Burak Bayülgen
9 vecih: 9 mâtem.
Bağrında mihman, yek metfem.
Külle ovsun, yaşla aksın,
ferle bitsin muzır cürüm.
Kanındaki asâlet
cihadın şerâfeti,
aydınalp külliyâtsa
langırdayan boş fıçı.
Siz ki sûhân-ı ruhu
maskara ededurun,
celâllenmeyen tek bir gün,
tek bir an bile yoktur.
Taylan Onur
1.kesik
yitirmekle ilgili toplumsal bir trafik yaratıyoruz
yatağın üstünde çırpınan çocuk halimiz ile
en barbar kinli bakışların arasında
küfürlerin arasında
birkaç saniye var
manik libido depremlerine maruz kalıyoruz
abi hayat boş ya diyenler
sakladıkları hedeflerine usulca ilerlerken
adaletin üstüne basarlar
ki sadece onlar değildir
hayatta kalma dürtüsüyle
adaletin üstüne basanlar
çünkü kendi yokluğuna tahammül edemeyenler
hayatını sonuna kadar savunurken
bir şeyleri ve birilerini yok saymadan
onları tahrip etmeden bunu başaramaz
bunu dediğim
hayatta kalmayı yani
beni tamda bu noktada
yıkıma iten katalizör devreye girer
varlık kusursuzca ihlal edilirken
yaşam artık sadece bir hobidir
2.kesik
sizler için intihar etmiş yazarlar reklamlanır
müzisyenlerin eserleri basılır
t-shirtler
rozetler
göstergeye dair ne varsa hepsi!
intihar cafcaflı bir pakette önümüze gelir
fakat ölün diye değil
yaşayın diye
zaten istatistikler ne diyor
intihar edenler çok satar
sonra yalnızlık yere göğe sığmaz olur
oysa ben tek’im
yekpare
biricik
benimle yalnız yalnıza dövüşemezsin
sadece teke tek dövüşebilirsin
3.kesik
intikam alacak o kadar şey var ki insandan
inkâr edilemez
kendi kendine infilakını beklemek insanın
boş yere edilmiş bir beddua
öncelikle bir şeyleri açık edeceğim
sonra üstüne tüküreceğim
bu bir kavga çıkarırken ki
tükürüğün
tıpkısının aynısı
aynası
4.kesik
ruhu çekilmiş bir ajitasyon evrenindeyiz
gerçekten kan dökülmüyor
boya o boya vallahi
kan olsa ağlarsın
ağlamadın
bugün barbar yanımız baskın
bugün de anti-sosyal ortamımda sosyalleşip
acıyı aldatıyorum
-halledeceğiz
-yapacağız
-başaracağız
-inanacağız
-hep birlikte
-alkışlar
-şak şak
-şak (son alkış sesi hep duyulur bu o)
5.kesik
o birden gandhi oluyor
ben sabırsız sovyet çocuğu
o barışçı bir pasifist ve makul bir insan
ben borderline
öyleyse bir line daha
no border
6.kesik
arzulanmadan doğanlar
ana akım bir intihar seferberliğinin
ekonomi politik kurbanları olurlar
yaşamalarına bir mani yok hepsi bu
lyncburg lemonade tequila sunrise ile
bunalıma girmeye çalışan nesil için
bu yazı kamyon arkası yazısı
ve rakı acı bir tattır
7.kesik
komplikasyon dehlizlerinde
anti-depresan müptelaları
bugün ilaç aldım
diyerek alkolsüz kokteyl söyler
panik ataklar
manik ataklar
majör depresyonlar
agora fobi derken
cyber bir gangstar olup çıkar bu toplum
sadece yazılım bilerek
devrim yapanlar konulu filmler çekilir
sen bu sırada hala like alıyorsundur
ve yüzündeki tebessüm
kendi benliğini katledene kadar büyür
büyür
sonra yarı insan yarı tebessüm karışımı
yeni bir türün öncüsü olursun
8.altın vuruş
buradan bakınca sisifos
bad tribe girmiş bir Atinalıdır
mawwāl ( Arapça : موال ; çoğul: mawāwīl , مواويـل ), ritmi çok yavaş ve doğası gereği duygusal olan , uzun sesli heceler, duygusal vokallerle karakterize edilen ve genellikle gerçek şarkı başlamadan önce sunulan geleneksel ve popüler bir vokal müzik türüdür.
“KAPIYI KAPAT
İÇERİ GİR
YAŞAMI DIŞARIDA BIRAK”
-Çöl Sırtlanı Galwani (R. anh)
Hakan Kaya
bu bir intihar mektubu.
birazdan kafama sıkacağım
ve gerisini anlatmak,
yalan söylemek gibi olur…
da da dada da
Bu ne böyle, da
da da
da da
Deklanşöre basıyorsun.
da da da da
dada
Çkrt…
Sevcan orada işte.
Karşında,
da dada da
Aşık mısın? diye soruyor.
‘aşığım’
Nilüfer’e bir şiir yazıyorsun.
Şiirde aşk yok, memleket , da da da
meseleleri var. dada
da da da da da da da da
Açıp okuyor, sen yitip gitmeden önce.
Ötesi burası işte.
Burası ötesi.
Öte.
Ötelen.
Öteleyin.
Ötesi.
Ötele!
dada
da
da
da
da
d
a
Hakan Kaya
Gece.
Göz kapakların kapanmak üzere.
Yatacaksın.
Rüya göreceksin belki. Ya da karanlık çökecek.
Biri kapıya tıklatıyor.
‘’Açmasam olmaz mı?’’ diye fısıldıyorsun kendine.
‘’Gecenin bu saati kim gelebilir ki?’’
Eski karın?
‘’Hayır, o gelemez,’’ diyorsun.
En iyisi kapıyı açmamak.
Kapı tekrar çalınıyor.
Yatakta doğruluyorsun.
Terliklerini giyiyorsun fakat henüz kalkmış değilsin.
‘’En iyisi uyumak’’, diyorsun. ‘’Çalar çalar gider.’’
Ya yardıma muhtaç biriyse?
‘’Sanmam, ben kimim ki, benden yardım istesin?’’
Eski karınsa?
‘’O imkânsız, onu yarım asırdır görmüyorum.’’
Uyumak, uykuya dalmak. Tek istediğin bu.
Kapı susuyor.
Bir gölge pencerenin önünde yürüyor, görebiliyorsun.
EVDE OLDUĞUNU BİLİYORUM! diyor karanlık.
Yorganı başına çekiyorsun.
‘’Bu bir rüya, rüya. Gerçek olamaz,’’ diyorsun.
ESKİ DOSTUM KAPIYI AÇ!
Komodine uzanıyorsun.
Elin boş kalıyor. Tabancan yok işte.
EVDESİN DOSTUM, AÇTA SARILALIM!
Terliklerini tekrardan giyiyor, kapıya yöneliyorsun.
Belki doğru söylüyordur, o eski bir dost olabilir, diyorsun.
Kapıyı yarım açıp, sesleniyorsun.
‘’Gel eski dostum.’’
Karanlıkta seçilmeyen bir gölge beliriyor.
Kapıdan içeri girerken gölge sen titriyorsun.
Hoş geldin eski dostum, diyor sana.
Hazırlandıysan gidelim… Uzun süredir seni bekliyoruz.
Hakan Kaya: 2000, Mersin. Öyküleri; Barbarları Beklerken, Kısa ve Öykü, Prolog, Pandabiyat, İlkyaz, Poesis, Lacivert, Karnaval gibi dergi, fanzin ve çeşitli sitelerde yayınlandı. Üç öyküsü Farsça’ya çevrilmiştir. Görsel tasarım alanında çalışmalar yapmaya devam ediyor. instagram.com/hkakaya
Eren Burhan
Pan su üzül yaprakları
Süzülsün manevrasıyla
Çaprazlama ateşin
Moleküler yürüyüşünü karda yaptı
Moleküler uykusuna
Güneşle ayın arasındaki bükülmüş metal
Patlayıp, yattı.
Peric komik biri
Peric skandal sandallarıyla
Zen nehirlerine
Salya akıtabilmek için
Parmaklarını sürtünmeyle açıp
Uçurtmak
Uçuşunu buzda yaptı moleküler
İlk uçuşuydu bu
Kar tanelerinin doldurduğu pattern,
Haricisim otlağında
Birkaç katmanlı katı mantarın
Çimine ulaşmak için
Sinematograf hayvansı bedenle sürünüyor.
Dört ayaklı bir ondört ayaklı.
Koku dokunun özünden fırlamış
ve dili uzatıyor dışarı.
Bu dil öyle bir dil değildil.
Peric ayıklığı en içkin içkimdir
Rüyay görür çürür
Eren Burhan
Oranlıları yer, cesetlerine yenil
Sabahın erken saatlerinde ilk serinlikte
Korkuyla
Koskocaman bir dünyaya geldim
Mıknatıslama akımı
2. Ve 3. Harmonikleri
Sık sık yaktırttığı kulak kanat
Cehenneme dalan bağlantı grubuna
Kendilerine bir saat kurulduğunu anımsar
Tırnaklarının ölümcül çıkış diyagramları
Nasılsa aynı nokta
Binlerce yaşamın ateşli
Yük alma fitili
Yazınında karşılaştığımız
Kuş yerini de çiğnedi eren irin
Sesi de gün boyu
Değişirdi
Oran katı bir gökyüzüyle
Birimler, görevliler, hat tıkacı soluğu
Kumanda taşları arasında bu yolcu
Sindirdi yemini
Sanat yapıtlarıyla olan tüm elementler
Kök damar veya
Kör damar diye tabir edilen
Örnek kalınt hattaki kırık, iz dökme
By- pass ayırıcı denir bu ayırıcıya
Su bloke biçiminden gelen
Kesin sesli sinyal
Bağırıyor kesin sesinizi diye
İç ihtiyacı beslemeye yeter
Lamba kutusu bir dudak
Deneyimler
jeneratörler sayıların müziğini
Sepya kuyruğunda
uzay doğunun
Eren Burhan
Küçük gezegen kolyen
Yapışkan vuruşları
Obsi diyen kış göğsünle
Siren
Bişisel yarım küreyi
Yapışkan örü, dışı örtü
Robotla, yuvarlar yu’vav
Anne, antik asemik
Buzsun milyar parçadan
Bozulmamış
Buzkal
98′ model bir şairressam Eren Burhan.
Dağ Orkestrasıyla sesleniyor.
Orkestra mümkün olan her yerde!
“munch; çığlık, rimbaud’un keskin dumanı; çığlık!
göktürk; çığlık, derinlik; çığlık, uzay; çığlık
sanayide yontuluyor mermer
dikilmek için toprağa; çığlık
gökyüzünden inen boş kargo; çığlık
demir; çığlık, kablo; çığlık, çığlık; çığlık!
ruhun sırtında taşıdığım odun ordusu; çığlık…
LÖPÇÜK 