ASFALTTA ANARŞİ

Double G. Killustrations

“Skate punk’ın bütün hikâyesini tek bir hareketle anlatmak gerekseydi, bu olurdu. Üzerinden kaymak.”

ASFALTTA ANARŞİ

–Gökhan Gençay

Kaykayın üzerinde durduğunuzda şehir değişir. Aynı kaldırım oradadır. Aynı beton merdivenler. Aynı korkuluklar. Aynı otopark. Aynı polis arabası. Aynı güvenlik kamerası. Aynı “GİRİLMEZ” tabelası. Ama kaykayın dört tekerleği yere değdiği anda şehrin size anlattığı hikâye bozulur. Merdiven artık merdiven değildir. Bank artık bank değildir. Korkuluk artık korkuluk değildir.

Şehir size bir kullanım kılavuzu vermiştir. Kaykaycı o kılavuzu yırtar. Skate punk ile anarşi arasındaki ilişkinin başlangıç noktası tam olarak burada.

1980’lerin California’sına baktığınızda bunu daha açık görüyorsunuz. Bir tarafta Reagan Amerika’sı var; düzgün çimler, otomobiller, alışveriş merkezleri, banliyöler, güvenlik görevlileri, televizyonlar, tüketim ve herkesin kendisine biçilen role uygun davranması beklentisi. Diğer tarafta ise bu düzenin dışında kalmış çocuklar var. Kaykaylarıyla sokaklarda dolaşıyor, boş havuzlara giriyor, otoparklarda takılıyor, polis tarafından kovalanıyor, konserlere gidiyor, kendi dergilerini çıkarıyor ve birbirlerinin gruplarında çalıyorlar.

O dünyanın müziği de giderek hızlanıyor. Black Flag, Circle Jerks, Adolescents, Bad Religion, JFA, Suicidal Tendencies ve daha birçok grup, Güney California’nın bu tuhaf yeraltı hayatının sesini oluşturuyor. Erken dönem skate punk’ın biçimi de burada belirginleşiyor: hardcore’un hızı, punk’ın öfkesi, kaykayın hareket duygusu ve ergenliğin hiçbir yere sığmayan enerjisi. JFA ve Big Boys gibi gruplar skate punk’ın erken öncülerinden sayılırken, Suicidal Tendencies, The Faction, Dr. Know ve başkaları bu iki kültür arasındaki bağı daha da güçlendiriyor.

Bu müzikte şarkılar bazen bir dakikadan kısa sürüyor, hayatın geri kalanını anlatmak için daha fazla zamana ihtiyaç yok. Üç akor. Bir bağırış. Bir kickflip. Polis. Kaç. Tekrar dene.

Skate punk’ın romantik tarafı burada başlıyor ama asıl ilginç olan romantizmin hemen arkasındaki gerçeklik. Nitekim kaykaycıların şehirle ilişkisi hiçbir zaman sadece özgürlük meselesi değildi. Aynı zamanda mülkiyet meselesiydi. Birileri beton döktü, merdiven yaptı, bank yerleştirdi. Birileri o bankın üzerine oturmanın uygun olduğunu söyledi. Sonra bir çocuk geldi ve bankın üzerinden kaydı. İşte kavga burada başladı.

Kaykaycı açısından beton, harekete geçirilecek bir yüzey. Belediye açısından kamusal düzenin bir parçası. Özel mülk sahibi açısından korunması gereken bir değer. Güvenlik görevlisi açısından müdahale edilmesi gereken bir ihlâl. Aynı beton parçasına dört farklı insan bakar. Dört farklı gerçeklik görür. Kaykaycının suçu, kendi gerçeğini dayatmasıdır.

1980’lerde kaykaycının anti-otoriter bir gençlik kültürüyle bu kadar güçlü biçimde içe içe geçmesinin nedeni de buydu. Kaykaycılar şehir içinde kendi alanlarını yaratırken polis ve güvenlik görevlileri tarafından kovalanıyordu. Sokak kaykayı giderek daha fazla önem kazanırken merdivenler, bordürler, korkuluklar ve başka kentsel engeller birer oyun alanına dönüşmüştü.

Bir anlamda şehir, farkında olmadan kendi karşı-kültürünü tasarlamıştı. Merdivenleri onlar yaptı. Kaykaycılar ne işe yaradığını değiştirdi.

Bunun anarşizmle ilgisi var mı? Evet. Ama bunu slogan düzeyinde değil, davranış düzeyinde düşünmek gerekiyor. Anarşi her zaman siyah bayrak, “A” harfi veya duvara yazılmış bir manifesto şeklinde karşımıza çıkmaz. Bazen bir mekânın size söylediği şeyi yapmamaktır, size tahsis edilmiş hayatı reddetmektir.

Kaykay size bir kariyer, diploma veya terfi vaat etmez. Size daha iyi bir tüketici olmayı öğretmez. Size “geleceğin için yatırım yap” demez. Size düşmeyi öğretir ve tekrar kalkmayı. Punk’ın DIY kültürüyle kaykayın bu kadar iyi anlaşmasının nedeni de bu. İki kültür de profesyonelleşmeden önce amatörlüğü bir eksiklik olarak görmüyordu. Kendi grubunu kurabilirdin. Kendi kasetini basabilirdin. Kendi konserini organize edebilirdin. Kendi fanzinini çıkarabilirdin. Kendi rampanı yapabilirdin. Kendi şehrini yeniden, bambaşka bir bakış açısıyla okuyabilirdin.

1980’lerin punk dünyasında bu yalnızca romantik bir fikir değildi. Bağımsız plak şirketleri, küçük konser mekânları, el yapımı tişörtler, fanzinler ve turneler gerçek bir alternatif üretim ağı oluşturuyordu. Skate punk’ın gelişiminde de bu DIY mantığının önemli bir rolü vardı. Büyük şirketler sana kapıyı açmıyorsa kendi kapını yap. Kapı da yoksa duvardan gir.

D.G.K.

Directed by Pep Williams, edited by Scott O’Malley for Guerilla Press

D.G.K.

“Sistem bunu çok sever. Önce seni kovalar. Sonra seni fotoğraflar. Ardından seni paketler ve satar.”

Skate punk’ın bütün hikâyesini tek bir hareketle anlatmak gerekseydi, bu olurdu. Üzerinden kaymak.

Sonra Thrasher geldi. Dergiler geldi. Skate videoları ve kameralar geldi. Böylece yeraltı görünür olmaya başladı. Bu önemliydi. Çünkü skate kültürü yalnızca sokakta yaşanmıyordu; görüntüler aracılığıyla başka şehirlere, başka ülkelere, başka çocuklara taşınıyordu. 1983’te Powell-Peralta’nın Bones Brigade Video Show gibi yapımlarının ortaya çıkması, kaykayın kendi görsel dilini kurmasına yardım etti. Artık bir çocuk California’daki bir kaldırımın üzerinde yapılan hareketi izleyebiliyordu. Sonra kendi kaldırımına çıkıyordu.

Kültür böyle yayılıyordu. Devlet sınırları ve plak şirketleri aracılığıyla değil, insanların birbirine elden verdiği kasetlerle, dergilerle, videolarla, tişörtlerle ve müzikle. Merkezsiz yayılma. Kimse genel merkezden “Bugün saat 17:00’de hepiniz ayaklanın!” diye talimat vermiyor.

Bir kişi yapıyor. Başka biri görüyor. O da yapıyor. Sonra bir başkası. Bir bakıyorsun şehir aynı şehir ama kaldırımlar başka türlü kullanılıyor.

Fakat bütün güzel hikâyelerin içinde bir yerde para belirir ve para her şeyi koklar. Öfkeyi de, özgürlüğü de, isyanı da. Skate punk’ın kaderindeki en büyük ironi burada ortaya çıktı. Kültür, tam da anaakımın dışında olduğu için ilgi çekici hâle geldi. Sonra anaakım onu satın almaya başladı.

Asi çocuk. Bol pantolon. Çizik kaykay tahtası. Punk tişörtü. Güvenlik görevlisinden kaçış. Hepsi satılabilir görüntülere dönüştü. Bir zamanlar polis tarafından kovalanan çocuk, birkaç yıl sonra reklam kampanyasının merkezine yerleşti.

Sistem bunu çok sever. Önce seni kovalar. Sonra seni fotoğraflar. Ardından seni paketler ve satar.

Skate punk’ın 1990’larda ve 2000’lerin başında geniş kitlelere ulaşması bu açıdan tuhaf bir zaferdi. Bad Religion’ın Suffer albümü 1988’de melodik skate punk’ın gelişiminde kritik bir referansa dönüşürken, 1990’larda tür daha melodik ve erişilebilir bir forma doğru ilerledi. Sonra MTV ve büyük festivaller gündemi belirledi. Kaykay ayakkabıları ve markalar… Milyonlarca dolarlık bir pazar böyle ortaya çıktı.

Yine de kolay bir sonuca varmamak lazım. “Skate punk ticarileşti ve bitti,” demek fazla basit. Kültürler böyle çalışmıyor. Bir şeyin satılabilir hâle gelmesi, onun içindeki bütün anlamların yok olduğu anlamına gelmez. Hâlâ sabahın erken saatlerinde boş bir sokakta kaykay süren çocuklar var. Hâlâ kendi grubunu kuranlar var. Hâlâ bodrumlarda konserler var. Dolayısıyla mesele hâlâ canlı.

Belki de skate punk ile anarşi arasındaki bağın en güzel tarafı, ikisinin de kusursuz olmaması.

Skate punk sahnesi her zaman politik olarak tutarlı değildi. İçinde çeşitli görüşler, çelişkiler, maço tavırlar, nihilizm, politik bilinç ve düpedüz eğlenme isteği yan yana durdu. Bu yüzden skate punk’ı bütünüyle anarşist bir hareket olarak tanımlamak tarihsel olarak doğru olmaz. Lakin kültürün içinde anarşist bir dürtü vardı ve o dürtü hâlâ mevcut: Kendi alanını yaratma dürtüsü. Sana gösterilen çizginin dışına çıkma dürtüsü. Bir yüzeyin ne işe yaradığına başkasının karar vermesine itiraz etme dürtüsü.

Belki de bu yüzden kaykay her zaman politik bir nesne gibi. Üzerinde dört tekerlek var, ama taşıdığı şey çok daha ağır. Skate punk’ın anarşisi büyük laflardan çok küçük eylemlerde saklı. Bir duvarın üstüne “ANARŞİ” yazmaktan ziyade o duvarın önündeki betonu başka türlü kullanmak. Şehir hâlâ senin olmasa da birkaç saniyeliğine onun kurallarını değiştirebilmek.

Punk’ın ve kaykayın ortak noktası tam olarak bu. Dünyayı ele geçirmek gibi büyük bir hedefler yok. Önce kaldırımın kullanım hakkını geri almak gerekiyor.

D.G.K.

AFFETMEYEN GÖZ: Meta ve Kamusal Alanda Kamera Sistemleri

WELCOME TO RAPTURE !!

‘Herkese açık olarak paylaştığın videolar Meta’daki yapay zekayı geliştirmek için kullanılır.’ –META

İçgüdülerinize güvenin, ancak entelektüel meş­rulaştırma olmadan yaşayamıyorsanız, alın size bazı meşru nedenler:

Kameranın bakışı, sokaktaki herkesin üzerine eşit derecede düşmez, klişeleşmiş biçimde ön­ceden potansiyel suçlu olarak tanımlanan veya görünüşü ve davranışları operatörlerce uyumsuz bulunan kişilerin üzerine düşer. Bu şekilde, gençlik ve özellikle sosyo-ekonomik açıdan marjinal kesim, daha fazla otoriter müdahaleye ve resmi damgalanmaya maruz kalır. Sistem, eşitsizliği azaltarak sosyal adaleti sağlamak yerine sadece güvenlik kapsamında ayrımcılığı arttırır ve adaletsizliği besler.

“Bir sosyo-kontrol disiplin aracı, talep edilen konforu yaratması, gözlemlenen sapkınlığa karşı hızla savaş açılması ve bireyselliğin verilere indirgenmesi.” Affetmeyen Göz, Kamusal Alanda Kapalı Devre Kamera Sistemleri –Dr. Clive Norris ve Gary Armstrong, Hull Üni­versitesi Kriminoloji ve Kriminal Adalet Merkezi

“Gözlemleyebildiğimiz şey, kapalı devre kamera sistemlerinin suçu azaltmadığı -hatta belki de arttırdığı- ve suç korkusunu azaltmadığıdır. Olan birşey varsa, o da toplumsal kaygıda bir artıştan ibaret.” –Prof. Jason Ditton, Sheffield Üniversitesi

Güvenlik Kameralarını Neden İmha Etmeliyiz?

Tüm bunların ötesinde, güvenlik kameraları, mevcut toplumsal düzene, adaletsizliğe, her türlü resmi ve gayrıresmi ayrımcılığa, devle­tin ezici otoritesine şiddetli veya şiddetsiz eylem biçimde karşı çıkan toplumsal ya da politik grupların izlenmesi, yakalanması ve etkisiz hale getirilmesine yardımcı olarak, statükonun güçlenmesine yardım­cı olur. Güvenlik kameraları, hayatımızı adeta bir açık hava hapishanesine çevirir.


Security

Güvenlik Kamerası Çeşitleri

• Sahte Kameralar

Bunlar tahrip edilmelidir çünkü sahte ol­malarına rağmen yine de paranoya ve ceza­landırılma korkusuna neden olurlar. Bir mercek ve montaj dirseği içerirler. Gerçek bir kamera gövdesi kullanılarak, sahte kameranın gerçekçi görünmesi sağlanır.

• Gizli Kameralar

Güvenlik kamera sistemi daha klasik – mesela standart kamera – olan yerlerde, izleme desteği olarak kullanılır. Birincil kameralar bir sadırgan tarafından devredışı bırakıldığında, izleme için bu kameralar kullanılır. Genel­likle tekrarlayan suç faaliyetini yakalamak için geçici olarak monte edilir.

• Duvara Monte Kameralar

Normalde bir insanın ulaşamayacağı yüksekliğe monte edilirler ancak birlikte çalışan iki kişi bu kameralara ulaşabilir. Çoğunlukla özel mülkü korumak için kullanılırlar ancak kamusal alanı da görürler.

• Çatıya Monte Kameralar

Normalde polis trafik kameralarıdır ama büyük ofis ve kurumları korumak için de kullanı­lırlar.

• Sokak Direğine Monte Kameralar

Yerel otorite veya polis tarafından alışveriş bölgelerinin izlenmesi için kullanılır.


Saldırı Yöntemleri

• Plastik Torba

Yapıştırıcıyla doldurulmuş bir plastik torba iyi iş görür. Ucuz ve en az diğer kısa vadeli teknikler kadar etkilidir. Daha kalın olan endüstriyel torbaların kullanılması daha iyi sonuç verir. Bazen onarıma sokulan kameralar da torbaya konduğu için görsel olarak belirsizdir. Çoğu kameraya kolayca ulaşabilirsiniz, ulaşabildiğiniz kameraların camlarını, merceklerini ve diğer parçalarını kırmakta tereddüt etmeyin.

• Çıkartma ve Seloteyp

Merceğin üstü, çıkartma veya koli bantı yapış­tırılarak kapatılır.

Güçlü bir su tabancası ve standart ev boyası kullanılır. Hızlı, eğlenceli ve basit bir yöntemdir. Bu yöntemle kısa zamanda bir çok kamera etkisiz hale getirilebilir. 1 saat içinde 10 adet kamera geçici olarak kulla­nılmaz hale getirilebilir. Plastik kaplar içinde yedek boya taşımayı ihmal etmeyin. Tabancanın tıkanmaması için boyayı süzerek içinde oluşmuş olabilecek topakları temiz­leyin. Önce merceğe nişan alın ve sonra kameranın geri kalanını boyayın. Kamere kolayca temizlenebileceği için sadece kısa bir süre etkilidir.

• Boya Tabancası

Güçlü bir su tabancası ve standart ev boyası kullanılır. Hızlı, eğlenceli ve basit bir yöntemdir. Bu yöntemle kısa zamanda bir çok kamera etkisiz hale getirilebilir. 1 saat içinde 10 adet kamera geçici olarak kulla­nılmaz hale getirilebilir. Plastik kaplar içinde yedek boya taşımayı ihmal etmeyin. Tabancanın tıkanmaması için boyayı süzerek içinde oluşmuş olabilecek topakları temiz­leyin. Önce merceğe nişan alın ve sonra kameranın geri kalanını boyayın. Kamere kolayca temizlenebileceği için sadece kısa bir süre etkilidir.

Tabancaya su bazlı boya katılarak, yerden yaklaşık 4.5 metre yüksek­liğinde hedefler vurulabilir. Böyle bir boya karışımı, mercek koruyucusunu kapla­dığında görüşü tamamen engeller.

Boyanın üzerinize sıçramasına hazır olun, atılabilecek kıyafetler, mümkünse plastik yağmurluk giyin.

• Laser Pointer

Oldukça güçlü laser pointer’lar düşük maliyetle edinilebilir. 5 mW üzerinde gücü olan laser cihazları, kapalı devre kamera sistemlerini geçici olarak, hatta bazen kalıcı olarak kör edebilir. Garantili tahrip için güçlü bir laser kullanılmalıdır.

Hatalı nişanlamadan veya mercek koruyucusundan yansıyan ışından kaynaklanan göz hasarına dikkat edilmelidir. Ayrıca, laser ışınını mantıklı bir uzaklıktan sabit tutmak oldukça zordur. Daha iyi nişanlama için dürbüne monte edilebilir.

• Kabloları Kesme

Kablolar küçük bir el baltası veya bahçe makası ile kesilebilir. Elektrik çarpmalarını önlemek için, kullanacağınız aletin elektrik izolasyonu olmasına dikkat edin.

• Yukarıdan Ağır Cisim Bırakma

Ağır bir cisimle birlikte (mesela bir beton parçası) kameranın monte edilmiş olduğu binanın çatısına çıkın. Önce, küçük taşlar bırakarak doğru nişan pozisyonunu bulun. Vurulan kamera tamamen tahrip olacaktır. Aşağıda bulunabilecek kişilerin güvenliğini ihmal etmeyi unutmayın!


Security Bullseye

Antreman

Antrenman, sadece formda olmak için değil, teknikler geliştirmek ve daha da önemlisi öngörülemeyen olaylara karşı hazırlıklı olmak için zorunludur.

• Birlikte Çalışma

Ortağınız çok iyi tanıyın. Ortağınızın beceri­lerinin ve sınırlarının farkında olmanız gere­kir. Birbirinize ne kadar güvenebileceğinizi bilmeniz çok önemlidir!

• Formda Olmak

Asla yeterince formda değilsinizdir. Çeşitli egzersizler yapın, ancak en iyi egzersiz işi gerçekten yapmaktır. Hedef seçtiğiniz çevrede çalışın. Çıkartma yapıştırma gibi basit tekniklerle başlayın.

• Bölgeyi Tanımak

Çalışacağınız bölgeyi karış karış bilmeniz gerekir. Gece ve gündüz keşifleri yapın. Her ağaca tırmanın, her binayı ezberleyin. Her sokağı, çalılığı, tüneli keşfedin. Her duvara, çite ve tel örgüye tırmanın. Caddeleri kul­lanmayın, caddelerden sadece karşıdan karşı­ya geçmek için yararlanın. Eğer bölgenizde polis helikopteri varsa, hava izlemesine karşı korunma tedbirleri alın, saklanabileceğiniz yerleri tespit edin, yanınızda duman bombası veya işaret fişeği bulundurun.

• Mahremiyet

Tüm bu teknikleri uygularken, mutlaka yüzü­nüzü kamera görüntüsünden tanınamayacak ka­dar değiştirin; bu iş için kar maskeleri, bandanalar, takma bıyık, gözlük gibi aksesuar­lar ile askeri yüz boyalarından yararla­nılabilir. Giyiminize dikkat edin, mümkün ol­duğu kadar sıradan ve ‘zararsız’ görün­tüsü verebilecek giysiler giyin. Her işten sonra giysilerinizi (mümkünse yakarak) imha edin. Yüzünüzde veya vücudunuzun görünen kısımlarında dövme gibi yapay veya doğum lekesi, ben gibi doğal işaretler ile takılar varsa, bunları mutlaka örtün.

PROPAGANDA

AJİTASYON / PROVOKASYON