Pour ‘Les Enfants Vaudous’ par Eléonore & Kenny

Eléonore & Kenny / Préparation de l’exposition Diamant d’or

Billes, dans une langue à la fois simple et mystérieuse tant elle nous révèle un monde extra-ordinaire, raconte une marche, celle du langage à ses frontières, porté par un être fragmenté dont les deux entités s’articulent tantôt violemment, tantôt de façon harmonieuse mais toujours au seuil, « au seuil infini que chaque pas renouvelle ».

Et si la bille était le premier mot que nous jetions au monde, matière et mouvement, à la fois lancé et parcours ? Et si ce premier mot, comme celui de l’enfant, originel, avait porté le monde entier, qu’advient-il de lui-même, de ses conquêtes et de ses échos lorsqu’il se disloque et se répand ? Deux paroles en miroir.

Parfois elles soliloquent, se répondent, se font face ou s’évitent.

Parfois, elles chantent, empruntent des chemins de traverse, reviennent à l’enfance de la langue, s’amusent ou se fondent en mots désenchantés. Billes, dans une langue à la fois simple et mystérieuse tant elle nous révèle un monde extra-ordinaire, raconte une marche, celle du langage à ses frontières, porté par un être fragmenté dont les deux entités s’articulent tantôt violemment, tantôt de façon harmonieuse mais toujours au seuil, « au seuil infini que chaque pas renouvelle ». -Catherine Ysmal

Le vernissage d’Apprendre à Tuer au Sterput, May 2024

Le vernissage d’Apprendre à Tuer au Sterput comme si vous y étiez ! Quelques photos et vidéos du lancement de la dernière revue. C’était rempli à ras bord ! Comme les murs de la galerie ! Comme les pages de la revue ! Merci d’être venu si nombreux ! Procurez vous le zine ! il coûte que 5 euros ! méga format full color full punk paillettes et cauchemar ! Et aussi full psyché qui arrache les yeux et empêche de dormir la nuit !

Merci aux artistes qui ont participé avec nous à la semaine de montage, durant laquelle nous avons recouvert intégralement la galerie de cartons pour les couvrir de peintures, de fresques, d’automobiles, de squelettes, de culottes et de pornax ! Merci au Sterput ! merci aux potes de BXL qui nous ont aidés ! À ceux venus de Strasbourg, Metz, Rome, Leipzig, Paris, Grenoble, Toulouse ! merci à Jeanne et Jodie pour leur soutien particulier ! Et à Milo le plus jeune artiste de la revue ! Et merci encore à Flo Petass et Naya Abrin pour leurs concerts et performances ! …

Le vernissage d’Apprendre à Tuer au Sterput, May 2024
Le vernissage d’Apprendre à Tuer au Sterput, May 2024
Le vernissage d’Apprendre à Tuer au Sterput, May 2024

Le vernissage d’Apprendre à Tuer au Sterput, May 2024

Venge tes jouets !

Venge tes jouets !

Poupées possédées, figurines tout droit sorties de films de série B, peluches étranges, doudous délaissés et autres joujoux hantés prennent possession de la galerie le temps d’un été, la transformant en une étrange chambre d’enfant occupée par ces mystérieuses entités.

“Venge tes jouets !” est une exposition collective regroupant une dizaine d’artistes de Bruxelles et d’ailleurs sur le thème du jouet. Chaque artiste amène une proposition différente autour de la thématique, selon sa pratique et ses médiums favoris.

Éditions E² > Venge tes jouets !

12 cartes dessinées par les artistes exposant


Attributs de 5 à 7

Livre réalisé par Jaky La Brune, Catherine Ursin et Geoffrey Kayser à l’occasion de leur exposition au Sterput (2024). Concocté entièrement à six mains, 𝔸𝕥𝕥𝕣𝕚𝕓𝕦𝕥𝕤 𝕕𝕖 𝟝 𝕒̀ 𝟟 est le fruit de la collaboration/correspondance des trois artistes entre Paris et Strasbourg. Pendant des mois, Jaky, Catherine et Geoffrey se sont échangé des fragments d’images en un cadavre exquis postal joyeusement chaotique, les enrichissant à chaque transit de nouvelles mutations et de nouvelles surprises. Le résultat est poétique, grotesque, brut et explosif!

Éditions E² > Attributs de 5 à 7

Coédition E² + Apprendre à Tuer


Eléonore & Kenny w/ their ‘PAF PAF’ poster printed by Papier Gâchette, 2022
Eléonore et kenny ‘Les Enfants Vaudous’ 2024

> Apprendre à Tuer

Édition & Revue d’illustration


Eléonore et kenny ‘Les Enfants Vaudous’ LDC
Eléonore et kenny ‘Les Enfants Vaudous’ LDC

Entretien réalisé au cours de l’expédition Woinic à Bruxelles en juin 2023

Eléonore et kenny ‘Les Enfants Vaudous’ LDC
Eléonore et kenny ‘Les Enfants Vaudous’ LDC
Eléonore et kenny ‘Les Enfants Vaudous’ LDC

Eléonore et Kenny > Les Enfants Vaudous

loporello  full sickscreen / 6 colors / 20,5 – 14,5 cm

Eléonore et kenny ‘Les Enfants Vaudous’ LDC

LE DERNIER CRI, 41 Rue jobin, 13003 Marseille

www.lederniercri.org

GRAFIK PURIFIACTION SINCE 1993


Barbie Girl in a Bundy World: Hikiko Mori

Hikiko Mori 2025

N’ayant ni sens de la dramaturgie ni envie de me faire défoncer par mes voisins à coups de déambulateur dans les gencives, je me suis dit qu’il était plus sage de brader mes vieux dessins et peintures.

Donc voilà, même si ça fait pas très glamour, je refourgue à vil prix des gribouillages plus ou moins anciens via ma boutique Etsy. Ça peut faire plaisir et ça me débarrasse. Besoin de faire du vide plutôt que de sauter dedans.


Hikiko Mori 2025

Since I have no sense of drama and no desire to get my neighbours to kick me in the gums with a walker, I thought it wiser to sell off my old drawings and paintings.

So, even if it doesn’t sound very glamorous, I’m selling off old doodles for a pittance via my Etsy shop. It might make people happy and it gets rid of a lot of stuff.


Et vous, vous faites quoi pour le réveillon ?

> Hikiko Shop

> Hikiko Bad Tripes

Hikiko Mori 2025

> BAD TRIPES

Shock rock vénéneux,

organique et ensorcelé.


Evil Moisture, Andy Bolus & All Bone SHOCKERS

Andy Bolus at deep noise meditation

Andy Bolus is just pure genius. From his artwork and toys to his music it just stinks of originality and imagination. He has kindly answered some questions about his work.

Good Vs Evil Magazine / June 2009

Can you please tell me about your work?

My work could be divided roughly into 5 categories, but in a way they are all the same for me, same part of the brain, just different media:

  1. Drawing/painting/collage (2 books “Group Sex Explosion” and “Deathneyland”, published by Le Dernier Cri; a reprint of “Gunk” comics on Editions Kaugummi, and some self published books and work in collectives such as Nazi Knife, Frederik Magazine, Telerama, Hopital Brut. Also some solo and group exhibitions in Japan, France, USA…
  2. Collage audio, numerous cassettes / cds /LPs since around 1991. And plenty more things coming out soon…
  3. Live shows. I treat this differently because obviously its almost impossible to do live collage, so i have found other solutions, sometimes performance-based, sometimes just live electronics. I also play in another band Super SS which has been described as “Silver Apples on downers”.
  4. One Summer i was very bored so i taught myself electronics, so most of my equipment, especially for concerts, is home made or heavily modified. The stuff i use for my shows generally looks pretty beat up, but i have made 100s of small “toys” which look a bit more like cute/scary objects, to sell in various exhibitions and via my site.
  5. Some teaching work, drawing and electronics workshops…

Who were your influences?

Some narrative painting, surrealist painting, bacon, bellmer, giger, vienna aktionists, underground comics, but also the kind of “pop” that most people throw in the trash. i hate warhol.

Can you please tell me where the genius SCHOOL OF MEAT CUTTING and EVIL MOISTURE names come from?

School Of Meat Cutting name was from an advert in old Marvel Comics, the catchline was something like “WORK GUARANTEED! PEOPLE MUST EAT!” Evil Moisture, i dont remember, but i know the intention was to change the band name for each release but starting with an “E”, a la Butthole Surfers, but that name somehow stuck.


Deathneyland livre sérigraphié d’Andy Bolus au édition le Dernier Cri Marseille / 2007
Evil Moisture (aka Andy Bolus) live at noise=noise, nnnnn, London 21.02.2014
Deathneyland livre sérigraphié d’Andy Bolus au édition le Dernier Cri Marseille / 2007

ANDY BOLUS > LDC SPECIALS


Your music is pretty weird stuff. Does your art and music connect to each other?

Yeah its all spaghetti-d together.

What music are you into at the moment?

Old analog synth music with girl vocals like Leda, JYL… Some black metal, Discharge cover bands, Tatu, new Astro cd.


Andy Bolus & Zven Baslev – Gourmeat / 2015

The legend Andy Bolus of mutant UK noise force EVIL MOISTURE gives us fascinating look into his mind and works, and shares stories from his rich history.

GUNK – Andy Bolus

GUNK is a reissue of a zine originally published by Andy Bolus himself as an A5 photocopy in 1994. The material from GUNK has also been published in ‘Deathneyland’, ‘Group Sex Explosion’, ‘Sphincterland’.

Andy Bolus works with noise, musique concrete, comics and visual art, and his approach to all media is characterised by a consistent use of collage, cut-up and modification. GUNK is no exception, featuring modified romance comics, fake adverts, collages and not least Bolus’ own strange drawings – with a distinct penchant for machines, wires, and intestines – all in one big chaotic mess… cult pump


Andy Bolus & Zven Baslev – Gourmeat / 2015

“First thing that comes to mind is more a cliché’d image, and plenty of people seem to use it to hide a lack of creativity or fit in to a “weird” club. On the other hand some people have genuine obsessions and obsession is often linked to creativity. To be fixated on one tiny aspect oF something which must be just so for it to have its effect, thats’ pretty special I think. Jean Luc Hennig “Obsessions” collects a lot of chapters on such types, more on the margins of society than the usual goths. It features a guy who can only get excited by pregnant prostitutes (the nearer they are to giving birth the better), a guy who is obsessed by hair to the point where he invents words to describe and catalogue all the details and forms, a guy who pays a butcher to butcher him, etc etc.” from STUNT ROCK #2 “Foot Noise” (special issue about foot fetishism)


Ghost Of Guts Eater extract / 2019

full dvd available > evil moisture

-write for availabiliy and prices-


Andy Bolus, Longest Night 2024
Evil Moisture at Raum18 pt 0 / 2009

As you work with quite alot of media, is there a certain media you prefer?

Not really, its all the same. I feel quite comfortable with Chinese ink tho. Also my recent shows have been using raw meat as a controller for some oscillators, and in one case live girl meat.

Andy Bolus, Longest Night 2024
Andy Bolus, Longest Night 2024
Andy Bolus, Longest Night 2024

Interview : Alexandre Bazin, Musique générique : Diego Losa

“Evil Moisture live is death by drowning. The sound fills your lungs and you just don’t want to go on anymore. The members are all highly good-looking, so to attend their show is like reading an entire Harlequin Romance in 45 minutes, one of the bad ones your mother puts on the high shelf. Also, spooky.” -Lisa Carver from Suckdog & Rollerderby


Andy Bolus, Longest Night 2024
Andy Bolus, Longest Night 2024
Andy Bolus, Longest Night 2024
Andy Bolus, Longest Night 2024

Andy Bolus ‘Evil France’ LDC

Andy Bolus > EVIL FRANCE

4 couleurs affiche sérigraphiée, 70×100 cm


Andy Bolus ‘BLUE HOLE’ LDC

Andy Bolus > BLUE HOLE

3 couleurs affiche sérigraphiée, 70×100 cm


Any projects you working on at the moment you want to talk about?

Quite a few. 2 years ago in was in Coney Island (now long gone) and there was a game called “Shoot The Freak!”. Black man with armour and a mic built in to his mask standing in a pit insulting everyone walking past to get them pissed off enough to pay to shoot him with paint guns. We are trying to reconstruct that this Summer. Also 3 films with my friend Mariko Ogawa, “Devils Bridge” “Chinese Brothers” and “Chemical Lake”. Chemical Lake is a kind of Jean Rollin/Jess Franco inspired horror film (notably Zombie Lake, one of the best movies ever made) with a plot about an old witch who can turn people into statues (actually a friends mother will play this role). We have found the lake, its in Finland, translates as “Testicle Lake”. And we know whos gonna get killed in the first 2 minutes of the film. Devils Bridge is more of a dark teen pop film with a fake metal band called “Wooden Bride”. “Chinese Brothers” is a romantic comedy involving very ugly people.

How difficult has it been getting your work seen and accepted?

“noise scene” is very supportive, (not competitive like most other areas of music), as is crazy underground comix scene, then it grew up from there i guess. and i’ll put in a kind word for the circuit benders. But its just friends really, and the fact that ive been doing this so long people start to realise im not gonna go away. i suppose internet doesnt do any harm either.

You want to tell me about books/mags/cds or t shirts you have for sale and where we can get them from? 2 new LPs out very soon on Blossomingnoise and iDEAL otherwise check my site evilmoisture or email andy.bolus @ gmail.com or evilmoisture666 @ gmail.com

Go check him out also at 

school of meat cutting <

> evilmoisture.bandcamp.com

instagram.com/andy_bolus <


LES FRERES TYRAN demandent : Es-tu un humain ou SUSPECT 8083 ?

Are you a Man or a Slave !?

Suspect 8083

Suspect détecté
Cryptage de données
Appel aux unités
Activation du Plan C4
La chasse a commencé
Suspect détecté
Supervision, Superdroïde
En position section Beta
Action capture d’image
Suspect 8083
Contrôle facial
Contrôle silhouette
Contrôle du contrôle
Suspect 8083
Suspect détecté
Droïdes infiltrés
Macro capteur System Meta
Suspect 8083
En zone pare-balles
Cerveau radar
Brouillage du signal


SUSPECT 8083 – Les frères TYRAN

Suspect 8083

Suspect detected
Data encryption
Call to units
Activation of Plan C4
The hunt is on
Suspect detected
Supervision, Superdroid
In Beta section position
Image capture action
Suspect 8083
Facial control
Silhouette control
Control
Suspect 8083
Suspect detected
Infiltrated droids
Macro sensor System Meta
Suspect 8083
In bulletproof zone
Radar brain
Signal jamming


TOUTATAC

Réveille le Tyran qui est en toi !

TYRAN PROJECT

5 titres remixés électro aux sonorités brutes et futuristes, un nouveau disque inspiré par la science-fiction, les sociétés sous contrôle et la résistance ordinaire.

Après TOUTATAC, nous posons nos guitares le temps d’un EP et réinterprètons, machines en avant, notre univers dystopique.

Réveille le Tyran qui est en toi !


TYRAN PROJECT 2025

Five remixed electro tracks with raw, futuristic sounds, a new album inspired by science fiction, controlled societies, and everyday resistance.

After TOUTATAC, we’re putting down our guitars for an EP and reinterpreting our dystopian universe, machines first.

Awaken the Tyrant within you!


LES FRERES TYRAN – “En direct” LIVE. Assomniak, L’Arépépé – Saint-Cadou (29)

TYRAN PROJECT, une bande-son pour un monde verrouillé. Tu aimes le tout sécuritaire, cet EP 5 titres remixés électro est pour toi.

TYRAN PROJECT, une bande-son pour un monde verrouillé. Tu aimes le tout sécuritaire, cet EP 5 titres remixés électro est pour toi.

Bandcamp : Les FRERES TYRAN

Deezer : 5 titres 15 minutes


> LES FRERES TYRAN

> TOUTATAC


YERİN DİBİ! 30 Years Of Hardcore Punk From Türkiye

Adamın Dibi Tolga, gençlik yılları 1998

A Collection Of Underground Fanzines

& Punk Posters from Türkiye

Kültür Bakanı Hajrulla Çeku, dün gece Tolga Güldalli’nin küratörlüğünü yaptığı Pykë-Pressje’nin Yerin Dibi sergisinin açılışına katıldı. Seksenlerin sonundan 2000’lerin ortalarına kadar üretilmiş yüzün üzerinde fanzin ve posterin yer aldığı sergi, Türkiye’nin yakın tarihine punk altkültürü perspektifinden bakıyor. Bu benzersiz yeraltı fanzinleri koleksiyonu, yalnızca kendi kendini örgütleyen D.I.Y. (Kendin yap) kültürünün yerel stratejileri hakkında bir fikir vermekle kalmıyor, aynı zamanda punk altkültürüne özgü stil ve politika karışımına yeni bir bakış açısı da kazandırıyor. İnternet-öncesi uluslararası punk altkültür ağı hakkında ipuçları veren sergi, aynı zamanda punk kültürünün kapitalist meta üretimine karşı küresel çapta dolaşıma soktuğu araç ve mekanizmaları da sergilemiştir.

Sergiyle birlikte Türkiye’den 19 hardcore punk grubunun yer aldığı bir derleme albüm de piyasaya sürüldü. Kaset olarak yayınlanan albüm, Güldalli tarafından derlendi. Pykë-Presje, esas olarak yayıncılık alanında çalışan bir kolektiftir. Odak noktaları, halk hareketlerinin, cinsiyet özgürleşmesinin ve sınıf bilincinin yerel tarihlerini vurgulayan belgeler ve arşivlerdir. Aynı zamanda yeraltı yayınları ve samizdatlar konusunda farkındalık da yaratmaya çalışan Pykë-Presje, bu sergi ile birlikte basılı, sesli veya video formatlarında bu tür prodüksiyonlara adanmış bir kütüphaneyi de başlatıyor. (Temmuz 2022, Kosova Kültür, Gençlik ve Spor Bakanlığı)


Kranch Magma Konseri – 1998 Mart 26

Tolga Güldallı, Türkiye’de punk ve underground tarihinin en önde gelen isimlerinden biri. Geçmişte Crunch ve Haossa gruplarında çalan Güldallı, An Interrupted History of Punk and Underground Resources in Turkey 1978-1999 kitabının yazarlarından (Sezgin Boynik ile birlikte, BAS, İstanbul, 2007) ve aynı zamanda Punk Travma: Collective Memory of Punk in Turkey web sitesini yönetiyor.

Yerin Dibindeki Kaset

“Yerin Dibi!” Sergisi / Prizren 2022

Ministri i Kulturës, Hajrulla Çeku mbrëmë mori pjesë në hapjen e ekspozitës Yerin Dibi nga Pykë-Presje, kuruar nga Tolga Güldallı.

Me një përzgjedhje të mbi njëqind zineve dhe posterave të prodhuar nga fundi i viteve të 80-ta deri në mesin e viteve 2000, ekspozita shpalos një pamje të historisë së vonë të Turqisë nga këndvështrimi i subkulturës punk. Ky koleksion i veçantë i zineve underground pasqyron jo vetëm strategjitë lokale të vet-organizimit të punk-ut dhe kulturës por gjithashtu përzierjen e çuditshme të stilit dhe politikës, specifike për kulturën punk.

Krahas ekspozitës po ashtu u lansua një album përmbledhës me 19 grupe hardcore punk nga Turqia. I publikuar si kasetë, albumi është përpiluar nga Güldalli.

PykëPresje është një kolektiv i cili punon kryesisht në publikime. Fokusi i tyre është në dokumente dhe arkiva, duke theksuar historitë vendase të lëvizjeve të njerëzve, të emancipimit gjinor dhe vetëdijësimit klasor. (Kosovë Ministria e Kulturës, Rinisë dhe Sportit)


“Yerin Dibi!” Sergisi / Prizren 2022

Türkiye’de Fanzin Kültürü / Tolga Güldallı & Deniz Beşer / İstanbul Comics & Art Festival 2021

Tolga Güldallı is one of the foremost figures on punk and underground history in Turkey. He played in bands such as Crunch and Haossa, co-authored An Interrupted History of Punk and Underground Resources in Turkey 1978-1999 (with Sezgin Boynik, BAS, Istanbul, 2007), and is running the website Punk Travma: Collective Memory of Punk in Turkey: punktravma.com


“Yerin Dibi!” Sergisi / Prizren 2022

Haossaa, Soft Gates, Hayvansaray konserinden beş şarkı.

“Yerin Dibi!” Sergisi / Prizren 2022
“Yerin Dibi!” Sergisi / Prizren 2022
“Yerin Dibi!” Sergisi / Prizren 2022
“Yerin Dibi!” Sergisi / Prizren 2022
“Yerin Dibi!” Sergisi / Prizren 2022
“Yerin Dibi!” Sergisi / Prizren 2022
“Yerin Dibi!” Sergisi / Prizren 2022

Die in Vain @ the Place // Tbilisi 04.10.2024

“Yerin Dibi!” Sergisi / Prizren 2022
“Yerin Dibi!” Sergisi / Prizren 2022
“Yerin Dibi!” Sergisi / Prizren 2022

Compiled in 1993, re-released in 1997

“Yerin Dibi!” Sergisi / Prizren 2022

Sevdasız Hayat Ölümdür !!

“Yerin Dibi!” Sergisi / Prizren 2022

Me këtë ngjarje, Pykë-Presje shpreson ta rrisë ndërgjegjësimin për koleksionimin e botimeve underground dhe samizdateve dhe me këtë ekspozitë po inicon një bibliotekë kushtuar këtyre formave të prodhimeve, qoftë në formate të shtypura, audio apo video.

Me një përzgjedhje të mbi njëqind zineve dhe posterave të prodhuar nga fundi i viteve të 80a deri në mesin e viteve 2000, ekspozita shpalos një pamje të historisë së vonë të Turqisë nga këndvështrimi i subkulturës punk. Ky koleksion i veçantë i zineve underground do të pasqyrojë jo vetëm strategjitë lokale të vet-organizimit të punk-ut dhe kulturës D.I.Y por gjithashtu do ta reflektojë përzierjen e çuditshme të stilit dhe politikës, specifike për kulturën punk. Paralelisht, ekspozita do të shpalosë të dhëna për rrjetin ndërkombëtar të subkulturës punk përpara kohës së internetit, duke treguar mjetet dhe mekanizmat që mundësuan qarkullimin e kulturës punk globalisht, në kundërshtim me kapitalizmin e mallrave.

Krahas hapjes së ekspozitës, poashtu po e lansojmë një album përmbledhës me 19 grupe hardcore punk nga Turqia, prej viteve 1993 deri në 2021. I publikuar si kasetë, albumi është përpiluar nga Güldallı, dhe do të mund ta bleni gjatë hapjes.

Tolga Güldallı është ndër njohësit më të njohur të historisë punk dhe underground në Turqi. Ai ka luajtuar në bendet si Crunch dhe Haossa, ka qenë bashkë-autor i An Interrupted History of Punk and Underground Resources in Turkey 1978-1999 (me Sezgin Boynik, BAS, Stamboll, 2007) dhe drejton faqen e internetit Punk Travma: Collective Memory of Punk in Turkey.

Me këtë ngjarje, Pykë-Presje shpreson ta rrisë ndërgjegjësimin për koleksionimin e botimeve underground dhe samizdateve dhe me këtë ekspozitë po inicon një bibliotekë kushtuar këtyre formave të prodhimeve, qoftë në formate të shtypura, audio apo video.

Tolga Güldallı at “Yerin Dibi!” Sergisi / Prizren 2022

Punk Travma > Collective Memory of Punk in Türkiye


Haossaa live in Berlin September 2011

> HAOSSAA

noise rock from istanbul


Gökhan Gençay, Melek Yüz hakkında konuştu: Anlatılan Bizim Hikâyemizdir!

Gökhan Gençay ‘Melek Yüz’

Bu dünyada yaşayıp da sınıf çatışmalarını, aile travmalarını, sistemin gençleri nasıl boğduğunu görmemek için kör olmak gerekiyor. Ben yalnızca gözlerimi açtım ve gördüklerimi yazdım.

Gökhan Gençay, yeni romanı Melek Yüz’le ilgili ilk olarak Löpçük webzine’e konuştu. Onunla gerçekleştirdiğimiz söyleşiyi sıcağı sıcağına sizinle paylaşıyoruz.

Melek Yüz oldukça sarsıcı, sert ve içten bir metin. Bu romanı yazma fikri nasıl doğdu? Yazım sürecinde seni en çok zorlayan neydi?

Gökhan Gençay: Açıkça söylemek gerekirse, her şey bir “hayır”la başladı. Türkiye’deki alışıldık roman kalıplarına, edebiyat denildiğinde anlaşılan her şeye “hayır” diyerek ortaya çıktı Melek Yüz. Belagatı, laf kalabalığını, hikâyenin akışından kopuk duygusal sayıklamaları arka arkaya sıralamayı iyi yazarlık sananlara, bu tür kitapları yayınlayarak böylesi romanları “has edebiyat” sanan okurlar yetiştiren ne şiş yansın, ne kebap yayıncılık anlayışına başkaldırının ürünüdür Melek Yüz

Birilerinin “bu dille, üslupla yazılan, bu karakterleri içeren roman bu topraklarda olmaz,” tavrına karşı mücadele verdim, inat ettim. Yazım süreci boyunca da direndim; yumuşatmaya, törpülemeye yanaşmadım. Çünkü Elif’in hikâyesi, aynen anlatıldığı gibi yaşanıyor bizim zihnimizde. Ben de o sesi hak ettiği biçimde açığa çıkarmaya uğraştım. Yani empati kurmak veya açıklamak değil, öncelikle dürüstlük gerekiyordu. 

Bu roman özelinde seni etkileyen edebi ya da kültürel kaynaklar nelerdi?

Gökhan Gençay:  Benim Kanım’dan bildiğiniz üzere, ben transgresif minimal edebiyat janrını benimsiyorum.  Chuck Palahniuk’un grotesk rahatsız ediciliği, Bret Easton Ellis’in hissizlikle yüklü keskin anlatımı, Amy Hempel’ın bilinçli sadeliği… Onlar yazarken arkamdan fısıldayan hayaletlerdi. Ama beni en az onlar kadar, Kadıköy sokaklarındaki geceler, skatepark’ta konuşulanlar, kavgalar, yaşadığımız varoluşsal çelişkiler de etkiledi. Melek Yüz, kültürel açıdan sadece edebiyattan değil, hardcore punk’tan, hatta duvardaki grafitilerden bile beslendi, diyebilirim.

Melek Yüz okurlarıyla…

Şunu gönül rahatlığıyla ifade edebilirim ki, Melek Yüz, dil, üslup, içerik ve stil olarak anaakım edebiyat kulvarında okuduğunuz hiçbir şeye benzemiyor, siz de göreceksiniz. 

 Elif/Annabel Lee karakteri ne kadar kurmaca, ne kadar kişisel deneyimlerden veya gözlemlerinden ortaya çıktı?

Gökhan Gençay: Anna veya Elif tek bir kişi değil aslında, birçok kişinin birleşimi. Benim gözlemlerim,  arkadaşlarımın yaşadıkları, anlatılan hikâyeler ve evet, biraz da benim başımdan geçenler ve kendi iç sesim. Kitaptaki karakterlerin hepsi de öyle. 

Peki, Melek Yüz’de ne var, diye soracak olursanız, kısaca şöyle yanıt vereyim size: Melek Yüz’de var olma bunalımı ve öfke var, sıkışmışlık hissi ve depresyon var, özgürlük arayışı var, eylem ve anarşi var, dövüş sanatları var. Kaykaycılar ve punklar, anarşistler ve boksörler, kekolar ve züppeler var. Gençliğin kutsal yıkıcı enerjisi üzerinden bütün bu aktörleri içeren bir hikâye var. Ve tabii ki Kadıköy sokakları var. 

En önemlisi de, hiçbiri işkembeden sallanmıyor, otobiyografik pek çok öğe mevcut. Kurgudan çok daha gerçek okuyacaklarınız ve yaşanmışlıklara kıyasla eksiği var, fazlası yok. Kısacası anlatılan benim hikâyem, senin hikâyen, onun hikâyesi, bizim hikâyemiz!  Şunu gönül rahatlığıyla ifade edebilirim ki, Melek Yüz, dil, üslup, içerik ve stil olarak anaakım edebiyat kulvarında okuduğunuz hiçbir şeye benzemiyor, siz de göreceksiniz. 

Karakterin kendi adını bırakıp “Annabel Lee”yi seçmesi… Bu kimlik devrimini nasıl yorumlarsın?

Gökhan Gençay: Bu, bir genç kızın kimliğinden sıyrılıp kendi kendinin varisi olma iradesi. Annabel Lee, Elif’in Poe’ya yönelttiği bir çığlık. Aileden, devletten alınan isimlerle değil kendi adıyla yeniden doğma arzusu. 


Show Me The Body – Stomach Ft. High Vis

Romanın dili doğrudan, zaman zaman sert ve yer yer mizahi. Bu anlatım dilini özellikle mi seçtin

Gökhan Gençay: Başka türlüsü sahte ve samimiyetsiz olurdu. Günümüz edebiyatında her şeyi sterilize etmeye çalışıyorlar ve bu benim hem yazar hem de okur olarak hiç hoşuma gitmiyor.  Gerçekler steril değil, küfür, karmaşa, çatışmalar da gerçeğe içkin. Dürüst bir anlatım için o dili benimsemem kaçınılmazdı.

Elif’in iç sesi çok güçlü. Bu sesi oluştururken hangi tekniklerden faydalandın?

Gökhan Gençay: Teknik mi? İç sesin tekniği “tekniksizlik”tir bence. Şaka bir tarafa, aslolan kitaptaki bütün karakterlerin kendi gerçekliklerini, kendi üsluplarıyla dillendirmesidir. Yazarın görevi de buna yoğunlaşmaktır zaten, diğer türlü roman değil deneme yazmak daha doğru olur. Dolayısıyla Elif’in iç sesi, herhangi bir süzgeçten geçmedi. Kendi kendine konuşuyormuş gibi değil, kendi kendine bağırıyormuş gibi satırlara yansısın istedim. Başarabildiysem ne mutlu!

Roman gençlik, sınıf farklılıkları, aile yapısı ve yalnızlık üzerine güçlü bir eleştiri barındırıyor. Bu konuları ele alırken neyi hedefledin?

Gökhan Gençay: Aslında oturup somut hedefler belirlemedim. Bu dünyada yaşayıp da sınıf çatışmalarını, aile travmalarını, sistemin gençleri nasıl boğduğunu görmemek için kör olmak gerekiyor. Ben yalnızca gözlerimi açtım ve gördüklerimi yazdım.

Gökhan Gençay, İstanbul 2025

Valla bu yönetmenlerin hepsini severim ve keşke imkân olsa da Melek Yüz onların eline ulaşsa, beyazperdeye onların perspektifiyle taşınsa. İlla bir seçim yapmam gerekirse, kültürel açıdan anlattıklarıma yakınlık duyacağını düşündüğüm için Fatih Akın’ı tercih ederdim; tabii şimdiki küresel yıldız yönetmen kimliğiyle değil eski sokak tarzıyla hikâyeyi ele almasını isterim. 

Günümüz gençliğini bu kadar yakından gözlemlemeyi nasıl başardın?

Gökhan Gençay: Gördüm, dinledim, analiz ettim. Yargılamadım. Skatepark’larda, forumlarda, fanzinlerde, sokaklarda gençlerle yan yanayım zaten. Bir cümleyle tanımlamam gerekirse, onlara bir ses verdim.

Romanın birçok yerinde hardcore punk altkültürüne referanslar var. Bu bağ kurgu mu, kişisel mi?

Gökhan Gençay: Altkültürler benim için bir direnme biçimi. Minor Threat, Turnstile, Show Me The Body… Bu gruplar da romandaki karakterler kadar gerçek. Bazen kafamızın içinde dönen şarkılar bizden daha çok şey anlatır.  Okuyanlar görecek, Melek Yüz, punk ritminde akan bir roman zaten. Müzik, başkarakterin de iç haritasıydı.

Elif’in hikâyesi bir noktada açık kalıyor. Bu karakterle işin bitti mi?

Gökhan Gençay: Elif’in hikâyesi hiçbir zaman bitmez. Çünkü o bir sembol. Belki ileride farklı karakterlerle aynı evrende geçen yeni hikâyeler anlatırım. Ama şu an onun biraz yalnız kalması gerek.

Sen aynı zamanda çeşitli gazete ve internet sitelerinde kültür sanat editörlüğüyle sinema yazarlığı da yaptın. Melek Yüz’ün sinematografik bir anlatımı var. Peki, romanın filme çekilse hangi yönetmenin yönetmesini isterdin; David Fincher, Darren Aronofsky, Fatih Akın?

Gökhan Gençay: Valla bu yönetmenlerin hepsini severim ve keşke imkân olsa da Melek Yüz onların eline ulaşsa, beyazperdeye onların perspektifiyle taşınsa. İlla bir seçim yapmam gerekirse, kültürel açıdan anlattıklarıma yakınlık duyacağını düşündüğüm için Fatih Akın’ı tercih ederdim; tabii şimdiki küresel yıldız yönetmen kimliğiyle değil eski sokak tarzıyla hikâyeyi ele almasını isterim.  

Melek Yüz, Uyumsuz & Rise or Die !!

> MELEK YÜZ

GÖKHAN GENÇAY


Intense and fierce into your roots ::S:A:K:A:T:A:T::

Sakatat ‘Bir Devrin Sonu’ artwork by Mert Aydın

For many bands out there, the urge to play fast and intense music is the sole driving force behind playing grindcore, which is totally understandable. In our case, though, I could say personal struggle against the system was pretty much the main motivation to play politically and socially aware music in the first place;

SAKATAT is a three-piece raw as fuck old school grindcore band from Ankara/ İstanbul, Türkiye in 2005. Their influences include early NAPALM DEATH, S.O.B., EXCRUCIATING TERROR, WARSORE, AGATHOCLES, ROT, ASSÜCK and many more early/pre grindcore bands from the previous century. So far, they’ve recorded seven split 7″s, toured hard and played some of the sickest festivals all over Europe. Their debut-album was released in Summer 2012. After a long summer tour and a few gigs in autumn/winter, the band split-up at the end of 2012.

“Bir Devrin Sonu” is our very first album which is also our final. We recorded it around early 2012 in winter solitude at our friends’ studio in Ankara and the record came out on single-sided 12” and CD just in time for our European tour last summer. Although it consists of eight songs we tried to make it somehow “flow” rather than sound like separate songs put in a row, if you know what I mean. Despite very minor details, I would say the album represents how we ever wanted to sound like, intense, fierce and in your face that is. So, we are more than glad to see a lot of people are also digging it.

I don’t remember if we’d ever called it a ‘full-lenght’ or if it was what people assumed when we announced the ‘album’ but obviously it is rather silly to call a 8:08 minute release a full-lenght. We consider it our album regardless of its lenght, though. An obscure grindcore record isn’t supposed to be a ‘finished product’, therefore can’t be classified using the mainstream terms that are appropriate for pop music releases sold at chain-stores and malls. We could have easily added bunch of filler tracks as well as an intro and outro but that would only ruin it.

It is obvious that we barely handled our instruments when we first started. However, ever since we had this three-piece line-up, we aimed for the tightest and the most aggressive we could possibly get. Also, it is safe to say that our approach to grindcore has changed throughout years since we kind of figured out that it was possible not to lose focus on song-writing (whatever that means) and still pull off catchy tunes even with more emphasis on speed.


SAKATAT Live At OEF 2012

It is funny that our decision to call the album “Bir Devrin Sonu” coincided with us deciding to break up once the album is released and the tour is over.

The title refers to the fact that there is no way back from the point we, as the whole society are all in now. All the riots in human history is about reclaiming however, considering how we’re now in hand’s of the system, it is too late to bother reclaiming anything, whether it be human rights, access to resources that provide basic human needs like water, food etc… you name it. The human race’s immunity fed the system to own the future of all mankind.

It is funny that our decision to call the album “Bir Devrin Sonu” coincided with us deciding to break up once the album is released and the tour is over.

I am pretty sure that for many bands out there, the urge to play fast and intense music is the sole driving force behind playing grindcore, which is totally understandable. In our case, though, I could say personal struggle against the system was pretty much the main motivation to play politically and socially aware music in the first place; which is obvious if you consider we were quite a sloppy band with longer lyrics on our first couple of records. However, as we evolved in years, the need or urge to play furious music has become half of the motivation as well even though personal struggle and hatred was still there. After all, most of our songs have been written after being pissed off at political or social events that have happened at the time.

Artwork by Mert Aydın

Screams of a cat suffering in the middle of a crushed nuclear power plant”

As I said earlier, the message had quite an important place when we started the band. Later in last few years though, the feeling has also gained an importance. I guess that is why we ended up having shorter lyrics and tighter songs

I think the first record that has motivated me to actually do vocals was NAPALM DEATH’s “From Enslavement To Obliteration”. The slow opening track that makes you wanna tear your clothes off and the next one where the tempo suddenly speeds up and makes you wanna eat those pieces of cloth… that is the feeling we’ve always aimed for. So, I guess that is what I have in mind when screaming, to add kind of a post-apocalyptic insanity feel to it, that is.

A couple of nuclear plants are being built in Turkey as we speak, who knows, maybe we won’t really need to struggle at all so as to sound like that soon? In fact, considering how nothing works properly here, you guys better start building shelters before the first plant crushes.

What’s your opinion about bands who have no, or partly, no lyrics? For you, as a singer, what is the most important: The meaning of the texts that should express something strong, or the feelings that have to come out (Even if there’s nothing meaningful to say)?

This is a topic that I’d given a lot of thought in last few years and I think sometimes it does make sense not to have any lyrics. At least, it is a lot more sincere than writing down all those supposedly political lyrics but not meaning any of them, know what I mean? I have met many bands on tours that you’d assume were politically-aware and all that looking at their lyrics, but turned out to be just your average consumerists. So, the bottom line is, it is better not to fake it than actually pretend to have something to say but don’t believe in or practice what you say.

In our case, as I said earlier, the message had quite an important place when we started the band. Later in last few years though, the feeling has also gained an importance. I guess that is why we ended up having shorter lyrics and tighter songs? The life-style differences among three of us has set a bar regarding how far we can go with the lyrics, too.


Archagathus / Sakatat “Slaughter-Extinction / Ucuz Can Pazarı” 2008 Split

I might be wrong, but I have the picture of SAKATAT as a band that tours a lot, playing many gigs here, and there, and also there.

How many gigs are you able to play monthly? Which were the nicest towns/ countries to play in? What’s the hard side of organizing gigs in various countries? Aren’t there problems with your jobs, and how are you able not to loose too much money (Because you play grindcore, which might be less “glamorous” than metal sometimes…)

I would say we toured as extensively as we could. 5 tours in abroad in 4 years is not bad, I guess, although still wasn’t enough for me, personally.

We started the band as a duo in 2005 but it wasn’t until 2007 or 2008 that we had a three-piece line-up that allowed us to play live. Since then, we toured about a month in abroad and played one or two gigs in Türkiye every year. We were all students within 2006 and 2012 which left us a couple of months every year to do whatever we wanted, which was to record new 7”s and go on tours.

It is safe to say every town/venue we played had a unique feel to them, so I am glad we played every single one of them. So, I guess, as cheesy as it may sound the best town to play is the one we haven’t play before?

Our first tours were all financial suicides but a lot of fun nonetheless. We learned fast though, so our last couple of tours kind of financed themselves which is quite a rare case for totally DIY bands like us. Especially if you have to buy expensive flight tickets to have an access to mainland Europe and buy visas to enter pretty much any Western country.

How is the situation for rehearsal places in Türkiye? Should you be very careful not to awake the suspicions of authorities with your “revolutionary” and “rebellious” sounds, or is this only about not bothering the neighbors with too much noise?

Haven’t ever heard of a band that had a problem rehearsing or even playing in public since not a single band here is rebellious enough to make anyone care. It is mostly the activist folk musicians or bands that are in trouble with the authorities in Türkiye.

You used to run a paper fanzine called IMPACT DRILL and released 3 issues on recycled-skin-paper (AhAh). Can you tell us more, so that the readers can gather some infos about it? Do you wish you had more free time to try and release more issues, or you became too tired with it and preferred to move to something else?

Well, I did run a ‘zine called Impact Drill but I am pretty sure you are mistaking it with another local metal ‘zine called Sonic Splendour put out by my comrade which was the one with recycled-paper. Impact Drill was your typical paper-zine focusing on international death metal and grind scene. I managed to put out three issue of which last one came out around summer 2007. I did actually put together another issue around 2011 however I totally lost the motivation and never printed it even though it was pretty much ready to go to the print. I guess I figured it wasn’t worth all the trouble after all. Back when I was in high-school or working full-time, putting out a ‘zine and doing the distro were all I could do with limited free time in hand but lately throwing parties and touring seemed a lot more fun.

I have a lot of respect for people who still make fanzines, whether it be on paper or online, and distributing obscure underground records and I do hope to start a new ‘zine as soon as I have the motivation.

You also used to run a small label assorted with a distro… Now I wonder if this is really over, because you released a grindcore and grindnoise compilation entitled “LOFI OR DIE” not so long ago… In 2012 this distro/ label might consists in selling recordings (Mostly your band’s music?) during gigs?

It was a lot of fun to run a distro til early 2000’s in Turkey but as soon as local folks stopped paying attention, it became pointless. I still enjoy putting out compilations though; with all the great new bands, it is hard not to do anyway! “Lo-fi or Die” was my attempt to pay tribute to 90’s-style compilation tapes with rehearsal recordings that helped me discover the underground grindcore scene back in the day like “Grind The Faces Of Rock Stars” and others. I will keep gathering new bands for more editions and in fact, the 2nd edition should be out soon featuring bands like ALCHEMY OF SICKNESS, CAMPHORA MONOBROMATA, FRUSTRAZIONE, MINDFUCK, PARALYZED SOCIETY, SKRUTA and more.


SAKATAT Live in Paris, France

S H R E D D I N G GRIND P O W E R

You’re a big fan of grindcore, on the “core” side of things, it’s not a surprise. So I’d like to have your feelings and opinion about the current health of the metal scene, and especially the genres that take quite some importance in today’s deep underground: Old school/ retro death metal, ultra brutal death and affiliates, 80’s heavy metal, thrash/ speed metal… It seems the 80’s are back for quite a lot of peoples, or at least it’s in the way…

Yeah, apparently human beings’ music preferences have a certain cycle which gets back to the starting point in every 20 years or so. From what I see, brutal death metal trend is already over and old school death metal is on the rise more or less since that book came out; 80’s classic heavy/thrash metal also seem to be doing fine and grindcore scene is growing rapidly as well.

People seem to need at least one badass new band to come out of blue and slap them in the face so as to get exited again. I guess it was REPUGNANT who did that for death metal and probably INSECT WARFARE for grindcore.

I personally pay little to no attention to how much a new band is being appreciated though, since you don’t need bigger labels’ expertise to figure out if a certain band is badass or not and whoever does that is gonna miss a good deal of great bands that are out there and kicking ass.

In your humble grinding opinion, what could please fans of old school Death metal and brutal death in your music? What could you tell them to try and convince their hears to remain opened once you pushed the “play button”?

Grindcore, or at least the type of it that we look up to, appeal to a very small audience worldwide, so I kinda doubt that any death metal-only fan would appreciate our stuff more than any WARSORE 7”. That is why true grindcore scene will always remain small. On the other hand, you have other grindcore bands that lean towards more death metal direction, both style and image-wise, like NAPALM DEATH, ROTTEN SOUND etc… that can appeal to a lot more people, including the death metal fans. Not that there is anything wrong with that though.


Modrá Vopice Club

What were your favorite albums and demos for 2012? Which bands kicked you or impressed you the most on album, or during live conditions?

Oh, this will take a bit long, haha! 2012 has been a long year with so many great new records and shitload of vinyl re-presses. In fact, it felt so long that I don’t even remember what I’d been listening to in the first half of the year! So, despite the risk of failing to remember many rad releases, here is the list of some of the records I have been enjoying last four months of the year:

AMPUTEE 7″, VIOLENT RESTITUTION “s/t” 12″, ENGULFED MCD (local obscure death metal trio in the vein of INCANTATION), GELO/BAKA YORO Split LP, DEPHOSPHORUS LP, COLUMN OF HEAVEN LP, ARCHAGATHUS/CAMPHORA MONOBROMATA Split 7″, CELLGRAFT 7″, MINDFUCK/CONTROLLED EXISTENCE Split Tape, BESTHOVEN/GO FILTH GO Split 7″ (It is really amazing how this one-man ANTI-CIMEX army can still pull off good records after all these years! “The Shadow Of Fear” is already a classic in my book and Greece’s GO FILTH GO is a good match indeed!) and BLACK TEMPLE BELOW “s/t” CDR (Nasty sludge/doom! Think ABRUPTUM meets ELECTRIC WIZARD!) had quite many spins here lately.

Notable re-issues, collections etc… are FEAR OF GOD “s/t” 7″ (Picture vinyl with great packing!) and WARSORE “Violent Swing” D-CD (I didn’t even know about those two 7″s!). Stuff that obviously rule though I haven’t got yet include SIXBREWBANTHA LP, THE KILL CD (waiting for the vinyl version on To Live A Lie) and IL MALE LP. Still haven’t really listened to the PROPAGANDHI, either.

Some of the live highlights are ENGULFED (Istanbul), LAHAR (Brutal Assault Fest), SHAPES OF DESPAIR (Brutal Assault Fest), AGATHOCLES (Berlin), TOOLS OF THE TRADE (Praha), HUMAN ERROR (Budapest), THE AFTERNOON GENTLEMEN (Play Fast or Don’t Fest) and TONER LOW (Play Fast or Don’t Fest).

Also, I should state that there is a huge pile of grindcore records and tapes sitting here that I haven’t had the time to check out yet, so there might as well be some note-worthy stuff among them; and needless to say, I didn’t include many punkrock and radio-friendly stuff since it probably wouldn’t matter to anyone reading your webzine.

Tell us about the future projects of SAKATAT, what the listeners could expect in the future, and feel free to conclude with what you wish. Grinding greetings.

First off, thanks for the interview, G.! I have been a fan of Nihilistic Holocaust ever since it was on paper, it is truly great to be featured!

The tape version of our album should be out soon in addition to a 4-way split tape with live recordings from our last gig in Praha. Moreover, we will probably be re-pressing the vinyl version of the album since the first press seems to be almost gone. Last but not least, we will be playing our final gig before we split up in Istanbul on January 27th with AGATHOCLES, REPULSIONE and xKATExMOSHx. This is also our attempt to start an annual DIY grindcore meeting/fest in Türkiye. So, as of January 28th, we will be nothing but history.

>> DEATH METAL WEBZINE <<


2 0 0 5 – 2 0 1 2

G R I N D CORE


Logo, merch, cover & flyer artworks

MERT AYDIN ARTWORX

for hardcore/ punk/ metal bands


Zifiri Karanlığın Melodisi: Kaan Akay ve Human Scum

HUMAN SCUM

Kimisi için kolay olabilir fakat duygusal dünyası biraz daha farklı olanlar için insan olmak kolay değil. Benim için en büyük dert insan olmak ve insanlarla olmak.”

Kaan Akay, uzun yıllardır İstanbul müzik sahnesinin devamlı üreten dişlilerinden biri. Kendisi için çeşitli mecralarda “drum&bass misyoneri” tanımına rastlayabileceğiniz Akay; Golem mahlasıyla çaldığı setleri, aralıksız devam eden radyo programları ve farklı janrlardan birçok müzisyen ve grupla yollarının kesiştiği davulculuk serüveniyle çok yönlü bir müzik insanı. Kariyerinin ilk solo albümünü 2022’de yayımlamış olması, oldukça şaşırtıcı elbette.

Cem Kayıran / 2022 / Bant mag.

Günün büyük kısmının geçtiği Zihni Müzik deposunda Kaan Akay ile buluştuk ve Human Scum ismiyle yayımladığı ilk uzunçaları Deceitful’a çıkan yolları, müzikle kurduğu derin bağları ve yalnız başına üretme pratiklerini konuştuk.

Kaan’ı takip edenlerdenseniz, Human Scum ismi kulağa yabancı gelmeyecektir. Ambient kayıtlara odaklandığı ve beş sene önce yayın hayatı sona eren haftalık radyo programı da aynı ismi taşıyor. Hayatın; boşanma, Avustralya’dan geri dönüş, işsizlik gibi konu başlıklarıyla kendini sıkıştırdığı bir zamanda başlayan programı; “Human Scum geri dönecek ama benim solo projem olarak” mesajıyla sonlandırdığını hatırlatıyor Kaan. “Beş sene sonra bunu gerçekleştirdim” diyor Deceitful için de.

Tıpkı radyo programı gibi, albüm de bir başka ilişki sonunu takip eden sancılı sürecin bir çıktısı. Ama solo albüm yapma isteği çok daha gerilere uzanıyor tabii. Sözü ona bırakayım:

“Hayatım boyunca sürekli ertelediğim bir şeydi. Ya çok çalıştım ya başka projeler hep bana yetti ya radyo programı ve DJlikle orayı besledim ama hep iteledim ve öteledim. Bu sefer ‘Müzik yapmam lazım yeter, bana iyi gelecek, yaralarımı saracak’ dedim. Öyle başladı biraz. Solo albüm yapmak fikri aklımda hep dönüyordu ama böyle lank diye bir şey olunca hayatımda, çok doğru bir zaman diye düşündüm.”

Deceitful’da yer alan altı şarkı, başlangıç ve varış notalarının bulanıklaştığı işitsel ve duygusal patikaları kat ediyor. Albümün dinlenebildiği yegâne mecra olan Bandcamp bile etiketlemeye dayatıyor; illa etiketlenecekse ambient, drone gibi türler ile Kaan Akay dünyasında büyük yer kaplayan drum&bass, breakbeat ya da black metal gibi referansları karıştırıp bir kelime icat etmek gerek. Dokuların, bozulmuş seslerin ve ayrıksı fikirlerin bir aradalığında saklı albümün çekim gücü.

Hepsi son dönem ürünü, kendi tabiriyle yaşadığı çöküşü ve takip eden süreci anlatmak için yazılmış şarkılar. Delirmemek için yaptığını söylüyor ve “İşe yaradı da” diyor ama bunu müzik yaptım iyileştim gibi bir romantiklikle bağdaştırmıyor. 

“Geçiyor mu hissettiğimiz şeyler? Zamanla geçiyor gibi oluyor ama hep bir yara daha ekleniyor üstüne. Her şey zamanla daha iyi oluyor mu, çok da emin değilim. Yaptım, iyi geldi bana. Tamamen geçti mi? Zannetmiyorum. Kimisi için kolay olabilir fakat duygusal dünyası biraz daha farklı olanlar için insan olmak kolay değil. Benim için en büyük dert insan olmak ve insanlarla olmak. Human Scum; ben de bir Human Scum’ım. Bunu bir şekilde müziğe ya da başka bir şeye dönüştürebiliyor muyum? Tamam o zaman. Birçoğumuz için müzik bir hobi değil; bir var olma sebebi. Eğlence de değil ama yaparken eğleniyoruz. Ben bu albümü düşünürken gülümsüyorum; yaparken ağlıyordum.” 

Kaan Akay ‘Human Scum’ 2022

Zifiri bir karanlığa batırıp yoğurduğu puslu havanın üst frekanslarını tiz ve ritmik melodik bir oyuna dönüştürüyor. 

Albümü dinlerken de sohbet edip ardındakileri öğrenirken de albümü kendi için yaptığından en ufak bir şüphem yoktu; nitekim kendisi de bunu doğruladı. “Şunlar da dinlesin, bir şeyler hissetsin” gibi bir kaygı taşımadan, kendi duygularını dinleyerek aldığı kararların şekillendirdiği bir akış dinliyoruz Deceitful’da. Kir-pas, müziğinin olmazsa olmazları ama yalnızca burada kalmıyor; her parçada başka bir duvarı kırmayı ve ters köşelere dokunmayı alışkanlık ediyor. “compulsive liars” iyi bir örnek. Zifiri bir karanlığa batırıp yoğurduğu puslu havanın üst frekanslarını tiz ve ritmik melodik bir oyuna dönüştürüyor. 

compulsive liars · human scum deceitful ℗ human scum

“Benim yaptığım ve yapacağım işlerde teknik olarak yanlışlar var ve hep olacak.”

Şarkı yazım sürecini içgüdüsel sıfatıyla tanımlamakta. Zihnini en çok kurcalayan konu olan insanlık hâllerini, elektronik kompozisyonlara taşıyabilmeyi mümkün kılan bir yaklaşım kesinlikle bu. Günümüz elektronik müziğindeki “kusursuzluğu” asla aramıyor, bilinçli olarak yola tümsekler koyuyor. Peki kararları kendi alsa da bu süreçte yaptıklarını duyacak, yorumlayacak bir kulak daha ihtiyacı olup olmadığını sorduğumda da çok net bir yanıtla karşılaştım.

“Olmadı. Bazen istemeden etkilenebiliyorsun insanların söylediği şeylerden. Çok da güvendiğim, gönderebileceğim insanlar vardı. Denedim de, bir şarkı yolladım mesela. Olaya çok teknik yaklaşacaklarını biliyordum. ‘Baslar neden mono değil?’ dedi mesela. Bu bir dans müziği değil, bir doku olarak kullanılıyor baslar diye kendimi açıklarken buldum. Yapmayayım dedim ben de. Benim yaptığım ve yapacağım işlerde teknik olarak yanlışlar var ve hep olacak.”


Extreme Parking / Live at Kargart / ÆVOM Portal 3 (2017)

EXTREME PARKING > ÆVOM Portal 3 Live X17


Kaan’ı uzun zamandır tanıyan, müzik zevkini aşağı yukarı bilen biri olarak; bu “ilk albüm”ün sürprizli ama bir yandan da tanıdık olduğu kanaatindeyim. Proudpilot’ta ya da Ağaçkakan’da davul çalan Kaan’ı da duyabiliyor, bir yandan da açıp drum&bass setlerini dinleme arzusu uyandırıyor olması itibarıyla tanıdık. “Bir kere drum&bass var, albümde de kopamadım, kopamıyorum. Bir şekilde oralara da selam vermem gerekiyor.” diyor mesela. Prodüksiyona video oyunlarından, filmlerden sample’lar da sızmış tabii. Bu anlamda Deceitful için Kaan Akay hakkında birçok şeyin karışımı demek doğru olacaktır.

Saf bir ambient albümü değil; olmasını da istememiş zaten. Bir sis bulutunun üstünü örttüğü, belirsizliğin sabit olduğu bir ses işçiliği icra ediyor. 10 dakikalık açılış şarkısı “suddenly gone”, devamında neler yaşanacağının bir fragmanı gibi. Albümün en uzun şarkısı, “Bunu en başa koyayım, dinleyecek insan zaten bu parçada elenecek ya da kalacak” diye düşünmüş; her şey lak diye ortaya çıksın istemiş. Albümün yaratım sürecinde sonik haritası ve üslubunun da kendiliğinden geliştiğini anlatıyor:

“Müzik, ona ne kadar vakit harcarsan sana o kadar geri dönüyor. Çok net bir ilişki. Herhangi bir insanla yaşadığım bir ilişkiye benzemiyor. Veriyorsun ve alıyorsun, aşırı net. Bundan 10 sene önce başlamış olsaydım, böyle bir şey olmayacaktı. Bunları yaşamamıştım, böyle bir hissiyatım yoktu, kafam çok değişti. Muhtemelen daha ritmik ya da drum&bass-vari bir şeyler yapmaya çalışacaktım. Böyle bir şey olmayacağı kesinlikle ortada.”


GOLEM ON AIR !!

The Future is Now > Golem Radio Shows


Bugüne dek müziğin üretim kısmını kolektif olarak deneyimlediği için, bunca yıllık yaşanmışlıkla bir ilk albüm yazmak ve kaydetmek yeni heyecanları da beraberinde getirmiş. Bir parçayı nasıl devam ettireceğine dair düşüncelerle uykusunun kaçtığını, tavana bakarak parçayı zihninde döndürdüğünü anlatırken “İşim gücüm olmasa, sadece müzik yapan biri olsam fıttırırım. Onu anladım.” diyor. Bir şarkı ne zaman tamamlanır, daha ne kadar uğraşmalı gibi soruları da kendisine çok sorduğu bir dönem olmuş. Nihayetinde o an hissettiklerini muhafaza edecek şekilde, çok aşırı düşünme seanslarına dalmadan tamamlamış albümü. 

Kaan Akay, kendisini “çok fazla şeye takılan, tepkili biri” olarak kodluyor. Dolayısıyla her zaman söyleyecek bir şeyleri olacak. Sinirlendiği ve üzüldüğü şeyleri yansıtan albümündeki şarkı isimleri bile sitemkâr. Bunun söyleyemediği ya da konuşamadığı bazı şeylerin dışavurumu olduğunu düşünmekte. Hatta ilerideki işlerinde de benzer bir yaklaşımı olacağından emin. Müzik yapmayı sakinleşmek ve dert ettiği şeyleri başka türlü açıklamaya çalışmak için bir pratik olarak görüyor. Ama şarkı ismi belirlemek hakkında yaşadığı ikilemler de olmuş elbette:

“Yeni şarkılarıma falan koyduğum isimlere de bakıyorum; üzüldüğüm ya da kızdığım şeyler çoğunlukla. Bunlar da çok eğlenceli şeyler olmuyor tabii. dinleyicinin de kafasına şarkı ismiyle tık diye bir şey atıyorsun. Tehlikeli bir şey aslında. Kimisi senin verdiğin isimden çok farklı bir şey hissedebilir. O da bir handikap. Neticede bu benim albümüm, ben bunları hissediyorum, yapacak bir şey yok.” 


Proudpilot ‘O.B.D.” 2012

“Biraz karanlık tabii. Tercihim hafif fütüristik bir oyun olması olabilir. Bilim kurgu hayatımda çok fazla var. Dinlediğim müzikte de izlediğim şeylerde de oynadığım oyunlarda da var. Pis bir şey olması gerekiyor.” 

Oyun müziklerinin ve genel anlamıyla video oyunlarının Human Scum albümünde büyük bir ilham kaynağı olduğu ortada. Kaan kendini bu kültüre adamış bir gamer aynı zamanda. Hâliyle “Deceitful’un nasıl bir oyuna eşlik etmesini dilerdin?” diye sormam gerekiyor. Gülerek yanıtlıyor.

“Biraz karanlık tabii. Tercihim hafif fütüristik bir oyun olması olabilir. Bilim kurgu hayatımda çok fazla var. Dinlediğim müzikte de izlediğim şeylerde de oynadığım oyunlarda da var. Pis bir şey olması gerekiyor.” 

Kapanışı güzel bir haberle yapalım: İlk solo albümün çıkması yıllar sürmüş olsa da takip edecek Human Scum kayıtları için uzun uzun beklemeyeceğiz. Hatta mayıs ayında Özge Ürer’in “Kartallar” şarkısına yaptığı bir remiks buralarda olacak. Arada sürpriz bir albüm bile olabilir. Peki Deceitful sahneye taşınacak mı? Nasıl taşınacak? Ne zaman taşınacak? Bunlar da şimdilik yanıtını bekleyen sorular. Hem biz hem Kaan Akay için. / Röportaj: Bant mag.

Kaan ‘Golem’ Akay

KAAN AKAY X HUMAN SCUM


Melis Yelman’dan Aşka Davet

Melis Yelman

İlk albümü Yankı’yı 2022’de bağımsız olarak yayınlayan Melis Yelman, Bu işin sonu delilik, Nergis, Harbin anlamı yok gibi dans-pop ve melankolinin sınırlarında gezinen şarkıların yanı sıra Sezen Aksu’ya ait hit parça “Kibir”e getirdiği yeni yorumla da çok sevildi.

Yaratıcı sözleriyle, imgelerle örülü şarkı metinleriyle ve mitolojik ögelerle bezeli eserleriyle farkını ortaya koyan sanatçı, Canozan, Ufuk Kevser, Cone & Cones, TERSKELEPÇE, Nurettin Çolak, YGA, Orçun Ayata gibi sanatçı ve prodüktörlerle ortak işlerde yer aldı. Yeni EP’sinden çıkan ve 2000’ler ruhunu yansıtan “Harbin Anlamı Yok” şarkısı ise büyük ilgi topladı.

Live at BLIND 2025

Yelman Style !!

İki yıldır müzikal yolculuğunu takip ettiğim bir isim Melis Yelman… Elektronik altyapılarla Türkçe şarkıları başarıyla buluşturuyor, üstüne şarkı yazarlığı yönünü de geliştiriyor. Söylemiş olayım; Melis Yelman hem sesi hem duruşuyla gümbür gümbür geliyor…

Tolga Akyıldız

Üniversitede okuduğu yıllardan beri çoksesli müziğe ilgi duyan, korolarda yer alıp yurtdışı festivallerde deneyim kazanan, sonrasında bir dönem caz vokal üzerine çalışıp kendini geliştiren genç bir sanatçı Melis Yelman. Hem sesi hem duruşuyla ‘Gümbür gümbür geliyorum’ diyen şarkıcının radarıma girme nedenleri şöyle: Öncelikle dans/elektronik altyapılarla Türkçe sözlü şarkı yazarlığı becerisini tertemiz bir paydada buluşturuyor. Ayrıca iddialı bir şarkıcı olma hedefiyle yetinmeyip, genç yaşta söz yazarlığı yönünü geliştirmeyi hedefleyip bunu yavaş yavaş başarıyor.

İki yıllık yolculuğunu adım adım takip ettiğim Melis Yelman’ın bu yıl nisanda yayımladığı ‘Kibir’i tanışma niyetiyle dinlemenizi öneririm. Parçanın orijinali Hande Yener’in büyük bir hit’i (Yanmam Lazım) biliyorsunuz. Dinleyin ve Yener versiyonuyla kıyaslayarak Yelman’ın müziğe yaklaşımını, sound’unu anlayın önce…

Melis Yelman ‘Nergis’ 2022

Akabinde geçen günlerde yayımlanan ‘Nergis’e odaklanın. Bu şarkı ilk albümün haberci teklisi. Görsel konsepti yaratan Burçin Kaygısız ve düzenlemenin altındaki imza Görkem Arslan’la güzel bir ekip işi olmuş. Fikri altyapısı ve samimiyetiyle gönüllere taht kurmuş, bağımsız yapım şirketi Bir Baba Indie (BBI Music) yolunu bulmuş, güzel bir yere gidiyor Melis Yelman’la… / Hürriyet 2021


Selin Baycan x Melis Yelman, Blind Session
Melis Yelman ‘Semazen’ Live at Blind, Istanbul 2025
Melis Yelman -Live at Blind- İstanbul 2025

Melis Yelman, yeni şarkısı Şahmeran ile dinleyicileri Kız Kulesi’nin efsanesinden ilham alarak tasarlanmış etkileyici bir hikâyenin içine çekiyor. Şahmeran, tutkunun ve aşkın yıkıcı gücünü, sade ama çarpıcı bir düzenlemeyle ele alıyor. Nahif isyanı ve derin duygusallığıyla dikkat çeken bu şarkı, zengin gitar melodileri ve uçuşan vokalleriyle eski yaraları tazeliyor.

Melis Yelman; Canozan, Ufuk Kevser, Cone & Cones ve TERSKELEPÇE gibi isimlerle gerçekleştirdiği iş birlikleriyle adından söz ettirirken, şarkı sözlerinde imgeler ve mitolojik unsurlar kullanarak dinleyicilerini hikâyelerle buluşturuyor. Geçtiğimiz Ekim ayında yeni EP’sinden ilk teklisini yayınlayan Melis Yelman, kendine özgü tarzını derinleştirmeye devam ediyor. / efsanetan.com


ROXY 2025

BİLETLER !!

>> MELİS YELMAN ROXY


YELMAN !!

MELİS YELMAN > YANKI

For information & contact:

> Melis Yelman

> MELOTUBE

Kafka Artık Tek Düşmanım

Rakunart

KAFKA ARTIK TEK DÜŞMANIM

Hakan Kaya

Franz Kafka’ya ithafen…

Günlerin hep aynı geçiyor, dedi kızım.
Durdum, durdum ve uzunca bir süre konuşamadım.
Galiba haklısın kızım, dedim.
O kapıdan çıkıp giderken onu izledim.
Başaramadım.
O da mı sıkılmıştı bu rutinden?
Her gün aynı kitapları, aynı raflara koymaktan insan sıkılır mıydı?
Kafka’nın kanon olması, onun da mı canını sıkmıştı?
Sıkılmıştı besbelli.

Yeni gelen kitapları yerlerine yerleştirip, stoklarını girdim.
Ama aklımda halen o sözler vardı. Ağlamamak için direndim. Ama yenik düştüm.
Birkaç müşteri girdi.
Onlarda pes peşe terk ettiler dükkânı.
Ağlayan birini görmek uğursuzluk getirmezdi oysa.
Getirse getirse hüzün getirirdi.


Hakan Kaya’dan

Şimdi aynalara bakmaya korkar oldum. İhtiyarlamıştım. Kadın
beni yatağına almak bile istemiyordu. Kendimden tiksindiğim zamanlar olmuştu
yaşam boyunca. Bu farklıydı. Farklı. Artık kitap okumuyorum. Tüm ömür bir kitapçı
duvarları arasında geçerken, insan en sevdiği şeyden korkar olurmuş. Kendi suretinden korkan, ondan doğan birinden nefret edebilir miydi? Gölge gölgeye benzerse, gölge rengini kaybedebilir miydi?
Kaybeden gölge, bir silüet mi olurdu,
Yoksa sadece bir renk mi?
Bilmiyorum.

Sabah dükkânın kepenklerini açtım. İçeriden bir ışık hüzmesi geliyordu.
İçeri girdim. Işığın geldiği yeri bulduğumda, bir mektupla karşılaştım.
Titrek eller ile mektubu açıp baktım. Kızımın el yazısıydı.


Topyekün bir kafa genç yaratıcı kimlik Hakan Kaya konuğumuzdu…

Sürekli aynı rutin absürt bir duruma dönüştü baba. Ben bu rutine sıkışmayacağım. Kafka’nın
Kanon olmasını kaldıramıyorum. Belki dünyanın başka bir yerinde
Kafka hala kafkadır. Öyleyse onu bulmam gerek.
Elveda.

Sonunda bu da olmuştu. Mektubu masaya bıraktım. Kafka bunu da yapmıştı. Dolabı açtım. Anımsadım, ağlamaya başladım. Bunu aldığım günü düşündüm. Kim korkar ki bir kitapçının silahından? Tüfeği aldığım gibi koşmaya başladım. Yolum uzun, amacım kesindi.

Kafkayı vurmak amacıyla Prag’a kadar koşmayı ümit ettim. Birinin onu uyarması gerekiyordu çünkü.