şarkı sürüyor
Hakan Kaya
vapur.
soğuk ve kar.
adam ve kadın.
usta ve çırak.
kahve bardağına uzanıyorsun. sıcak geliyor, diğer elinden destek alarak tutuyorsun.
sigara içiyor musun? diye soruyor kadın.
hayır, diyorsun. içmiyorum.
güzel, diyor. çakmağımı kullananları hiç sevmem. bu riske girmeyecek olman güzel, diyor.
çakmağı cebine değil, sehpanın üzerine bırakıyor.
boğaza çeviriyorsun başını, manzara karşısında şaşırıp kalıyorsun.
güneş yavaş yavaş batıyor, son ışınları pencereden içeri sızıyor.
biliyor musun, diye söze başlıyor kadın. tekrardan şiir yazmaya başladım. dün gece, sen gittikten sonra masama oturdum ve şöyle bir vapurları izledim. geçip giden, yüzlerce insanı taşıyan vapurları. sonra birkaç dize yazdım. içime sindiler, uzun zaman sonra olmuş hissettim.
çok güzel, diyorsun. tekrardan yazmaya başlamanız benim içinde bir neşe kaynağı oldu.
sesin sonlara doğru yavaş yavaş azalıyor, bakışlarını kaçırıyorsun.
gülüyor. neden? diye soruyor.
bilmem, sadece sizin gibi bir şairin tekrardan yazıyor olması benim için sevindirici.
bardağı sehpaya koyuyorsun.
radyonun sesini biraz açar mısın? diye soruyor.
açıyorsun. tekrar yerine otururken durduruyor. bu en sevdiğim müzik, nasıl bildin? diyor.
bilmem, hissettim, diyorsun.
oturma lütfen, dans edelim.
ayağa kalkıp yanına geliyor. elini beline atıyor, dansa başlıyorsunuz.
kafasını omzuna koyuyor.
güneş batıyor.
fırtına çıkıyor.
deniz çalkalanıyor.
vapur kornaya basıyor.
dalga yutuyor her birini.
tepedeki evinizin penceresine damlalar şiddetle vuruyor.
dansınız sürüyor.
ağzından sürekli, bu en sevdiğim şarkı, çıkıyor.
sende, biliyorum, diyorsun. kim sevmez ki?
LÖPÇÜK 