give it to him the next day and take your coat back. In fact that paper has no value unless it is backed by your coat. The valuable thing is the coat. And “paper money” is like this. It has to be backed by gold and silver. And it was like this in the past. But now the monetary system in the world is totally different.

The Latin word “fiat” means “let it be done”. Some people say “let it be money” and then the so called money is created. Then it is given to business man, to workers, to house buyers, etc. as debt. So they suddenly become slaves and work for the money creators, in order to pay back that imaginary stuff. This system is totally based on illusion. In fact, there is no money there. In this monetary system which is depended on its masters’ will, these pieces of paper are suitable to be manipulated, and the manipulation is literally what is being done. The value of the so called money melts down time by time. So the peoples lose their purchasing power in each money creation. But you never hear the news about this regular creation on tv or anywhere else, although it is so important for public. You lose your savings and get poorer even without noticing, each time they create extra “money”.

Actually, money is a great invention. It makes life easier. You can store your savings within money. For example, you produce 100 liters of milk. You cannot carry that milk in your pocket. Or you cannot keep it for one year, to use it. But you exchange it with money, then you can carry and keep it as long as you want.

Money is not only good for storing your savings but it also allows you to store your energy and time which you already spent to earn it. This means money is a tool that allows you to carry your freedom in your pocket. If they take it from you by force (as tax) or with systemic delusions (inflation, floating exchange rates, interest rates, etc.), they steal your freedom. By the way, governments and the global financial elite become your masters and you become their slaves. You work all the time but you cannot accumulate money as much as you really deserve. What you earn is only enough to survive. Maybe you do not even have a house. All you earn, all your freedom leak away through invisible cracks. But you do not even know that you are a slave of the system.

Jeremy Profit ‘Corps Qui Tombent’, ‘Open for Business as Usual’ 2004

That system continually promises you hope to keep you sleeping. It offers you easy amusements to stall you off. It is such a system that not only transforming every free born human into a slave for both visible and invisible masters; but it also make people become voluntary defenders working to keep the system alive. It makes beautiful look ugly, and makes evil look good. It motivates people to stone those who ignore dogmas, brain narcotizing ideologies and beliefs. Even if its brain washed slaves are about starve to death, they applaud for their dictators who live super luxury lives with what they steal from themselves. The voluntary slaves are jealous and hateful for the free minds that reject to obey. They want them to remain slaves just like themselves. Since the makers of the system know these psychological mechanisms very well, they like to use them.

In order to develop an alternative to the global slavery system, it is needed to recognize the present system and how it actually works. So let’s recognize…


The total amount of the annual goods and services production in the world is 60 trillion dollars. Whereas the papers sold in global stock markets annually are 1.2 quadrillion dollars. (AOL Media, Peter Peter Cohan article, 9 June 2010) 20 times more than the real production! So where does the 800 trillion dollar gap -this is a bubble to pop- come from and controlled by who?

Even this example alone, is a clear indicator that something is horribly wrong in the global financial system.

Fiat money is the only constant tie between states and peoples. Because those pieces of papers or digits in bank accounts, officially belong to the states indirectly. And you always have to use them. So the fiat money is like an invisible rope tying people to their states. It is not like gold and silver. Because precious metals have intrinsic value, independent from states. They are acceptable anywhere in the world without requiring an official legitimization. So a monetary system other than gold/silver standard, is a kind of centralization of power which is no good. So, if money is a rope in the hands of states, that tying their people; we can say that peoples are the puppets and the states are the puppeteers.

What is money and how does a financial system work?


Before the invention of money, there was barter. But it was a difficult method for trading. Because both parties should have demanded the product of the other party.

Let’s say:

Person A has a sheep and he wants to exchange it with a donkey.

Person B has grain and he wants to exchange it with a sheep.

Person C has a donkey and he wants to exchange it with grain.

In this case, any two of them cannot exchange their goods. Because one demands the other person’s good, but that other person does not demand his customer’s good. Only in the case that three of these people accidentally gather all together, and three of them makes a deal, then the goods can be exchanged.

Also the value of goods to be exchanged was not equal all the time and they were not able to give change to their customers.

So ancient people used pieces of gold and silver for trade in different periods of history. Because they had intrinsic value as precious metals since they were used as jewels. They played role as a mediatory unit. But gold and silver were not still money. Because they did not have standard weight. According to the recorded history, Lydians invented money in 7th century BC. They melted gold and silver together and molded them in a standard size and weight. Now gold and silver turned into money. And it helped the trade to grow faster.

This was how the monetary system started. It lasted for thousands of years. Money helped a lot to the societies on trade, development and getting civilized.

After centuries, in 1913, “FED” the central bank in the US, was founded and the seeds of the monetary system called fiat which the whole world uses today was planted. Prior to that, there was not a central bank in the US.

There was not even income tax in the US until that time. Simultaneously with FED, income tax law was issued. So the secret and indirect partnership between banks and governments over slaves was set up.

Before the establishment of FED, the US dollars used to represent gold and silver. It means that the dollars were gold and silver cheques. But after the establishment of FED, the ratio between the printed dollars and the gold in the treasury was reduced to 40% instead of 100%. This means if there were 100 units of gold in the treasury, then they could print dollars as if there were 160 units of gold.

In the later stages, this ratio would fall to zero and FED would be able to print unlimited amount of so called money. By this way, rising inflation could transfer the melted purchasing power of people to the creators of the system, in a magical way.

In 1944, one of the most important events of slavery history took place in New Hampshire in the US. Representatives of 44 ally countries of the World War II gathered in a conference and signed a paper called the Bretten Woods Agreement. According to it, the common foreign currency reserve unit for all these countries would be US dollars. And the exchange rate of dollar would be fixed as “1 ounce of gold is equal to 35 dollars”. So the US started to export dollars to the world countries in an indirect way. The world countries started to stock their foreign currencies in US dollars, in their treasuries. A currency backed by 40% of gold and 60% of the US willpower.

In 1971, the tie between dollars and gold was completely abolished during the rule of US president Richard Nixon. Now the US dollars were pieces of paper back by 100% of US willpower. So the Bretten Woods Agreement was abolished but the system was continued in practice, though. Even today almost all countries in the world keep their foreign currency reserves in US dollars. And also all the countries print fiat money just like the US. Their economy gets troubled each time they print new money, and give it to their people as debt via banks. Then the inflation comes up and the savings of peoples melt down. 

For example: If there are 20 dollars in circulation in an economy; and if the total assets of that economy is 10 kilos of grain; then 1 kilo of grain will cost 2 dollars. If you print 20 dollars more and put them in circulation, although the grain production does not rise, than 1 kilo of grain will now cost 4 dollars. Although there are 20+20=40 dollars in that economy, it is not grown; the value of that economy is still 10 kilos of grain. Someone who has 2 dollars loses the half of his purchasing power; now he can buy only half kilo of grain instead of 1 kilo.

The global financial crisis of 2008 was an example showing the world that all the kings are naked. Just like in the story of “the emperor’s new clothes”. According to that story:

“Once upon a time, there was an emperor who was only interested in good clothes. He was so in love with it that he did not care much for anything else. One day a few conmen appeared and told him that they were excellent weavers and that they could make the most beautiful fabric in the world. It didn’t take long to get the Emperor’s attention. They told him they made fabrics of wonderful samples and colors with a specific feature. They were invisible to anyone who was stupid or incapable of doing his job.

The conmen ordered some of the finest materials and secretly they sold them to get the money. To fool the Emperor and his servants they started to weave but there was nothing. The Emperor sent him most loyal servants to check up on them. When they saw that they can’t see the alleged fabric, they were scared that they’ll get fired for being stupid or incompetent to do their jobs. That is the reason why they lied that they saw magical fabrics.

In the end, the Emperor decided together with many helpers to see the fabrics and see how the weavers work was going. Everyone who accompanied him was afraid to come off as a stupid person so they admired the fabric that wasn’t there and advised the Emperor to put that nothing on himself. The conmen showed him the cape, pants, and the coat but they were actually empty handed.

The Emperor took all the clothes off of himself and the conmen dressed him in the invisible clothes. The Emperor started a procession where his servants walked behind him with their hands raised to hold the cape. Everyone admired him and his new clothes until one boy yelled that ‘the Emperor had no clothes on!”

* * *

The credits that FED recklessly released in the US -most of them were mortgage credits- were being sold in stock markets all around the world as receivable papers. This is unbelievable but true. Debts were being sold. They were in circulation among the broker companies each time adding profit margin on them. The so called value of these papers representing the receivables of imaginary money, eventually increased multiple times and turned into a huge bubble. When people realized that these debts were not actually receivable, it was too late. Then the bubble popped. Then they created more and more so called money to fix the problem. In the following four years, the US printed five times more amount of money (4 trillion dollars) than the amount it had printed during the whole US history (800 billion dollars). But in fact it didn’t fix anything; all they did was creating another bubble which is much bigger than the previous one. And they are still creating money out of nothing. Also the other big economies are doing the same thing.

Nothing in the universe becomes absent when it exists, or vice versa either; things transform, they change their state. The same mentality can be applied to the economies too. When you lose your money/freedom because of economic crisis and inflation, it goes to some other people. When you were able to buy 1 kilo of grain with your 2 dollars in that 10 kilos grain economy in the first place, then you get able to buy half kilo, and then 100 grams, and finally only 1 gram. This is what’s happening in the monetary system in the world today.

The operations of central banks, effect every person’s life on earth today. So we should understand these structures, to see what is actually happening.

Central banks are generally private corporations, which are not even belonged to the states, just like FED. The governments give bonds (debentures) to central banks. A bond is debt pledge of a government. In response to this, the central bank prints money with the amount of bonds, and release that money into circulation. The way they do it is giving that money as credit (debt) with an interest rate, to people. When this so called money is taken by people as debt, it saves a real value. Because now there are slaves working and producing real value for the bank and the government. The state and the bank pretend as if they have real money in their hand. They feed with the energy of slaves laboring for them. What they simply do is just trickily organizing slaves to labor.

The centralized control of money is centralization of power. But gold and silver which are real money in all around the world, are independent from central banks. Because they have intrinsic value.

Fiat monetary system is the invisible chains on the necks of slaves. They don’t see the chains tying them, so they think they are free. The longer your chains are, the further you can go. In other words the more money you have, the more free you become.

We have discussed the mechanism of the global shadow kingdom which turned into a great monster in the last century, as it had never managed to be so big and wild previously in history. The slavery system has been continuing for thousands of years but it is now the greatest of all times. Its huge size is also its weakest point. Its greed made it so inflated and it’s about to pop. Now the next thing is just masses to see that all the kings are naked.

The above mentioned finance bubble will pop in the near future, maybe in a few years. And the world will have to confront the greatest economic collapse ever. All the economies which experimented fiat monetary system in history, eventually collapsed with having a hyper-inflation. Yuan Dynasty in China in XI. Century; England in XII. Century; France in XVIII. Century, etc… They all experimented fiat system and shared the same destiny in the end.

Now the present system is about to expire and running towards a hyper-inflation which is the dead end. No government and no bank can create money out thin air forever. Because when the purchasing power of people, falls under the level of starvation, the system inevitably collapse with causing chaos.

The next collapse will probably happen in two stages. A global bond crisis will take place and the state will have to print much more money. Then people will think that everything is getting alright, but shortly after the dead end will suddenly appear with hyper-inflation.

The previous fiat experiments were all on local scale. But this time it will be on global scale, since dollar is a common foreign currency reserve unit around the world, and the gears of the system are connected globally. Also the bubble is inflated in a crazy way. When it pops, the whole world will be in a great depression. Worldly renown economists like Mike Maloney, Jim Rickards and many more also write about the same inevitable scenario in their books with mentioning numbers, formulas and how destructive it will be. When the present system collapses, a new economy model will probably be imposed. And this will most probably be something called “informationism” which means that the production will be based on information instead of capital. Those who control the information technologies will organize the production in the age of information.

Zeitgeist: Addendum (2008)

The slaves of world will have a chance for freedom when the day of collapse arrives and wakes people from their deep sleep unpleasantly. If they cannot use this chance, the masters this time, will be those who possess information. And the others will most probably be slaves who are implanted with micro-chips…

Taken from Hamza Yardımcıoğlu ‘Masters and Slaves’ 2017

Ekonomik Savaşın Hayalet Zincirleri

FREDOX ‘Dossiers Noirs de l’histoire’ 2005

*1971 yılında A.B.D.’de, Richard Nixon döneminde alınan bir kararla, fiat para sistemine geçildi. Buna göre, basılan paralar artık altın veya gümüş gibi değer ifade eden madenleri temsil etmeyecek; onun yerine Amerikan Hükümetinin iradesini temsil edecekti. Yani keyfi olarak, istenilen miktarda basılabilecekti. Nixon Shock denilen bu olay, bütün dünya piyasalarını etkiledi ve artık günümüzde dünyanın tamamında kullanılan para, hükümetlerin iradesine dayalı kağıt parçaları haline geldi.

Hamza Yardımcıoğlu ‘Köleler ve Efendiler’ kitabından alıntıdır.

Sürekli hayatımızın içinde olan “para”, aslında para değildir. Sadece biz öyle sanıyoruz. 1971 yılından beri Dünya’da para kullanılmıyor.* Onun yerine fiat para sistemi denilen, -halbuki parayla hiçbir ilgisi olmayan- değersiz kağıt parçalarının dolaşımda olduğu bir düzene geçildi. Latince bir kelime olan “fiat”, “olsun” anlamına gelir. Birileri “para olsun” der ve kağıt parçaları sihirli bir şekilde “paraya” dönüşür. Yani anlayacağınız, bütün sistem bir illüzyondan ibarettir. Gerçekte, ortada para yoktur. Buna Türkçe’de “itibarî para sistemi” denir. İradeye dayalı olan bu “para” sisteminde, cebinizdeki kağıt parçaları manipüle edilmeye müsaittir ve edilir. Yani değeri sürekli dalgalanır. Böylece siz farkında bile olmadan, varlıklarınız elinizden akıp gider.

Para, gerçekte harika bir buluştur. İnsan hayatına çok şey katar. Onunla, sattığınız varlıklarınızın değerini depolayabilirsiniz. Mesela, ürettiğiniz 100 kilo sütü cebinizde taşıyamazsınız veya ileride kullanmak için 1 yıl bekletemezsiniz ama onu paraya çevirip istediğiniz zamana kadar cebinizde taşıyabilirsiniz.

Ama parayla sadece varlıklarınızı değil, harcadığınız zamanın ve emeğin değerini de depolayabilirsiniz. Yani para, özgürlüğünüzü cebinizde taşımanızı sağlayan bir araçtır. Bu bakımdan para, özgürlüğünüzün depolandığı yerdir. Onu sizden zorla (vergi olarak) veya sistemsel aldatmacalarla (kur dalgalanmaları, enflasyon, faiz, vs.) elinizden alan kişiler, sizden özgürlüğünüzü almış olur. Böylece hükümetler ve küresel finans elitleri, sizin efendiniz, siz de onların kölesi olursunuz. Sürekli çalışırsınız fakat hak ettiğiniz birikimi asla yapamazsınız. Kazandıklarınız belki sadece hayatta kalmanız için yeterlidir. Belki bir eviniz bile yoktur. Bütün kazandığınız, özgürlüğünüz, görünmez kanallardan akıp gider. Fakat siz sistemin kölesi olduğunuzun farkında bile olmazsınız.

Uykuda kalmanız için sistem size hep umut vadeder, sizi oyalayacak basit eğlenceler sunar. Bu öyle bir sistemdir ki, insanları sadece görünür veya gizli efendilerinin kölesi yapmakla kalmaz; sistemin varlığını sürdürmesi için çalışan gönüllü birer nefer yapar. Çirkini güzel, güzeli çirkin gösterir. Sisteme, tabulara, beyin uyuşturan ideoloji ve inançlara karşı gelenleri hain ilan edip taşlaması için motive eder. Beyni uyuşmuş köleler, açlıktan ağızları bile koksa, kendilerinden gasp ettikleriyle saltanat süren diktatörlerini alkışlarlar.

Onlar, itaat etmeyi reddeden özgür zihinlere karşı kıskanç ve tahammülsüzdür. Onların da kendileri gibi köle kalmasını isterler. Sistemin kurgulayıcıları bunu iyi bildikleri için, bu psikolojik mekanizmaları kullanırlar. Küresel kölelik sistemine karşı bir alternatif kurgulamak için, önce mevcut sistemin mekanizmalarının nasıl işlediğini bilmek, yani onu tanımak gerekir. Öyleyse gelin tanıyalım…

Dünyadaki yıllık toplam mal ve hizmet üretiminin, yani reel üretimin değeri 60 trilyon dolarken, menkul kıymetler olarak işlem gören kağıtların toplam değeri yaklaşık 1.2 katrilyon dolardır. (AOL Media, Peter Cohan imzalı makale, 9 Haziran 2010) Yani gerçek üretimin değerinin 20 katı. Öyleyse aradaki 800 trilyon dolarlık fark -ki bu bir balondur ve sonunda patlayacaktır- nereden gelmişti? Ve kimler tarafından kontrol edilmektedir?

Bu örnek bile tek başına, küresel finans sisteminde bir şeylerin, korkunç bir şekilde yanlış olduğunun net göstergesidir.

Şimdi konuyu sıfırdan ele alalım…

Paranın icadından önce takas yapılıyordu. Ama bu zor bir yöntemdi. Çünkü takasta her iki tarafın da bir diğerinin malını talep etmesi gerekiyordu.

Diyelim ki:

A kişisinin koyunu var ve eşekle takas etmek

B Kişisinin buğdayı var ve koyunla takas
etmek istiyor.

C kişisinin eşeği var ve buğdayla takas etmek

Bu durumda, bunlar arasından herhangi ikisi, bir araya gelerek asla takas yapamıyorlardı. Çünkü birisi diğerinin malını istiyor ama diğeri onun malını istemiyor. Ancak üçü tesadüfen bir araya gelirse ve üçlü bir anlaşma yaparlarsa mallar el değiştirebiliyordu. Ayrıca, her zaman takas edilecek malların değeri eşit de olmuyordu ve para üstü vermek gibi bir şansları da yoktu.

Altın ve gümüş parçaları, tarihin birçok döneminde ticarette takas ya da değişim için kullanıldı. Çünkü bunların kıymetli maden olarak takı gibi kullanımları da olduğu için değerleri vardı ve takas için de bir “ara birim” görevi görüyordu. Ama yine de altın ve gümüş parçaları tam anlamıyla para değildi. Çünkü bu parçaların standart bir ağırlığı yoktu. Kayıtlı tarihin bize söylediğine göre, M.Ö. 7. yüzyılda, Lidyalılar parayı icat etti. Lildalılar, altın ve gümüş parçalarını bir araya getirip erittiler ve kalıplardan geçirerek standart bir hale getirdiler. Altın ve gümüş artık paraya dönüşmüştü ve ticaret ivme kazanmaya başlamıştı.

O zamandan sonra binlerce yıl para olarak altın ve gümüş kullanıldı. 19. Yüzyılda endüstri devrimi ile Avrupa’da ticaret hacmi çok büyümüştü. Altın ve gümüş paralar yüksek miktarları bulunca hem dolaşımı hem de nakliyesi zor olabiliyordu; ayrıca bu işlemler güvenlik riskleri de taşıyordu. Bunun için bankalar kendilerine teslim edilen altın ve gümüşe karşılık, yazılı kağıtlar veriyorlardı. Bu kağıtlar istenildiği zaman tekrar altın ve gümüşe dönüştürülebiliyordu. İşte bunlar ilk kağıt paraydı ve böylece ticarette kağıt para kullanımı başlamış oluyordu.

1913 yılına gelindiğinde Amerikan Merkez Bankası olarak bildiğimiz FED kuruldu ve şu an kullandığımız fiat para sisteminin tohumları ekilmeye başlandı.

O yıla kadar ABD’de gelir vergisi diye bir şey yoktu. FED’in kuruluşuyla birlikte gelir vergisi yasası çıkarıldı ve bankalarla hükümetlerin, köleler üzerindeki gizli ve dolaylı ortaklığı kurulmaya başlandı. FED’in kuruluşundan önce Amerikan doları altını temsil ediyordu. Yani dolar, bir altın çekiydi. FED’in kuruluşundan sonra, bu yeni para sisteminin ilk zamanlarında, basılan paranın, hazinenin elindeki altına oranı %100 olması gerekirken, altın oranı yasayla %40’a düşürüldü. Yani hazinede 100 birim altın varsa, sanki 160 birim altın varmış gibi dolar basılabiliyordu. İlerleyen süreçte bu oran sıfıra indirilecek ve FED çılgınca para basacaktı. Böylece yaratılan enflasyonla, halkın eriyen alım gücü sihirli bir şekilde sistemi kurgulayanların eline geçecekti.

1944 yılında ABD’nin New Hampshire eyaletinde, kölelik tarihinin en önemli olaylarından biri yaşandı. II Dünya Savaşı müttefiki olan 44 ülkenin temsilcilerinin katılımıyla bir toplantı yapıldı ve Bretten Woods Anlaşması denilen bir metin imzalandı. Buna göre; bütün katılımcı ülkelerin döviz rezerv birimi dolar olacaktır. Doların kuru da “1 ons (31,1 gram) altın = 35 Dolar” olarak sabit kabul edilecekti. Böylece ABD, dünyaya dolaylı yoldan dolar ihraç etmeye başladı. Dünya ülkeleri, hazinelerindeki dövizlerini dolar olarak stokluyorlardı. Yani %40 oranda altına dayalı, %60 oranda ABD’nin iradesine dayalı olarak basılan bir para birimini.

1971’de ise ABD başkanı Richard Nixon idaresinde, doların altınla bağı tamamen koparıldı. Artık dolar %100 oranında ABD’nin iradesine dayalı basılan bir kağıt oldu. Bretten Woods anlaşması feshedildi ama sistem fiili olarak uygulanmaya devam etti. Bugün hala, neredeyse bütün dünya ülkeleri, döviz rezervlerini dolar olarak tutuyor. Ve bütün ülkeler ABD gibi fiat para basıyor. Ekonomileri daraldıkça piyasaya, krediyle borçlandırma yoluyla para sürüyorlar. Böylece enflasyon denilen durum ortaya çıkıyor ve halkların elindeki para eriyip gidiyor.

Örneğin; bir ekonomide, dolaşımda 20 lira varsa ve o ekonomin toplam varlığı 10 kilo buğdaysa, buğdayın kilosu 2 liradır. Bu ekonominin üretim kapasitesi artmadığı halde, siz 20 lira daha basıp piyasaya sürerseniz buğdayın kilosu 4 lira olur. Artık o ekonomide 20+20=40 lira olmasına rağmen, ekonomi büyümemiştir; hala 10 kiloluk buğday değerindedir. Cebinde 2 lirası olan kişinin parası, yarı yarıya düşer; o parayla bir kilo buğday alabiliyorken artık sadece yarım kilo alabilir.

Bu yüzden merkez bankaları, ekonomideki üretim artarsa, piyasaları dengelemek için para basar. Ama sadece ekonomi büyüdüğünde değil, bunu piyasaları hareketlendirmek için de yaparlar. Çünkü güvensizlik ortamı oluştuğunda insanlar para harcamak istemez ve piyasalar durgunlaşır. Fakat üretim artmadığı halde piyasaya iradi olarak sürülen fazladan her para, sizin cebininizden görünmez bir el tarafından çalınmış özgürlüğünüzü temsil eder. Ve bu dengesizlik, günümüzde devasa boyutlardadır.

2008’deki küresel ekonomik kriz, dünyada bütün kralların çıplak olduğunu gösteren bir örnekti. ABD’de FED’in pervasızca piyasaya dağıttığı krediler, -ki bunların çoğunu mortgage kredileri oluşturuyordu- borç kağıtları olarak dünya borsalarında satılıyordu. Yanlış okumadınız: “borç” satılıyordu.

Bu kağıtlar, dünya piyasalarında üzerlerine kâr koyularak elden ele geziyordu. Zaten olmayan bir paranın alacağını temsil eden kağıtların sözde değeri daha da şişmişti. Ve sonunda devasa bir balon oluştu. Bu kağıtlara harcanan paranın geri dönmeyeceği anlaşılınca, işler çoktan çığrından çıkmıştı ve balon patladı. Durumu kurtaralım derken daha fazla para bastılar. ABD, o güne kadar, tarihi boyunca bastığı paranın (800 trilyon doların) beş katı fazla parayı (4 katrilyon dolar) 2008 krizinden sonra birkaç yıl içinde bastı. Ama bu, aslında hiçbir şeyi düzeltmedi; yaptıkları şey, patlayan balona, çaktırmadan yama yapıp, içine daha fazla üflemek oldu. Ve şu an hala karşılıksız para basmaya devam ediyor. Üstelik bu işi diğer büyük ekonomiler de yapıyor.

Evrende hiçbir şey yoktan var olmaz veya vardan yok olmaz; dönüşür, bir halden diğer bir hale geçer. Bu, ekonomilerde de böyledir. Ekonomik krizler, hiper enflasyon, kur hareketleri ve bunun gibiler yüzünden kaybettiğiniz paranız/özgürlüğünüz başkalarının eline geçer. 2 liranız olduğu halde, 10 kilo buğdayın 1 kilosu sizinken, önce yarım kilo, sonra 100 gram, en sonunda 1 gram sizindir. Dünyadaki para sisteminde şu an yaşanan budur.

FED’in işleyişi bugün dünyadaki herkesin hayatını yakından ilgilendiriyor. O yüzden bu mekanizmayı anlamamız gerek.

Bu kuruluş, Amerikan devletine ait olmayan özel bir kuruluştur. Para basması için devlet FED’e tahvil verir. Tahvil ve bono, devletlerin borçlanma kağıtlarıdır. FED de bunun karşılığında tahvil miktarı kadar para basar ve dolaşıma sokar. Bunun yolu halka faizle verilen kredilerden geçer. İnsanların sırtına faizli borç yükü olarak binen hayali para, gerçeğe dönüşür.

Çünkü artık bankaya ve dolaylı yoldan devlete çalışan ve değer üreten köleler vardır. Devlet ve banka, elinde gerçek para varmış gibi yaparak çalıştırdığı kölelerden beslenir. Yaptıkları iş sadece onların çalışmalarını kurnazca organize etmekten ibarettir.

Bir çoğumuz, “FED’in faiz artırımı yüzünden, doların değerinin arttığını” televizyonda duymuştur. Sebebini merak ettiniz mi hiç? Aslında dolar artmaz, sizin paranızın değeri çalınır.

Şöyle izah edelim:

Devletler, tasarruflarının bir kısmını bono olarak hazinelerinde saklar. Bonoların, devletlerin borçlanma senetleri olduğunu söylemiştik. Diyelim ki bir ülkenin hazinesinde 1 milyar dolarlık bono var. Yani ABD ona bir sene sonra bu parayı ödemeyi taahhüt ediyor. O esnada ABD’deki faiz oranı %2. FED faizi %3’e çıkarırsa, bu sefer piyasaya sürdüğü yeni bonolar daha değerli görülecek (ama aslında değeri değişmeyecek çünkü hala aynı para birimini temsil eden bonolardır) ve eski bono kağıtlarının piyasa değeri düşecek. Böylece %2’lik faiz döneminde 1 milyar dolar bonoyu hazinesine koyan ülke, kayba uğrayacak. Bu sefer kendi birikiminin değeri düşecek ve kendi para birimi dolar karşısında erimiş olacak. FED’in faiz artırımında dolar kurunun artmasının sebebi budur. Aslında dolar artmaz, sizin “paranızın” değeri düşer; daha doğrusu, bir yerden başka bir yere gider.

İşte sistem bunun gibi akıl dışı mekanizmaları kullanarak çalışır.

Fiat para sistemi, kölelerin boynundaki görünmez zincirlerdir. Bağlı oldukları zinciri göremeyenler, kendilerini serbest sanır. Bağlı olduğunuz zincir ne kadar uzunsa, ancak o kadar uzağa gidebilirsiniz. Diğer bir değişle ne kadar paranız varsa o kadar özgür olursunuz.

Son yüzyılda, tarihte hiç olmadığı kadar büyük bir canavara dönüşen ve dünya halklarını esir alan, küresel gölgeler krallığının işleyiş mekanizmasından bahsettik. Kölelik sistemi binlerce yıldır, devam ediyor ama daha önce hiç bu seferki kadar büyük olmamıştı. Onun bu büyüklüğü, aynı zamanda en zayıf noktası. Açgözlülüğü onu o kadar şişirdi ki, patlama noktasına getirdi. Artık gereken şey, sadece kralların çıplak olduğunu kitlelerin görmesi…

Az önce bahsettiğimiz finans balonu yakın bir zamanda, belki birkaç yıl içinde patlayacak ve dünya, insanlık tarihinin hiç görmediği kadar büyük bir ekonomik çöküş yaşayacak.

Fiat para sistemini tarihte deneyen bütün ekonomiler, kaçınılmaz bir şekilde hiper enflasyon yaşayarak çökmüştür. 11. Yüzyılda, Çin’de Yuan hanedanlığında; 12. Yüzyılda, İngiltere’de; 18. Yüzyıllarda, Fransa’da… Bugünkü sistem de miadını doldurdu ve hiper enflasyona doğru koşar adım ilerliyor. Nitekim hiçbir hükümet, sonsuza dek karşılıksız para basamaz, çünkü çalışan insanların alım gücü veya kölelik derecesi, kritik sınırın, yani hayatta kalma sınırının altına düştüğü zaman sistem kaçınılmaz olarak çöker; kaos meydana gelir.

Daha önceki fiat para sistemi deneyimlerinin hepsi yereldi. Ancak şimdiki dünya çapında ve özellikle doların ortak döviz rezerv birimi olması yüzünden çarkları iç içe geçmiş küresel bir sistem. Üstelik üflenen balon akıl almaz bir derecede büyük. Patladığı zaman bütün dünya bunun şokuyla birlikte büyük bir buhran yaşayacak. Ekonomi uzmanları, bu krizin nasıl ve ne boyutta gerçekleşeceğini, artık geri dönüşün olma-dığını, kitaplarında rakamlar ve
formüller vererek is-patlıyorlar. Mevcut ekonomi modeli çöktüğünde, dünyada yeni bir model uygulanmaya başlanacak ve bu, büyük ihtimalle “enformasyonizm” olacak. Yani artık üretim, sermaye (kapital) üzerine değil, bilgi (enformasyon) üzerine kurgulanacak. Teknoloji çağında bilgi teknolojilerini yönetenler, üretimi organize edecekler.

Zeitgeist: Addendum (2008)

Küresel krizin patladığı o gün gelip, bütün kralların çırılçıplak olduğu görüldüğünde, dünya köleleri için bir özgürlük şansı doğacak. Eğer bu şansı kullanamazlarsa, bu sefer yeni efendiler bilgiyi elinde bulunduranlar olacak, diğerleri de muhtemelen çiplenmiş köleler…

Kitabın orijinali: “Köleler ve Efendiler” 2017


Manifesto: Anti-Imperialist Electromagnetic (2023)

It should now be clearly understood that the fourth industrial revolution and the socio-economic bondage accompanying the mechanization process forced the Anti-Imperialist Struggle to jump in a new dimension. This Anglo-Saxon superior mind, which has been in cooperation with the Zionists who have turned the Middle East into hell for the last 50 years, has now declared a war against humanity from all fronts with the Ukraine war. The street protests and labor movements that emerged in many western countries are the visible small-scale reflections of the process.

Perceiving the spiritual wisdom and cultural diversity that traditional societies and peoples have developed in their own geographies and habitats for thousands of years as a serious threat to their own interests, this globalist gang intervenes in the evolutionary process with the social Darwinist theories and poison of information technologies and accelerates it in a diizying way, and seek to leave us more and more impotent and powerless by undermining the modernist process and openly detaching them from the essential values ​​and basic needs inherent in human beings.

The academic literature and critical theory of the 20th century emphasized the need for activist units with solid theoretical ground against this tyranny, which does not hesitate to inject its own philosophy into our life veins in ever-increasing dosages through cybernetic and digital-information technologies at the service of the corporatocracies. The first target of this cyber-war against 21st century people is undoubtedly the human mind, and it is no coincidence that independent journalism, free press, underground-publications and fanzines, which are not afraid to speak the truth, attract this level of attention. Likewise, acting responsibly, both at the individual level and in small collectives, is now more important than ever.

Greetings to all comrades who struggle in this way, provided that they are not racist and divisive!

Erman Akçay
2023, Istanbul

Multinational Corporations/Instinct of Survival – Napalm Death (1986)

Artık çok net bir şekilde idrak edilmesi gerekiyor ki dördüncü sanayi devrimi ve makineleşme sürecine eşlik eden sosyo-ekonomik esaret, Anti-Emperyalist Mücadeleyi de boyut atlamak zorunda bırakmıştır. Son 50 senedir Ortadoğuyu cehenneme çeviren Siyonistler ile işbirliği içinde olan bu Anglosakson üst akıl, şimdi de Ukrayna savaşıyla her cepheden insanlığa karşı savaş açmış durumdadır. Bir çok batı ülkesinde baş gösteren sokak eylemleri ve işçi hareketleri ise sürecin görünür ufak çaplı yansımalarıdır.

Geleneksel toplumların ve yeryüzü halklarının binlerce yıldır kendi coğrafyalarında, habitatlarında geliştirdiği bilgeliği ve kültürel çeşitliliği, hedefleri için ciddi birer tehdit olarak algılamış olacaklar ki evrimsel sürece, sosyal darwinist teoriler ve bilişim teknolojilerinin zehriyle müdahele ederek baş döndürücü bir biçimde hızlandırıp, modernist süreci baltalamak, insana içkin esas değerlerden ve temel ihtiyaçlarımızdan açıkça kopartıp, bizleri gittikçe iktidarsız ve güçsüz bırakmak peşindeler.

Kendi felsefelerini aktif olarak Şirketokrasilerin hizmetindeki sibernetik, ve dijital-bilişim teknolojileri vasıtasıyla her geçen gün artan dozajlarda hayat damarlarımıza enjekte etmekten çekinmeyen bu zorbalığa karşı 20.yüzyılın akademik yazını ve eleştirel kuramcıları teorik zemini sağlam eylemci birliklere olan ihtiyacı vurgulamıştır. 21. yüzyıl insanına karşı açılan bu siber-savaşın ilk hedefi hiç şüphesiz ki insan zihnidir, ve Hakikati dillendirmekten korkmayan bağımsız gazetecilik, özgür basın, yeraltı-yayınları ve fanzinlerin bu düzeyde ilgi çekmesi tesadüf değildir. Aynı şekilde gerek bireysel, gerek ufak kolektifler şeklinde sorumluluk sahibi davranmak bugün için artık her zamankinden daha ciddi bir önem kazanmaktadır.

Irkçı ve bölücü olmamak şartıyla bu minvalde mücadele eden tüm yoldaşlara selam olsun!

Erman Akçay
2023, İstanbul

FREDOX ‘Dossiers Noirs de l’histoire’ 2005

Secret organization that played a leading role in the Ukrainian war:

Il faut maintenant bien comprendre que la quatrième révolution industrielle et l’asservissement socio-économique accompagnant le processus de mécanisation ont forcé la lutte anti-impérialiste à sauter dans une nouvelle dimension. Cet esprit supérieur anglo-saxon, qui a coopéré avec les sionistes qui ont transformé le Moyen-Orient en enfer depuis 50 ans, a maintenant déclaré une guerre contre l’humanité sur tous les fronts avec la guerre d’Ukraine. Les manifestations de rue et les mouvements ouvriers qui ont émergé dans de nombreux pays occidentaux sont les reflets visibles à petite échelle du processus.

Percevant la sagesse spirituelle et la diversité culturelle que les sociétés et les peuples traditionnels ont développés dans leurs propres géographies et habitats pendant des milliers d’années comme une menace sérieuse pour leurs propres intérêts, ce gang mondialiste intervient dans le processus évolutif avec les sociales darwinistes théories et le poison de l’information technologies et l’accélère de manière vertigineuse, et cherchent à nous rendre de plus en plus impuissants et impuissants en sapant le processus moderniste et en les détachant ouvertement des valeurs essentielles et des besoins fondamentaux inhérents à l’être humain.

La littérature académique et la théorie critique du XXe siècle ont souligné la nécessité d’unités militantes dotées d’un solide fondement théorique contre cette tyrannie, qui n’hésite pas à injecter ses propres philosophies dans nos veines de vie à des doses toujours croissantes grâce aux technologies cybernétiques et numériques de l’information à au service des corporatocraties. La première cible de cette cyber-guerre contre les gens du XXIe siècle est sans aucun doute l’esprit humain, et ce n’est pas un hasard si le journalisme indépendant, la presse libre, les publications clandestines et les fanzines, qui n’ont pas peur de dire la Vérité, attirent ce niveau d’attention. De même, agir de manière responsable, tant au niveau individuel qu’en petits collectifs, est aujourd’hui plus important que jamais.

Salutations à tous les camarades qui luttent de cette manière, à condition qu’ils ne soient pas racistes et diviseurs !

Erman Akçay
2023, Istanbul

Kerem Kamil Koç’un Ardından

Kerem Kamil Koç (1977-2015)

Hareket benim, hareket sensin. Sokakta ve yazı masasında ve dahi atölyede, hareket; her daim hareket! Şimdiye yaramasa, karınca misali, büyüyen dalganın öncülü dalgayız. Yılmak yok; yola devam!!!

Kerem Kamil Koç

It’s been 8 years since our friend, our comrade and our accomplice (in fight against everything dominates us) Kerem, passed away. We missed him so much and will never forget him and his memories…

Umut Önder

Kerem Kamil Koç

Coşku, heyecan ve enerji dolu genç bir anarşist. İki yılı aşkın süredir kanser tedavisi görüyordu. Bu sabah yaşamını yitirdi.

Bana, kendinden şarjlı gibi görünen bitmez bir enerjisi vardı Kerem’in. Bu yönüyle coşku ve neşe kaynağımızdı. Kısacık yaşamında kendi üslubunca bir varoluş sergiledi. Düşünce ve pratikten kaynaklı çekişmelerin, didişmelerin insanı değil, farklı eğilimlerin toplamıydı o. Anarşinin bütün renklerini, tarzlarını, üsluplarını, kasketinde, montunda, gömleğinde muhakkak bir simgeyle sembolize etmiş ve bu yüzden de düşünsel bir huzur içindeydi. Kerem’in önyargısı anarşiydi. Onun için bir işin, bir eylemin anarşi adına yapılıyor olması yeterliydi. Çoğu zaman benim ve başkalarının ince eleyip sık dokuduğumuz gibi; neyin, ne zaman, ne amaçla, kim tarafından yapıldığı gibi sorgulayıcı eleştirel yaklaşımlara kafa yormaz, aldırmazdı. O, yoğurdu kendi bildiğince yerdi! Önemli olan anarşi adına bir şeylerin yapılıyor olması ve onun da buna katkısıydı. Belki de bu yüzden, aksiyona ayarlı bir ruh haliyle gezerdi kentin sokaklarını. Onu her gördüğümde devrimin başladığını ve yine geç kaldığımı hissederdim.

Hani, “her insan biriciktir” der ya üstadımız Max Stirner; aramızda, fevrilik sınırlarına yaklaşan bu biricikliğe, bu özgünlüğe bariz haliyle en yatkın, en yakın olanlardan biriydi Kerem Kamil Koç.

Onunla ilk kez hangi etkinlikte, hangi toplantıda karşılaştığımızı, ne zaman tanıştığımızı hatırlamıyorum. Sanki hep aramızdaydı. Çeyrek asırdır, şu memleketteki etkinliklerimizde, sesimizde, sözümüzde, eylemimizde hep vardı ve hep bir aradaymışız gibi gelir bana. Kendimi bildim bileli Kerem hep vardı duygusu içindeyim.

Onun; delik deşik kulaklarına geçirdiği küpelerini, piercing’lerini, giysisine, çantasına, orasına burasına yapıştırdığı özgün sticker’larını, her an harekete hazır, heyecan yüklü isyan arzusunu hiç unutmayacağım.

Senin, mütemadiyen eyleme, harekete ayarlı ruh halini hep özleyeceğim Keremciğim.

Güle güle sevgili dostum yoldaşım. Huzur içinde uyu.

3 Nisan 2015

Gazi Bertal

bANDİSTA – Bakıyoruz Dünyaya

Ne Tanrı Ne Efendi, Bir Anarşizm Tarihi: ‘Ni Dieu ni aître, une histoire de l’anarchisme’

Ni Dieu ni maître, une histoire de l’anarchisme

İlk gösterimi 2017 yılında ‘Coğrafyalararası Anarşist Film Festivali’nde yapılan, orjinal adı “Ni Dieu ni maître, une histoire de l’anarchisme” olan Tancrède Ramonet’in yönettiği ‘Ne Tanrı Ne Efendi – Anarşizmin Tarihi’ belgeselinin Türkçe altyazılı ilk bölümü. Belgesel, Sinoplu Diyojen’den Pierre-Joseph Proudhon’un “Mülkiyet Nedir?”ine ve İspanya Devrimi sonunda Barselona’nın düşüşüne, Japonya’dan Amerika’ya ve bir çok coğrafyaya uzanan anarşizmin hikayesini iki bölüm halinde aktarıyor. Tarihsel-politik boşluklara rağmen, Anarşizmin ilk ortaya çıkışını zaman-dizin bakımından ele alması ve Anarşist hareketin tarihine, aktörlerine dair görsel ve informatif kaynaklar sağlaması açısından kusursuzluğunu koruyarak, izleyiciye önemli ve zengin bir bilgi kaynağı oluşturduğunu söyleyebiliriz.

* Sosyal Savaş ve ‘MOACM’ın katkılarıyla.

 La Volupté de la destruction (1840-1914)

‘Né du capitalisme, frère ennemi du communisme d’état, l’anarchisme n’a eu de cesse de souffler son vent de justice et de liberté sur le monde. Et si certains libertaires purent se changer en criminels, jouant du revolver ou faisant parler la dynamite, on oublie qu’ils furent nombreux à proposer des alternatives et initier les grandes révolutions du XXe siècle.

À partir d’images d’archives inédites, de documents oubliés, d’entretiens exclusifs avec les plus grands spécialistes du mouvement ouvrier, ce film en deux parties raconte pour la première fois l’histoire de ce mouvement qui combat depuis plus de 150 ans tous les maîtres et les dieux et qui, de Paris à New York, de Tokyo à Buenos Aires, n’en finit pas de faire trembler le monde.’

1. “La Volupté de la destruction (1840 – 1914)” (87′)

2. “La Mémoire des vaincus (1911 – 1945)” (87′)

La Mémoire des vaincus (1911-1945)

Ni Dieu ni maître, une histoire de l’anarchisme est une série de documentaires réalisée par Tancrède Ramonet et diffusée depuis 2016. Deux premières parties sont parues, La Volupté de la destruction (1840-1914) et La Mémoire des vaincus (1911-1945). La suite, Des Fleurs et des pavés (1945-1969) et Les Réseaux de la colère (1965-2012) est achevée, sa sortie prévue initialement pour septembre 2021 a été repoussée à la fin du 1er trimestre 2022. Des projections publiques de l’intégrale ont été organisée dont une à Saint Etienne le 7 juin 2022.


Du manifeste fondateur de Pierre-Joseph Proudhon en 1840 (Qu’est-ce que la propriété ?) à la chute de Barcelone en 1939, Tancrède Ramonet retrace, en images, un siècle d’histoire mondiale du mouvement anarchiste, du collectivisme libertaire à l’anarcho-syndicalisme, en passant par la propagande par le fait.


END:CIV Resist or Die (2011)

A Franklin Lopez movie

Yaşadığınız topraklar, ormanları katleden, suyu ve havayı kirleten ve besin kaynaklarınızı zehirleyen yaratıklar tarafından işgal edilseydi, direnir miydiniz?

END:CIV; kültürümüzün sistematik şiddete ve çevresel sömürüye olan bağımlılığını inceliyor ve sonuçta zehirlenen tabiatı ve savaş bunalımındaki ulusları derinlemesine araştırıyor. Derrick Jensen‘in Endgame (Oyun Sonu) adlı kitabından esinlenen END:CIV izleyiciye şu soruyu soruyor: “Yaşadığınız topraklar, ormanları kesen, suyu ve havayı kirleten ve besin kaynaklarınızı zehirleyen yaratıklar tarafından işgal edilseydi, direnir miydiniz?”…

End:Civ ‘Resist Or Die’ (2011)

Uygarlıkların çökmelerinin altında yatan nedenleri genellikle kaynakların aşırı kullanımına dayanır. Bunu yazarken, dünya ekonomik kaos, petrolün zirvesi, iklim değişikliği, çevresel yıkım ve politik karışıklıkla sendeliyor. Hergün, manşetler skandal hikayelerini ve kamu güvensizliğini temcit pilavı gibi ısıtıp ısıtıp önümüze koyuyor. Şu anki küresel sistemin sonuna dair öfkeli taleplerde bulunmamız gerekmiyor – çünkü çok yakında çökecek gibi görünüyor. Ancak, en çok hasar görmüş yerlerde bile cesaret, merhamet ve özgecilik eylemleri kaynıyor. Savaş ve baskının ağır etkilerine maruz kalmış insanların dirençliliğini ve ilerleyen krizle yüzleşmek için öne atılanların kahramanlıklarını belgeleyerek, END:CIV bu herşeyi tüketen çılgınlığın dışında makul bir geleceğe ışık tutar. Jensen’in anlatımı ile desteklenmiş film bizleri bu toprakları gerçekten seviyorsak eyleme geçmeye çağırıyor. Film, küresel ekonomik sistemin çözümlemesini yapmak için müziği, arşivsel metrajı, hareketli grafikleri, animasyonu, güldürüyü ve hicvi de kullanarak enerjik bir tempoda ilerliyor. END:CIV, Jensen’in şiirsel ve sezgisel yaklaşımıyla örtüşen birinci elden fedakarlık ve kahramanlık hikayelerini dikkatle ve duygusal olarak heyecanla yansıtıyor. Taşrada çekilmiş ekran görüntüleri korkunç ama olağan yıkımın traşlama kanıtının yanısıra kesici doğal güzelliğin perde arkasını gözler önüne seriyor.

“Diren ya da Öl!”

Türkçeleştiren: Sosyal Savaş

End:Civ ‘Resist Or Die’ (2011)

Si votre patrie était envahie par des extraterrestres qui abattaient les forêts, empoisonnaient l’eau et l’air et contaminaient l’approvisionnement alimentaire, résisteriez-vous ?

END:CIV examine la dépendance de notre culture à la violence systématique et à l’exploitation de l’environnement, et sonde l’épidémie résultante de paysages empoisonnés et de nations sous le choc. Basé en partie sur Endgame, le best-seller de Derrick Jensen, END:CIV demande : « Si votre patrie était envahie par des extraterrestres qui abattaient les forêts, empoisonnaient l’eau et l’air et contaminaient l’approvisionnement alimentaire, résisteriez-vous ? ”

Les causes sous-jacentes à l’effondrement des civilisations sont généralement attribuées à la surexploitation des ressources. Au moment où nous écrivons ces lignes, le monde est sous le choc du chaos économique, du pic pétrolier, du changement climatique, de la dégradation de l’environnement et des troubles politiques. Chaque jour, les gros titres ressassent des histoires de scandale et de trahison de la confiance du public. Nous n’avons pas à faire des demandes indignées pour la fin du système mondial actuel – il semble déjà en train de s’effondrer.

Mais les actes de courage, de compassion et d’altruisme abondent, même dans les endroits les plus endommagés. En documentant la résilience des personnes les plus durement touchées par la guerre et la répression, et l’héroïsme de ceux qui se présentent pour affronter la crise de front, END:CIV éclaire un moyen de sortir de cette folie dévorante et vers un avenir plus sain.

Soutenu par le récit de Jensen, le film nous appelle à agir comme si nous aimions vraiment cette terre. Le film voyage à un rythme effréné, utilisant de la musique, des images d’archives, des graphiques animés, de l’animation, du slapstick et de la satire pour déconstruire le système économique mondial, alors même qu’il implose autour de nous. END:CIV illustre des histoires à la première personne de sacrifice et d’héroïsme avec des images intenses et chargées d’émotion qui correspondent à l’approche poétique et intuitive de Jensen. Les scènes tournées dans l’arrière-pays offrent des intermèdes d’une beauté naturelle à couper le souffle aux côtés de preuves évidentes de destructions horribles mais banales.

END:CIV propose des entretiens avec Paul Watson, Waziyatawin, Gord Hill, Michael Becker, Peter Gelderloos, Lierre Keith, James Howard Kunstler, Stephanie McMillan, Qwatsinas, Rod Coronado, John Zerzan et bien d’autres.

End:Civ ‘Resist Or Die’ (2011)

Wenn Ihr Heimatland von Außerirdischen überfallen würde, die die Wälder abholzen, das Wasser und die Luft vergiften und die Nahrungsversorgung verseuchen, würden Sie Widerstand leisten?

END:CIV examines our culture’s addiction to systematic violence and environmental exploitation, and probes the resulting epidemic of poisoned landscapes and shell-shocked nations. Based in part on Endgame, the best-selling book by Derrick Jensen, END:CIV asks: “If your homeland was invaded by aliens who cut down the forests, poisoned the water and air, and contaminated the food supply, would you resist?”

The causes underlying the collapse of civilizations are usually traced to overuse of resources. As we write this, the world is reeling from economic chaos, peak oil, climate change, environmental degradation, and political turmoil. Every day, the headlines re-hash stories of scandal and betrayal of the public trust. We don’t have to make outraged demands for the end of the current global system — it seems to be coming apart already.

But acts of courage, compassion and altruism abound, even in the most damaged places. By documenting the resilience of the people hit hardest by war and repression, and the heroism of those coming forward to confront the crisis head-on, END:CIV illuminates a way out of this all-consuming madness and into a saner future.

Backed by Jensen’s narrative, the film calls on us to act as if we truly love this land. The film trips along at a brisk pace, using music, archival footage, motion graphics, animation, slapstick and satire to deconstruct the global economic system, even as it implodes around us. END:CIV illustrates first-person stories of sacrifice and heroism with intense, emotionally-charged images that match Jensen’s poetic and intuitive approach. Scenes shot in the back country provide interludes of breathtaking natural beauty alongside clearcut evidence of horrific but commonplace destruction.

END:CIV features interviews with Paul Watson, Waziyatawin, Gord Hill, Michael Becker, Peter Gelderloos, Lierre Keith, James Howard Kunstler, Stephanie McMillan, Qwatsinas, Rod Coronado, John Zerzan and more.

Antifa: Chasseurs De Skins (2008)

Résistance Films 2008

During Paris early 80s, the “Skinhead” movement arrives in France, and is about to defray the chronicle for the decade to follow, with their provocations, attacks and racist crimes.

Street gangs will form and react against this assault, in a urban warfare for control of the streets of Paris. They are the Red Warriors, the Ducky Boys and Ruddy Fox. Paris youth will nicknamed them “Skinheads Hunters”.

Their motivation: to fight against fascism and racist acts by any means necessary, even turn against their opponents the violence they have suffered.

Through exclusive interviews, members of the most recognized gangs return to their history, their commitment and deliver the testimony of the situation of youth street from 20 years ago.

Using exceptional archives footages and photographs, “ANTIFA” is a return to the streets of the 80s and the society of that time.

The film looks at a pivotal time, in a generation whose ailments were already warning of urban today’s tensions.
Resistance Films revealed this story through the documentary, to keep track of a movement never documented.

A film directed by Marc-Aurèle Vecchione – Résistance Films 2008

The story of the Street Gangs from Paris that stood up against Fascist & neo-Nazis Skinheads in the late 80’s. Meet the Red Warriors, Ducky Boys, Ruddy Fox…!!


Zapatista’lardan Mesaj: Savaştan Geriye Toprak Kalmayacak




(Rus ordusunun Ukrayna’ya istilası üzerine)

2 Mart 2022

Yaşam Bildirgesini imzacıları

Altıncı Ulusal ve Uluslararası Yaşam Bildirgesi

Sevgili yoldaşlar,

Avrupa dediğiniz coğrafyada şu anda neler olup bittiğine dair bildiklerimizi ve düşüncelerimizi sizlere aktarmak istiyoruz.

Saldıran bir güç var, Rus ordusu. Her iki taraf için de büyük sermaye çıkarları tehlikede. Şu anda bazı tarafların hezeyanları ve sinsi ekonomik hesapları yüzünden zarar görenler, Rusya ve Ukrayna (ve belki de yakın zamanda, yakın veya uzak diğer coğrafyaların) halklarıdır.

ABD ordusunun öncülüğündeki çokuluslu Irak işgali başladığında (neredeyse 19 yıl önce), bu savaşa karşı dünyanın her yerinde seferberlik çağrısında bulunuldu. Aklı başında hiç kimse işgale karşı çıkmanın Saddam Hüseyin‘in yanında yer almak olduğunu düşünmedi. Şimdi aynı olmasa da benzer bir durum söz konusu. Ne Zelenski ne de Putin. Savaşa Hayır.

Bu iki taraftan birini desteklemeye karar veren birçok hükümet bunu ekonomik hesaplarına göre yapmıştır. Aldıkları kararda hümanist bir kaygı güdülmemiştir. Bu hükümetler ve onların “ideologları” için müdahaleler/işgaller/yıkımlar iyi veya kötü olarak ikiye ayrılmaktadır. İyi olanlar destekçileri tarafından gerçekleştirilenler, kötü olanlar ise düşmanları tarafından gerçekleştirilenlerdir. Putin’in Ukrayna’nın askeri işgalini haklı çıkarmaya yönelik canice argümanına tutulan alkışlar, aynı sözlerle, başka halkların büyük sermayenin işine gelmeyen işgalini haklı çıkardığında bir ağıt haline dönüşecektir.

“Neo-Nazi zulmünden” kurtarmak ya da komşu “uyuşturucu devletlere” son vermek için başka coğrafyaları da istila edecekler. Ardından Putin’in “Bölgeyi nazilerden arındıracağız” sözlerini (veya bunun benzeri bir söylemi) tekrarlayacaklar ve eylemlerini bol bol “halklarının güvenliği” bahanesini kullanarak açıklayacaklardır. Rusya’daki yoldaşlarımız diyor ki: “Rus bombaları, roketleri, mermileri Ukraynalılara doğru uçuyor ancak onlara siyasi görüşlerini ve konuştukları dili sormuyor” ama onların ve diğerlerinin “uyruğunu” değiştirecek.

“Batı’daki” büyük sermayaler ve onları elinde tutan hükümetler arkalarına yaslanıp durumun kötüye gidişini izlediler, hatta durumu teşvik ettiler. İşgal başladığında ise, Ukrayna’nın direnip direnmeyeceğini görmek için beklediler ve hangi sonucun hangi çıkarlarına hizmet edeceğini hesapladılar. Ukrayna direnince, daha sonra geri alacakları “yardımları” yapmaya başladılar. Ukrayna’nın direnişine şaşıran sadece Putin değildi.

Bu savaşın kazananları, fethetme, yok etme/yeniden inşa etme, yani yeni mal ve tüketici, insan pazarları yaratma fırsatını değerlendiren büyük silah konsorsiyumları ve büyük sermayelerdir.

İlgili tarafların medyada ve sosyal ağlarda yaydığı bilgilere –“haber” diye sundukları şeylere – veya jeopolitik uzmanların aniden arttığı bu ortamda “analizlere” ve Varşova Paktı ve NATO’dan medet umanlara başvurmak yerine, bizim gibi olanlara, Ukrayna ve Rusya’da yaşam mücadelesi verenlere ulaşmaya ve onlara sormaya karar verdik.

Altıncı Zapatista Komisyonu birkaç denemeden sonra Rusya ve Ukrayna dedikleri coğrafyalarda direniş ve isyan halinde olan aile fertlerimizle temas kurmayı başardı.

Kısacası, özgürlük bayrağını da yükselten bu aile fertlerimiz dimdik ayaktalar: Ukrayna’da, Donbas’ta direniyor; Rusya’da, sokaklarda ve alanlarda isyan ediyorlar. Rusya’da savaşı protesto ettikleri için tutuklanıyorlar ve dövülüyorlar. Ukrayna’da Rus ordusu tarafında öldürüyorlar.

Savaşa HAYIR demenin yanında halkına zulmeden hükümetlerle “ittifakı” reddetmek onları birbirleriyle ve onları bizimle birleştiriyor.

Her iki taraftaki karışıklık ve kaosun ortasında, görüşlerine sıkı sıkıya bağlılar: özgürlük mücadeleleri, sınırları ve ulus devletlerini reddetmeleri ve sadece bayrakları değişen ezici güçler.

Onlara elimizden geldiğince destek olmak görevimizdir. Bir söz, bir resim, bir ezgi, bir dans, havaya kaldırılan bir yumruk, bir kucaklama -uzak coğrafyalardan bile olsa- onların yüreklerine cesaret verecektir.

Direnmek, vazgeçmemek ve üstün gelmektir. Bu aile fertlerine direnişlerinde, yani yaşam mücadelelerinde destek olalım. Hem onlara hem de kendimize bunu borçluyuz.

Bu nedenle, henüz bunu yapmamış olan ulusal ve uluslararası Komisyon birimlerini programlarına, coğrafyalarına ve usullerine göre savaşa karşı ve özgür bir dünya için kendi coğrafyalarında savaşan Ukraynalılar ve Ruslara destek için gösteri yapmaya çağırıyoruz.

Ayrıca Ukrayna’daki direnişe maddi destek çağrısında bulunuyoruz. Banka hesaplar bilgileri zamanı gelince tarafımıza bildirilecektir.

Zapatista Ulusal Kurtuluş Ordusu Altıncı Komisyonu da kendi çağrısına uyup Rusya ve Ukrayna’da savaşla mücadele edenlere yardım gönderecektir. Ukrayna’da direnenleri desteklemek için ortak bir ekonomik fon oluşturmak üzere SLUMIL K’AJXEMK’OP‘taki aile fertlerimizle de iletişime geçilmiştir.

Eğilmeden, haykırıyoruz ve haykırmaya ve talep etmeye çağırıyoruz: Rus Ordusu Ukrayna’dan Çık.

Savaş hemen durmalı. Devam ederse ve beklendiği gibi şiddeti artarsa, o zaman belki de savaştan sonra toprağa anlam verecek kimse kalmayacak.

Güneydoğu Meksika dağlarından.

İsyancı Ast Komutan Moisés Ast Komutan Galeano

Zapatista Ulusal Kurtuluş Ordusu Altıncı Komisyonu.

Mart 2022

İspanyolca’dan çeviren: Hazal Akbaş

Faşizme Karşı Özgürlüğün Hayaleti: RAF ve Radikal Sol

Ulrike Meinhof, 1975 (Tutuklanmış halde)

Düşman kazanacak olursa, ölüler bile payını alacak bundan. Ancak bu endişeyi içinde tutan tarihçi, geçmişteki umut kıvılcımlarını alevlendirme yetisine sahiptir. Ve düşman kazanmaya devam ediyor hala…

Tarih bugün yaşanılan gerçekliği, Gerçek ile sınayabildiğimiz bir silahtır. Egemen sınıfların yazdığı ‘resmi tarihe’ karşı tarihler ile yanıt vermek gerekir. Ece Ayhan’ın tarihi düzünden okumaya ayaklanan çocukları, resmi tarihe karşı-tarihle yanıt verme çabasıdır aynı zamanda. Geçmiş devrimci deneyim bu günü anlamak için de bir fener olabilir. Burada W. Benjamin’in tarih kavramı üstüne belirttiği gibi geçmişin yenik, unutturulmuş anlarına kaplan sıçrayışları yapmak gerekir. Çünkü ‘Düşman kazanacak olursa, ölüler bile payını alacak bundan. Ancak bu endişeyi içinde tutan tarihçi, geçmişteki umut kıvılcımlarını alevlendirme yetisine sahiptir. Ve düşman kazanmaya devam ediyor hala…’ Alman faşizmini yaşamış, Gestapo’nun eline düşme kaygısıyla hayatına son vermiş Benjamin’in sözleri ile RAF (Rote Armee Fraktion) üstüne düşünmeye başlamak doğru olacaktır. Egemenlerin düz, ilerlemeci tarih anlayışına karşı, devrim tarihin sürekliliğini parçalamak için yola çıkar. Alman sonbaharını anlamak için Spartakist hareketinin ezilmesine, Alman faşizminin kuruluşu ve vahşi eylemlerine geri dönmek gerekir. Tıpkı 70’ler Almanya’sındaki devrimci isyanın kökenlerini tarih içinde sıçramalar yaparak görülebileceği gibi.

Baader Meinhof Çetesi: Thorwald Proll, Horst Söhnlein, Andreas Baader ve Gudrun Ensslin – 1968, Frankfurt

Hayat bu, onu cesaretle yaşamalıyız – Rosa Luxemburg

Rosa Luxemburg ve arkadaşları 1916 yılı başında Spartakusbund/ Spartaküs Birliğini kurdular. Parti hiyerarşisine değil konseylere dayalı, özgürlükçü bir sosyalizmi savundular. 20. yüzyıl başında Luxemburg, Lenin ve Kroppotkin ile birlikte dünya solunun en önemli liderlerindendi. Alman devleti, Rusya’daki Sovyet ihtilali sonrası kızıl tehlikeye karşı özel eğitimli Freikorps birliklerini kurmuştu. Almanya da artarda patlayan ayaklanmalara bastırmak için 15 Ocak 1919’da Rosa Luxemburg ve Karl Liebknecht, Freikorps tarafından gözaltına alındılar. Dövülerek öldürülmüş bedenleri Landwehr nehri kanallarında bulunur. Ardından Bayern şehrindeki komün bu özel birliklerce kuşatılacak ve 600 direnişçi öldürülerek şehri teslim alacaklardı. Yükselen tepkiler sonucu 1921 dağıtılan Freikorps ilerleyen yıllarda Adolf Hitler tarafından yeniden toparlanacaktır. Alman Sonbaharı olarak anılan süreci anlamak için Alman Devletinin tarihsel süreçteki faşist yönelimlerini okumak gerek.

RAF’ın 5 eylül 1977 günü kaçırdığı İşverenler Sendikası ve Alman Sanayiciler Birliği başkanı Hans Martin Schleyer’in ifşa ettiği kişisel tarihi ibret vericidir. 1931 yılında 16 yaşında Hitler Gençliğine üye olmuş, 19 yaşında ise 227014 numaralı SS üniformasını giymiş ve savaş sonunda Fransızlarca yakalanana dek SS görevlerini hırs ve kinle sürdürmüştü.

Rosa ve Karl’ın katli sonrasında öncülüğünü Richard Huelsenbeck ve Raoul Hausmann’ın çektiği Alman Dada grubu ‘Dadacı Devrim Komitesi’ni ilan edip, komünizm talebini açıkça dile getirdi. Ardından da 1920 yılında Berlin’de bir sergi sırasında sanatın ölümü ilan edildi. Bu çıkışla Alman Dada’cıların amacı, sanata karşı önceliği pratik politik mücadeleye ve devrim hareketine çekmekti. Landwehr nehri kanallarında devrimin hayaleti yüzerken, görev sanatı politikleştirerek hayata dönüştürmekti.

Kent Gerillasının Tarihsel Kökleri

‘Söz konusu olan, terörizme bir gerekçe bulmak değil, onu hiyerarşik sosyal topluluğun kendi kendini düzenleyen mekanizmalarını baltalama ve sergileme yeteneğine sahip bir eylem; en ümitsiz, ancak soylu bir eylem olarak görmektir. Böyle düşünüldüğünde, yaşanılmaz bir toplumun mantığına dahil olan cinayet, sadece armağanın içbükey bir biçimi olarak ortaya çıkabilir.’ -Raoul Vaneigem (‘Gençler için Hayat Bilgisi El Kitabı’ Raoul Vaneigem, s. 36, Ayrıntı yayınları)

Suikastçi (assassin) sözcüğünün kökeni haşhaşiyun (haşhaşin)’a dayanır. Selçuklu hükümdarlığı sırasında, örgütlediği isyancı grupla beraber Alamut kalesini kuran Hasan el Sabbah’ın grubuna Haşhaşinler adı takılmıştı. Her türlü otoriteyi reddeden Haşhaşinler ilk profesyonel gerilla grubu kabul edilir. Resmi tarihin unutturduğu Hasan’ın düşünceleri uzun yıllar yeraltında kuşaktan kuşağa aktarılmış, 20. yüzyılda William S. Burroughs‘dan Hakim Bey’in çalışmaları ile sürekli olumsuzlanan bu filozof-eylemcinin görüşleri gün yüzüne çıkmıştır. Avrupa özgülünde kent gerillacılığının ilk kuramcısı-eylemcisi Louis-Auguste Blanqui’dir. 1867 yılında ‘silahlanmak için direktifler’adlı broşürü yazan Blanqui’nin tüm hayatı Fransız devletine karşı ayaklanmalar düzenlemekle geçmiştir. Sürekli gizli örgütler kurarak, uzman bir savaşçı grubunun doğrudan eylemi iktidarı yıkmayı hedeflemiştir. Mevsimler Derneği adını verdiği gizli örgüt ile Mayıs 1839 da bir kaç günlüğüne Paris kentini ele geçirmiştir. Uzun yıllarını hapiste geçirir, Kömün 1871’de patladığında Blanqui yine Bastille’dedir. Komün yürütme komitesi ellerindeki tüm esirlere karşı Blanqui’yi takas etmek ister. Theirs, Komünün başına bir gerilla komutanı geçirtecek bu öneriyi kabul etmez. Aynı dönemlerde Rus devrimci nihilizminin yaktığı ilk ateş, Avrupa çapında bireysel anarşist eylemcilerle devam edecekti.

Benjamin, Baudelaire yıkıcı şiirinin devrimdeki karşılığı olarak gördüğü Blanqui’nin radikal mirasını yok etmek için Avrupa sosyal demokrasisinin özel bir çabası olduğunun altını çizer. Benjamin 1921 yılında yazdığı ‘şiddetin eleştirisi’ adlı makalesinde devletin yasallığının temelinde yasa koyucu ve yasa koruyucu şiddetin olduğunun altını çizer. Yurttaşların devletin şiddetine boyun eğmesi iktidarın bekasının temelidir. İktidarın şiddetine karşı, halkın kutsal şiddeti çağırması bir haktır. 20. yüzyıl başındaki Sorelci genel grev hakkı ve Konsey deneyimleri ile filizlenecek bu anlayış, 1936 İspanya Devriminde Duritti’nin tugaylarınca hayata geçirilecektir.

Mayıs Ruhunun Savunmadan Saldırıya Geçişi

‘Günümüzde bu sisteme karşı gelişen her türlü radikal muhalefet global bir boyut kazanmak zorundadır. İçinde bulunduğumuz tarihsel anda, insanlığın kurtuluşu için çalışanlara düşen en önemli görev, devrimci güçlerin globalleşmesini sağlamaktır’ (‘Anti-Otoritercilik Üstüne’ Rudi Dutsche, 1969)

Bugün 68 kuşağı diye anılan ve 40. yılı çeşitli etkinliklerle kutlanan hareket, küresel bir devrim hareketiydi. Politik devrimi başaramasalar da kültürel devrimi yapmış hareketin sonu Fransız anti-otoriter öğrenci hareketinin, De Gaulle yönetimi ve onunla uzlaşmış KP ve sosyal demokratlarca yenilgisi olarak ele almak yanlış olamayacaktır. Majör devrim hareketinin yenilgisi ardında, hareket kısa sürede alternatif eğitim, özgür kreşler, ev komünleri, antipsikiyatri hareketi, anti-nükleer cephe gibi minör mücadele kanallarına akar. Fakat 2. Dünya Savaşı sonrası görece demokrasi dönemlerinde yetişmiş Avrupa halkı, yeni isyankar kuşakla beraber 60’lı yıllarda yeniden hortlayan polis devleti ile karşılaşırlar. Savunma halindeki hareket 70’li yılların başında Avrupa’nın farklı ülkelerinde, farklı örgütlenmeler ile saldırıya geçecektir.

Alman anti-otoriter hareketi, öğrenci lideri Rudi Dustsche’nin küresel emperyalizme karşı küresel direniş formülünü 60’ların sonunda kitle eylemlilikleri ile hayata geçiriyordu. Comün 1 grubundan Fritz Teufel kaleme aldığı Situasyonist ruhlu ‘Berlin’in büyük mağazaları ne zaman yanacak’ adlı bildiriden dolayı 6 ay hapsedilmiştir. Comün 1 adlı şenlikli muhalefet temelli Dadaist-Sitüasyonist örgütün militanlarından Benno Ohnesorg’un 2 Haziran 1967’de İran şahını ziyaretini protesto gösterilerinde vurulup öldürülür. Nisan 68’de ise Rudi Dutsche Berlin’de bisikleti ile giderken başından kurşunlanır. Saldırı tüm Alman demokratik kamuoyunda infial yaratır, ülke çapındaki gösteriler, öğrenci hareketini ve Rudi’yi hedef gösteren basın tekeli Springer’e karşı bir öfkeye dönüşür. Springer’in bina ve araçları kundaklanır.

Ulrike Meinhof, Konkret gazetesindeki yazısında aslında RAF’ın ilk sinyallerini verir : ’Rudi’ye sıkılan kurşunlar şiddet karşıtlığı düşünü sona erdirdi. Silahlanmayan ölür; ölmeyenlerse canlı canlı cezaevleri, ıslahevlerine, toplu konutların kasvetli betonlarına gömülür’

1970 yılında kurulan Sosyalist Hasta Kolektifi-SPK (Sozialistisches Patientenkollektiv) anti-psikiyatri hareketinin en radikal kanadını temsil eder. Almanya’nın Heidelberg kentindeki bir klinikte bir araya gelen 4 psikiyatr ve 40 hasta; hastalığın kendisini bir silaha çevrilmesi önermesi ile yola çıkar. Hastalık, tekil insanlarda gerçekleşen bir şey değildir, hasta olan toplumumuzdur. Hastalık diye adlandırılan şey, aslında kapitalizmdeki toplumsal çelişkilerin bilinçdışı bireysel ifadesidir. Kapitalizm sermaye yaratmak için hastalık ve tıbbın, özellikle de psikiyatrinin içinde işlevlerini bulduğu bir imha sistemi üretiyordu. Hastalığın karşıtı ise devrimdir. 17 aya sığan çığır açıcı bir deneyim, Alman Devletinin SPK’yi, RAF ile ilişkilendirip, otonomiyi dağıtması üzerine gerçekten yeraltına çekildi ve bir çok üyesi RAF’a katıldı.

Che’nin Mirası ve Latin Amerika Dersleri

Belli bir tarihsel durumda, devrimi yapmaya karar verenler arasında tek bir ortak nokta üzerinde birleşmek zorunluluğu vardır’ (Devrimde Devrim/Regis Debray, 1965)

Küba devrimin en karakteristik sembolü Che Guevara füze krizi sonrası iyice Sovyetler Birliği rejimine yaklaşan Küba’daki sanayi bakanlığı görevinden istifa edip, ortadan kaybolur. Küba devrimi süreci, resmi komünist anlayışın bürokratik parti aygıtının kışkırttığı genel grev ile yapılacak devrim modeli (ki o ayaklanma hiç gelmiyor yada hep erteleniyordu) modelini çöpe atmıştı. Kararlı küçük bir grup öncü ile yola çıkan silahlı hareket ile devrim yapılabilmişti. Regis Debray bu pratiği İspanyolca askeri üs anlamına gelen foco kavramı üzerinden teorileştirmişti. Che önce Afrika da ardından Bolivya da isyanı küreselleştirmeye çalıştı. 67 Ekiminde Bolivya’da katli onu 68 kuşağının itici sembolüne çevirdi. Bolivya’da tutuklanan kuramcı Debray ise yıllar sonra Fransız devletinin bir nevi resmi teorisyenine dönüşecekti.

Che’nin ölmeden önce 3 kıta konferansına yolladığı ‘İki 3 daha fazla Vietnam’ bildirisi, önce Latin Amerika da boy gösterecek şehir gerillalarına ve ardından 70’lerin radikal Avrupa soluna yol gösterecekti. Uruguay da kurulan MLN-T/Tupamaros hareketi bu öğretiyi, kırsal değil metropol merkezli bir ülkeye taşıdı. Ardından Brezilya Komünist Partisinin önemli ismi Carlos Marighella, partiden istifa edip kendi illegal grubunu kuracaktı. Marighella’nın yayınladığı ‘kent gerillası el kitabı’ dünyanın tüm metropollerindeki radikalleşen gençlik hareketlerinin el kitabına dönüşecekti.

Horst Sohlein : Deneysel tiyatrocu…
Andreas Baader :
Güzel sanatlar fakültesi öğrencisi…
Gudrun Esslin :
Voltaire Yayınevi kurucusu, edebiyatçı…
Ulrike Meinhof :
Konkret gazetesi başyazarı…

1970 yılında RAF kolektifini kuran grubun çekirdeğindeki insanların sanatsal kökenlerden gelmeleri sadece ilginç bir rastlantı mıdır? Dadacı Devrim Komitesi’nden, Walter Benjamin’in faşizmin politikayı estetize etmesine karşı, sanatın politize edilmesi çağrısına kadar, sanatın pratik hayat ile aşılmasına yönelik tarihsel bir bağdan bahsetmek yanlış olmayacaktır. RAF’a göre ‘silahlı mücadeleden kazanılacak olan her şeydir: kolektif özgürlük, hayatın ta kendisi, insanlık onuru, kimliğimiz’dir. (kızıl ordu fraksiyonu/Anne Steıner&Loic Debray, Metis yayınları, sayfa 89)

Baader Meinhof – In Love With Terror (BBC Documentary)

Sokakta Savaş Günleri

mücadeleye başlamak, kendini sistemin gözleriyle görmeyi kesmek, dayatmalar tarafından belirlenmeye daha fazla izin vermemek, bunaltıdan sıyrılmak’ (RAF, A.g.e 142)

1970 yılında 4 büyük mağazanın kundaklanmasından aranan Baader’in yakalanıp, bir nevi polis gözetiminde yarı-açık cezaevi olarak kapatıldığı enstitüye yapılan baskın RAF’ın kuruluşunu temsil eder. 22 Mayıs 1970’de anarşist Agit 88 dergisine yollanan Kızıl Ordunun İnşası adlı bildiri ile RAF’ın silahlı bir fraksiyon olarak varlığı duyurulur. Kamuoyunda tanınan önde gelen iki militanı Baader ve Meinhof nedeniyle Alman basını örgütü Baader-Meinhof çetesi olarak adlandırır, örgüt bu tanıma şiddetle karşı çıkar. Çünkü RAF geleneksel sosyalist örgüt hiyerarşisi, partinin fetişleştirilmesi ya da lider kültüne tamamen karşıt bir gruptur.

Sovyetler Birliğine eleştirel yaklaşırlar ve Çakal Carlos örneğindeki uluslararası terörizm ile bağlantıları yoktur. Sürekli bağımsız ve otonom yapılarının altını çizerler. Askeri-politik bir çekirdek olarak proletaryanın öncülüğü ilkesine karşıdırlar. Almanya’da devrim yapmak gibi bir amaçları yoktur (yada bunun o anki imkansızlığının farkındadırlar), amaçları küresel emperyalizme Batı Avrupa’dan bir karşı cephe açmaktır. Öğrenci hareketi gibi, özellikle Vietnam’daki Amerikan işgalinin yarattığı vahşeti hedef tahtasına alırlar. İdeolojik donanımlarında metnimizde bahsettiğimiz tarihsel gelenek yanında F. Fanon, W. Reich, H. Marcuse adlarını da anmak gerekir.

Kırmızı Bülten: Baader Meinhof Çetesi

Banka soygunları ve sabotajlarla başlayan pratik, faşizm dönemini hatırlatan toplu gözaltılar, mahalle baskınları, şüphelilerin vurulması, sebepsiz tutuklamalar gibi polis devleti uygulamalarına paralel olarak daha da radikalleşir. Mayıs 72’de tüm Alman gazeteleri aranan 19 militanın fotoğraflı listesini basarlar.

Uygulanan sıkıyönetim ile bir ay gibi kısa bir zamanda RAF’ın çekirdek kadrosu yakalanır. Dışarıdaki polis devleti, cezaevlerindeki tam tecrit uygulaması ile devam ettirilir. Bilim kurumu Alman devleti ile birlikte RAF’ı tam anlamıyla teslim alarak yok edecek deneylere girişir. Duyumsal olarak yoksun bırakma adını taşınan tam tecrit uygulamaları RAF ve SPK mahkumları üzerinde denenir ve 73 yılı başında toplu açlık grevleri başlar. Zorla beslemeye rağmen Holger Meins açlık grevinin 53. gününde hayatını kaybeder. Dışarıdaki mücadele mahpusların tecridine ve insan haklarına ihlallere yoğunlaşır.

9 Mayıs 1976 günü Ulrike Meinhof’un hücresinde aslılı bulunduğu açıklanır, aynı kader 77 yılı Ekiminde Anderas Baader ve Jan-Carl Raspe’nin hücrelerinde tek kurşunla öldürülmesi; Gudrun Eslin’in hücresinde asılı bulunması ile devam eder. 17 Ekim’i 18’ine bağlayan gece yaşananların tek tanığı bir bıçakla göğsünü delik deşik ettiği ilan edilip, sağ kalmayı başaran Irmgard Möller’dir. Möller bayıldığını ve hiçbir şey hatırlamadığını söyler. Ona göre hücreye verilen bir gaz ile bayıltılmış ve ardından intihar süsü verilerek öldürülmek istenmiştir.

Uluslararası kamuoyu intihar iddialarına inanmaz, fakat Alman devleti ciddi bir soruşturmaya mahal vermeden olayı ört bas ederek kapatma yolunu seçer. Alman sonbaharı radikal solun mücadelesinin tasfiyesinden öte, Alman devletinin Nazi geçmişinin devamına dair bir korku hikayesi olarak okunmalıdır. Rosa Luxenburg’a yapılan şey Ulrike’ye yapılmış, muhalefet açıkça yok edilmiştir. Alman devleti, RAF’ın gelişkin demokratik görünümlü batı rejimlerinin aslında yeni tip bir faşizm ile yönetildiği tezini, gösterdiği terör pratiği ile ispat etmiştir.

Alman sonbaharının 31. yıl dönümünde liberterlere düşen görev, Benjamin’in deyişiyle geçmişteki umut kıvılcımlarını alevlendirme yetisine sahip olduklarını unutmamaktır. Çünkü; düşman kazanmaya devam ediyor hala…

05.Ekim. 2008
Yazan ve derleyen: Rafet Arslan

Kara Panterler: Black Panther Party (1966-1982)

In 1969, Black Panthers from Sacramento attend a Free Huey Rally in Oakland, California.

“Öksüz bir çocuk gibi hissediyorum kendimi,

Yetim bir çocuk,

Evinden çok uzaklarda.”

Kara Panterler Partisi’ne Genel Bakış

Bobby, Fred, Huey, Mumia ve diğerlerine…

Kerem Kamil Koç, 2010

Kara Panterler‘den bahseden bir tarihçeyi 1960 senesine, ki oldukça sıra dışı birkaç senenin öncülüdür, Bobby Seale ve Huey Newtonun tesadüfi olarak okullarının Afro-Amerikan Birliğinde gerçekleştirilen tartışmalardaki tanışıklığına bağlamak onu tarihsel gelişiminden soyutlayarak; tarihi sebep sonuç ilişkileri içerisinde bir akış olarak değil, birbirinden kopuk olaylar bütünü olarak sunmaya yarar.

Nasıl ki Fransız Devrimi‘nden bahsederken doğru bir izlekte ilkel komünal toplumlardan yola çıkılması gerekiyorsa, mevzubahis Kara Panterler olduğunda da, sayfa sınırlılığından ötürü çok eskilere gidemesek de kökeni belirtmek bakımından gereklidir.

Siyahilerin Amerika Birleşik Devletleri‘ndeki mücadelesi 1960’larda kitleselleşip genel form ve taleplerini belirginleştirmekle beraber, Kıta Avrupa‘sının kolonyal çağında Kolombun Amerika kıtasına ayak basmasıyla birlikte başladığını söyleyebiliriz.

15- 19. yy.lar arasında iyimser bir tahminle 15 milyon siyahinin bulundukları topraklardan kendi rızaları dışında, zorla, elleri ayakları zincirlenerek ve türlü işkencelerle Amerika Kıtasına getirildiği bilinmektedir. Bir başlangıç olarak gemilerdeki bireysel ya da birkaç kişilik isyanlar, itaatsizliklerden bahsedilebilse de, panoramik bir kareye alabilmek için kıtaya çıkış ve sonrasından bahsetmek daha isabetli olur.

Kıtaya çıkıldığında gemilerdeki bu siyahi yükün gemilerle oraya zengin olmak, yeni bir hayat kurmak; yeni ve ‘fethedilmemiş’ topraklarda kendine fırsatlar yaratmak gibi amaçlarla gitmedikleri, sadece ucuz, hatta ucuzun da ötesi, neredeyse karşılıksız iş gücü olarak götürüldükleri gerçeği siyahileri kendini Amerikalı diye tanımlamaktansa, farklı coğrafyalardan da gelmiş olsalar ten rengi üstünden bir enternasyonalizme yönelip siyahi olarak adlandırmaya götürür.

1730’lar ve 40’lar arası irili ufaklı ve birbirinden kopuk onlarca isyan gerçekleşmiştir. 1776’daki, İngilizlere karşı bağımsızlığın elde edildiği Amerikan Devrimi Mumia Ebu – Cemal tarafından ‘Siyahileri Amerikalıların mı yoksa ingilizlerin mi sömüreceklerine dair’ bir küçük burjuva devrimi olmaktan ileriye gitmemiştir.

Black Panther demonstration, Alameda Co. Court House, Oakland, Calif., during Huey Newton’s trial.

Cemal hiç de haksız değildir; siyahiler açısından sadece ‘efendi’nin değişeceği, ama yaşam koşullarında herhangi bir düzelmeye sebep olmayacak bu devrimden sonra Amerika’daki ‘nesne’likleri 1850 senesinde çıkartılan Kaçak Köle Yasası ile tescillenmiştir. Bu yasaya göre kaçan köleler ‘sahip’lerine iade edileceklerdir. Tüm kıta, siyahiler için II. Dünya Savaşı’nn toplama/ çalışma kampları gibi bir kampa dönüşmüştür. Kader olarak kabul etmeye zorlandıkları konumları artık yasalaştırılarak kanunen de bir metaya indirgenmişlerdir. Önlerinde iki seçim şansı vardır, ya kabullenecekler ya da özgürlükleri için direneceklerdir. Her ne kadar psikolojide ‘öğretilmiş çaresizlik’ konumunda kalan kesimler olsa da yüzlerce siyahi, tutuldukları zorunlu çalışma ve barınma yerlerinden bir şekilde edindikleri kamalar ve silahlarla firar ettiler, mevcut şartlarda yaşamaktansa, ölmeyi göze alarak firarı tercih ettiler.

Bu firarların hemen ardından, Kaçak Köle Yasası’nın kendisine tanıdığı haklarla firar eden kölelerinin peşine düşen Edward Gorsuche karşı verilen mücadele ile Christiana Direnişi (1851) patlak verdi. Bu direniş aynı zamanda Amerikan İç Savaşı olarak da bilinen Kuzey- Güney Savaşları’nın tetikleyicisi olarak kabul edilir.

Sene 1865’e dayandığında siyahilerin çoğu kez Christiana Direnişi kadar organize olamamış onlarca orta çapta, yüzlerce de bireysel denecek kadar küçük isyanı ve firarı mevcuttu. Bu isyan ve firarlara karşı hem toprak sahiplerinin ekonomik çıkarları hem de siyahileri aşağı bir ırk olarak kabul eden yaklaşımlardan, günümüzde de varlığını devam ettiren, Ku Klux Klan doğdu ve siyahilere karşı şiddet eylemlerine başladı.

Ülkenin kuzeyi ile güneyi arasındaki ekonomik farklılıklar ve buna bağlı olan sosyolojik şartlar değişiyor ve uçurum açılıyordu. En temelde kuzeyde sanayileşme yoğundu; bunun için serbest iş gücüne ihtiyaç duyulmaktaydı; güneyde ise tütün, şeker kamışı ve pamuk ekimlerinin yoğun olduğu bir tarım toplumu hayat sürmekteydi ve serbest iş gücü için ihtiyaç duyulan köleliğin kaldırılması, sistem köleliğe dayandığından ve büyük aileler çok geniş toprakları ellerinde bulundurduğundan, onlar açısından ekonomik bir çöküş demekti.

Seçimlerin ardından, köleliği kaldırma sözü ile burjuvazinin oylarıyla iktidara gelen Lincoln‘ün görüşlerinden endişelenen güney eyaletleri statükonun devamını sağlayabilmek için kendi aralarında uzlaşarak Jeffersonun önderliğinde bağımsızlıklarını ilan ettiler. Kısa süre içerinde menfaat çatışmaları iki devleti savaşın içersine soktu ve ekonomik olarak her ne kadar birbirlerine yakın olsalar da 1865-1867 seneleri arasında devam eden savaşların ardından, sanayi gücünü arkasında barındıran kuzey ekonomisi, tarıma dayanan güneyi mağlup etti. Siyahilerin bu savaşlardaki konumları önemliydi, hatta savaşın gidişatını şekillendiren güçtü. Güneyin kaybetmesi ile tüm ülkeye hakim olan kuzey, dediğini yaptı ve kölelik kaldırıldı.

Şak, şak, şak… Alkışlar, sloganlar kuzey için, kalbimiz bu özgürlük savaşçılarıyla… Ne kadar duyarlı ve ulvi insanlardı… Gönülleri özgürlüğü yayma ve neredeyse ölüm ile yaşam arasındaki siyahi kardeşlerini kurtarma aşkıyla yanıyordu; öyle ki yaşamlarını sürdüler ortaya. Aslında sadece ekonomik sistemin revizyonu olan ve öngörülen sistemin faydası için yapılan bu iç savaşın siyahilere getirdiği yasal olarak kabul edilmiş bir özgürlük oldu. Siyahilerin Amerika’ya gelişinden itibaren köleleştirilmişlikleri üzerinden nesilden nesle akan, neredeyse genetik koda dönüşmüş olan siyahilerin aşağı oldukları düşüncesi kanunlarla engellenebilecek bir şey değildi. Nitekim kölelik kaldırılsa da ırkçılık sona ermedi. Özgürleşen siyahiler oy haklarını da kazandılar. 1877’de Hayesin ( Zamanın ABD başkanı ) ülkenin güneyinde konuşlandırılan ve yeni yasaların uygulatılmasını gözeten askeri birlikleri siyahların da ekonomik hayatta söz sahibi olmasıyla ekonomik anlamda zorlanan beyazların oylarını alma kaygısıyla geri çekmesiyle 1965 yılında yapılan yeni yasal düzenlemelere karşı siyahilerin yeniden karanlık yılları başladı.

“Children walking by Panther graffiti” by Stephen Shames

Tüm bu olanlar, birinci dalga diye adlandıracağımız süreçte olanların satır başlarıydı. Bahsettiğimiz karanlığa dönüş; siyahilerin politik alandan dışlanması, dinsel alanın politik alanın yerini almasına sebep oldu. Aynı zaman dilimi yavaş yavaş siyahilerin birbirine yardımını bir bakış açısı olarak edinmiş, kendine yeterli siyahi yaşam birimleri oluşturmayı hedefleyen insanların bir araya gelmeye başladıkları zaman dilimi olarak tarihe geçti.

Bu yakınlaşma ve topluluk olma çabaları devam ederken 1930’da baş gösteren Büyük Buhran ile güneyden sanayi’de çalışmak üzere gelmiş olan siyahilerin işten çıkartılmaya başlanmasıyla oluşan kaotik geçişte gerçek adı F.B.I kayıtlarına göre Wallace Ford olan ama kendini insanlara Fard olarak tanıtan kişi ortaya çıktı.

Fard ipek kumaş satan bir doğuluydu. Suriye ya da Lübnanlı olduğuna dair rivayetler vardır. Fard durumun şartlarından faydalanmakta gecikmedi. Siyahilerin aslen oralı olmadıkları ve doğal yaşamlarından kopmaları bir hatayken kendi yaşam tarzlarını bırakıp beyaz insan gibi davranmaya çalışmalarının, hatalarını katmerlediğini dile getiriyordu. Peki, ne yapmalılardı? Mesela atalarının giyindiği gibi giyinmelilerdi… Tesadüfe bakın ki Fard‘ın sattığı ipek kumaşlar atalarının yaşadıkları yerlerdeki kumaşlardandı. Zamanla siyahiler Farda atalarını sormaya başladılar. Devamlı atalarından bahseden bu insan, atalarını, hiç görmedikleri köklerini biliyor olmalıydı. Şüphesiz ki biliyordu Fard, zeki, çenebaz ve menfaatlerin kokusunu uzaklardan alabilen bir insandı. Hikâye basitti… Siyahiler Şahbaz kabilesinden ilk insanların soyundan gelmekteydiler ve dinleri İslam, dilleri de Arapça‘ydı. Anlaşılan o ki Fard zaten bildiği şeyleri kullanmaya kararlıydı.

Kökenine dönmek isteyen, beyazların kendilerine hitap şekli olan isimlerini bir kenara bırakmalı ve atalarının isimlerini kullanmaya başlamalıydı. Siyahiler kendi aralarında örgütlenmeli, birbirlerine sıkıca tutunmalıydı. Bunlar, birkaç paragraf yukarıda belirttiğimiz gibi süregiden bir çabaydı zaten. Ama atalarının yaşadıkları yerlerden gelen bu adam, tüm diğer çaba içindekilere göre avantajlıydı; kökenden gelmekteydi. Topluluk oluşmaya başladıkça Fard onları bir arada tutabilmek için bir alt-kültür yaratması gerektiğini fark etti. Giyimle kendini sokakta belli etmeye başlayan bireyler için şüphesiz ki bu yeterli değildi. Beyaz adam kötü, pis ve ahmaktı. Onu fıtratı kadar yedikleri de etkiliyordu. O zaman beyaz adamın yediklerinden yememeliydiler. Hiç merak etmesinler, zira Fard atalarının ne yediğini de şüphesiz bilmekteydi ve yeni açtığı markette tam da o gıdalardan satmaktaydı. Bir taraftan bir kitleyi bir arada tutacak ortaklıklar yaratırken, öte yandan da bunu paraya çeviriyordu.

Büyük Buhran‘da işini kaybedenlerden birisi de o güne kadar adı fabrika vardiyalarında önemsiz, benzeri yüzlercesi gibi yazılıveren Elijah Poole (Daha sonrasında Fard’ın öğretileriyle Poole yerine Muhammad’i alacak olan) Elijah Muhammad‘ti. Fard‘ın kendisini Tanrı olduğuna inandırdığı Elijah Muhammad, kısa sürede azmi ve kıvrak zekâsını fark ettiği ve sadakatinden emin olduğu bu genci artık kendisini İslam Ümmeti olarak adlandıran hareketinin ‘Rehber’i ( Ki burada rehber’in Farsça bir kelime olduğunu Rah + Borden’den oluştuğunu, bunun da yol gösterici olarak gündelik hayatta kullanılsa da, dinsel alanda peygamberlik müessesini imlediğini belirtelim ) ilan etti. Gelişmelere seyirci kalmak niyetinde olmayan Amerikan Hükümeti’nin kolluk güçlerinin devamlı takibinde olan Fard‘ın açıklanamayan 1934 seneli kaybından sonra Elijah Muhammed doğal önder olarak cemaatin 8000’e varan müridini kontrol etmekteydi. Bu insanlardan cemaati maddi olarak destekleyenlerden, tüketimi ile kalkındıranlardan gelen tüm para aynı zamanda cemaatin bankası olan Elijah Muhammad‘in kontrolündeydi. Reddini deklare edip askere gitmediği için 1942- 46 seneleri arasında cezaevinde yatan Muhammad için çok sayıda siyahi hükümlü barındıran cezaevi kolaylaştırılmış şartlarda örgütlenme hizmeti sağladığı için oldukça elverişli bir yer oldu. Elijah bu zamanda ve sonrasında, gelişmekte olan ayrılıkçı iradeyi kuramsallaştırmak için bir öğreti metni hazırladı. Bu metin bir anlamda teolojik ve siyasi bir manifesto niteliğindeydi, içeriğinde özellikle teolojik anlamda Batıni yaklaşımı benimsemişti ve sosyal meseleler konusunda da siyahi evanjelizmin etkisi görülüyordu. Batıni yaklaşımın benimsendiği kısımlar İslamiyet, Hıristiyanlık, Musevilik ve Zerdüştlük inançlarının karışımı durumundadır. Bir tutarlılık arayışı da yoktur esasen. Zira 1930’larda Amerika’da İslamiyeti iyi bilen kimse neredeyse yoktur. Siyasi kısımlarda, teolojik hatta kozmogonik kısımlarda bile egemen Amerikan kültürünün siyahlara biçtiği değersizlik imgesinin tersine çevrilmiş halidir.

Bu noktada İslam, birleşebilecekleri soyut bir kimlik olmanın yanında aynı zamanda beyaz kesime karşı mutlak ötekileşme konumunun da bir simgesidir.

Elijah zamanında İslam Ümmeti, Fard‘ın zamanındaki örgütlenme çabalarını aşıp artık örgütlü bir güç haline gelmiş; “Amerikan toplumunun pazarından sıyrılarak” süpermarketlerinden bankalarına kadar kendi pazarını oluşturmuş ve 1975 senesine kadar 46 milyon dolarlık bir anonim şirketine dönüşmüştür.

İkinci Dünya Savaşı sonrasında, Çin devrimi, Latin Amerika’daki devrimci hareketlerin başarıları ve ulusal kurtuluş mücadelelerinin yükselişi, ABD’de de devrimci akımların güç kazanması için bir moral motivasyon yaratmıştı. 1960’larda bütün dünyanın içinden geçtiği politik süreç göz önüne alındığında, ABD’nin de bu politik ivmeden mahrum kalamayacağı açıktı. Bir de bunun üstüne 1956’da ABD’nin Vietnam’a müdahale ederek Fransa’nın başlattığı savaşı sürdürmesi eklenirse, ABD’nin içinde bulunduğu koşullar daha iyi anlaşılabilir.

Members of the Black Panther Party, stripped, handcuffed, and arrested after Philadelphia police raided the Panther headquarters, August, 1970

1955 sonrası siyahi hareket ivme kazandı. Bu sene içersinde meydana gelen bir olay sonrası, otobüse binen siyahi bir kadının hakaretlere uğraması, 381 günlük bir otobüs boykotuna sebep oldu. Bahsettiğimiz boykot siyahilerin bu kitlesellikte ilk eylemleriydi. Boykotu düzenleyen isim aşina olduğumuz bir isimdi: Martin Luther King. Bunlar olurken siyahiler arasından bir ses de İslam Ümmeti cenahından cılızdan da olsa güçlenerek yükselmekteydi: Malcolm X. Eğitimli bir siyahi burjuva ailede siyahilerin genel yoksulluğundan uzakta büyümüş bir Martin Luther King karşısında Malcolm X yoksulluk içersinde büyümüş, suça bulaşmış ve düşük eğitimli ancak gelişmeye açık ve zeki birisiydi. Martin Luther King‘in önerdiği çözüm burjuva siyahilere daha yakın olan ve çekici gelen uzlaşmacı, Gandhivari, sivil itaatsizliklere dayanan ve eşitlik ilkesinde haklarını talep etmekle yetinen, neredeyse komprador bir vizyona sahipken, Malcolm X‘in çözüm için önerdiği tek yol olan Bağımsız Siyahi Devleti düşüncesi, devrim, özellikle işsiz, gettolarda tecrit edilmiş ve uyuşturucu satıcılığı ya da seks emekçiliğinden başka bir iş yapma şansı bırakılmamış insanları ve gençleri etkiliyordu.

1964-1965 yıllarına gelindiğinde ABD‘nin her tarafı kaynamaya başladı. Florida’da bir siyah kadının öldürülmesi, siyah çocukların okudukları okulların bombalanma tehditleri alması, polislerin siyah çocuklara yaptıkları baskılar ve siyahlara uygulanan şiddet, toplum içindeki gerginliğin artmasına yol açmıştı. Siyah bir sürücünün tutuklanması ve genç bir siyah kadının polise tükürmekle suçlanarak haksız yere tutuklanması fitili ateşleyen kıvılcım oldu. Asırlar boyunca ezilen, hor görülen, insan yerine konulmayan siyahların beyazlara karşı öfkesi, 1965 Ağustosunda büyük bir isyana dönüşecekti. 11-16 Ağustos tarihleri arasında devam eden Watts isyanı sırasında dört binden fazla siyah tutuklandı. Ama sonrasında isyanın bitmediği, kendi içinde geri çekilerek geliştiği anlaşılacaktı. 1966 yazında kentler yakıldı, silahlı siyah gruplar ile ABD polisi arasında büyük çatışmalar oldu. 1967 yılına gelindiğinde isyan dalgası bütün ABD‘ye yayıldı. Bu tarihteki polis kayıtları, irili ufaklı 123 olayın vuku bulduğunu gösteriyor. Bu olaylar sırasında büyük bir çoğunluğu siyahlardan oluşan 83 kişi ateşli silahlarla öldürülmüştü.

October 1966 the Black Panther party was founded for self defense. The two founders were Huey Newton and Bobby Seale.

Tüm bu karmaşanın öncesinde tanışan ve okuldaki tartışmalarda dikkatleri üzerlerine toplayıp yavaş yavaş etkinlik alanlarını genişleten Seale ve Newtonun varlıkları önemliydi. Zira siyahi toplumdaki örgütlenme anlamındaki dağılmışlığı gidermek için başlattıkları Kara Panterler hareketi söylemleri ile 1965 senesinde öldürülen ve ölümünden önce, tek kurtuluşun silahlı mücadeleye dayandığını vaaz etmeye başlayan Malcolm X in taraftarları içinde, mücadeleci çizgisinden dolayı, yaygın bir popülariteye sahip oldu. Partinin liderlerinden biri ve kurucusu olan Huey Newton, beyaz liberaller ya da siyah burjuvalarla hareketin bir yere gidemeyeceğini, asıl hedefin siyah varoşlara ve silahlı mücadeleye dayanan bir yoksul siyahlar hareketi olması gerektiğini söylüyordu.

Özetle Kara Panterler olarak andığımız Öz Savunma İçin Kara Panterler Partisi disiplinli, beyazların baskı ve tacizlerine karşı tüm siyahilere şemsiye olabilecek ve gerektiği durumlarda kendisini silahla da savunmaktan geri durmayacak ve kendini Marksist olarak niteleyen; dahil olabilmek için başvuran herkesin Maonun Kızıl Kitap‘ını okumuş olması gereken, eğer okuma yazması yoksa kitap hakkında düzenli olarak yapılan genel ve açık toplantılara katılmış olmayı şart koşan bir oluşumdu. Küba Devrimi ve Çin Devrimi‘ni referans alan, zaman zaman gerilla mücadelesi taktikleriyle hareket eden, mücadeleyi işçi sınıfına değil beyazların ezdiği etnik gruplara dayandıran devrimci bir önderlikti söz konusu olan.

15 Ekim 1966 tarihinde açıklanan parti programı temel ihtiyaçlar göz önünde bulundurularak hazırlanmıştı :

1. Özgürlük İstiyoruz. Siyahi toplumumuzun itibarını belirleme gücü istiyoruz.

2. İnsanlarımız için tam istihdam İstiyoruz.

3. Siyahi toplumumuz Üzerindeki kapitalist soyguna son vermek istiyoruz.

4. İnsanın barınabileceği saygınlıkta konutlar istiyoruz.

5. Bu saygın Amerikan toplumunun gerçek doğasını yansıtan tüm insanlarımız için eğitim İstiyoruz.

6. Tüm siyahi erkeklerin askerlikten muaf tutulmasını İstiyoruz.

7. Polis vahşetine ve siyahi insanların öldürülmesine derhal son verilmesini istiyoruz.

8. Biz federal, devlet, bölge ve şehir cezaevlerinde ve nezaretlerde tutulan tüm siyahiler için özgürlük istiyoruz.

9. Mahkemeye çıkarılacak tüm siyahi insanların içlerinde kendi siyahi toplumlarından insanların veya akran gruplarının da olduğu bir jürinin olmasını istiyoruz.

10. Toprak, ekmek, konut, eğitim, giyim, adalet ve barış istiyoruz.

Parti bu taleplerde bulunurken aynı zamanda içinden çıktığı dinamik olan siyahi toplumla bağlarını kopartmadı, yaptıklarıyla isteklerindeki samimiyeti de ortaya koydular. Bunlardan en önemlileri şunlardı:

  • Polis- uyarı devriyeleri: Parti üyeleri siyahilerin yoğun olarak bulundukları semtlerde kameralar, fotoğraf makineleri, kanun kitapları ve gerekli durumlarda kendilerini korumak için silahlarla semtlerine giren polis devriyelerini izlerlerdi. Bu öylesine kurumsal bir hale gelmişti ki, artık düzenli olarak bu devriyeye çıkan Panterler neredeyse stajyer bir avukatın karşılaştıkları durumda bilmesi gereken şeylerin tümünü biliyor gibilerdi. Bu keyfi uygulamaları ve buna dayana polis şiddetini azalttığı gibi, personelinin çoğu güney kökenli olan polis departmanı üzerinde zaman içersinde büyük bir demoralizasyona sebep oldu. Devriyelerin kararlı karşı duruşları yüzyıllardır gururları durmaksızın kırılan siyahiler üzerinde olumlu etki yarattı ve partiye büyük katılımlar sağladı.
  • 1968′ de partinin başlattığı çocuklar için bedava kahvaltı programında panterler kendilerini destekleyen yerel esnaflardan topladıkları gıda maddelerini kahvaltı halinde çocuklara sunmaya başladı. Kahvaltılar yoksul siyahi semtlerde çocukların çoğunun evinde bulamayacağı ama gelişimleri açısından da oldukça faydalı sahanda yumurta, ekmek, birkaç dilim jambon ve mısır gevreğiydi.
  • Çocuklar için düzenlenen bir başka kampanya da sabahları erkenden kalkıp onlar okullarına gitmeden evvel onlarla zaman geçiren Panterler kampanyasıydı
22nd July 1968: Black Panthers march to a news conference in New York to protest at the trial of one of their members Huey P Newton. Newton was later convicted for the manslaughter of an Oakland policeman.
Huey! (1968) [Black Panther Party Documentary Film] 

1971’lerde partinin programları arasında topluluklararası haber servisi, polisin topluluklarca kontrolü, özgürlük okulları, halkın ücretsiz tıbbi araştırma sağlık kliniği, bedava giyecek programı, cezaevlerine ücretsiz otobüs programı, ürkütücü çevreye karşı büyükler programı, anemi araştırma vakfı, bedava mesken kooperatifi programı yanında bedava ayakkabı programı, bedava ambulans servisi, ücretsiz yiyecek programı gibi hizmetler de eklenmişti.)

İşte bu taleplerle 15 kişinin birlikteliği ile ortaya çıkan parti 1969’a gelindiğinde on binlerce üyesi olan ve beyaz Amerika tarafından “Bir numaralı toplum düşmanı” payesiyle nişanlandırılan konumuna yükselecekti. 1970 senesi Kara Panterler Partisi‘nin kadınların özgürlüğü konusunda resmi tavır aldığı senedir.

1970 sonrasında ise Malcolm X‘in çoğu söylemini eyleme geçirebilmiş olan parti, hedeflediği siyahi mücadeleyi tek organda yürütmek hedefine hemen hemen ulaşmıştı. Bunun getirdiği öz güvenle söylemini revize ederek salt siyahilere değil; beyaz Amerika’nın köşe ve kuytuluklarında kalmış diğer etnisitelere de hitap eden ve sempatizan toplayan bir harekete dönüştü. Siyahi milliyetçiliğinin ve Bağımsız Siyahi Devleti arzusunun terk edilmeksizin, soruna salt siyahilerin değil, öncelikle yerelleri olan Amerika’daki, ardından da dünyanın tüm ezilenlerinin sorunu olarak bakması, sahiplenmesi ve desteklemeye çalışması partiyi devrimci enternasyonalist çizgiye taşıdı.

Vietnam Savaşı‘na gönderilen siyahi askerlere yönelik olarak kaleme aldıkları bildiride şöyle diyordu Panterler: “ABD sizin ülkeniz değil, ABD için savaşmayın!“, “Vietnamlı kardeşlerinizi değil, sizlere onları öldürmeniz için emirler veren ırkçı domuzları öldürün!” Bununla da kalmayarak Güney Vietnam Halkın Kurtuluş Ordusu Komutanlığı‘na gönderilen özel bir mektupla belirsiz sayıda Kara Panterler Partisi mensubunu da Amerikan Emperyalizmine karşı savaşlarında destek olmak üzere göndermeyi teklif etmiştir. Bilinen bir başka örnek ise, Filistin’ in İsrail işgaline karşı mücadelesinde Filistinli Kurtuluş Cephesi El-Fetih‘e destek verilmesi ve El-Fetih‘le yaşanan yakınlaşmalardır.

CBS muhabiriyle görüşen El- Fetih‘in Cezayir sorumlusu, Panterlerle ilgili sorulan bir soru üzerine El- Fetih karargâhının, kendisinin kara panterlere şehir gerillası taktikleri ve sabotaj eğitimi verilmesi konusuna sıcak baktıklarını söyleyip şöyle devam ediyordu: “Zamanı gelince Panterler ABD’ ye ani ve derin darbeler indirecekler, ırk ayrımı politikasından sorumlu her düzeydeki yetkiliyi öldürecekler ve fabrikalarla kapitalist kurumlara sabotajlar düzenleyeceklerdir.

Amerika tüm bu gelişmelere karşı elinden geleni yapıyor, lakin siyasi arka planı güçlü olan, geniş bir toplumsal zemin üzerine kurulu, sempatizan sayısının bilinmediği ve gerektiğinde ne öldürmekten ne de ölmekten çekinmeyecek binlerce silahlı militanları bulunan Kara Panterlere karşı istediği etkinlikte karşı önlemler alamıyordu. Hukukun ayak bağı olduğu durumlarda hukuku aşabilmek ve “etkin” çözümler yaratabilmek amacıyla FBI‘in altında oluşturulan ve Karşı İstihbarat Programı olarak adlandırılan Cointelpro projesi hayata geçirildi. Cointelpro bir kontrgerilla oluşumuydu ve 1956 – 1971 yılları arasında Martin Luther King ve Malcolm X‘in öldürülmeleri haricinde, kara panterler partisi ve yöneticilerine yönelik baskı ve şiddet içerikli 295 operasyon düzenlemiştir.

Hoover‘ın, zamanın FBI başkanı, başkanlığında 1968- 69 senelerinde düzenlenen operasyonlarla partinin 14 üst düzeyli yöneticisi öldürülmüş, binlerce militan tutuklanmış ve yüzlerce üyenin de ömür boyu hapis cezalarma çarptırılmıştı. Bu operasyonların hedefi Kara Panterler olmakla beraber, aynı zamanda ülkedeki tüm devrimci ve demokrat yapılara da gözdağı verme niyetindeydi.

Kara Panterler Partisi, maruz kaldığı ağır devlet terörü altında büyük ölçüde gücünü yitirdi. Daha sonraki yıllar içinde ABD’ de yaşayan diğer etnik grupları da çevresinde barındırmaya başlamasına rağmen eski gücüne bir daha kavuşamadı. Böylece 60’lar ve 70’lerin başlarındaki devrimci kabarışla birlikte doğan tüm devrimci örgütlenmeler gibi, o da, dalganın geri çekilmesiyle birlikte zayıfladı. Ancak yine de siyah varoş gençliği içinde bir efsane olarak yaşamayı sürdürdü.

When gays and Panthers were united

“Jean Genet, 1970 yılının 1 Mayıs günü Yale Üniversitesi’nin kampusunda toplanmış olan yaklaşık 25 bin kişiye bir konuşma yapmak üzere evinden ayrıldığında, Amerikan polisinin onu yakalayamayacağı kaçak yolları denemek zorundaydı. Kürsüye çıkmayı başardığında, Dreyfus Davası’nı örnek vererek şunları söyledi: “Geçmişte Fransa’da tek bir suçlu vardı: O Yahudi’ydi; şimdi burada, ABD’de geçmişte ve bugün için bile tek bir suçlu var: O da Zenci.”

“Kara Panterler Partisi tarih olabilir,

fakat onu yaratan güç halen bizimle birliktedir”

– Mumia Ebu Cemal